ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

ชื่อตอน : 46ยอมแลก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2564 00:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
46ยอมแลก
แบบอักษร

ปึ้งง!! เสียงประตูบานใหญ่ปิดลงก่อนที่จะเผยร่างชายหนุ่ม

อลันเดินดุ่มๆมาหยุดอยู่ตรงหน้าผู้เป็นพ่อพร้อมกับนำมือปลดกระดุมคอคลายความอึดอัดก่อนที่ร่างใหญ่จะทิ้งตัวลงนั่ง

"มีปัญหาอะไรอีกละ ถึงกล้าเข้ามาพบฉันในเวลานี้"

อลันไม่พูดอไรเขาเพียงยกยิ้มมุมปากพร้อมกับกวาดสายตาไปมองหญิงสาวสองคนที่นุ่งเสื้อผ้าน้อยชิ้นเดินหายเข้าไปในห้องนอนของผู้เป็นพ่อ

"นี่ผมมาขัดขวางเวลาความสุขของพ่อหรอ หึ พอดีเลยผมไม่อยากให้พ่ออารมณ์เสีย"

"มีอะไรก็รีบพูด อย่ามาเล่นลิ้นกับคนอย่างฉัน"

ซูตานเอ็ดคนตรงหน้าเบาๆเพราะเขาไม่ชอบรออะไรนานๆ

"เอาล่ะผมจะเข้าเรื่องเลยก็เเล้วกันพ่อจะได้ไปสเวยสุขกับแม่สาวน้อยทั้งสอง"

"........" ซูตานไม่ได้ตอบกลับอะไรแต่สายตาที่ส่งมาเริ่มบ่งบอกความไม่พอใจเป็นอย่างมาก

"ผมจะพาเมียผมกลับมาที่นี่..." อลันเอ่ยขึ้นมาเบาๆแต่มันก็ดังพอที่จะทำให้คนทั้งสองได้ยิน เขาไม่อยากจะพูดเสียงดังเพราะเขาไม่อาจรู้ได้ว่าหญิงสาวสองคนนั้นรักดีต่อพวกเขาเท่าไหร่เรื่องนี้เขาต้องการให้เงียบที่สุด

ปั้งงง!!! เสียงฝามือหนากระเเทกโต๊ะดังลั่นจนหญิงสาวต่างรีบวิ่งหนีออกจากห้องด้วยความกลัว เเว้นเสียแต่อลันที่ยังนั่งนิ่งจ้องมองผู้เป็นพ่อไม่วางตา

"มึงมันโง่ไอ้อลัน!! มึงคิดหรอว่ามึงเอาแม่นั่นมาใกล้มึงแล้วมันจะปลอดภัยกูเคยเตือนมึงไปแล้วมึงลืมหรือไง ห้ะ!!!" อารมณ์ของซูตานขาดผึ่ลงทันทีเมื่อได้ยินประโยคจากผู้เป็นลูกชาย

"......" อลันนิ่งเงียบฟังผู้เป็นพ่อ

"นางผู้หญิงคนนั้นที่แกไปแย่งมันมาจากไอ้คริสแกจะรู้ได้ไงว่ามันรักแกจริง ดีไม่ดีมันอาจจะรอโอกาสหักหลังแกเพื่อให้ไอ้คริสมันทำร้ายแกก็ได้ คิดบ้างงงง!!!" นิ้วชี้เรียวยาวจรดลงบนหน้าผากอีกคนก่อนจะออกแรงพลักจนทำให้ร่างใหญ่เซถลาไปเล็กน้อย

"เรื่องนี้ผมรู้ดี แต่ผมอยากขอเพื่อแลกกับชีวิตตัวน้อยๆเลือดเนื้อของผมแม้ผมจะต้องแลกด้วยชีวิตผมก็ยอม"

“ห้ะอย่าบอกนะว่านางนั่นมันท้อง หึ เลือดเนื้อเชื้อไขผู้หญิงพันนั้นฉันไม่ยอมรับหรอก ต่อให้แกจะช่วยเหลือมันอย่างไงสักวันฉันเนี่ยเเหล่ะจะเป็นคนจบทุกอย่างเอง” ซูตานกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกไปโดยไม่สนใจสายตาของคนเป็นลูก

“หึ ใช่สิผมมันไม่ใช่ลูกรักพ่ออยู่แล้ว กล้วพ่อจะมาแคร์อะไร หึ หึ ตลกชิบหาย” อลันทำได้เพียงบ่นความน้อยใจกับตัวเองเพียงครู่เขาก็รีบตั้งสติลุกเดินออกไป ภายในมือหนารีบยกโทรศัพท์ต่อสายตรงหาผู้ที่เป็นดั่งเพื่อนรัก เขารู้ว่ามันก็รอสายของเขาอยู่

“กว่าจะโทรมานะคุณชายยย....” เสียงปลายสายรีบกรอกกับมา

“กูมีธุระนิดหน่อย”

“นิดไน่อยหรอวะ กูว่ามันไม่น่านิพนะฟังจากเสียงมึงเเล้ว”ด้วยความเป็นเพื่อนกันมาหลายปีทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าเพื่อนตัวดีของเขากำลังมีเรื่งให้ทุกข์ใจ

“กูเคลียจบแล้ว พรุ่งนี้มึงก็ให้คนพาเมียกูมาเลยแต่ลงที่บ้านอีกหลัง ที่มึงก็รู้ดีว่าที่ไหน” อลันไม่อยากต่อำลอนกับเคเลนมากเพราะเขารู้ดีคนอย่างเคเลนฉลาดถ้าเขาเผลอพูดอะ/รเกี่ยวกับสิ่งที่พ่อเขาพูดไปคงไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่

“แลัวมึงไม่คิดจะมารับเมียกับลูกมึงเลยหรอวะ”

“กูมีเหตุผลของกู”

“เหตุผลอะไรวะ เหตุผลที่นำเมียกับลูกไปแต่ไม่สนใจอันนี้กูไม่ยอมนะสงสารว่ะ” น้ำเสียงเคเลนเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นจริงจัง

“กูไม่มีวันทิ้งลูกกับเมียกู มึงจำคำกูไว้”อลันพูดทิ้งท้ายก่อนจะกดตัดสายไป

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว