ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 19

คำค้น : #กลซ่อนรัก#โรม#อิสระ#น้ำมนต์#นิลเนตร

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.7k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 08 เม.ย. 2564 09:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 19
แบบอักษร

 

 

กลซ่อนรัก บทที่ 19 

 

 

 

 

 

" อะไรนะ!? จะให้ฉันเอางานไปทำที่บ้านคุณ! " น้ำมนต์ร้องถามกับโรมอีกครั้งหลังถูกอีกฝ่ายโทรมาปลุกแต่เช้า จากที่พึ่งนอนไปได้แค่สองชั่วโมง " ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นด้วยล่ะ คุณโรม " น้ำมนต์ถามน้ำเสียงขุ่นเคือง 

" ก็ฉันเป็นคนจ้างเธอทำงาน ฉันก็อยากรู้น่ะสิว่างานของฉันไปถึงไหนแล้ว " โรมว่าน้ำเสียงสนุก ยิ่งได้ยินอีกฝ่ายครางกรอดใส่เขาแบบนี้ก็ยิ่งสนุก " อีกอย่างฉันจะได้ช่วยติก่อนที่เธอจะส่งงานจริง ไม่ดีหรือไง "  

" ไม่ดี! " น้ำมนต์สวนกลับทันที " คุณรู้มั้ยว่าเมื่อคืนฉันปั่นงานคุณทั้งคืนพึ่งจะได้นอนไปเมื่อตอนหกโมงเช้า แล้วดูคุณสิโทรมาปลุกให้ฉันไปทำงานที่บ้านคุณตอนแปดโมง! คุณโรม คุณนี่มันโรคจิตจริงๆเลย! " น้ำมนต์เสียงแหลมใส่พอโดนกวนประสาทแบบนี้อาการงัวเงียก็หายไปเลย  

" โอเค เธอไม่ต้องมาก็ได้ แต่เดี๋ยวฉันไปบ้านเธอเอง จะได้ฝะ -- " โรมเปลี่ยนคำพูดทันควัน " จะได้ไปดูว่าเธอไม่อู้งาน" 

" คุณโรม!! "  

" ว่าไงครับ คุณนิลเนตร จะมาเองหรือให้ผมไปที่บ้านคุณดีครับ " น้ำมนต์ยืนกำหมัดแน่นกับน้ำเสียงกวนโมโหของโรม 

" ฉันไปก็ได้ค่ะ!! " น้ำมนต์กดตัดสายทันทีก่อนจะทิ้งตัวลงไปนอนบนเตียงแล้วกรี๊ดใส่หมอนตัวเองดังๆ ขณะที่คนโทรไปกวนกลับยิ้มอารมณ์ดีอยู่ที่โต๊ะอาหารเช้า ป้าขิมกำลังยกข้าวต้มทรงเครื่องโบราณขึ้นโต๊ะเห็นท่าทีแบบนั้นเลยเอ่ยถาม 

" มีเรื่องดีๆแต่เช้าเหรอคะ คุณโรม "  

" ครับ " โรมรับคำยิ้มกว้าง " วันนี้กลางวันมีเมนูอะไรเหรอครับ ป้าขิม "  

" ขนมจีนซาวน้ำค่ะ คุณโรมอยากได้อะไรเพิ่มมั้ยคะ " ป้าขิมถาม 

" พอจะทำขนมหวานเพิ่มได้มั้ยครับ "  

" ได้สิคะ เอาเป็นลูกตาลลอยแก้วดีมั้ยคะ หน้าร้อนแบบนี้กินแล้วจะได้ชื่นใจ ป้าพึ่งได้ลูกตาลมาจากตลาดด้วย "  

" ดีครับ ยัยนั่นคงถูกใจ " โรมยิ้มที่มุมปาก  

" จะมีแขกมาเหรอคะ คุณโรม "  

โรมพยักหน้ารับ ป้าขิมเอียงคอพลางยิ้มน้อยๆที่มุมปากกับท่าทีดูมีความสุขของคนเป็นนายตัวเองก่อนจะปล่อยให้โรมนั่งทานอาหารเช้าที่โต๊ะ 

น้ำมนต์มาถึงบ้านดอกแก้วราวสิบโมง โรมทำทีเป็นไม่มองตอนน้ำมนต์เดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับป้าขิม 

" โถ่ ที่แท้แขกของคุณโรมก็หนูน้ำมนต์นี่เองเหรอ " ป้าขิมว่า  

" เอ๊ะ! ทำไมเหรอคะ " น้ำมนต์ถาม 

" ก็คุณโรมน่ะสิจ๊ะ วันนี้ดูตื่นเต้นพิกลถามว่าวันนี้กลางวันมีอะไร แถมยังให้ป้าทำขนมหวานเพิ่มด้วย " ป้าขิมได้ทีก็พูดไม่หยุด " ป้าเลยถามว่ามีแขกมาเหรอ ที่แท้ก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกล หนูน้ำมนต์นั่นเอง "  

" อะแฮ่ม! " โรมทำทีเป็นกระแอมส่งสายตามองป้าขิม คนพูดเลยยอมเงียบ 

" ทำหน้าเหมือนโดนบังคับมาอย่างนั้นแหละ " โรมว่ามองน้ำมนต์ที่สีหน้าและแววตาของเจ้าตัวคงอยากจะด่าเค้าเต็มทีแล้ว  

น้ำมนต์ฮึใส่ก่อนจะตอบน้ำเสียงสะบัด " ก็โดนบังคับน่ะสิ! " โรมยกคิ้วสูงขึ้นข้างหนึ่ง ป้าขิมมองสลับไปมาทั้งคู่ 

" ถ้างั้นเดี๋ยวป้าไปเตรียมน้ำกับขนมมาให้นะคะ " ว่าแล้วป้าขิมก็เดินลงบันไดไปปล่อยให้น้ำมนต์อยู่กับโรมตามลำพังน้ำมนต์กวาดตามองไปรอบๆชานพักชั้นสองของบ้านที่ป้าขิมพาเธอขึ้นมา 

" มองหาอะไร " โรมถาม 

" ก็หาที่นั่งที่คุณจะให้ฉันนั่งทำงานไงล่ะ! " น้ำมนต์ตอบ " แล้วจะให้ฉันนั่งไหน " 

" นั่งไปเถอะ อยากจะนั่งตรงไหนก็ตามสบาย " โรมนั่งไขว่ห้างแล้วผายมือให้น้ำมนต์ " หรือจะนั่งตักฉันก็ได้นะ เคยมาแล้วนิ " โรมตบตักตัวเองแถมส่งยิ้มเจ้าเล่ห์แบบที่น้ำมนต์อยากจะเอาไอแพดตัวเองเขวี้ยงใส่หน้าโรมจริงๆ 

" ฉันจะนั่งนู่น! " น้ำมนต์ชี้ส่งๆไปที่โต๊ะตัวนึงก่อนจะเดินหน้าแดงเพราะคำพูดของโรมเมื่อกี้ 'นี่จงใจจะเอาคืนใช่มั้ย' น้ำมนต์คิดถึงคำพูดของโรมเมื่อคืน เธอจัดแจงหยิบอุปกรณ์ทำงานออกมาจ้องเขม็งใส่โรมที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแล้วเริ่มทำงานของตัวเอง น้ำมนต์จมหายไปกับงานโฆษณาที่จู่ๆอะไรก็ไม่รู้มาดลใจให้ไอเดียของเธอวิ่งอยู่เต็มหัวทั้งๆที่เมื่อคืนเธอพยายามเร่งปั่นไอเดียทั้งคืนงานกลับออกมาไม่ได้อย่างใจเธอเลย  

" เย้! เสร็จแล้วครึ่งนึง!! " น้ำมนต์ร้องลั่นอย่างดีใจ เธอมองแล้วยิ้มให้กับผลงานของตัวเองก่อนจะพึ่งรู้สึกตัวว่าบนชั้นสองนั้นเงียบกริบนอกจากเสียงร้องของเธอกับตัวเธอแล้วก็ไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่โรม " อ้าว! ไปไหนของเค้าแล้วล่ะ " น้ำมนต์พึมพำออกมาเธอลุกขึ้นยืนเหยียดแขนแล้วบิดตัวไปมาเสียงกระดูกลั่นให้ได้ยินออกมาเบาๆ น้ำมนต์เดินสำรวจบนชานพักชั้นสอง 

" ป้าขิม! " น้ำมนต์ร้องเรียกตอนที่ป้าขิมเดินขึ้นมาชั้นสองของบ้าน  

" อ้าว! หนูน้ำมนต์ หิวแล้วเหรอจ๊ะ " ป้าขิมเอ่ย " นี่ป้าขึ้นมาดูหนูอีกรอบกะว่าถ้ารอบนี้ยังเห็นว่าหนูนั่งทำงานอยู่ ป้าคงต้องงัดหนูออกจากที่นั่งตามที่คุณโรมสั่งแล้วจริงๆ "  

" ทำไมเหรอคะ!? "  

" ก็คุณโรมบอกป้าว่าถ้าหนูยังนั่งทำงานอยู่ให้ปล่อยไปก่อนเพราะหนูคงกำลังสนุกกับงาน แต่ถ้าเห็นว่านานแล้วให้ขึ้นมาลากลงไปทานอาหารกลางวันได้เลย " ป้าขิมตอบ " ไปทานอาหารกลางวันกันเถอะ นี่ก็เลยเวลามานานแล้วด้วย หนูน้ำมนต์หิวแย่แล้วล่ะสิ " ป้าขิมพูดจบเสียงท้องร้องของน้ำมนต์ก็ดังโครกครากออกมา 

" อุ๊ย! " น้ำมนต์หัวเราะออกมา " ไม่ต้องตอบ ป้าขิมก็คงรู้แล้วสินะคะว่าน้ำมนต์น่ะหิวม๊ากมากเลยค่ะ " น้ำมนต์ยิ้มแฉ่งป้าขิมยิ้มตามก่อนจะชวนน้ำมนต์ลงไปข้างล่าง " ว่าแต่คุณโรมเค้าหายไปไหนแล้วล่ะคะ ป้าขิม ให้น้ำมนต์มาที่นี่แต่ตัวเองกลับหายไปแบบนี้น่ะเหรอ ใช้ได้ที่ไหนกัน " น้ำมนต์บ่นออกมา 

" ขี้บ่นจริงนะ! " โรมว่า เขาเดินอ้อมมาจากสวนอีกด้านของบ้าน " หิวแล้วล่ะสิ ถึงได้ลงมากับป้าขิมได้น่ะ " เขาพูด  

" ก็หิวแล้วน่ะสิ " น้ำมนต์ตอบสะบัดหน้าใส่ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารก่อนเจ้าของบ้านซะอีก โรมยิ้มฮึแล้วเดินตามน้ำมนต์ไปนั่งที่โต๊ะ ป้าขิมจัดแจงเสิร์ฟเมนูขนมจีนซาวน้ำที่ตัวเธอจัดเต็มทั้งเครื่องและรสชาติ  

" อื้ม ~ อร่อยจังเลยค่ะ ป้าขิม " น้ำมนต์ตักไปคำสองคำก็ชมเปาะไม่ขาดปาก " หูย นี่ฝีมือระดับชาววังเลยนะคะเนี่ย "  

" หนูน้ำมนต์ก็พูดเกินไป " ป้าขิมยิ้มกริ่มกับคำชม " ยังไงทานกันไปเรื่อยๆนะคะ เครื่องมีเยอะแยะเชียว แต่ว่าอย่าทานจนอิ่มมากนะ หนูน้ำมนต์ ป้ายังมีลูกตาลลอยแก้วรออยู่ "  

" โห! วันนี้ลาภปากน้ำมนต์เลยนะคะเนี่ย " น้ำมนต์ออกอาการตื่นเต้นจนถูกโรมว่า 

" ตะกละ! "  

" งั้นเมื่อวานคุณก็ตะกละด้วยน่ะสิ กินข้าวบ้านฉันไปตั้งสามจานเลยนะ " น้ำมนต์เถียงกลับ " วันนี้ฉันจะกินให้เท่ากับที่คุณกินเมื่อวานเลย คอยดู! " น้ำมนต์เข่นเขี้ยวจ้องอาฆาตใส่  

" ฉันจะคอยดูชูชกท้องแตกตาย " โรมยิ้มเยาะพลางใช้นิ้วตีไปที่จมูกของน้ำมนต์เบาๆ  

" ไม่เอาแล้วค่ะ ทั้งคู่ทะเลาะกันเป็นเด็กๆไปเลย ทานอาหารกันเถอะค่ะ เดี๋ยวป้าไปดูลูกตายลอยแก้วให้ " ป้าขิมเอ็ดใส่ทั้งคู่ก่อนจะเดินหายไปในครัวเหลือน้ำมนต์และโรมนั่งทานอาหารอยู่ด้วยกัน  

" เออนี่! คุณโรม ฉันทำงานคุณไปได้ครึ่งนึงแล้วนะ เดี๋ยวฉันจะเอาให้คุณดู " น้ำมนต์ที่อารมณ์ดีเพราะได้กินอาหารอร่อยๆพูดกับโรม " สวยจนคุณต้องตะลึงแน่นอน! "  

" อย่างนั้นเลย " โรมยกคิ้วขึ้น 

" ใช่น่ะสิ -- บอกเลยนะว่างานนี้จะมีแต่คนพูดถึงเดอะรีเจนเลยล่ะ ฉันว่าฉันไปเอาให้คุณดูเดี๋ยวนี้เลยดีกว่า " น้ำมนต์ว่าแล้วลุกออกจากเก้าอี้ทันทีแต่โรมกลับจับมือน้ำมนต์ไว้ 

" นั่งลง น้ำมนต์ -- เดี๋ยวกินเสร็จแล้วค่อยขึ้นไปดู" โรมว่า น้ำมนต์พยักหน้าแล้วนั่งลงตามที่โรมพูด ไม่กล้ามองมือตัวเองที่ถูกเขาจับไว้โรมเป็นฝ่ายค่อยๆปล่อยมือออกไปเอง น้ำมนต์เม้มปากเบาๆแอบชายตามองโรมที่จู่ๆก็เงียบไปซะอย่างนั้น เธอเองก็พยายามกลับไปนั่งกินขนมจีนซาวน้ำต่อแต่ตักเข้าไปต่อได้อีกคำสองคำน้ำมนต์ก็เอ่ยถามโรมทำลายบรรยากาศที่ดูแปลกประหลาดนี่ลง 

" คุณโรม คุณได้ดูเอกสารที่ได้จากคุณวัชระแล้วหรือยัง ตกลงมันช่วยคุณได้มั้ย "  

โรมมองดวงตากลมอยากรู้อยากเห็นของน้ำมนต์แล้วถอนหายใจ เขาเอามือกอดอก " ยังไงก็ต้องรู้ให้ได้ใช่มั้ยน้ำมนต์ "  

น้ำมนต์ยิ้มเผล่ เธอขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้ยื่นมือไปเขย่าแขนของโรม " อย่ากีดกันฉันเลยนะ คุณโรม! นี่ฉันก็รู้เรื่องมาตั้งขนาดนี้แล้ว ถึงคุณจะไม่อยากให้ฉันรู้ฉันก็หาทางได้อยู่ดี " ต่างฝ่ายต่างมองตากัน " ให้ฉันช่วยคุณเถอะ อย่างน้อยเราก็เป็นผู้ร่วมชะตากรรมไม่ใช่หรือไง " น้ำมนต์ฉีกยิ้มกว้างพยายามทำให้โรมเชื่อ 

โรมแค่นยิ้มก่อนคลายกอดอกออก เขาโน้มตัวมาข้างหน้าจนใบหน้าชองเขากับเธออยู่ห่างกันไม่ถึงนิ้ว น้ำมนต์พยายามจะถอยห่างแต่เพราะโรมดึงมือเธอไว้ไม่ให้เธอถอยหนีเลยทำให้เธอกับเขาต้องนั่งจ้องตากันในระยะประชิดเกินกว่าที่ควรจะเป็น  

" คุณโรม " น้ำมนต์พยายามดึงมือออก โรมดึงเธอเข้าไปใกล้มากขึ้นจนน้ำมนต์ต้องใช้มืออีกข้างยันไหล่ของโรมไว้เพื่อรักษาระยะไม่ให้ใกล้ไปมากกว่านี้ 

" อยากช่วยเหรอ!? " โรมถาม น้ำมนต์กลอกตาดำกลิ้งไปมามองเงาตัวเองในแววตาของโรมก่อนจะพยักหน้า " งั้นมาเป็นแฟนฉันสิ น้ำมนต์ " น้ำมนต์เบิกตากว้างกับคำพูดของโรม เธอพยายามจ้องลงไปในดวงตาของอีกฝ่ายค้นหาความจริงอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง โรมเหยียดริมฝีปากรูปหยักออกวินาทีนั้นน้ำมนต์กัดปากแน่น แววตาสั่นไหวเหมือนกับจังหวะหัวใจที่ตอนนี้กำลังเต้นตัวพลันวูบเป็นขุ่นเคือง 

 

โป๊ก!!! 

 

น้ำมนต์เอาหัวโขกไปที่หน้าผากของโรมจนเกิดเสียงดัง โรมคำรามออกมาด้วยความเจ็บ เขาปล่อยน้ำมนต์เป็นอิสระทันที มือคลำไปที่หน้าผากของตัวเอง 

" ทำอะไรของเธอ น้ำมนต์! " สีหน้าของโรมถมึงทึง " ฉันเจ็บนะ! "  

" ดี! " น้ำมนต์แหวกลับ " สมน้ำหน้า! คุณอยากมาล้อเล่นแบบนี้กับฉันก่อนนิ -- ฉันจะกลับไปทำงานต่อที่บ้าน ถ้ายังไงฉันขอตัวกลับเลยแล้วกัน! " น้ำมนต์พูดจบก็เดินขึ้นไปเก็บของที่ชั้นสองแล้วลงมาข้างล่างพอดีกับที่ป้าขิมยกถาดใส่ของหวานลูกตาลลอยแก้วออกมา 

" อ้าว! หนูน้ำมนต์จะกลับแล้วเหรอ ของหวานยังไม่ได้ทานเลยนะ "  

น้ำมนต์มองสีหน้าผิดหวังของป้าขิมอย่างรู้สึกผิดก่อนจะพูด " ขอโทษนะคะ ป้าขิม แต่ถ้าน้ำมนต์อยู่ต่อ เจ้านายของป้าขิมอาจจะเจ็บตัวเพราะน้ำมนต์อีกก็ได้ค่ะ! " น้ำมนต์กันไปฟาดดวงตาเขียวใส่โรมอีกรอบก่อนจะหันมาไหว้ป้าขิม " ไปนะคะ ป้าขิม สวัสดีค่ะ " น้ำมนต์เดินฉับๆกลับไปที่รถกระบะของบ้านสวนนี้มีรักแล้วขับออกไป  

" โถ่ ไปซะแล้ว ลูกตาลลอยแก้วเลยเป็นหม้ายซะแบบนี้ " ป้าขิมบ่นอุบหันไปมองโรมที่กำลังลูบหน้าผากตัวเองปอยๆด้วยสายตาตำหนิ " คุณโรมแกล้งอะไรหนูน้ำมนต์เค้าอีกคะ " ป้าขิมวางถาดลูกตายลอยแก้วลงแล้วเดินเข้าไปดูหน้าผากของโรมสัมผัสได้ว่ามันเริ่มนูนออกมา 

" ผมแกล้งที่ไหนล่ะครับป้าขิม ยัยน้ำมนต์ของป้าต่างหากที่มาเอาหัวโขกหน้าผากผม " โรมว่า ป้าขิมทำตาดุใส่  

" ก็ถ้าคุณโรมไม่ไปทำอะไรหนูน้ำมนต์ก่อน หนูน้ำมนต์คงไม่เอาหัวโขกใส่คุณโรมแบบนี้หรอกค่ะ "  

" อะไรกันครับ นี่ป้าขิมเข้าข้างยัยนั่นเหรอครับ " โรมร้อง " ป้าไม่รักผมแล้วเหรอครับ " พอเจอประโยคเด็ดของโรมแบบนี้เข้าไปป้าขิมก็พลอยจะใจอ่อนทุกที  

" ป้าก็รักคุณโรมเหมือนเดิมนั่นแหละค่ะ แต่คุณโรมก็ทำไม่ถูกเลยนะคะ " ป้าขิมพูดแล้วเดินไปหยิบยาหม่องจากตู้ยามานวดเบาๆให้โรม " แกล้งหนูน้ำมนต์เค้าแบบนี้บ่อยๆเกิดหนูน้ำมนต์เกลียดคุณโรมขึ้นมาจะทำยังไง " ป้าขิมพูด โรมนิ่งขึงไป 

" ก็ -- " จู่ๆซีอีโอทิลช์กรุ๊ปก็ถึงกับคิดไม่ออกพูดไม่เป็น ป้าขิมเลยได้ทีพูดต่อ  

" ถ้าไม่ชอบหนูน้ำมนต์เค้าก็ไม่เห็นต้องไปแกล้งหนูน้ำมนต์เค้าขนาดนั้นเลยนิคะ "  

" ผมไม่ได้ไม่ -- " โรมยั้งปากไว้ได้ทั้นก่อนจะหลุดคำพูดออกมารักษาฟอร์มต่อหน้าป้าขิมที่ดูจะรู้ทันเขา ป้าขิมยิ้ม 

" ดูสิคะหัวปูดเป็นลูกมะนาวแล้วแบบนี้ไม่รู้ว่าหัวหนูน้ำมนต์จะปูดเท่านี้มั้ยนะคะ "  

" ยัยนั่นหัวแข็งไม่เป็นอะไรหรอกครับ " โรมเข่นเขี้ยว 

ถึงจะพูดไปแบบนั้นแต่พออาทิตย์ถัดมาเมื่อถึงวันที่บายแอดต้องเข้ามานำเสนองานออกแบบให้กับเดอะรีเจนที่โรงแรมgrand luxury ทั้งโรมและน้ำมนต์ต่างก็มีพลาสเตอร์แปะอยู่ในตำแหน่งเดียวกัน 

" นี่เทรนด์ใหม่หรือว่ายังไงเหรอครับ " นิติเอ่ยถามทันทีที่เห็นทั้งคู่ในห้องประชุม " ทำไมคุณโรมกับคุณน้ำมนต์ถึงแปะพลาสเตอร์ตำแหน่งเดียวกันแบบนี้ครับ " ทุกคนพากันมองแบบที่นิติมอง 

" คือ -- " น้ำมนต์ยกมือจับหน้าผากของตัวเองอัตโนมัติ เธอมองไปทางโรมที่มองมาทางเธอเหมือนกัน " พอดีเดินชนกับตอไม้น่ะค่ะ " น้ำมนต์ตอบพลางยิ้มเจื่อน 

" อ่อครับ  แล้วคุณโรมล่ะครับ ทำไมถึง -- " นิติทำท่าจับที่หน้าผากตัวเอง 

" อยู่ดีๆก็มีคนบ้าที่ไหนก็ไม่รู้ครับ เอาหัวมาโขกใส่ " โรมตอบยิ้มๆ สายตามองไปที่น้ำมนต์ที่เขวี้ยงค้อนวงโตใส่เขา " เราเริ่มประชุมกันเลยมั้ยครับ " โรมตัดบทก่อนที่นิติจะได้ถามอะไร  

ผลงานการออกแบบของน้ำมนต์ที่มีมากกว่าหนึ่งแบบตามที่โรมขอไว้ถูกนำเสนอขึ้นฉายบนจอโปรเจคเตอร์ 

" ตัวละครตัวนี้จะมีชื่อว่าแก้วค่ะ เป็นเด็กผู้ชายที่หลงทางมาจากยุคอดีตมาที่ยุคปัจจุบันโดยเป็นการเล่าถึงการเปลี่ยนผ่านจากพันทิพาสู่เดอะรีเจนด้วยธีมผจญภัยใต้ท้องทะเลที่จะมีทั้งฉลาม แมงกระพรุน วาฬ แมวน้ำ และปลาอื่นๆอีกมากมายซึ่งในส่วนของตรงนี้ก็จะสามารถลิ้งค์กับ knowledge park ที่ทางเดอะรีเจนเตรียมไว้สำหรับเป็นแหล่งหาความรู้ของลูกค้า -- ข้อมูลที่ได้มาทางเดอะรีเจนจะมีส่วนของการทำอควาเรียมเทียมด้วยการฉายภาพแสงสีเสมือนจริงของโลกใต้ท้องทะเลให้กับผู้ที่เข้ามาได้ชมด้วยซึ่งดิฉันคิดว่าในส่วนของตรงนี้ก็จะสร้างแรงจูงใจในการเปิดตัวเดอะรีเจนได้ " 

" ในส่วนของงานนี้ก็จะคล้ายๆกับผลงานเมื่อสักครู่ โดยคอนเซปต์แล้วการจะสร้างรูปลักษณ์ของหรือสินค้า หรือสถานที่สักอย่างเราน่าจะมีตัวแทนของการบอกเล่าเรื่องราวเหล่านั้น ดิฉันเลยนำเอาเด็กแก้วมาใช้ในงานนี้ด้วยเหมือนกันแต่รูปแบบของการเล่าจะต่างออกไป โดยในส่วนผลงานนี้จะเล่าถึงยุคของอดีตของเด็กชายแก้วที่เดินซื้อของอยู่กับแม่แต่แล้วก็ทำให้เขาหลุดมาอยู่ในโลกปัจจุบันที่มีการเปลี่ยนแปลงไปมาก ฉากของเรื่องราวนี้ก็จะใช้เป็นภาพของห้างพันทิพากับเดอะรีเจนค่ะ -- "  

" อารมณ์เหมือนทวิภพเลยสินะครับ คุณน้ำมนต์ " นิติโพล่งออกมาก่อนใคร เขายิ้มกว้างให้น้ำมนต์ เธออมยิ้มแล้วพยักหน้า 

" ใช่ค่ะ ดิฉันคิดว่าการบอกเล่าเรื่องราวตรงๆแล้วก็เรียบง่ายแบบนี้ก็จะทำให้คนดูเข้าใจง่ายแล้วก็ยังมีภาพจำของพันทิพาและก็คิดว่าควจะตื่นตากับการเปลี่ยนแปลงไปสู่เดอะรีเจนได้แน่นอน ที่สำคัญพวกเขาก็คงกำลังรอดูว่าเดอะรีเจนจะน่าตื่นตาตื่นใจขนาดไหนด้วยค่ะ " น้ำมนต์ว่า นัยน์ตาเป็นประกายวิบวับแล้วโปรยยิ้มหวานไปทั่วห้องประชุมจนมาเจอกับสายตาเรียบนิ่งของโรม ตลอดการประชุมน้ำมนต์แทบไม่มองหน้าโรมเลยเธอตั้งใจแล้วว่าจะไม่ยอมมองหน้าโรมเวลาที่มีการนำเสนองาน ตัวเธอกลัวว่าตัวเองจะสมาธิหลุดเพราะคำพูดของเขาเมื่อวันก่อน 

ในที่ประชุมมองหน้าและพยักหน้ากันอย่างพอใจ หมูแอบยกนิ้วโป้งให้น้ำมนต์จะเหลือก็แต่เจ้าของที่แท้จริงที่กำลังขยับตัวแล้วเอนหลังพิงไปกับพนักด้านหลัง 

" เป็นผลงานที่น่ารักมากเลยนะคะ คุณโรม " อัญชิสาเอ่ยปากพูดกับโรมเบาๆ  

" จริงด้วยครับ " นิติเสริม " กับคอนเซปต์หรือรูปแบบการนำเสนอผมว่าน่าสนใจไม่น้อยเลยนะครับ "  

" พอได้ทีก็พูดเอาอกเอาใจคุณอิสระน่าดูเลยนะครับ คุณนิติ " วสันต์ว่าน้ำเสียงดูแคลนอีกฝ่าย " ผลงานไม่ได้พิสดารวิเศษอะไร ก็หาได้ทั่วไปตามตลาด คุณไม่ต้องเอาอกเอาใจขนาดนั้นหรอกครับ " วสันต์ไม่ได้พูดเสียงดังแต่เพราะที่ประชุมนั้นเงียบเลยทำให้ได้ยินกันทั่ว น้ำมนต์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าจอโปรเจคเตอร์ถึงกับยิ้มเจื่อนลง 

" ไม่คิดว่ามันรุนแรงเกินไปหน่อยเหรอครับ คุณวสันต์ " นิติถามเสียงเครียดเขากำลังจะอ้าปากพูดออกมาอีก แต่ถูกโรมยกมือขัดจังหวะสายตาเยือกเย็นของเขามองไปที่วสันต์และน้ำมนต์ 

" ขอบคุณ คุณวสันต์นะครับที่ช่วยแสดงความคิดเห็น " โรมว่า " ผลงานของคุณนิลเนตรอาจจะไม่ได้พิสดารหรือวิเศษอย่างที่คุณว่า แต่ผมกลับคิดว่าผลงานที่เรียบง่ายแบบนี้จะทำให้เข้าถึงง่ายกับทุกช่วงวัยของลูกค้าเรา โดยเฉพาะกับธีมโลกใต้ทัองทะเลนั่นที่จะช่วยดึงดูดลูกค้าให้มาสนใจแอเรียใหม่ของเรา " โรมพูดพลางขยับตัวเล็กน้อยบนเก้าอี้ 

" ผลงานน่าประทับใจมากครับ คุณนิลเนตร -- ตกลงผมจะใช้ทั้งสองเวอร์ชั่นที่คุณทำมา " น้ำมนต์เบิกตากว้าง ขณะที่หมูแทบจะโห่ร้องออกมา " ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะครับ คุณศักดิ์ชัย "  

" ทางนี้ก็ยินดีมากเช่นกันครับ " หมูพูด  

" ส่วนเรื่องการประสานงานกับทางทีมพีอาร์ของเดอะรีเจน คุณอัญชิสาจะเป็นผู้ประสานงานให้นะครับ ท่านอื่นมีใครอยากจะแสดงความเห็นเพิ่มเติมมั้ยครับ " โรมถามกวาดสายตามองไปรอบห้องไม่มีใครพูดอะไร " ถ้าอย่างนั้นก็เลิกประชุมได้ครับ " โรมลุกขึ้นยืนติดกระดุมเสื้อสูทของตัวเอง ทุกคนต่างก็ทยอยเดินออกจากห้องประชุมรวมถึงน้ำมนต์กับหมู  

" เฮียหมู น้ำมนต์ไปห้องน้ำหน่อยนะคะ อยากล้างหน้าหน่อยรู้สึกเพลียๆพิกล " น้ำมนต์ว่า  

" เป็นอะไรหรือเปล่า น้ำมนต์ ไม่สบายมั้ย " หมูถาม น้ำมนต์ส่ายหน้า 

" สงสัยจะนอนไม่พอ น้ำมนต์จะไปล้างหน้าให้สดชื่นหน่อยเท่านั้น " 

" ได้ๆ เดี๋ยวออกจากที่นี่แล้วเฮียไปส่งที่คอนโดเราแล้วกัน ลาป่วยครึ่งวันไปเลย เดี๋ยวเฮียบอกปูเป้มันให้ "  

น้ำมนต์พยักหน้าแล้วเดินไปที่ห้องน้ำปล่อยให้หมูคุยกับโรมที่เดินเข้ามาทางเขาพอดี 

" ขอบคุณมากนะครับที่ให้พวกเราร่วมงานด้วยน่ะครับ คุณอิสระ " หมูเอ่ยกับโรม 

" พูดถ่อมตัวเกินไปครับ คุณศักดิ์ชัย -- ทีมงานของคุณได้คุณภาพมากต่างหากล่ะครับ ผมถึงอยากร่วมงานด้วย " โรมว่า  

" งานนี้ต้องให้เครดิตน้ำมนต์เค้าแล้วล่ะครับ " หมูพูด โรมพยักหน้าสายตามองหาเจ้าของชื่อ เมื่อกี้ก็ยังเห็นอยู่แวบๆ " มองหาน้ำมนต์อยู่เหรอครับ "  

" ไปไหนเหรอครับ " 

" ไปห้องน้ำครับ บอกว่าจะไปล้างหน้าเพราะรู้สึกเพลียๆ "  

" อ่อครับ " โรมรับคำไม่ทันไรก็มีเสียงร้องขอความช่วยเหลือดังอย่างตกใจมาทางห้องน้ำ 

" ช่วยด้วยค่ะ! มีคนเป็นลม! " 

โรมกับหมูมองหน้ากันก่อนจะเป็นโรมที่วิ่งนำหมูไปที่ห้องน้ำ 

" น้ำมนต์! " โรมเข้าถึงตัวน้ำมนต์เป็นคนแรก เขาประคองเธอไว้มองใบหน้าซีดเซียวของน้ำมนต์ " เกิดอะไรขึ้นครับ " เขาถามพนักงานของตัวเอง 

" คุณผู้หญิงเป็นลมค่ะ ตอนที่ดิฉันเดินออกมาจากห้องน้ำสวนกับเธอ จู่ๆเธอก็หมดสติวูบไป " 

" ใครมียาดมบ้างมั้ยครับ " โรมถามพนักงานหญิงอีกคนที่อยู่ตรงนั้นด้วย เธอรับยื่นให้ 

" น้ำมนต์! " โรมเรียก 

" น้ำมนต์! " หมูเขย่าแขนเรียกอีกคน น้ำมนต์ขยับเปิดเปลือกตาขึ้นมองโรมด้วยอาการสะลึมสะลือ 

" ทำไมทำหน้าตกใจแบบนั้น " น้ำมนต์ถามเสียงแหบแห้ง โรมถอนหายใจ  

" เธอเป็นลมไปน่ะสิ ใจหายหมด "  

น้ำมนต์ง่วงเกินกว่าจะถามโรมว่าเขาหมายความว่ายังไง " คุณโรม ฉันง่วงอะ อย่าพึ่งกวนได้มั้ย " น้ำมนต์งึมงำออกมาก่อนจะหลับไปทั้งอย่างนั้น 

" เฮ้ย! น้ำมนต์ " หมูพยายามจะปลุกน้ำมนต์  

" ไม่เป็นไรครับ คุณศักดิ์ชัย " โรมบอกแล้วช้อนตัวน้ำมนต์ยกอุ้มพาเดินออกจากตรงนั้น 

 

 

 

 

************************ 

สวัสดีค่า รี้ดที่น่ารักทุกคน 

ไรท์กลับมาอัพให้แล้วนะคะทุกคน ^^  

แหมๆๆพี่โรมก็ยังแสดงกระบวนท่าแอคไม่รู้จบแถมยังแกล้งน้ำมนต์จนโดนเอาหัวโขกใส่อีก 555555 น้องคงหมั่นไส้พี่เต็มทน ระวังน้าพี่จ๋าเดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือน เกิดน้องไปกับคนอื่นพี่จะเสียใจ อิอิ 

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการติดตาม ทุกการรอคอย และทุกข้อความของทุกๆคนมากนะคะ  

ขอให้สนุกและมีความสุขกับการอ่านค่ะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว