ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทส่งท้าย

คำค้น : ประธานเปลื้องรัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มิ.ย. 2564 21:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทส่งท้าย
แบบอักษร

 

บทส่งท้าย 

                

“อื้อออ คุณชัชคะ” จันทร์เจ้าขาครวญครางแผ่วเบาเมื่อเธอถูกปลุกด้วยฝ่ามือเย็นๆ ของชัชเวชที่กำลังลูบไล้ร่างกายที่ยังคงเปลือยเปล่าของเธอขึ้นมาจนถึงหน้าอก 

                

“ขออีกรอบนะเจ้าขา” 

                

“ฉะ ฉันไม่ไหวแล้วค่ะ อ๊ะ!” ร่างบางสะดุ้งอยู่ในอ้อมกอดของชัชเวช เมื่อเขาปลุกเร้าเธอด้วยปลายนิ้วที่กำลังเขี่ยกระตุ้นยอดอกของเธอให้ชูชันขึ้นมาอีกรอบ ทั้งที่เอาแต่ใจใส่เธอมาแล้วเกือบทั้งคืน แต่ปล่อยให้เธอหลับไปได้เพียงไม่นาน เขาก็อยากจะปลุกเธอขึ้นมารังแกอีกแล้ว 

                

“อีกรอบเดียว ฉันสัญญา” 

                

“อื้อออ อย่าค่ะ” จันทร์เจ้าขาพยายามร้องห้าม แต่คนอย่างชัชเวชก็ดื้อดึงเกินกว่าที่จะเชื่อฟัง เพราะไม่ทันไรเขาก็มุดตัวลงไปใต้ผ้าห่มพร้อมกับซุกใบหน้าลงพรมจูบต้นขาของเธอเสียแล้ว 

                

“อ้า” เธอครางกระเส่าทั้งที่ยังคงครึ่งหลับครึ่งตื่น ริมฝีปากอุ่นร้อนขยันพรมจูบไปทั่ว ปลายลิ้นสากที่ลากขึ้นมาจากต้นขาด้านนอก วนมาถึงต้นขาด้านในทำให้ร่างกายของเธอบิดเร่าๆ เครื่องในคล้ายจะบิดพันกันเป็นเกลียวอยู่รอมร่อ 

 

ชัชเวชไม่สนใจเสียงทัดทานใดๆ เขาต้องการจะสัมผัสและครอบครองเธอซ้ำๆ เพื่อให้ร่างกายของเธอจดจำว่ามันเป็นของเขาโดยไม่มีข้อแม้ใดๆ 

 

“อ๊ะ คะ คุณชัช”  

 

สะโพกของเธอเริ่มขยับอีกครั้งตามการเคลื่อนไหวของปลายลิ้น ชัชเวชชอบที่จะดูดดื่มและโลมเลียความชื้นแฉะกลางหว่างขาของเธออย่างไม่รู้จักอิ่ม ทุกครั้งที่เขากดริมฝีปากอุ่นร้อนลงไปบนกลีบดอกไม้ที่ห่อหุ้มไปด้วยน้ำหวานจากร่างกายของเธอ เธอก็มักจะส่งเสียงครางอย่างไม่รู้ตัวออกมาเสมอ และมันก็ทำให้ไฟในอกของชัชเวชลุกโชติช่วงขึ้นทันที 

 

เขายังคงปรนเปรอเธอจนถึงฝั่งฝัน ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ร่างกายของเธอกระตุกเกร็งภายใต้การควบคุมของเขา เส้นผมของเขาถูกเธอจับทึ้งจนรู้สึกเจ็บไปหมด แต่กระนั้นเขาก็ยังพึงพอใจและต้องการจะให้เธอทารุณเขาได้ตามใจชอบ 

 

“สัญญาว่ารอบสุดท้ายแล้วจริงๆ” ชัชเวชปลอบประโลมให้เธอมีความหวังว่าจะได้พัก ก่อนที่เขาจะขยับตัวเองขึ้นมานอนทาบทับร่างกายที่ยังคงเปลือยเปล่าของเธอ ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ในระดับเดียวกัน สายตาที่ดูอิดโรยและอ่อนแรงของจันทร์เจ้าขาในเวลานี้ดูน่าสงสารเหลือเกิน 

 

“สุดท้ายแล้วจริงๆ นะเจ้าขา” 

 

“อื้อออ” เธอร้องงอแง แต่ถึงอย่างนั้นเพียงแค่เขาจูบเบาๆ ที่หน้าผาก เธอก็จะยิ้มรับแม้หายใจรวยริน 

 

ชัชเวชปัดลูกผมที่ปรกอยู่ข้างแก้มของเธอออกไป ก่อนจะขยับตัวเองขึ้นไปสูงอีกนิด สองตาของจันทร์เจ้าขาเบิกโพลงเมื่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้าของเธอในตอนนี้ไม่ใช่ใบหน้าของเขาอีกแล้ว แต่กลับเป็นเจ้าตัวร้ายที่ทำให้เธอตัวอ่อนหมดเรี่ยวแรงอยู่ในตอนนี้ต่างหาก และดูเหมือนว่ามันจะยังไม่ยอมหมดแรงลงง่ายๆ เพราะจนถึงตอนนี้มันก็ยังคงตื่นตัวแข็งขึงจนเธอนึกหวั่นว่าเธออาจจะตายเสียก่อน 

 

“ทำให้หน่อยสิเจ้าขา” เสียงอ้อนวอนของชัชเวชทำเอาจันทร์เจ้าขาใจอ่อนยวบ แม้จะอ่อนล้าแค่ไหนแต่ทันทีที่เขาจับแก่นกายอวบหนาที่ตื่นตัวจนมีขนาดเต็มฝ่ามือนั่นมาจดจ่อที่ปาก เธอก็อ้าปากรับมันเข้ามาเติมเต็มโพรงปากของเธออย่างเต็มใจ 

 

“อื้อออ ฉันรักเธอ” ชัชเวชบอกซ้ำๆ คล้ายกับคนไม่มีสติ เสียงของเขาล่องลอยคล้ายกำลังสุขสม ในขณะที่จันทร์เจ้าขาเกือบจะสำลักเมื่อตัวตนของเขาใหญ่โตจนคับปาก ทั้งยังแรงส่งที่เขากดกระแทกลงมาก็ทำให้มันลงไปลึกจนเกือบจะถึงลำคอ 

 

“อึก อึก อื้อออ” จันทร์เจ้าขาพยายามต่อต้าน เธอผลักต้นขาของชัชเวชออกแล้วไออย่างรุนแรงจนเขาต้องหันกลับมาปลอบโยนเธอด้วยฝ่ามือที่กำลังลูบแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธอซ้ำๆ 

 

“เสียวมากเจ้าขา ฉันต้องการเธออีกแล้ว” พูดจบชัชเวชก็ทิ้งตัวนอนลงไปด้านข้างพร้อมกับที่ดึงจันทร์เจ้าขากลับขึ้นมานั่งยองๆ คร่อมบนตัวของเขาเอาไว้ 

 

“ยกก้นหน่อย” 

 

“อื้อออ” 

 

“อีกนิดเจ้าขา อื้อออ แบบนั้น ฉันจะ โอ้ววว” ชัชเวชครางกระเส่าเสียเองเมื่อร่างบางที่คร่อมร่างของเขาอยู่ในเวลานี้กดตัวเองลงมาช้าๆ ช่องทางที่แสนอบอุ่นและอ่อนนุ่มกำลังตอดรัดแก่นกายของเขาไม่หยุดหย่อน  

 

กึก! 

 

“อ๊ะ” 

 

“เสียวมั้ยเจ้าขา เธอรู้สึกดีหรือเปล่า” 

 

“ดีค่ะ ฉะ ฉันเสียวมากเลย” จันทร์เจ้าขาร้องบอกติดๆ ขัดๆ เมื่อร่างกายของเธอถูกปลุกปั่นด้วยสัมผัสหยาบโลนอีกครั้ง แรงกระแทกสวนของชัชเวชที่ดันขึ้นไปทำให้แก่นกายของเขาที่ยังคงอยู่ในร่างกายของเธอฝังลึกจนเธอรู้สึกจุกไปทั่วบริเวณท้องน้อย ทว่าแวบหนึ่งมันก็ทำให้เธอรู้สึกเสียวซ่านจนไม่อยากจะหยุด 

 

กึก! 

 

“อ๊ะ คุณชัช อ๊ะ อื้อออ อะ อีก อีกนิดค่ะ” เธอร้องครางไม่หยุด เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสะท้อนอยู่ภายในห้องโดยมีชัชเวชเป็นคนควบคุมจังหวะ 

 

แรงขับเคลื่อนเริ่มถี่กระชั้น สมองของจันทร์เจ้าขาขาวโพลน ในช่องท้องของเธอเริ่มจะวูบโหวงเมื่อใกล้ถึงจุดแตกสลายอีกครั้ง 

 

“อีกค่ะคุณชัช แรงอีกนิด” 

 

กึก! 

 

“โอ้… ว… ว” จันทร์เจ้าขาแตกสลายในพริบตา เธออ่อนแรงจนจะล้มตัวลงบนแผ่นอกกว้างของชัชเวช เสียงหอบหายใจของเธอรุนแรงจนชัชเวชแอบกลัวว่าเธอจะหัวใจวายตายไปเสียก่อน 

 

“เจ้าขา” 

 

“ฉัน… ไม่ไหวแล้วนะคะ” 

 

“แต่ฉันยังไม่เสร็จ” 

 

“อื้อออ คุณจะฆ่าฉันหรือไง” 

 

“ไม่ตายหรอกน่า อีกนิดเดียว เกือบแล้ว” ชัชเวชปลอบประโลม ลึกๆ แล้วเขาก็แอบรู้สึกผิดนั่นแหละ แต่ความต้องการจากข้างในมันควบคุมง่ายเสียที่ไหน 

 

“โอเค ฉันไม่กวนแล้ว” ชัชเวชยอมแต่โดยดีเมื่อไม่มีเสียงตอบรับจากจันทร์เจ้าขาอีกแล้ว เธอคงจะอ่อนเพลียมากเกินไปจนน่าจะหลับไปแล้ว และคงจะหลับลึกมากทีเดียว 

 

ชัชเวชค่อยๆ ผละตัวลงจากเตียง ไม่ลืมที่จะหันกลับไปดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มร่างที่เปลือยเปล่าของจันทร์เจ้าขาเอาไว้ให้อย่างนึกเป็นห่วง พรุ่งนี้เธอต้องมีไข้อีกแน่ๆ แต่เดี๋ยวเขาจะรับผิดชอบเอง 

 

ชัชเวชก้มมองแก่นกายที่ยังคงแข็งค้างอยู่ในกำมือของตัวเอง เขากำลังพยายามจะหาทางปลดปล่อยมัน แต่ก็ไม่ง่ายเลย มันไม่ง่ายเท่ากับตอนมีเธอช่วย  

 

ทำยังไงได้ในเมื่ออารมณ์ของเขายังคงค้างอยู่ และมันก็คงไม่สงบลงโดยง่ายหากไม่ได้ปลดปล่อยจนถึงจุดสุดยอด แต่ต่อให้เขาจะพยายามเร่งความเร็วของข้อมือสักเท่าไร มันก็เหมือนจะยิ่งทรมานเมื่อไม่มีเสียงครางของเธอช่วยประโลม 

 

“อื้อออ” 

 

“คะ คุณชัช” เสียงงัวเงียของจันทร์เจ้าขาทำให้ชัชเวชชะงักไปครู่หนึ่ง เขาหันกลับไปมองเธอที่ปรือตาขึ้นมามองเขาอย่างคนครึ่งหลับครึ่งตื่น 

 

“พักเถอะ ฉันจัดการเอง” 

 

“แต่คุณ…” 

 

“อื้มมม” เสียงครางของชัชเวชทำให้จันทร์เจ้าขาแอบรู้สึกผิดในใจ เธอลอบกลืนน้ำลายก่อนจะตัดสินใจขยับเข้าไปหาเขาเสียเอง 

 

“เจ้าขา พักเถอะ ฉันไม่เป็นไร” 

 

“ให้ฉันช่วยคุณนะคะ” เธอบอกอย่างเต็มใจทั้งที่ใบหน้าซีดเซียวไปหมด 

 

“ไม่ต้องหรอก อื้อออ” เพียงแค่เธอเอื้อมมือไปสัมผัสกับแก่นกายของเขาเท่านั้น ร่างกายของเขาก็สะท้าน 

 

ชัชเวชยอมปล่อยมือของตัวเองออกเพื่อยกหน้าที่ให้จันทร์เจ้าขาจัดการกับมัน ในเวลานี้สองมือของเขากำผ้าปูที่นอนแน่นแบบที่พร้อมจะกระชากให้มันขาดติดมือออกมาได้ทุกเมื่อ ยิ่งเมื่อจันทร์เจ้าขายอมที่จะลุกขึ้นจากเตียงมานั่งซ้อนทับลงบนตักของเขาแล้ว เขาก็ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกเธอสะกดให้บ้าคลั่ง 

 

“คุณอยากจับหน้าอกฉันไหมคะ” จันทร์เจ้าขาถามเบาๆ ไม่เพียงถามเปล่า แต่เธอยังจับมือทั้งสองข้างของเขาขึ้นมาจับหน้าอกของเธอเอาไว้พร้อมกันในทันที  

 

หลังจากที่อนุญาตให้ชัชเวชเคล้นคลึงหน้าอกของเธอจนพอใจ เธอก็เขย่งปลายเท้าเพื่อยกก้นขึ้นนิดหน่อย ก่อนจะเป็นฝ่ายจับแก่นกายของเขาจดจ่อมาที่ช่องทางรักที่ยังคงชื้นแฉะของเธอแล้วค่อยๆ ทิ้งน้ำหนักตัวลงบนตักของเขาเพื่อกดมันเข้าไป 

 

“อื้อออ” ความเสียวซ่านที่แล่นปราดไปทั่วร่างทำให้ชัชเวชเคล้นหน้าอกของจันทร์เจ้าขาเต็มแรงจนเธอต้องแอ่นหน้าอกขึ้นบรรเทาอาการปวดตึง ไม่เพียงแค่นั้นที่ทำให้ชัชเวชใกล้เสียสติ แต่ยังมีการเคลื่อนไหวของเธอเองที่เป็นฝ่ายร่อนเอวไปมาบนตักของเขา มันเย้ายวนและทำให้เขาอยากจะกระชากเธอมากอดไว้แน่นๆ 

 

“โอ้ว จะเจ้าขา ฉัน… ฉันจะเสร็จ” ชัชเวชร้องบอก ทว่าพูดจบเธอกลับหยุดทุกการเคลื่อนไหวและผละตัวออก ทำในสิ่งที่เขาไม่คิดว่าเธอจะกล้าทำอีกครั้ง 

 

“จะ เจ้าขา” 

 

“ฉันช่วยคุณเองนะคะ” จันทร์เจ้าขาเงยหน้าขึ้นบอกหลังจากที่เธอคุกเข่าลงตรงหน้าชัชเวชและเตรียมจะก้มหน้าลงไป พูดจบเธอก็ไม่รีรอที่จะก้มลงไปครอบครองแก่นกายของเขาเอาไว้ในโพรงปากอุ่นร้อนของเธอ 

 

ชัชเวชสะท้านเฮือก ร่างกายเครียดเกร็งไปหมด ยิ่งเธอดูดมันรัวเร็ว และใช้ปลายลิ้นหยอกล้อกับส่วนปลายของเขา เขาก็ยิ่งควบคุมทุกอย่างไม่ได้ 

 

อึก! 

 

ชัชเวชขยับเอวถี่ สองมือของเขากดหัวของจันทร์เจ้าขาให้จมลงไปบนตักอย่างหลงลืมตัวว่าอาจทำให้เธอสำลัก แต่ไม่นานความเสียวซ่านก็มาถึงขีดสุดเมื่อถึงจุดที่ชัชเวชแตกสลาย ของเหลวที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในถูกปลดปล่อยออกมาเต็มปากของจันทร์เจ้าขาที่ยังไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้เงยหน้าขึ้นมา 

 

“อื้อออ” 

 

ชัชเวชคำรามต่ำในลำคอ เรี่ยวแรงที่มีเริ่มหมดลงพร้อมกับสติที่ค่อยๆ กลับคืนมา เขาปล่อยมือออกจากหัวของจันทร์เจ้าขาเพื่อให้เธอได้มีโอกาสเงยหน้ากลับขึ้นมามองเขาอีกครั้ง แววตาของเธอในเวลานี้หวานลึกซึ้ง ยิ่งเห็นว่าเธอกำลังคายของเหลวสีขาวขุ่นจากปากใส่ฝ่ามือ เขาก็ยิ่งรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก 

 

ชัชเวชรีบหันกลับไปดึงกระดาษทิชชูออกมาเช็ดมือให้เธอ ก่อนจะตามด้วยเช็ดริมฝีปากให้เธอจนสะอาด ตอนนี้หัวใจของเขามันอ่อนยวบไปหมด เขาอยากจะทะนุถนอมเธอเอาไว้และไม่ปล่อยให้เธอต้องไปเจอกับใครอีกทั้งนั้น 

 

ฟุ่บ! 

 

“นอนได้แล้ว ฉันสัญญาว่าคืนนี้จะไม่กวนเธอแล้วคนดี” ชัชเวชให้สัญญาหลังจากที่เขาก้าวลงไปช้อนตัวจันทร์เจ้าขาขึ้นจากพื้นแล้ววางเธอลงบนเตียงอย่างเบามือ 

 

“แล้วคุณชัชไม่นอนด้วยกันเหรอคะ” 

 

“ฉันจะไปอาบน้ำสักหน่อย เธอเหนื่อยมากแล้ว นอนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยตื่นมาอาบก็แล้วกัน” 

 

“ค่ะ แต่คุณชัชนอนกอดฉันก่อน รอจนฉันกลับแล้วค่อยลุกไปอาบน้ำได้ไหมคะ ฉันอยากหลับในอ้อมกอดของคุณ”  

 

วินาทีนี้ ต่อให้เธอจะขอชีวิตของเขา เขาก็พร้อมจะยกให้ 

 

ชัชเวชไม่รีรอที่จะซุกตัวลงไปใต้ผ้าห่มแล้วขยับเข้าไปกอดเธอเอาไว้ตามคำขอ เสียงหัวใจของเธอยังคงเต้นแรง ลมหายใจของเธอเองก็เช่นกัน 

 

“ฉันรักเธอ” ชัชเวชกระซิบบอกพร้อมกับกดจูบลงบนกลางหัวของจันทร์เจ้าขาที่ตอนนี้ขยับตัซุกอยู่ในอ้อมกอดของเขาเรียบร้อยแล้ว 

 

“คุณชัช” 

 

“ว่าไง” 

 

“อื้ออ คุณชัชคะ”  

 

ชัชเวชกระตุกยิ้มครั้งแล้วครั้งเล่าเมื่อได้ยินเสียงเรียก ที่แท้เธอก็แค่ละเมอเท่านั้น หมดฤทธิ์คาอกเขาแบบนี้ดูน่ารักขึ้นร้อยเท่า ยิ่งเมื่อเธอร้องเรียกเขา ละเมอเป็นชื่อของเขา ก็ยิ่งทำให้เขาหลงเธอหัวปักหัวปำ 

 

“คุณชัชคะ” 

 

“ว่าไง” แม้จะรู้ว่าเธอเพียงแค่ละเมอแต่เขาก็ยังขานรับเธอเสมอ 

 

“ไม่ไหวแล้วค่ะ ฉันไม่ไหว” 

 

“อืม รู้แล้ว พักเถอะ” 

 

“อื้อออ เบาหน่อยได้ไหมคะ บะ เบาหน่อย” 

 

“รู้แล้ว แต่ครั้งหน้าก็แล้วกันนะ” 

 

“คุณชัชคะ” 

 

ชัชเวชนึกตลกตัวเองที่ต้องมานอนคุยกับคนละเมอ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยิ้มอย่างมีความสุข แม้จะต้องคอยฟังเสียงครวญครางของเธอตลอดทั้งคืนก็ตาม 

 

หากมันเป็นเสียงครางเรียกชื่อของเขา เขาก็ยินดีที่จะฟังและยังอยากจะทำให้เธอครวญครางแบบนี้ไปทุกคืน 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว