ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP. 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2564 04:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP. 6
แบบอักษร

(พี่ว่าเราสองคน...หาเวลาว่างไปกินข้าวกันดีไหม)

“...”

(เราว่าไง)

“ก็...ค่ะ ได้ค่ะ” จะว่าไงล่ะนอกจากยินดี...มาก~ >///<

(โอเคครับเดี๋ยวพี่โทรหานอนซะ ฝันดีนะ)

“ค่ะ ขับรถกลับดี ๆ นะคะพี่เซนส์”

(ครับ)

“บายค่ะ”

(ครับผม)

ติ๊ด!

“...”

กรี๊ด!!!

>///<

เมื่อกี้คืออะไรเรียกว่าอยากพัฒนาความสัมพันธ์ได้รึเปล่านะ

ได้สิ ต้องได้เพราะที่เห็นและเป็นอยู่คือการชวนไปสานสัมพันธ์ชัด ๆ >///<

-วันต่อมา- 

“ทำไมวันนี้มึงยิ้มทั้งวันเลยวะปี”

“เสือกค่ะ” ฉันหันไปตอบไอ้ฟิวส์ในขณะที่อชิแค่เหลือบตามองฉันกับมันคุยกันตามสไตล์

“ก็อยากรู้นี่หว่าว่าอะไรทำให้คุณปีใหม่ของพวกกูยิ้มขนาดนี้ มึงรู้ไหมวะไอ้อชิ”

“ไม่” ทำไมต้องเสียงแข็งมันไปกินรังแตนที่ไหนมาเนี่ย 

“ไม่มีอะไรหรอกแค่อารมณ์ดีเฉย ๆ มึงจะให้หน้าบึ้งถึงดูปกติรึไงไอ้ฟิวส์”

“หึ ๆๆ ก็ดีนะถ้าเป็นแบบนั้น มึงด่าสนุกดีว่ะ”

“ไอ้โรคจิต” ฉันค้อนใส่มันก่อนที่พวกเราจะชวนกันไปหาอะไรกินแถวมหาลัย

“ร้านไหนดีวะปี”

“ไม่รู้อ่ะมึงกับไอ้ชิเลือกเลย”

“กูไม่เลือก งั้นมึงเลือกเลยไอ้ชิ”

ตื๊ดดดดด ตื๊ดดดด

...พี่เซนส์ 

“...” กำลังวุ่นวายเรื่องเลือกร้านอาหารกับพวกมันอยู่เสียงโทรศัพท์ฉันก็ดังขึ้นและคนที่โทรมาก็ทำฉันแทบอยากจะกรี๊ดออกมาด้วยความดีใจ ดีนะที่กลั้นเอาไว้ได้แต่ก็ยังยิ้มกว้างออกมาอยู่ดี

ติ๊ด!

“ค่ะ” ฉันนั่งอยู่ข้างหลังรถเลยกดรับสายเงียบ ๆ แต่ก็ทำให้ไอ้เพื่อนสองคนข้างหน้าเงียบเสียงไปทั้งคู่

(ทำไรครับ) เสียงหล่อแล้วก็พูดเพราะกว่าทุกครั้งที่เจอกัน เจอแบบนี้ก็ยิ้มหนักกว่าเดิมสิคะ -///-

“กำลังจะไปหาอะไรกินกับเพื่อนค่ะ”

(พี่ช้าไปเหรอ)

“คะ?” คืออะไร?

(พี่ว่าจะชวนเราไปกินข้าวแต่ท่าทางจะช้าไป) น้ำเสียงพี่เขาอารมณ์ดีมากแต่ฉันนี่สิที่กำลังเสียดาย ทำไมโทรมาช้าล่ะคะพี่เซนส์ -_-!

“คือ...” ยังไงดีนะ อยากจะบอกว่าไปได้แต่กลัวว่ามันจะดูเปิดทางจนเกินงาม

(เราแค่จะกินอะไรเบา ๆ กับเพื่อนหรือว่ากินหนักเลย ถ้ายังไม่ได้กินหนักตอนค่ำพี่ขอไปรับที่หอดีไหม)

“...จะไปกินขนมกันน่ะค่ะ ไม่ได้กินอะไรหนักหรอก” พี่เซนส์ช่วยเพื่อให้ฉันตอบรับเขาได้แบบไม่เก้อเขินรึเปล่านะ แต่ก็ดีแล้วจะได้ตกลงได้ง่าย

(โอเคครับ ถ้างั้นตอนค่ำพี่ไปรับนะ ไม่เกินสองทุ่มได้ใช่ไหม)

“ค่ะ ถึงแล้วโทรมานะคะ” ฉันแทบกรี๊ดแต่กรี๊ดไม่ได้ต้องเก็บอาการไว้เพื่อไม่ให้เขารู้และไม่ให้เพื่อนสองคนรู้เพราะอีกคนมันกวนตีนมากส่วนอีกคนก็...ไม่รู้ว่าคิดอะไรกันแน่

“เป็นไรวะ” ไอ้ฟิวส์เป็นคนถามขึ้น

“ไม่มีอะไร ตกลงพวกมึงเลือกร้านได้ยัง”

“ยังเลย มึงจะเลือกไหมล่ะ”

“เอาร้านข้างหน้าก็ได้ มึงเลี้ยวเข้าไปจอดเลยไอ้ฟิวส์”

“ร้านไอติม?”​

“อือ”

“ไอ้บ้า มึงบอกเองว่าหิวข้าวกูกับไอ้ชิถึงพามากินอยู่ ๆ จะให้เลี้ยวเข้าร้านไอติมนี่นะ” ไอ้ฟิวส์วีนใส่ทันทีถึงจะไม่ได้จริงจังมากก็ตาม

“ก็...ไม่หิวแล้ว งั้นพวกมึงเลือกเลย ร้านไหนก็ได้เดี๋ยวไปนั่งเป็นเพื่อน”

“เป็นไร?” อชิที่นั่งเงียบไม่ค่อยพูดหันมามองฉันด้วยสายตาไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่

“ไม่ได้เป็นไร”

“ไม่จริง เมื่อกี้มึงบ่นเองว่าหิว” อชิอารมณ์ไม่ดีใส่

“พอดีเดี๋ยวพี่มารับไปกินข้าวน่ะเลยยังไม่อยากกินหนัก”

“เจ้เธอ?”

“เปล่า” ฉันส่ายหน้าปฏิเสธแต่อชิก็ยังมองหน้า

“พี่ไหนวะ พี่หรือผู้ชาย?”

“พี่” ฉันตอบแค่นี้เพราะเริ่มไม่สบอารมณ์เหมือนกันอชิเลยยอมหันกลับไป

“โอเค ถ้างั้นกินไรง่าย ๆ ก็ได้ ร้านนี้แหละไอ้ฟิวส์”

“แล้วมึงไม่หิวข้าวแล้วเหรอวะไอ้ชิ”

“ไม่เป็นไร พาปีกินไอติมก่อนแล้วเดี๋ยวมึงกับกูค่อยไปหาอะไรกิน” ฉันนั่งฟังพร้อมกับที่ไอ้ฟิวส์เลี้ยวรถเข้าร้านที่ฉันบอกตอนแรกพอดี 

ก็คงไม่มีไรหรอกมั้ง เพื่อนมันอาจจะเซ็งที่ต้องกินไอติมเฉย ๆ ก็ได้ อย่าคิดมากเลยปีใหม่ ถ้าอชิจะเข้าใจถูกว่าไปกับผู้ชายโดยที่ไม่ต้องพูดอะไรให้มากความมันก็อาจจะดีก็ได้เพราะแกก็ไม่เคยอยากให้เพื่อนรู้สึกอะไรไปไกลกว่าเป็นเพื่อนกันอยู่แล้ว

-เวลาต่อมา- 

ว่าจะแต่งตัวให้จัดเต็มนะแต่ไม่เอาดีกว่า ชุดนักศึกษาเหมือนเดิมก็ดูน่าทะนุถนอมดี 

“สวัสดีค่ะพี่เซนส์” ฉันยกมือไหว้คนที่ลงจากรถมารับฉันที่เดินออกมาจากประตูหอพัก

“ครับผม ไปชุดนี้เหรอ?” พี่เขายิ้มให้แล้วสำรวจชุดฉันด้วยสายตา...ไม่รู้สิ อ่านไม่ออกแต่คำถามทำฉันเสียความมั่นใจนิดหน่อย

“ขอโทษนะคะพี่เซนส์พอดีปีเพิ่งถึงหอได้ไม่นานเลยไม่มีเวลาเปลี่ยนชุด พี่เซนส์จะพาไปที่ไหนคะรอปีแป๊บได้ไหมขอขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแป๊บเดียว” ความจริงถึงนานแล้วล้างหน้าแต่งหน้าใหม่แล้วด้วยซ้ำ แต่บอกแล้วไงว่าอยากใส่ชุดนี้มันดูสวยน่ารักน่าทะนุถนอมดี

“ไม่เป็นไรไม่ต้องเปลี่ยนหรอก พี่แค่ถามเฉย ๆ” รอยยิ้มเหมือนไม่มีอะไรน่ากังวลแต่โดนทักแต่แรกแล้วก็เลยเสียความมั่นใจ

“ปีเปลี่ยนได้นะคะพี่เซนส์เดี๋ยวไม่ถูกกาลเทศะรึเปล่า ปีคิดว่าจะกินอะไรง่าย ๆ น่ะค่ะก็เลยไม่ได้เปลี่ยนชุด” ไม่อยากให้เขาคิดว่าฉันตื่นเต้นมากมายกับการได้ไปกินข้าวกันสองต่อสองด้วยไงเลยไม่แต่งตัว

“ไม่เป็นไรจริง ๆ พี่แค่คิดว่าสาว ๆ เขาน่าจะแต่งตัวจัดเต็มกัน ไม่คิดว่าเราจะมาแปลกใส่ชุดนักศึกษาไปเดทกับพี่”

“คะ? ไป...ไปเดท?” เหวอสิได้ยินคำนี้

“อื้ม ไปเดท ทำไมเหรอ” โหพี่เซนส์จะพยักหน้ารับยิ้มแค่นิดหน่อยทำท่าทางสบาย ๆ แบบนี้ไม่ได้นะคะ 

“คือ...”

“หึ ๆๆ ทำไมต้องทำหน้างง นี่เราคิดว่าพี่ชวนเราไปกินข้าวสองต่อสองเพราะเหตุผลอะไร อย่าบอกนะครับว่าไม่รู้ว่าพี่ชวนเพราะอยากเดทกับเรา”

____________________________________________________________

แค่พี่เริ่มอ่อยก็รู้ว่าพี่ต้องอร่อยมากแน่เลยค่ะพี่เซนส์~

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว