facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บำเรอรักมาเฟีย [01] คุณครูวีด้า

ชื่อตอน : บำเรอรักมาเฟีย [01] คุณครูวีด้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 47.3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2564 06:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 800
× 0
× 0
แชร์ :
บำเรอรักมาเฟีย [01] คุณครูวีด้า
แบบอักษร

ตอนที่ 01

 

[Veda Talk]

"หนูขอโทษจริงๆ ค่ะ" ฉันเอ่ยบอกคุณป้าวัยกลางคนคนนึงด้วยท่าทางรู้สึกผิด ซึ่งท่านก็ทำหน้าไม่พอใจใส่ฉันก่อนจะลากกระเป๋าเดินทางออกไป ทำให้ฉันพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ เบือนสายตาหันไปมองเพื่อนสนิทที่เดินมายืนอยู่ข้างๆ

"เกิดอะไรขึ้น?" เทียน่าถอดแว่นตากันแดดแบรนด์ดังออกจ้องหน้าฉันอย่างไม่เข้าใจ

"ฉันมัวแต่ก้มหน้ากดโทรศัพท์หาแกเลยชนกระเป๋าคุณป้า"

"แค่ชนกระเป๋าด่าอย่างกับแกไปทำพ่อใครตาย"

"ช่างเถอะ ว่าแต่พี่ปุยฝ้ายล่ะ?" ฉันว่าจบก็เบือนสายตามองไปรอบๆ บริเวณนี้

"พี่ฝ้ายแวะไปเยี่ยมญาติที่ญี่ปุ่น ฉันเลยบินกลับมาก่อน" ว่าจบเทียน่าก็มองไปรอบๆ บริเวณนี้ สวมใส่แว่นตากันแดดไว้เช่นเดิมพร้อมใช้มือมากอดแขนฉัน "ไปเถอะ ไม่อยากอยู่ที่นี่นาน"

"หึ" ฉันหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ให้กับนางเอกดังของวงการบันเทิงที่กำลังมีสายตาของผู้คนจับจ้องมา ฉันจึงยอมก้าวขาเดินออกไปจากสนามบินมุ่งหน้าเดินไปขึ้นรถของตัวเองที่จอดอยู่

"เฮ้อ เหนื่อยชะมัด" เทียน่าพ่นลมหายใจออกมาเสียงดังเมื่อก้าวขาขึ้นมานั่งบนรถในตำแหน่งข้างคนขับ ซึ่งฉันก็เบือนสายตาหันไปมองแวบนึงก่อนจะขับรถออกไป

"เมื่อสามวันก่อนฉันอ่านข่าวแก"

"อือ เรื่องเดิมๆ"

"..." ฉันค่อยๆ เบือนสายตาไปมองหน้าเพื่อนสนิทอีกครั้ง โดยที่เทียน่าก็ค่อยๆ หลับตาลง "แกไม่คิดจะทำอะไรหน่อยเหรอ"

"ถามอย่างกับฉันทำอะไรได้"

"เฮ้อ ยังไงก็สู้ๆ นะ ฉันรู้ว่าแกไม่ใช่คนแบบนั้น" ฉันเอื้อมมือไปจับมือเพื่อนสนิทด้วยความเป็นห่วง ซึ่งเทียน่าก็ลืมตาหันมามองหน้าฉันด้วยรอยยิ้มหวาน

"ขอบคุณนะ"

"อือ" ฉันพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็หันไปสนใจการขับรถต่อ

ฉันสงสารเพื่อนนะ ที่ต้องมาเจอข่าวแย่ๆ แบบนี้ตลอด ทั้งๆ ที่เทียน่าไม่ใช่คนแบบนั้น แต่ที่ทำอะไรไม่ได้เพราะเทียน่าเป็นแค่ดาราตัวเล็กๆ คนนึง ที่ไม่ได้มีอำนาจมากพอที่จะต่อกรกับคนพวกนั้น

"ว่าแต่แกไปมหา'ลัยมาเหรอ?"

"ใช่ แวะไปทำเรื่องฝึกสอนอะ"

"เอ๊ะ! ปีนี้หนิ"

"..." ฉันหันไปพยักหน้าให้เพื่อนสนิทเมื่อเทียน่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น

"จะได้เป็นคุณครูวีด้าเต็มตัวแล้ว"

"หึ" ฉันหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ "แกก็อย่ารับงานเยอะนะ ไปเรียนด้วยปีสุดท้ายแล้วเหมือนกัน"

"ถึงฉันจะต้องหาเงิน แต่ฉันก็รู้ว่าการเรียนก็สำคัญ"

"เราต้องจบพร้อมกัน"

"ใช่ค่ะ" เทียน่าขยิบตาใส่ฉัน ซึ่งฉันก็หลุดยิ้มบางๆ ก่อนจะทำหน้าที่คนขับรถไปส่งดาราดังที่คอนโด

"ว่าแต่แกฝึกสอนตอนไหน เรียนครูนี่ไม่มีปิดเทอมเหรอ?" เทียน่าเอ่ยขึ้นพร้อมปลดเข็มขัดนิรภัยเมื่อฉันขับรถมาจอดที่หน้าประตูทางเข้าคอนโดที่เทียน่าพักอาศัย

"ปิดสามอาทิตย์"

"อ๋อ โชคดีนะคะ ขอให้เจอเด็กๆ ที่น่ารัก" เทียน่าอวยพรด้วยรอยยิ้มหวาน

"ขึ้นไปพักได้แล้ว เก็บแรงไว้สู้รบกับข่าวต่อไป"

"พอๆ เลิกพูดถึงข่าว ฉันเหนื่อย" ฉันหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างนึกเอ็นดู "งั้นไปนะ ขับรถดีๆ"

"โอเค ไว้เจอกัน"

"..." เทียน่าพยักหน้าก่อนจะเปิดประตูรถ เดินอ้อมไปหยิบกระเป๋าเดินทางที่ด้านหลัง เดินมาโบกมือลาฉันที่ข้างๆ ประตู ซึ่งฉันก็ขับรถออกไปทันที

 

@คอนโด TJ

แกร๊ก~

"คุณครูวีด้า!"

"เฮ้ย!" ฉันร้องอุทานออกมาเสียงดังอย่างตกใจ เมื่ออยู่ๆ น้องสาวตัวแสบก็กระโดดมายืนอยู่ข้างหน้าฉันพร้อมเอ่ยขึ้นเสียงดัง จนฉันต้องยกมือทาบอก รีบปิดประตูห้องพัก เพราะกลัวข้างห้องจะโยนไม้มาโดนหัวพวกเราสองคน ข้อหาเสียงดัง "เล่นอะไรเนี่ย พี่ตกใจหมด"

"ฮ่าๆ ขวัญอ่อนจริงๆ พี่เราเนี่ย" วาวาน้องสาวตัวแสบหัวเราะออกมาเสียงดัง

"อายุสิบแปดเล่นอย่างกับเด็กสิบขวบเลยนะ" ฉันว่าจบก็ก้าวขาเดินไปวางของลงบนโต๊ะกระจกหน้าโซฟา พร้อมทิ้งตัวนั่งลง

"ขอโทษค่ะคุณครู" วาวาเดินมายืนอยู่ข้างหน้าฉันพร้อมพนมมือไหว้ด้วยท่าทางนอบน้อม

มันน่านัก น่าจะจับไม้เรียวมาตีก้นจริงๆ

"เดี๋ยวโดยคุณครูตีไม่รู้ตัวนะ" ฉันชี้หน้าน้องสาวด้วยท่าทางติดตลก ซึ่งน้องสาวตัวแสบก็หลุดหัวเราะอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะก้าวขาเดินออกไปที่ห้องครัว

"วามีข่าวดีจะบอกพี่วีด้วยนะ"

"ข่าวอะไรเหรอ" ฉันเอ่ยขึ้นพร้อมล้วงมือลงไปในกระเป๋าผ้า หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเล่นไปเรื่อยๆ

"น้ำค่ะ" ฉันเงยหน้าขึ้นมองหน้าน้องสาวที่เอาน้ำเปล่ามาให้ ซึ่งฉันก็ยกยิ้มบางๆ เอื้อมมือไปหยิบมายกดื่ม ก่อนจะวางลงบนโต๊ะตรงหน้า

"มีข่าวอะไรจะบอกพี่เหรอ?"

"..." น้องสาวตัวแสบยกยิ้มมุมปาก ก้าวขาเดินไปหยิบกระดาษอะไรบางอย่างที่โต๊ะมายื่นให้ฉัน "วาเชื่อว่าพี่วีต้องดีใจมากๆ"

"..." ฉันเลิกคิ้วขึ้นเอื้อมมือไปรับกระดาษจากมือน้องสาวมาดู และมันทำให้ฉันแทบจะเป็นลม เพราะนี่คือสิ่งที่ฉันอยากเห็นมาก "มะ..ไม่ได้โกหกพี่ใช่ไหม"

"โหพี่วี มีตราปั้มของมหา'ลัยขนาดนั้น"

"..." ฉันเงยหน้าขึ้นมองหน้าน้องสาวพร้อมฉีกยิ้มทั้งน้ำตา "ถ้าแม่รู้ต้องดีใจมากแน่ๆ"

"วาเชื่อว่าแม่ต้องรู้ค่ะ" วาวาพูดจบก็ทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ พร้อมเข้ามาสวมกอดฉันไว้

เหตุการณ์เมื่อสองชั่วโมงที่แล้วที่น้องคนนั้นวิ่งมาบอกว่าสอบติดโรงเรียนดังฉันดีใจมาก แต่พอเจอของน้องสาวตัวเองที่สอบได้ทุนเรียนฟรีที่มหาวิทยาลัยดังของประเทศฝรั่งเศสตามความฝันของน้อง มันยิ่งทำให้ฉันดีใจมาก

"ดีใจจนจะร้องไห้แล้วนะ พี่สาววาเนี่ย" วาวาเอ่ยขึ้นหลังจากปล่อยกอดฉันให้เป็นอิสระ

"แล้วจะไปตอนไหน?"

"อีกสามวันค่ะ"

"พี่คงเหงาแย่ไม่มีคนมาคอยกวน"

"อย่างอแงสิคะคุณครู แต่วาคิดว่าพี่วีคงไม่เหงาหรอก เพราะอีกหน่อยคงมีน้องๆ ที่โรงเรียนมาคอยกวน"

"หึ" ฉันหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ใช้มือไปจับที่ศีรษะของน้องสาวตัวเอง "ไปอยู่ที่นู้นก็อย่าเกเร เรียนให้จบ เพราะนี่คือความฝันของวา"

"วาขอบคุณพี่วีนะที่เสียสละ"

"..." ฉันพยักหน้าเบาๆ อย่างเต็มใจ

ที่วาวาพูดคำว่า 'เสียสละ' ก็เพราะคุณแม่ที่จากไปเมื่อหลายปีก่อน ท่านเคยบอกเอาไว้ว่าอยากให้ฉันหรือวาวาใครก็ได้คนนึงเรียนครู ซึ่งวาวาไม่ชอบและฉันเองก็ไม่ชอบ แต่ฉันเลือกที่จะเรียนเพื่อคุณแม่ และเพื่อเสียสละให้น้องได้เรียนในสิ่งที่ชอบ

แต่ใครจะไปรู้ว่าเรียนไปเรียนมา พอได้ลองไปติวให้เด็กๆ ในเวลาว่างก็ทำให้ฉันเริ่มชอบขึ้นมา เพราะอาชีพครูก็ไม่ได้แย่

"อือ พี่วีวามีเรื่องขอ"

"หือ? อะไรเหรอ?"

"คือ...วาจะไม่ได้อยู่ไทยแล้วใช่ไหม แล้วก็จะไม่ได้เจอเพื่อนๆ แล้ว"

"จะขออะไรพี่?" ฉันเลิกคิ้วถามด้วยท่าทางจับผิดซึ่งวาวาก็ยกยิ้มบางๆ ใช้มือมานวดที่ไหล่ของฉันเบาๆ

"วาขอไปเที่ยวคลับได้ไหม"

"เพิ่งอายุสิบแปดเองนะ"

"พี่วีไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นเลยค่ะ เพื่อนวารู้จักกับเจ้าของคลับ ซึ่งสามารถเอาวาและเพื่อนๆ เข้าไปได้"

"เรายังเด็กอยู่นะ พี่ไม่อยากให้ไปสถานที่แบบนั้นเลย" ไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยไปเที่ยวสถานที่แบบนั้นนะ ฉันเคยไป แต่ฉันแค่ไม่อยากให้้น้องสาวที่เพิ่งอายุสิบแปดไป

"นะคะ วันเดียวนะ วาจะไม่ได้อยู่ที่ไทยแล้ว" วาวาเริ่มทำหน้าออดอ้อน ทำให้ฉันพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ

"คลับไหน"

"คลับแถวนอกเมืองค่ะ เดี๋ยววาส่งแผนที่ที่เพื่อนส่งให้เข้าไลน์พี่วีนะ"

"ดูแลตัวเองด้วย เดี๋ยวพี่ไปรับไปส่งเอง"

"เดี๋ยวเพื่อนวามารับค่ะ ส่วนตอนกลับพี่วีค่อยมารับนะ"

"ก็ได้ เรื่องแอลกอฮอล์..."

"วาจะไม่ดื่มเยอะค่ะ" ฉันพยักหน้าเบาๆ ซึ่งวาวาก็ฉีกยิ้มหวาน "งั้นวาขอตัวไปบอกเพื่อนก่อนนะคะ"

"อือ" ฉันพยักหน้าอีกครั้ง จากนั้นวาวาก็เข้ามาหอมแก้มฉันแล้วก็ดันตัววิ่งเข้าไปในห้องนอน

ฉันไม่อยากปล่อยน้องไปเลยนะ แต่ก็เห็นใจแหละ น้องจะไปเรียนที่อื่นแล้ว วันเดียวคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง อีกอย่างน้องก็โตแล้ว คงจะดูแลตัวเองได้

 

_______________________________________

ว่าที่เมียพี่แบล็กก็ไม่ธรรมดานะ เป็นถึงคุณครูคนสวย 😂

อ่านจบอย่าลืมคอมเมนต์มานะคะ ><

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว