ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 23

คำค้น : #กลซ่อนรัก#โรม#อิสระ#น้ำมนต์#นิลเนตร

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2564 07:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 23
แบบอักษร

 

 

กลซ่อนรัก บทที่ 23 

 

 

 

 

น้ำมนต์ขมวดคิ้วใส่รอยยิ้มกรุ้มกริ่มของโรมก่อนต้องมานั่งบ่นงึมงำจ้องตาเขียวใส่คนที่นั่งอยู่บนม้านั่งด้วยท่านั่งไขว่ห้างดื่มน้ำอย่างสบายใจ 

" ใจคอจะนั่งอยู่เฉยๆแบบนั้นไม่มาช่วยหน่อยหรือไง " น้ำมนต์ตะโกนถามโรม  

" ไม่ไหว ร้อนจะแย่ -- เธอทำไปเลย น้ำมนต์ " โรมตะโกนกลับมาพลางยกขวดน้ำขึ้นดื่ม สีหน้าดูสนุกกับการมองดูน้ำมนต์เกรี้ยวกราดใส่เขา 

" ไอ้! " น้ำมนต์อยากจะพ่นคำด่าที่อยู่ในหัวตัวเองออกมา โรมชี้นิ้วมาที่เธอ 

" อย่าด่านะ น้ำมนต์ ไม่งั้นฉันเล่นงานเธอแน่! "  

น้ำมนต์กัดปากแน่นฟาดดวงตาเกรี้ยวกราดใส่ก่อนจะหันหน้าหนีรอยยิ้มเยาะไปจัดการบัวดินที่ถูกรื้อโดยเจ้าลูกสุนัขพันธุ์โกลเด้นฯที่กำลังวิ่งเล่นไปมาอยู่รอบตัวเธอ 

" ให้ตายเถอะ ทั้งคนทั้งหมาเลย " น้ำมนต์แยกเขี้ยวใส่ลูกสุนัขที่วิ่งเล่นกระโดกกระเดกไปมารอบตัวเธอ  

" ทะเลาะกับหมา เพี้ยนแล้วเหรอ " โรมตะโกนถาม 

" เงียบไปเลย! " น้ำมนต์แหวกลับ โรมหัวเราะชอบใจ น้ำมนต์ออกอาการโมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยงเพราะถูกโรมที่เอาแต่นั่งชี้นิ่วสั่ง  

ไม่นานน้ำมนต์ก็จัดการกับแปลงดอกบัวดินที่ถูกรื้อให้เรียบร้อยเหมือนเดิมจนเสร็ เธอยืดตัวขึ้นยืนมองแปลงดอกบัวดินอย่างภูมิใจ ยกหลังมือเช็ดเหงื่อ " เสร็จซะที " น้ำมนต์ต่อสายยางมารดน้ำให้แปลงดอกบัวดิน 

เสียงเห่าอย่างร่าเริงของลูกสุนัขดูดีใจไปกับภารกิจของน้ำมนต์ ท่าทางของมันดูกล้าๆกลัวๆตอนที่มันยืนอยู่หน้าแปลงดอกบัวดินแล้วน้ำมนต์กำลังรดน้ำอยู่ เธออุ้มลูกสุนัขขึ้นมาด้วยมือข้างเดียว 

" อย่าเชียวนะ เจ้าตัวเล็ก ไม่งั้นฉันต้องทำใหม่ทั้งหมดอีก รู้มั้ย " น้ำมนต์ลูบขนมันด้วยความเอ็นดูพลางหันหลังกลับไปดูโรมที่เหมือนเค้าจะเงียบไปพักใหญ่ไม่ตะโกนสั่งเธอเหมือนเมื่อกี้ น้ำมนต์เดินเข้าไปดูโรมที่ทอดกายหลับอยู่บนม้านั่งทั้งๆที่มือยังถือสายยางอยู่ น้ำมนต์ปล่อยตัวลูกสุนัขลงพลางย่อตัวนั่งเสมอกับม้านั่งมองลูกรักพระเจ้าที่ตั้งใจปั้นให้โรมมีใบหน้าเป็นอาวุธร้าย 

" ชิ! นอนหลับสบายใจเชียวนะ " น้ำมนต์หันซ้ายขวาดึงเอาหญ้าขึ้นมาหนึ่งกำแหล้งแหย่ไปที่หูของโรมจนคนนอนปัดออกด้วยความรำคาญใจ น้ำมนต์เอามือปิดปากกลั้นหัวเราะเอาไว้ " ชอบสั่งนักเหรอ ฮึ่ม! " น้ำมนต์เอาหญ้าในมือแกล้งแหย่ไปที่จมูกของโรมก่อนจะเบือนหน้ากลั้นหัวเราะไว้จนหน้าแดงก่ำ  

ลูกสุนัขพันธุ์โกลเด้นฯนั่งอยู่บนขาหลังของมันมองน้ำมนต์ที่กำลังหัวเราะคิกคักที่แกล้งโรมตอนนอนได้เธอเห็นสายตาฉงนฉงายของมันก็ยกนิ้วแตะปาก มือข้างหนึ่งของเธอยกสายยางขึ้นมา 

" เรามารดน้ำกันเถอะ " น้ำมนต์ยิ้มเหี้ยมออกมา ลูกสุนัขที่ตัวมันนั่งเอียงคอน้อยๆมองด้วยดวงตากลมใสซื่อ น้ำมนต์หันกลับมาตั้งใจจะแกล้งฉีดน้ำใส่โรมแต่ลาสบอสอย่างโรมมีเหรอที่จะปล่อยให้น้ำมนต์ทำอะไรเขาได้ โรมคว้าหมับที่มือของน้ำมนต์ เจ้าตัวคนแกล้งร้องกรี๊ดอย่างตกใจ 

" คุณโรม!! "  

" จะเอาน้ำฉีดใส่ฉันเหรอ น้ำมนต์ " โรมกระตุกยิ้มเหี้ยมก่อนจะเอามือของน้ำมนต์ข้างที่เธอถือสายยางไว้ฉีดน้ำใส่หน้าเธอเอง 

" ว้าย!! คุณโรม!! " น้ำมนต์ลุกพรวดพยายามทิ้งสายยางในมือลงแต่โรมจับมือเธอไว้แน่นแล้วลุกยืนตามเธอแถมยังจับไหล่เธอไว้ไม่ให้เธอดิ้นหนี น้ำจากสายยางรดใส่หน้าใส่ตัวเธอเอง " คุณโรมหยุด!! " น้ำมนต์ยื้อสายยางกับโรม 

" เป็นไงล่ะ จะแกล้งคนอื่นโดนซะเองเลย!! " โรมเข่นเขี้ยวแล้วหัวเราะเสียงดังอย่างชอบใจ น้ำมนต์กัดปากแน่นจ้องตาเขม็งใส่ก่อนจะเอานิ้วโป้งกดปากสายยางแล้วหันไปทางโรมน้ำพุ่งเปลี่ยนทิศเข้าใส่หน้าโรมเต็มๆ  

ฮ่า ฮ่า ฮ่า  

น้ำมนต์หัวเราะถูกใจที่โรมยืนอึ้งหลังถูกเธอฉีดน้ำใส่หน้าแล้วเธอก็ไม่ปล่อยให้โอกาสทองที่จะเอาคืนหลุดลอยไปน้ำมนต์ยกสายยางขึ้นสูงเอารดใส่หัวของโรม " ร้อนนักใช่มั้ย รดน้ำหน่อยแล้วกัน " น้ำมนต์ว่าพลางยิ้มกว้างอย่างเจ้าเล่ห์ 

" น้ำมนต์! " โรมลูบหน้าที่เปียกน้ำของตัวเอง นัยน์ตาคบกริบเหมือนเหยี่ยวตัวใหญ่จ้องน้ำมนต์ที่ยังยืนหัวเราะคิกคักก่อนร่างสูงจะก้าวยาวๆเข้าไปหมายจะเอาคืน น้ำมนต์ร้องห้ามวิ่งหนีโรมที่จะเข้ามาจับตัวพลางฉีดน้ำไล่เขาไปด้วย ทั้งสองวิ่งไล่จับไล่ฉีดน้ำใส่กันไปมาราวกับเด็กๆเสียงหัวเราะชอบใจดังไปทั่วสวนหลังบ้าน เจ้าลูกสุนัขพันธุ์โกลเด้นฯด้วยความไร้เดียงสาและนิสัยรักสนุกของมันทำให้มันเข้าไปวิ่งเล่นกับทั้งคู่ด้วย เสียงเห่าของหมาเด็กระคนไปกับเสียงหัวเราะของน้ำมนต์ทำให้สวนหลังบ้านที่เคยเงียบเหงาดูมีชีวิตชีวาขึ้นมา ร่างสูงของโรมก้าวมาถึงตัวน้ำมนต์ที่ด้านหลังมือของเขายึดมือข้างที่ถือสายยางของน้ำมนต์ไว้ 

" พอแล้ว น้ำมนต์! เปียกหมดแล้วนะ " โรมดุเบาๆ น้ำมนต์หันมาเจอกับสายตาของโรม ทั้งสองยืนมองตากันนิ่ง มือของโรมที่จับมือน้ำมนต์ไว้เขาจับไว้อย่างเบามือขณะที่มืออีกข้างของเขาสอดเข้าไปโอบเอวของน้ำมนต์ไว้ คนถูกกอดยืนนิ่งขาตายไม่กล้าขยับยิ่งตอนโรมโน้มใบหน้าลงมาอีกเล็กน้อยแววตาของน้ำมนต์ก็สั่นระริก หัวใจเต้นระรัวไใ่เป็นจังหวะใบหน้างดงามของโรมมีหยดน้ำเกาะพราวจนห้วงความคิดนึงของน้ำมนต์พาเธอลอยเตลิดไปไกล  

" น้ำเข้าตา " น้ำมนต์ร้องออกมาเบาๆเธอหลับตาแน่นตอนที่หยดน้ำที่ไหลลงมาจากหัวคิ้วไหลลงมาเข้าที่หัวตาเธอน้ำมนต์รีบยกมือเช็ด โรมยกหัวขึ้นเล็กน้อยพลางเม้มปากเบาๆรู้สึกใบหน้าร้อนวูบรู้สึกเก้อเขินกับสิ่งที่ตัวเองจะทำเมื่อกี้ 

" ไหนขอฉันดูสิ " โรมทำทีเข้าไปดูน้ำมนต์ เธอส่ายหน้า 

" ไม่เป็นไรแล้ว " น้ำมนต์เองก็ดูขัดเขินพลางนึกย้อนว่าเมื่อกี้เธอเผลอเผยอปากออกไปรับมั้ย ลูกสุนัขพันธุ์โกลเด้นฯที่ตัวของมันก็เปียกชุ่มเห่าเรียกสองสามครั้งราวกับมันจะบอกเจ้าพวกมนุษย์ว่าสนใจมันหน่อย น้ำมนต์ย่อตัวลงอุ้มลูกสุนัขขึ้นมา " มันมีชื่อมั้ย คุณโรม -- คุณเตชิตบอกมั้ยว่ามันชื่ออะไร "  

โรมส่ายหัว " ยังไม่มีชื่อ " เขาตอบ " ไอ้เตมันบอกแค่ว่าเจ้านี่เป็นลูกของเจ้าตัวใหญ่ที่บ้านเพื่อนแม่มัน บังเอิญบ้านนั้นมีเยอะแล้วเลยหาคนรับเลี้ยงน่ะ แม่ไอ้เตเลยจะเอามาให้ไอ้เตเลี้ยงแต่มันดันติดภารกิจที่ญี่ปุ่น มันเลยเอามาฝากไว้กับฉัน นี่ก็พึ่งหย่านมมาได้ไม่เท่าไหร่ " 

" โห น่าสงสารจังต้องห่างจากแม่ " น้ำมนต์ว่าพลางลูบขนลูกสุนัขไปมา " งั้นฉันตั้งชื่อให้มันได้มั้ย " น้ำมนต์ถาม โรมเลิกคิ้วมองสีหน้าขอร้องของน้ำมนต์ เขาพยักหน้า 

" นี่ชื่ออะไรดีเจ้าตัวเล็ก " น้ำมนต์อุ้มชูมันขึ้นมา เธอมองหน้าโรมแล้วยิ้ม " เอาเป็นบอสมั้ย "  

" ทำไมชื่อนี้ " โรมทำหน้าฉงน 

" ก็เพราะว่าคุณไง! คุณน่ะเป็นลาสบอสใช่มั้ยล่ะไม่มีใครมาโค่นคุณได้ แต่ว่าเจ้าตัวนี้มันกลับทำให้คุณหัวปั่นได้เพราะงั้นมันต้องชื่อบอส แล้วลาสบอสอย่างคุณจะต้องพ่ายแพ้ให้กับบอสตัวนี้แน่นอน! " น้ำมนต์ยิ้มกริ่ม 

" แค่เธอคนเดียวฉันก็แย่พอแล้ว น้ำมนต์ " โรมพูดเปรยออกมาก่อนจะเดินไปหาป้าขิมที่เดินเข้ามาพอดี 

" ตายจริง!? คุณโรม หนูน้ำมนต์ เล่นอะไรกันคะเนี่ย ป้าไปตลาดแป๊บเดียว ทำไมเนื้อตัวเปียกขนาดนี้ " ป้าขิมร้อง " คุณโรมขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อเลย หนูน้ำมนต์ด้วยดูสิเปียกทั้งตัวหน้าตาก็มอมแมมไปหมด ไปอาบน้ำเลย เดี๋ยวป้าหาชุดให้เปลี่ยน "  

" ไม่เป็นไรค่ะ ป้าขิม -- เดี๋ยวน้ำมนต์กลับบ้านแล้วล่ะค่ะ "  

" ไม่ได้จ้ะ กว่าจะถึงบ้านตัวเปียกเดี๋ยวก็เป็นหวัดกันพอดี " ป้าขิมคะยั้นคะยอ " ไปอาบน้ำ เดี๋ยวเราจะได้มาทานข้าวเย็นกันวันนี้ป้าทำผัดไทกุ้งสดแล้วก็ของหวานเป็นผลไม้แช่เย็น "  

" ข้าวเย็นเหรอคะ!? " น้ำมนต์ทวนคำ รีบหันไปมองนาฬิกาที่แขวนอยู่มันบอกเวลาตอนนี้ว่าห้าโมงแล้ว " แย่แล้ว! " น้ำมนต์อุทานออกมาพึ่งนึกออกว่าเธอมีนัดกับเจมส์ 

" อะไรจ๊ะ หนูน้ำมนต์ " ป้าขิมถาม 

" น้ำมนต์ลืมไปเลยค่ะว่าน้ำมนต์มีนัด แล้วนี่ก็ห้าโมงแล้วน้ำมนต์ยังอยู่ที่นี่อยู่เลย " น้ำมนต์คว้ากระเป๋าสะพายของตัวเองขึ้นมาทำท่าจะออกจากบ้านดอกแก้วแต่โรมจับแขนน้ำมนต์ไว้ 

" จะไปไหน น้ำมนต์ "  

" กลับกรุงเทพน่ะสิ ฉันนัดกับเจมส์ไว้ " น้ำมนต์มองหน้าโรม แววตาของอีกฝ่ายทำเอาน้ำมนต์สั่นไหว เธอคิดว่าโรมจะต้องไม่พอใจแน่แต่เขากลับพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ 

" ไปเปลี่ยนเสื้อก่อนแล้วฉันจะขับรถพากลับกรุงเทพ "  

น้ำมนต์ไม่อยากทำให้โรมโกรธเธออีกเธอเลยพยักหน้ารับแล้วเปลี่ยนเสื้อตามที่โรมบอก ตอนที่เธอมาถึงรถโรมยืนรออยู่เค้าเองก็เปลี่ยนเสื้อเรียบร้อยแล้วเหมือนกัน น้ำมนต์กำลังจะก้าวขึ้นรถพอดีกับที่เจมส์โทรศัพท์มา 

" เจมส์! " น้ำมนต์เรียกชื่อ เธอหันไปดูโรมทันทีก่อนจะเดินเลี่ยงไปอีกทางเพื่อคุยโทรศัพท์ " ขอโทษที พอดีฉันติดธุระอยู่เลยอาจจะกลับช้า "  

" อ้าวเหรอ  จะให้ผมรอหรือไปรับดีล่ะ น้ำมนต์อยู่ที่ไหน " เจมส์ถาม 

" ไม่เป็นไร ฉันกำลังกลับ -- เอาเป็นว่าเราไปเจอกันที่งานเลยแล้วกันนะ " น้ำมนต์ว่า 

" ถ้าน้ำมนต์กลับมาที่นี่ ผมจะรอแล้วเราค่อยไปงานพร้อมกัน "  

" โถ่ เจมส์ ฉันไปเองได้ " น้ำมนต์ร้องเสียงขุ่นใส่ จนอีกฝ่ายนิ่งไป 

" ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับ เดี๋ยวเราไปเจอกันที่งานนะ "  

" โอเค " น้ำมนต์รับคำแล้วเดินกลับไปที่รถ " คุณโรมไปส่งฉันที่คอนโดได้มั้ย " โรมพยักหน้า 

" ขึ้นรถสิ "  

ระยะทางจากนครนายกจนถึงกรุงเทพใช้เวลาราวหนึ่งชั่วโมงกว่าเกือบสองชั่วโมง น้ำมนต์คอยถามโรมตลอดทางว่าเค้าเร่งเครื่องอีกหน่อยได้มั้ย ถ้าดูเวลาแล้วนี่ก็ใกล้เวลาแสดงแฟชั่นโชว์เต็มที 

" คุณโรมขับเร็วกว่านี้ได้มั้ย งานจะเริ่มแล้วและฉันก็ยังไม่ได้เปลี่ยนชุดเลย "  

" ขับเร็วกว่านี้เดี๋ยวก็โดนตำรวจจับกันพอดี " โรมพูดน้ำเสียงเรื่อยๆท่าทางไม่อาทรร้อนใจแบบนั้นของโรมทำให้น้ำมนต์อดคิดไม่ได้ว่าเค้ากำลังแกล้งเธออยู่หรือเปล่า " แล้วนี่จะไปงานอะไร แล้วทำไมต้องเปลี่ยนชุด "  

" งานเปิดตัวคอลเลคชั่นแบรนด์อันนาน่ะ -- เอ้า! อย่ามัวแต่พูดสิคุณ ขับรถให้เร็วๆหน่อย " น้ำมนต์เร่งโรม ตัวคนถูกสั่งปรายตามองน้ำมนต์ 

" เธอคบกับมันจริงๆเหรอ น้ำมนต์ " จู่ๆโรมก็ถาม น้ำมนต์มองสีหน้าเรียบเฉยของเขา 

" ฉันกับเจมส์เราแค่ดูๆกันอยู่ " น้ำมนต์ตอบพลางเฉมองไปทางอื่นตอนโรมหันมามองแวบหนึ่ง  

" แต่ดูท่าทางมันจะจริงจังกับเธอนะ " โรมพูดต่อ  

" ถ้าเค้าจริงจังกับฉันแบบนั้น ฉันก็คบกับเค้าได้อย่างนั้นสิ " น้ำมนต์ถามกลับท่าทีเฉยชา แต่นัยน์ตาคู่สวยของเธอกลับแสดงออกมาอย่างย้อนแย้ง โรมไม่ตอบหันไปมองนอกหน้าต่างรถแทน น้ำมนต์เม้มปากแน่นแล้วกลับไปนั่งมองทางข้างหน้าจนกระทั่งโรมขับรถพาเธอมาถึงโรงแรม grand luxury ของตัวเอง 

" อ้าว! ทำไมขับรถพาฉันมาที่นี่ล่ะ "  

" ไว้ถามทีหลัง เธอรีบไม่ใช่หรือไง! " โรมว่ากึงแขนน้ำมนต์ให้เดินเข้าไปในตัวตึกของโรงแรมด้วยกัน 

" เดี่ยวสิคุณโรม ฉันรีบแต่ทำไมพาฉันที่นี่ล่ะ " น้ำมนต์ร้องถามเดินตามโรมโถงทางเดินสำหรับลูกค้าวีไอพี มีนิกรยืนถือกล่องใบใหญ่รออยู่ที่หน้าลิฟท์ 

" สวัสดีครับ คุณอิสระ สวัสดีครับ คุณนิลเนตร " นิกรทักทาย น้ำมนต์ยกมือไหว้สวัสดีอีกฝ่ายด้วยท่าทีงุนงง " ของตามที่สั่งครับ คุณอิสระ -- ส่วนของคุณเองเตรียมไว้อยู่ในห้องแล้วครับ " นิกรส่งกล่องใบใหญ๋ให้โรมถือ 

" ขอบคุณครับ คุณนิกร " โรมว่าแล้วดึงมือน้ำมนต์เบาๆ เดินเข้าไปในลิฟท์ที่นิกรเป็นคนเปิดให้แล้วเพียงแค่โรมแตะคีย์การ์ดลิฟท์โดยสารก็พาทั้งคู่มาที่ห้องพักสุดหรูของโรงแรม grand luxury น้ำมนต์กวาดตามองไปรอบห้องอย่างรวดเร็วเธอมองเห็นแต่ความหรูหราในห้องพักห้องนี้  

" แต่งตัวซะ! " โรมยื่นกล่องที่ตัวเองได้มาจากนิกรส่งให้น้ำมนต์ " บัตรเชิญก็บอกไม่ใช่เหรอว่างานมันที่ไหน " โรมยกมุมปากยิ้มก่อนจะเดินไปอีกด้านหนึ่งของห้องทิ้งให้น้ำมนต์เปิดกระเป๋าหยิบเอาบัตรเชิญที่เธอไม่ได้ใส่ใจจะดูนับตั้งแต่ได้มาออกมาดู 

" สถานที่จัดห้อง Elegance Ballroom โรงแรม grand luxury " น้ำมนต์อ้าปากค้าง " ทำไมจุดใต้ตำตอแบบนี้เนี่ย "  

" แต่งตัวสิ น้ำมนต์! เดี๋ยวก็ไม่ทันหรอก " โรมที่ถอดเสื้อโขว์มัดกล้ามอกกล้ามท้องเดินออกมาสั่งน้ำมนต์ คนถูกสั่งขึงตาใส่กับสิ่งมีชีวิตงดงามตั้งแต่ใบหน้า รูปร่างยันกล้ามเนื้อก่อนจะรีบหอบเอากล่องเดินไปที่ห้องน้ำทันทีโดยไม่โต้แย้งอะไรกับเขา 

น้ำมนต์ใช้เวลาไม่นานก็แต่งตัวเสร็จด้วยชุดที่โรมหามาให้เธอมันเป็นเดรสสวยจากแบรนด์กีกี้น้องสาวของคุณอันนาที่เป็นเจ้าของงานแฟชั่นโชว์เครื่องประดับในคืนนี้ น้ำมนต์ไม่รู้ว่าโรมไปจัดการเรื่องนี้ตอนไหน หลังจากทำผมแต่งหน้าให้ตัวเองแล้วเธอก็เดินออกมาจากห้องน้ำเจอโรมนั่งรออยู่ที่โซฟาเขาเองก็ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวปกคอเป็นสีน้ำเงินสวมทับด้วยเสื้อสีสูทสีน้ำเงินเข้มเข้าคู่กับกางเกงสแลคสีเดียวกัน  

" รอนานมั้ย " น้ำมนต์ถามออกอาการเคอะเขินเมื่ออยู่ในชุดเดรสสีโอลด์โรสเปิดไหล่กว้างเผยผิวขาวที่สีของเดรสช่วยขับให้ผิวของน้ำมนต์ดูสดใส ความยาวของเดรสก็ลอยขึ้นเหนือเข่าของน้ำมนต์ไปหลายนิ้วอวดเรียวขาคู่สวย โรมลุกขึ้นยืนช้าๆจ้องมองน้ำมนต์ตาไม่กระพริบ  

" ไม่! ไปกันเถอะ งานเริ่มแล้ว " โรมพูดแค่นั้นแล้วก็เดินนำไปที่ประตูลิฟท์แตะคีย์การ์ดรอน้ำมนต์ที่เดินตามมา 

" ขอบคุณนะที่ให้ฉันยืมชุดใส่น่ะ เดี๋ยวเสร็จงานแล้วฉันจะส่งซักแล้วคืนให้เป็นอย่างดีเลย " น้ำมนต์เอ่ยขึ้นระหว่างที่อยู่ในลิฟท์ด้วยกัน 

" ไม่ต้องคืน เดรสนั่นเป็นของเธอ " โรมว่าพยายามไม่มองน้ำมนต์ 

" คุณให้ฉันเหรอ " น้ำมนต์พยายามมองโรม เขารับคำในคอ " แต่เดรสนี้มันระดับแบรนด์กีกี้เลยนะ ฉันรับเดรสราคาแพงขนาดนี้ไม่ไหวหรอก คุณโรม "  

" ฉันซื้อให้เธอแล้ว เธอจะอยากเอาไปทำอะไรก็เรื่องของเธอ จะทิ้งก็ได้ถ้าเธอไม่เอา " โรมออกอาการหงุดหงิดเล็กน้อยน้ำมนต์ขึงตามอง  

" เรื่องอะไรจะทิ้ง เก็บไว้ก็ได้ นี่เห็นว่าคุณซื้อให้หรอกนะ " น้ำมนต์ย่นจมูกใส่โรมที่หันกลับมาขมวดคิ้วใส่เธอ " ขอบคุณนะสำหรับเดรสตัวนี้ " น้ำมนต์ส่งอมยิ้มให้โรมแก้มของเธอแดงระเรื่อ โรมยกมือมาเขี่ยที่ปลายจมูกตัวเองแก้อาการเก้อเขิน 

" อืม "  

ประตูลิฟท์โดยสารเปิดออกโรมหันไปส่งมือให้น้ำมนต์เธอมองมือเรียวใหญ่ของเขาก่อนจะเงยหน้ามองเขาจากนั้นเธอก็ตอบรับเขาด้วยการจับมือนั้นไว้ โรมกุมมือน้ำมนต์ไว้เบาๆแล้วเดินจับมือเธอผ่านโถงทางเดินของแขกวีไอพีมาที่ล็อบบี้ของโรงแรม 

" คุณก็ได้รับเชิญมางานนี้ด้วยเหรอ "  

" ใช่ กีกี้น้องสาวของอันนาเป็นเพื่อนกับน้องชายของฉัน อันนาเองก็มาจัดงานที่นี่บ่อยๆน่ะเลยได้รับเชิญ " โรมตอบน้ำมนต์พยักหน้ารับรู้  

" อ้าว! แดนมางานของอันนาด้วยเหรอ " โรมหยุดทักทายอีกฝ่ายด้วยท่าทีกันเอง อีกฝ่ายยกมือไหว้โรม " มาดูบลูเดินแบบ!? "  

ชายแดนพยักหน้า " แม่กับย่าเคทกำชับมาว่ายังไงก็ต้องมาให้ได้  " ท่าทางของอีกฝ่ายดูไม่ชอบใจ สายตาของเขามองมาที่น้ำมนต์ " ใครอะ โรม " โรมมองตาม 

" อ่อนี่ น้ำมนต์ -- น้ำมนต์ นี่ชายแดนจะเรียกมันว่าแดนเฉยๆก็ได้ เขาเป็นเพื่อนน้องชายฉันแล้วก็เป็นอดีตคู่หมั้นน้องสาวฉันด้วย "  

" โห โรม! พี่ไม่ต้องสาธยายผมขนาดนั้นก็ได้ ว่าแต่พี่เหอะจะแนะนำคุณน้ำมนต์ให้ผมรู้จักแค่ชื่อเหรอ " ชายแดนถามพยายามอ่านสีหน้าพี่ชายเพื่อนรักของตัวเองสายตามองไปที่มือของทั้งคู่ น้ำมนต์พยายามดึงออกแต่โรมจับไว้ไม่ปล่อย 

" ไม่ต้องอยากรู้เลย ไอ้แดน -- ไปเข้างานเลย " โรมสั่ง 

ชายแดนยิ้มฮึเดินนำทั้งคู่ไปที่โถงทางเดินอีกด้านตอนนั้นเองที่มีเสียงใครคนนึงเรียกชื่อของน้ำมนต์ไว้ เธอหันกลับไปมองพร้อมกับโรม 

" เจมส์! " น้ำมนต์เรียกชื่อ " มาทำอะไรตรงนี้ ฉันนึกว่านายเข้าไปในงานแล้วซะอีก "  

เจมส์มองน้ำมนต์ทีโรมทีแล้วเลยไปมองชายแดน เจ้าตัวคนถูกมองยักไหล่ไม่ใส่ใจ " ผมเข้าไปก่อนนะ " โรมพยักหน้าแล้วชายแดนก็เดินเข้าไปในงาน  

" เราก็เข้าไปกันเถอะ " น้ำมนต์เอ่ยชวนแต่เจมส์กลับยืนนิ่ง สายตามองมือของทั้งคู่ที่จับกันไว้  

" ทำไมน้ำมนต์มากับเขาได้ครับ " เจมส์ถามสายตามองโรมเขม็ง " ก็ไหนบอกว่าไปธุระ "  

" ก็ธุระจริงๆแต่นี่บังเอิญเจอกัน ก็เลย -- " น้ำมนต์อึกอักหันไปมองโรม เธอพยายามดึงมือออกแต่โรมกลับจับไว้แน่นกว่าเดิม " คุณโรมปล่อยมือฉันทีสิ " น้ำมนต์หันไปกระซิบบอก 

" ปล่อยมือน้ำมนต์ด้วยครับ คุณอิสระ " เจมส์สั่งโรม 

โรมยืนนิ่งไม่ปล่อยมือ เจมส์ขบกรามเบาๆ ดวงตาขุ่นเคืองมองโรมไม่วางตาก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาทั้งคู่ยื่นมือออกมาจะจับมือของน้ำมนต์แต่โรมกลับเอามือตัวเองดันไหล่ของเจมส์ไว้ 

" มีมารยาทหน่อยสิครับ คุณเจมส์ หรือผมควรจะเรียกคุณว่าคุณกวินทร์ จิรกิตต์ ลูกชายคนเดียวของคุณธนินทร์เจ้าของเอจีบริษัทประกันชื่อดังดีล่ะครับ "  

 

 

 

***************** 

สวัสดีค่า รี้ดที่น่ารักทุกคน 

สวัสดีวันมหาสงกรานต์แบบนี้ ขอให้ทุกคนมีความสุข ปราศจากโรคภัยนะคะ 

ใครที่กำลังลุ้นอยู่ว่าเจมส์เป็นใครกันนะ ในบทนี้ก็เฉลยมาให้รับชมกันแล้ว มาดูกันค่ะว่าพี่โรมของเราเจอคู่แข่งที่น่ากลัวขนาดนี้แล้วจะทำยังไงต่อ ^^ 

ฝากเป็นกำลังใจให้พี่เค้ารุกน้ำมนต์ซะทีกันนะคะ 

แล้วเจอกันค่ะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว