facebook-icon

แฟนเพจ เวย์นิส/นิยายรักอีโรติก

ขย้ำรัก -03- เด็กดี

ชื่อตอน : ขย้ำรัก -03- เด็กดี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 39.3k

ความคิดเห็น : 49

ปรับปรุงล่าสุด : 01 เม.ย. 2564 22:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
ขย้ำรัก -03- เด็กดี
แบบอักษร

EP 03

 

@หลายวันต่อมา

"ลิน แกกลับบ้านเลยไหม" ลินดาละสายตาจากหน้าจอมือถือ เงยหน้าขึ้นมาเอ่ยตอบเพื่อนสนิทที่กำลังเดินออกมาจากอาคารเรียนของคณะนิเทศศาสตร์พร้อมกัน

 

"ฉันว่าจะแวะไปหายัยวาที่คณะบริหารก่อน พวกแกกลับไปก่อนเลย"

 

"ไปหาทิวาหรือไปหาผู้ชายคะ ได้ข่าวว่าแอบไปกิ๊กกั๊กกับเดือนบริหารไม่ใช่เหรอ" น้ำมนต์หรี่ตามองเพื่อนสนิทอย่างจับผิด แต่คนโดนถามกลับไหวไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน

 

"แค่ไปกินข้าวด้วยกันเฉยๆ ไม่มีอะไรมากกว่านั้น"

 

"แน่ใจเหรอ? นั่นน่ะของดีของคณะบริหารเลยนะ เด็กคณะเราตามกรี๊ดกันจะตาย เสืออย่างแกจะไม่ลองหน่อยเหรอ"

 

"ยอมรับนะว่าหล่อ แต่มันยังไม่โดนใจ ฉันไม่ได้นอนกับผู้ชายทุกคนที่หน้าตาดีนะ"

 

"แล้วผู้ชายแบบไหนถึงจะขึ้นเตียงกับแกได้"

 

"แบบพี่ชายแกก็น่าสนใจนะ"

 

"หยุดความคิดของแกไว้แค่นั้นเลยนะ! ฉันจะไปบอกพี่ชายฉันไว้ว่าเจอแกที่ไหนต้องรีบหนีให้ไกลเลย ผู้หญิงอย่างแกมันอันตราย"

 

"บอกพี่ชายแกระวังตัวไว้นะ" ลินดายกมือขึ้นมาทำท่าทางคล้ายกับเสือกำลังจะขย้ำเหยื่อ ก่อนจะโบกมือลาเพื่อนสนิท "ฉันไปก่อนนะ"

 

"เออ เจอกันพรุ่งนี้"

 

 

"ลินครับ" เท้าเล็กหยุดชะงักเมื่อเดินมาถึงหน้าคณะบริหารแล้วได้ยินเสียงเรียกของใครบางคนดังขึ้นจากทางด้านหลัง เธอหันกลับไปหาเจ้าของเสียงนั้นอัตโนมัติ ริมฝีปากอวบอิ่มคลี่ยิ้มบางๆ เมื่อเห็นว่าคนที่เดินเข้ามาทักทายคือพระพาย อดีตเดือนของคณะบริหาร "มาหาเพื่อนเหรอครับ"

 

"ค่ะ พี่พายกำลังจะกลับบ้านเหรอคะ"

 

"ครับ แต่เมื่อกี้พี่เห็นมีคนมารับเพื่อนเรากลับไปแล้วนะ"

 

"อ่า...มาเสียเที่ยวเลย"

 

"ไปหาอะไรกินด้วยกันไหมครับ ไหนๆ ก็ไม่มีธุระต้องไปที่อื่นแล้ว"

 

"งั้นไปหาอะไรกินแถวนี้ก็ได้ค่ะ" พระพายคลี่ยิ้มให้หญิงสาวทันทีที่เธอตอบตกลง เขายกมือขึ้นมาลูบผมเธอเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ก่อนจะเดินออกมาจากหน้าคณะบริหารพร้อมกัน

 

@ร้านอาหาร

"ร้านนี้อร่อยนะ พี่มากินกับเพื่อนบ่อย" ชายหนุ่มหย่อนตัวนั่งลงบนโซฟาในห้องวีไอพีของร้านอาหารแห่งหนึ่ง พร้อมกับตบที่นั่งข้างตัวเบาๆ ซึ่งลินดาก็เดินเข้ามาหย่อนสะโพกนั่งลงข้างๆ อย่างไม่เรื่องมาก

 

"เป็นส่วนตัวดีนะคะ"

 

"อยากทานอะไรครับ"

 

"เอาเหมือนพี่พายเลยก็ได้ค่ะ"

 

"จะกินได้เหรอ"

 

"พี่พายกินของแปลกเหรอคะ"

 

"ไม่แปลกหรอก แต่กลัวเรากินเหมือนพี่ไม่ได้"

 

"ลินกินง่ายอยู่ง่ายค่ะ" เธอเอ่ยตอบ พลางยกขาไขว่ห้าง เป็นจังหวะเดียวกันกับที่พนักงานเดินเข้ามารับออร์เดอร์พอดี ลินดานั่งเล่นมือถือเงียบๆ ปล่อยให้พระพายเป็นคนเลือกเมนูอาหารเอง ไม่นานพนักงานก็เดินออกไป

 

"พี่ส่งข้อความไปทำไมไม่ค่อยอ่านเลย"

 

"ช่วงนี้ลินยุ่งนิดหน่อยค่ะ" ร่างบางบ่ายเบี่ยงที่จะตอบคำถาม เธอแค่รู้สึกว่าพระพายไม่ใช่ผู้ชายที่น่าค้นหาสำหรับเธอ เขาเหมาะที่จะเป็นเพื่อนมากกว่าคนที่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้คิดแบบนั้น

 

"แต่พี่เห็นเราจับมือถือตลอดเวลาเลยนะ" ชายหนุ่มยกมือขึ้นมาลูบผมลินดาเบาๆ ก่อนที่เธอจะทิ้งศีรษะลงมาบนต้นแขนแกร่ง ช้อนตามองเขาอย่างออดอ้อน

 

"ขอโทษค่ะ บางทีลินไม่รู้จะตอบยังไง"

 

"แค่ขอโทษอย่างเดียวเหรอ"

 

"แล้วอยากได้อะไรคะ"

 

"จูบได้ไหม"

 

"คำถามแบบนั้นมันทำให้ผู้หญิงหมดอารมณ์นะ"

 

"หึ" พระพายยกยิ้มมุมปาก พร้อมกับโน้มใบหน้าลงไปประกบจูบแนบชิดอย่างดูดดื่ม มือหนาเริ่มปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของคนตัวเล็กออกทีละเม็ด เผยให้เห็นหน้าอกใหญ่เกินขนาดที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยบราเซียร์ตัวจิ๋ว

 

"อืม~" ลินดาส่งเสียงครางในลำคอเบาๆ เมื่อชายหนุ่มปลดตะขอบราเซียร์กลางร่องอกของเธอออก ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากลงไปทักทายยอดปทุมถันสีชมพูระเรื่ออย่างหนักหน่วง "อ๊า..ดูดเบาๆ หน่อยค่ะ"

 

พระพายอุ้มหญิงสาวขึ้นมานั่งคร่อมบนหน้าตัก โดยที่ริมฝีปากยังตะโบมดูดดุนยอดอกอย่างเอาแต่ใจ มือหนาบีบเคล้นบั้นท้ายงอนงามอย่างแรงด้วยความหลงใหล

 

"อ๊ะ..อ๊า..พอแล้วค่ะ เดี๋ยวพนักงานเข้ามาเห็นนะ"

 

"ตัวลินหอมจนพี่อดใจไม่ไหว" เขาถอนริมฝีปากออกจากยอดปทุมถันอย่างอ้อยอิ่ง พร้อมกับสอดมือเข้าไปลูบไล้ดอกไม้งามผ่านเนื้อผ้าบางเบาๆ

 

"อย่าซนสิคะ"

 

"ไม่ชอบเหรอครับ พี่รู้สึกว่าลินพยายามปฏิเสธพี่ตลอดเลย"

 

"ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ"

 

ครืด~ ครืด~

ลินดาหยุดชะงักการกระทำที่กำลังยกมือขึ้นมาลูบแก้มสากเบาๆ เมื่อโทรศัพท์มือถือในมือแผดเสียงร้องดัง เธอขมวดคิ้วยุ่งด้วยความสงสัยเมื่อเห็นเบอร์โทรที่ไม่คุ้นตาปรากฏอยู่บนหน้าจอ ด้วยความอยากรู้จึงยอมกดรับสาย

 

"สวัสดีค่ะ"

 

(ทำไมไม่รับสายผมครับ) น้ำเสียงเยือกเย็นของคนปลายสายทำเอาเธอชะงักไปเล็กน้อย รู้ได้ทันทีว่านั่นเป็นเสียงของคิมหันต์ เพราะมันไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาโทรหาเธอ แต่เธอก็พยายามหลีกเลี่ยงที่จะพูดคุยกับเขา

 

"ช่วงนี้ฉันยุ่งค่ะ มีธุระอะไรรึเปล่าคะ"

 

(อยู่ไหนครับ)

 

"อยู่กับเพื่อนค่ะ"

 

(ตอบไม่ตรงคำถามนะ)

 

"ตอนนี้ฉันกินข้าวอยู่กับเพื่อนค่ะ หมดธุระแล้วใช่ไหมคะ"

 

(เด็กดี...ทำไมโกหกล่ะครับ)

 

"..." ประโยคถัดมาของคนปลายสายทำเอาลินดาขนลุกซู่ เธอมองออกไปนอกห้องอย่างหวาดระแวง แต่ก็ไม่มีอะไรผิดปกติเลย "มะ..มีธุระแค่นี้ใช่ไหมคะ"

 

(ยังจำเรื่องที่ผมบอกได้ไหม ว่าเรื่องของเรามันต้องไม่จบแค่คืนนั้น)

 

"..."

 

(ผมเป็นคนถูกใจอะไรยากนะ แต่ถ้าถูกใจแล้วก็ไม่ชอบให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องของของผม)

 

"..."

 

(เป็นเด็กดีกับผมหน่อย ผมไม่อยากทำให้ลินเจ็บนะ) ลินดารีบกดวางสายทันทีหลังจากได้ฟังประโยคนั้นของคนปลายสาย คำพูดสุภาพของคิมหันต์มันแฝงด้วยความรู้สึกอะไรบางอย่างที่เธอไม่สามารถคาดเดาได้เลย

 

 

 

--------------------------------------------

พี่คิมเป็นคนที่พูดสุภาพได้หลอนมากเลยค่ะ 5555555555555555 พ่อโจ๊กเกอร์ของน้องลิน ขอให้น้องลินโชคดี 555555555

อ่านจบแล้วคอมเมนต์ให้กันหน่อยน้าา

เจอคำผิดตรงไหนเมนต์บอกกันได้นะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว