Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่21 โกรธ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2564 09:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่21 โกรธ
แบบอักษร

 

 

แน็ควางฉันลงที่เตียงอย่างเบามือที่สุด และเขาก็ห่มผ้าให้ฉันและเดินออกไปจากห้อง ฉันงงกับการกระทำของเขาสุดๆ อะไรของเขาพาฉันมาที่ห้องละก็ออกไปเนี้ยนะ เป็นอะไรของเขาเนี้ยไม่พูดกับฉันเลยสักคำ แล้วฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าเขาเป็นอะไร

สักพักแน็คก็เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับถาดข้าว น้ำ และยา เขาเดินมาหาฉันที่ข้างเตียงละวางถาดนั้นลง เขายกถ้วยข้าวต้มขึ้นมาและตักมันขึ้นมาเป่าเบาๆ และยื่นมาตรงหน้าฉัน ฉันมองเขาอย่างงงๆแต่ก็ยอมกินโดยดีเพราะฉันต้องกินยาถึงจะหาย

“อิ่มแล้ว” ฉันกินไปสักพักก็บอกเขาว่าอิ่ม เขาเลยหยิบน้ำให้ฉันและส่งยาให้

พอฉันกินเสร็จเขาก็ถือถาดออกไปจากห้องฉันอีกครั้งและเขาก็กลับเข้ามานอนเล่นโทรศัพท์ข้างฉัน โดยที่ไม่พูดอะไรเลย นี่ตกลงเขาจะไม่พูดอะไรกับฉันจริงๆใช่มั้ยเนี้ย ฉันทนไม่ไหวแล้วอึดอัดแทบบ้า

 

“นายจะไม่พูดกับฉันจริงๆใช่มั้ย” ฉันหันไปมองเขาที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่แต่เขาก็ไม่ตอบ

“โกรธฉันเหรอ” ฉันเอาหัวหมุดเข้าไปที่อกระหว่างมือสองข้างที่เขาถือโทรศัพท์อยู่ แน็คเลยเอาโทรศัพท์ไปวางที่โต๊ะหัวเตียงดัง ปึก!!

“ฉันมีสิทธิ์โกรธเธอได้ด้วยหรือไง”

“ทำไมจะไม่ได้” ฉันพึมพำเบาๆทำให้เขาหันมามองหน้าฉันทันที

“เห้ออออเรื่องเต้ฉันไม่รู้ว่าเขามาได้ยังไง ฉันไม่ได้เป็นคนบอกให้เขามา เขามาของเขาเองฉันจะไปห้ามได้ยังไง...”

“...” แน็คยังจ้องหน้าฉันนิ่งอยู่

“ส่วนเรื่องพี่หมอเขาเป็นหมอที่เคยรักษาฉันตั้งแต่มาอยู่ที่นี้เพราะที่นี้ห่างไกลจากโรงพยาบาลในตัวเมืองมาก และที่เขาต้องเปิดเสื้อฟังหัวใจฉันเพราะเมื่อก่อนฉันเคยหัวใจเต้นผิดปกติ...”

“...” ยังเงียบอยู่

“แต่พี่หมอกับเต้ก็เห็นรอยที่นายทำไว้แล้วไง พวกเขาคงไม่โง่หรอกน่า เล่นทำรอยเยอะขนาดนั้น”

“...” ยังไม่พูด

“ถ้านายยังเงียบอยู่ฉันไม่คุยด้วยแล้วนะ” ฉันพูดแล้วหันหลังให้เขาทันที

 

“ก็ฉันไม่อยากให้ผู้ชายคนไหนมายุ่งกับเธอนอกจากฉันนี่น่า” สักพักแน็คก็พูดขึ้น

“ทีนายยังไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นนอกจากฉันได้เลย” นี่ฉันแค่ตรวจร่างกายแต่สิ่งที่เขาเคยทำสิ หนักกว่านี้ตั้งหลายเท่า

“โอเคฉันขอโทษที่ฉันโกรธ ฉันรักเธอนะลูกตาล...”

“1เดือนที่ผ่านมาฉันไม่ได้ยุ่งกับผู้หญิงคนไหนเลยนะ” แน็คพูดและเข้ามากอดฉันจากด้านหลัง

“อืม ฉันจะคอยดู” ฉันตอบเขาไปแค่นั้นและก็หลับตาลง

 

 

ตริ้ง ตริ้ง ตริ้ง ตริ้ง! (เสียงไลน์)

ฉันสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาก็บ่ายแก่แล้ว เพราะได้ยินเสียงไลน์ที่มันดังอยู่ข้างหูหนะสิ ฉันเลยหยิบมันขึ้นมาอ่านว่าใครที่ส่งข้อความมารัวขนาดนี้

แอล : พรุ่งนี้วันเกิดฉัน จัดที่เดิมนะ

แอล : แกไม่ลืมใช่ป่าว จะกลับมาใช่มั้ย

แอล : หรือสวีทกับแน็คจนลืมเพื่อนไปหมดแล้ว

แอล : ส่งสติ๊กเกอร์

จริงสิ! ฉันมาอยู่นี่จนลืมวันลืมเดือนไปเลย นี่ก็เข้าเดือนใหม่แล้วสินะ ก็ถึงวันเกิดแอลแล้วสิ ฉันลืมไปได้ไงเนี้ย ของขวัญก็ยังไม่ได้ซื้อเลย ชุดก็ยังไม่ได้หา จะทันมั้ยเนี้ยยยย สงสัยฉันต้องรีบกลับกรุงเทพละ

ลูกตาล : บ้าไม่ลืมสิ ใครจะไปลืมวันเกิดเพื่อนรักทั้งที ฉันกำลังจะกลับกรุงเทพ เจอกันพรุ่งนี้นะ อิอิ

 

“จะกลับกรุงเทพแล้วเหรอ” แน็คถามฉันขึ้นมาทำให้ฉันแอบสะดุ้งนิดหน่อย ฉันลืมไปเลยว่าเขานอนกอดฉันจากทางข้างหลังอยู่ อย่างงี้เขาก็เห็นที่ฉันคุยกับแอลหนะสิ

“อืม ฉันลืมอะว่าพรุ่งนี้วันเกิดแอล ว่าจะกลับวันนี้เลยพรุ่งนี้จะได้หาของขวัญหาชุดทัน” ฉันพูดละลุกขึ้นเพื่อจะไปเก็บกระเป๋า แต่เขาก็รั้งขอมือฉันไว้

“แต่เธอไม่สบายอยู่”

“ฉันดีขึ้นแล้วน่า ตัวก็ไม่ร้อนแล้ว” ฉันไม่รอให้เขาพูดต่อรีบเดินเข้าไปเก็บกระเป๋าทันที

 

“ป้าคะ ตาลจะกลับกรุงเทพแล้วนะคะ” ฉันเดินลงมาจากข้างบนโดยที่มีแน็คถือกระเป๋าให้

“อ้าวคุณหนูทำไมกระทันหันแบบนี้ละคะ”

“พอดีพรุ่งนี้วันเกิดเพื่อนแล้วตาลลืมอะค่ะ ไม่ไปไม่ได้ด้วย”

“โอเคค่ะ งั้นเดินทางปลอดภัยนะคะคุณหนู แฟนคุณหนูด้วยนะคะ” ป้าบอกฉันและก็บอกแน็คที่ยืนอยู่ข้างหลังฉันด้วย

“ป้าอย่าเพิ่งบอกพ่อกับแม่ว่าตาลกลับแล้วนะคะ รวมถึงเรื่องที่แน็คมาหาตาลที่นี้ด้วย”

“ได้ค่ะ ป้าไม่บอกหรอกค่ะคุณหนู ไว้มาอีกนะคะบ้ายบายค่ะ” ป้ากอดลาฉันและก็เดินออกมายืนส่งฉันที่รถที่แน็คเช่ามาจนลับตาไป

 

 

@สนามบิน

ฉันมาถึงกรุงเทพก็ปาไปดึกดื่นแล้ว ฉันเหนื่อยและก็เพลียมากถึงจะนั่งเครื่องแค่ชั่วโมงกว่าๆก็เถอะ ตอนนี้ฉันคิดถึงเตียงที่บ้านมากที่สุด โอ๊ะ! ฉันยังกลับบ้านไม่ได้นี่น่า ถ้าฉันกลับพ่อกับแม่ต้องสงสัยแน่ๆว่าฉันกลับมาทำไม แถมกลับมากับแน็คอีกฉันยังไม่อยากอธบายอะไรตอนนี้หรอก ทำไงดีนะ

“จะกลับบ้านเลยมั้ย” แน็คถามในขณะที่เขาเอารถมารับฉันที่ยืนรออยู่หน้าสนามบิน

“ไม่อะ เดี๋ยวฉันหาโรงแรมก่อนละกัน” ฉันเปิดโทรศัพท์หาโรงแรมเพื่อที่จะพักผ่อนสัก2-3วันละค่อยกลับบ้านดีกว่า ขอเตรียมใจก่อน

“ทำไมต้องหาโรงแรม”

“ก็ฉันยังไม่อยากกลับบ้าน”

“งั้นก็ไปคอนโดฉัน ขึ้นรถ” พูดจบแน็คก็ดันฉันขึ้นรถสปอร์ตคู่ใจของเขา โดยที่ไม่ยอมให้ฉันปฏิเสธเขาเลย แต่ฉันเหนื่อยเกินที่จะทำอะไรละ ไปก็ไปก็ดีจะได้ไม่ต้องหาโรงแรม อีกอย่างคอนโดเขาก็ใกล้กับผับแอลด้วย เวลาไปงานวันเกิดก็สะดวกดี จะได้ไม่เดินทางไกลๆให้เหนื่อย เผื่อฉันจะเมา ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว