ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 17

คำค้น : #กลซ่อนรัก#โรม#อิสระ#น้ำมนต์#นิลเนตร

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.8k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2564 11:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 17
แบบอักษร

 

 

กลซ่อนรัก บทที่ 17 

 

 

 

 

" เอ๊ะ! เสาร์นี้ไม่กลับบ้านเหรอ น้ำมนต์ " กล้วยไม้ถาม 

" ค่ะ แม่ พอดีน้ำมนต์มีงานใหม่เข้ามาแล้วต้องทำส่งภายในอาทิตย์หน้า " น้ำมนต์พูด เธอกำลังเลือกดูหนังสือที่ร้านหนังสือในห้างสรรพสินค้า " แม่มีอะไรด่วนหรือเปล่าคะ " 

" ไม่มีหรอกจ้ะ ป้าเรืองเค้าได้สายบัวมาเยอะเลยว่าจะแกงสายบัวปลาทูย่างของโปรดให้เรา -- แบบนี้คงต้องเป็นสายบัวรอเก้อซะแล้วสิ " กล้วยไม้พูดอย่างอารมณ์ดี น้ำมนต์หัวเราะออกมาเบาๆ 

" งั้นน้ำมนต์เข้าไปหาตอนเย็นๆก็ได้ค่ะ " 

" แหม เรื่องกินนี่รีบเชียวนะเรา "  

" ก็แกงสายบัวของป้าเรืองน่ะอร่อยที่สุดในโลกเลยนิคะ " น้ำมนต์ว่า สายตาเลื่อนไปมองขอบหนังสือที่เขียนว่าโลกใต้ท้องทะเลบนชั้นหนังสือที่อยู่สูงขึ้นไป น้ำมนต์เขย่งปลายเท้าขึ้นพลางชูมือขึ้นสูง 

" แล้วน้ำมนต์จะไปไหน " 

" น้ำมนต์มีนัดกับเพื่อนไปบางแสนค่ะ ไปอควาเรียมค่ะ " น้ำมนต์ตอบพยายามหยิบหนังสือจากปลายนิ้วที่แตะได้แค่ขอบหนังสือ มือข้างหนึ่งก็อุ้มหนังสือเล่มหนาสองสามเล่มแล้วเอาแก้มแนบไปกับมือถือคุยไปด้วย " พอดีที่บริษัทของน้ำมนต์เค้าได้งานโฆษณามา น้ำมนต์อยากไปลองหาไอเดียที่นั่นดู เสร็จแล้วก็จะไปหาแม่ที่บ้านนะคะ แต่ -- " น้ำมนต์เงียบไปเพราะกำลังคิดว่าจะพาเจมส์ไปที่บ้านนครนายกดีหรือเปล่า 

" อะไรเหรอ น้ำมนต์ " กล้วยไม้ถาม 

" ไม่มีอะไรค่ะ แม่ ไว้เจอกันวันเสาร์เย็นนะคะ ฝากบอกป้าเรืองเลยนะคะว่าให้หุงข้าวหม้อใหญ่ไว้ได้เลย น้ำมนต์จะกินให้พุงแตกเลย " น้ำมนต์ว่ายังพยายามเอื้อมมือหยิบหนังสือที่ชั้น " แค่นี้นะคะ แม่ " น้ำมนต์กดปิดมือถือแล้ว เธอหันซ้ายหันขวามองหาพนักงานที่จะมาช่วยเธอหยิบสุดท้ายน้ำมนต์ก็ต้องพึ่งตัวเอง  

" เล่มไหน " ร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านหลังน้ำมนต์ถาม น้ำมนต์หันหน้าไปมองระยะประชิดขนาดนี้ทำให้หน้าผากของเธอชนกับริมฝีปากของเขา " คุณโรม! " น้ำมนต์ยกมือจับที่หน้าผากตัวเองอัตโนมัติ 

" เล่มนี้เหรอ!? " โรมหยิบหนังสือที่มือของน้ำมนต์พยายามจะหยิบออกมา น้ำมนต์ยืนทำหน้าฉงนกับความบังเอิญที่หมู่นี้เธอกับโรมจะเจอกันบ่อยเหลือเกิน 

" โลกใต้ทะเล!? " โรมอ่านชื่อหนังสือแล้วมองหน้งสือในอ้อมแขนของน้ำมนต์ ทั้งหมดนั่นเป็นหนังสือที่เกี่ยวกับสัตว์น้ำสัตว์ทะเล " ซื้อหนังสือเยอะเชียว เอาไปทำอะไร " โรมถาม 

" ก็เอาไว้ใช้งานน่ะสิ " น้ำมนต์ว่าดึงหนังสือออกจากมือโรม เธอมองไปรอบๆ " มาทำอะไรที่นี่ ไม่ทำงานหรือไงคุณ " น้ำมนต์ถามเดินไปที่แคชเชียร์ โรมยักไหล่ 

" เลิกงานแล้ว นี่ก็มาเดินเล่น "  

น้ำมนต์ทำทีเป็นยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาข้อมือ " บ่ายสามเนี่ยนะเลิกงานแล้ว แถมมาเดินเล่นอีก " น้ำมนต์มองโรมก่อนจะแค่นเสียงใส่ " อ่อ ลืมไป คุณเป็นผู้บริหารระดับใหญ่นิจะเลิกงานกี่โมงก็ได้ นี่คงพาคุณรวีมาเดินเล่นล่ะสิ " พูดจบน้ำมนต์ก็สะบัดหน้าหนี โรมยกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งเขายืนอยู่ในแถวต่อหลังน้ำมนต์ คนตัวสูงโน้มตัวลงมาถามที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงสนุก 

" อิจฉาเหรอ!? "  

น้ำมนต์หันขวับกลับมาอย่างเร็วจนแก้มของเธอถูกกับจมูกของโรมเต็มๆ น้ำมนต์ตกใจมองโรมที่ยืนทำหน้าเฉยๆ เธอแอบเม้มปากเบาๆ ไม่กล้ายกมือจับแก้มตัวเองเพราะรู้ว่ามันก็แค่อุบัติเหตุถ้าไม่ใส่ใจก็ไม่เป็นไร โรมเองก็คงไม่ได้คิดอะไรอยู่แล้ว น้ำมนต์ทำทีเฉมองไปทางอื่นแทนที่จะเป็นหน้าของโรม ในขณะที่คนถูกเมินใส่ออกอาการกรุ่นในอารมณ์ก่อนจะพูดกับน้ำมนต์ 

" ฉันจะออกไปรอข้างนอก "  

น้ำมนต์แค่พยักหน้ารับแต่พอโรมเดินออกไปรอนอกร้านหนังสือ น้ำมนต์ก็มองตามแล้วยกมือขึ้นกุมที่อกซ้ายของตัวเองทันที เมื่อกี้น่ะเหมือนหัวใจจะหลุดออกมาเต้นข้างนอกซะอย่างนั้น น้ำมนต์ยกมือจับแก้มข้างที่ถูกโรมหอมไว้ใบหน้าร้อนวูบขึ้นมาเมื่อนึกถึงสัมผัสของโรม เธอรีบส่ายหัวทันที 

'คิดไปไหน ยัยน้ำมนต์ -- เขามีแฟนแล้วนะ และแฟนของคุณโรมน่ะก็คุณรวีนั่นไง!' 

น้ำมนต์ถอนหายใจออกมารู้สึกเหนื่อยกับหัวใจตัวเองที่กำลังว้าวุ่นอยู่ตอนนี้ น้ำมนต์จ่ายเงินค่าหนังสือเรียบร้อยแล้วก็จัดแจงเอาหนังสือใส่ถุงผ้าที่เตรียมมาเดินถืออกมาจากร้านหนังสือ โรมยังยืนคอยเธออยู่ที่หน้าร้านตามที่เขาบอกกับเธอ 

" จะไปไหนต่อ " โรมถาม  

" แล้วทำไมคุณมาถามฉันล่ะ " น้ำมนต์ย้อนไม่เข้าใจว่าโรมต้องการอะไรจากเธอ " คุณอยากไปไหนคุณก็ไปสิ ส่วนฉันจะไปไหนมันก็เรื่องของฉัน " น้ำมนต์เดินหนีโรมไปอีกทาง โรมเอาลิ้นดุนแก้มก่อนจะเดินตามน้ำมนต์ไป  

" เธอคิดเรื่องงานโฆษณาหรือยัง " โรมถามก้าวยาวๆไม่กี่ก้าวก็เดินตีคู่ไปกับน้ำมนต์ 

" ยัง ฉันยังคิดไอเดียไม่ออกเลย " พอพูดถึงเรื่องนี้น้ำมนต์ก็ออกอาการประสาทเสีย -- นี่ก็วันพฤหัสเข้าไปในหัวของเธอตอนนี้มีแต่ภาพที่ตีกันยุ่งไปหมดแล้วกำหนดส่งงานก็จันทร์นี้แล้วด้วย เธอหันมาทางโรม " ถ้าคุณใจดีพอจะเลื่อนกำหนดส่งงานออกไปอีกหน่อยจะได้มั้ย คุณโรม "  

" ไม่ได้! " โรมตอบทันที เขากระตุกยิ้มชอบใจที่ทำให้น้ำมนต์หน้าสลดได้ 

" โหดชะมัด! " 

" ว่าไงนะ!! " โรมแกล้งยื่นมือไปจับที่ต้นคอด้านหลังของน้ำมนต์โดยไม่รู้นั่นเป็นจุดที่อ่อนไหวที่สุดของน้ำมนต์  

" อร้ายย!! " น้ำมนต์ร้องหวีดเสียงแหลมออกมารีบจับต้นคอด้านหลังของตัวเองทันที โรมระเบิดหัวเราะชอบใจออกมาที่เห็นน้ำมนต์บ้าจี้ " ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย! คุณโรม!! " น้ำมนต์กรี๊ดใส่เธอเดินเข้าไปรัวมือตีใส่เขาไม่สนใจสายตาคนรอบข้างที่พากันมองมา 

" พอแล้วน้ำมนต์! คนเค้ามองกันใหญ่แล้ว " โรมจับมือน้ำมนต์ไว้ เธอมองไปรอบๆแล้วหันมาพ่นลมฮึมองตาขุ่นใส่เขาน้ำมนต์ดึงมือออกแต่โรมกลับจับไว้ไม่ยอมปล่อย มืออีกข้างของเขายื่นมาดึงถุงผ้าที่ใส่หนังสือในมือของน้ำมนต์ไปถือไว้ให้ " ไปหาอะไรเย็นๆกินดับอารมณ์ร้อนกันเถอะ " โรมพูดเองเออเองแล้วก็เดินจูงมือน้ำมนต์ออกจากตรงนั้น  

" เล่นอะไรของคุณเนี่ย คุณโรม! " น้ำมนต์ถามพยายามดึงมือตัวเองออกจากมือโรม " ปล่อยมือฉันได้แล้ว! เอาถุงหนังสือของฉันมาด้วย " น้ำมนต์ยื่นมือออกไปขอถุงผ้าคืนจากโรม 

" คุณโรม!! " 

" น้ำมนต์!! "  

" โรมคะ!! "  

เสียงเรียกชื่อระคนประสานเสียงในเวลาไล่เลี่ย น้ำมนต์ที่ยังเคืองโรมที่เล่นแกล้งเธอแบบนั้นหันไปมองคนเรียกชื่อตัวเอง เจมส์เดินเข้ามาหาเธอ ในขณะที่รวีเดินเข้ามาโรมเธอกอดแขนโรมไว้ราวกับเขาเป็นหมอนข้าง น้ำมนต์ค่อนขอดอยู่ในใจตอนที่ทั้งสี่ยืนเผชิญหน้ากัน รวีมองน้ำมนต์ด้วยสายตาดูแคลนแล้วเลยมองไปทางเจมส์ เธอยกมุมปากขึ้น 

" แฟนใหม่เธอเหรอ " รวีถาม  

น้ำมนต์เม้มปากเบาๆไม่ตอบ เจมส์ตอบแทน " ผมเป็นเพื่อนของคุณน้ำมนต์ครับ "  

" เพื่อน!? " รวียกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง " เพื่อนแบบไหนกันคะ "  

น้ำมนต์จ้องรวีเขม็ง เธอไม่ได้ไร้เดียงสาถึงขั้นไม่รู้ว่าคำพูดของรวีหมายถึงอะไร " อย่าเสียเวลาสนใจเลยค่ะว่าเป็นเพื่อนแบบไหน เพราะมันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดแน่ -- ขอถุงหนังสือฉันคืนด้วยค่ะ คุณอิสระ " น้ำมนต์เดินเข้าไปดึงถุงผ้ามาจากมือโรม 

" เดี๋ยวผมช่วยถือครับ น้ำมนต์ " เจมส์เดินเข้ามาช่วยน้ำมนต์ถือถุงหนังสือนั้นไป  

" ขอบคุณค่ะ "  

" เรากลับกันเลยมั้ย น้ำมนต์ " เจมส์ยิ้มหวานให้ น้ำมนต์ยิ้มตอบเธอพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปอีกทาง สายตาของโรมมองน้ำมนต์ที่เดินไปกับเจมส์ด้วยความหงุดหงิด 

" หวานจังเลยนะคะคู่นั้น " รวีเอ่ยปาก " อ้าว! โรมคะ รอรวีด้วยสิคะ " รวีร้องหลังถูกโรมทิ้ง เธอเดินตามมากอดแขนโรมไว้แน่นพลางเดินกรีดยิ้มไปตลอดทาง 

" เดี๋ยวเราไปหาคุณพ่อกันนะคะ โรม -- ตอนนี้คุณพ่อน่าจะใกล้ถึงร้านอาหารแล้ว "  

" ครับ " โรมตอบรับสั้นๆ ตอนนี้เขาไม่มีแก่ใจจะคิดถึงเรื่องนัดทานข้าวเย็นนี้กับคุณยงพ่อของรวีอีกแล้ว สิ่งที่เขาคิดอยู่อย่างเดียวตอนนี้ก็คือเขาอยากจะจับเจมส์ทุ่มจากชั้นสี่ลงมาที่ชั้นหนึ่งต่างหาก 

 

 

********** 

 

 

" สวัสดีครับ คุณอิสระ แหมกว่าจะได้พบกัน มีเหตุให้ต้องแคล้วคลาดกันตลอดเลยนะครับ " ยงรับไหว้โรมเอ่ยทักทายอย่างอารมณ์ดี ใบหน้ายิ้มแย้มสายตาดูเป็นปลื้มที่ได้เจอโรมไม่แพ้กับสายตาของลูกสาวอย่างรวีที่ดูจะหลงโรมจนออกนอกหน้า  

รวีหลงโรมตั้งแต่แรกเห็นเพราะเขาทั้งหล่อ รวย และก็ดูฉลาดกว่าเขตต์แฟนที่เธอคบหาด้วยจนถึงขั้นที่จะแต่งงานทั้งๆที่พ่อของเธอยงก็คัดค้านเรื่องนี้ แต่สำหรับรวีแล้วที่เธอยอมขัดใจพ่อเรื่องนี้ก็เพียงเพราะเธออยากเอาชนะผู้หญิงทุกคนเธออยากทำให้ผู้หญิงทุกคนรู้ว่าสุดท้ายแล้วผู้ชายก็เลือกที่จะอยู่กับผู้หญิงที่มีพร้อมไปด้วยคุณสมบัติอย่างเธอ เหมือนกับที่เขตต์เลือกเธอแทนที่จะเป็นน้ำมนต์  

แต่แล้วการได้เจอกับโรมในผับเดวิลชิลด์ก็ทำให้รวีเปลี่ยนเป้าหมายมาที่โรมแทนและขอให้ยงช่วยจัดการยกเลิกเรื่องงานแต่งรวมถึงเขี่ยเขตต์ออกจากชีวิตของเธอไปด้วย 

" ต้องขอโทษคุณยงด้วยนะครับ ที่ก่อนหน้านี้ไม่สามารถมาพบได้ " โรมว่า ยงโบกไม้โบกมือไปมา 

" ไม่เป็นไรเลยครับ คุณอิสระ -- ผมรู้ว่าคุณยุ่งเพราะหน้าที่การงานที่มากมายของคุณไหนจะบริหารโรงแรมสุดหรูอย่างgrand luxury ไหนจะกิจการของทิลล์กรุ๊ป และยังมีเรื่องของการเทคโอเวอร์ห้างพันทิพาอีก เลยทำให้คุณไม่ค่อยจะมีเวลาเท่าไหร่เลยใช่มั้ยล่ะ " ยงว่า 

" ก็เป็นอย่างที่คุณยงทราบเลยครับ "  

" โรมเค้าเก่งค่ะ คุณพ่อ " รวียิ้มหวานกอดแขนของโรมไว้ " ดูแลกิจการตั้งหลายอย่าง ตอนนี้ก็ยุ่งๆอยู่กับเรื่องรีแบรนด์ห้าง -- นี่รวีอุตส่าห์เสนอตัวจะช่วยโรมเรื่องโฆษณาให้กับเดอะรีเจนแต่โรมปฏิเสธรวีด้วยล่ะคะ คุณพ่อ รวีโกรธโรมมากเลยนะคะ " คนพูดทำทีเป็นงอนใส่ โรมยิ้มบางๆ 

" ผมบอกรวีแล้วไงครับ ว่าเรื่องนี้ผมต้องใช้คนที่เค้าชำนาญกว่า รวีกับคนของรวียังไม่เคยได้ลงสนามเลยนะครับ " โรมพูดตรงไปตรงมาต่อหน้ายง 

" แล้วทำไมโรมไม่ให้รวีได้ลงสนามด้วยการช่วยโรมทำงานล่ะคะ แล้วนี่ที่โรมไปจ้างบริษัทที่ไหนมาก็ไม่รู้ รวีไม่เห็นจะเคยได้ยินชื่อเลย "  

" เอาน่า รวี " ยงตัดบทงอแงของลูกสาว " นี่คุณโรมเค้าทำถูกแล้วนะที่เลือกให้บริษัทที่เค้าเชี่ยวชาญกว่ามาทำงานโฆษณาให้ ขืนถ้าโรมตามใจลูก งานใหญ่ของเขามีอันต้องเสียเพราะลูกแน่! " ยงเอ็ดลูกสาวต่อหน้าโรม  

" คุณพ่อก็เป็นไปด้วยเหรอคะ " รวีออกอาการกระเง้ากระงอด " ไม่มีใครรักรวีเลย " รวีปล่อยแขนโรมออกแล้วแกล้งทำทีเดินงอนไปที่ห้องรับประทานอาหารแบบส่วนตัวของร้านอาหารญี่ปุ่นที่ทางร้านเตรียมไว้ให้พวกเขา  

" อย่าถือสา ลูกสาวผมเลยนะครับ คุณอิสระ " ยงพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม " มาเถอะ เราไปทานอาหารกัน คุยไปทานอาหารกันไปทำความคุ้นเคยกันไปยังไงล่ะ "  

" ครับ คุณยง " โรมรับคำแล้วเดินตีคู่ไปกับยง ชายสูงวัยผู้มากไปด้วยประสบการณ์ชีวิตและยังเป็นเจ้าของธุรกิจที่ปรึกษาการเงินที่มีชื่อเสียงที่สุดอย่างยูนิตี้ แอดวานซ์ ชิลด์ ที่ๆบรรดานักลงทุน เจ้าของกิจการน้อยใหญ่ เศรษฐีต่างก็มาเป็นลูกค้าของเขา 

ระหว่างการร่วมรับประทานอาหารด้วยกันโรมถูกยงซักไซ้ไต่ถามถึงเรื่องธุรกิจที่โรมทำอยู่ สายตาของคนถามดูปลื้มปริ่มมากกว่าเดิมเมื่อรู้ว่าโรมควบตำแหน่งซีอีโอใหญ่ที่ดูแลกิจการของทิลล์กรุ๊ปทั้งหมดทั่วโลก  

" แบบนี้ก็ต้องเดินทางไปมาหลายประเทศเลยสินะ " ยงว่าพลางยกถ้วยชาขึ้นจิบ 

" ก็มีบ้างครับ แต่ช่วงนี้ผมจะอยู่ประจำที่เมืองไทยนี่สักระยะ ส่วนเรื่องธุรกิจที่ต่างประเทศน้องชายของผมจะเป็นคนดูแลแทน "  

ยงพยักหน้า " ผมพอได้ยินมาบ้างเกี่ยวกับคุณและน้องชายของคุณ คุณอชิระเก่งกาจทั้งคู่ช่างเป็นคู่พี่น้องที่น่ากลัวจริงๆสำหรับคู่แข่ง "  

" ชมเกินไปครับ คุณยง "  

" ไม่เลย คุณอิสระ ผมชื่นชมคนเก่งๆนะครับแล้วคนเก่งแบบคุณผมก็อยากจะมีไว้ข้างตัว คงช่วยงานผมได้มากเชียว "  

" คุณยงก็เป็นคนเก่งมากคนนึงเหมือนกันนะครับไม่อย่างนั้นยูนิตี้ แอดวานซ์ ชิลด์ คงไม่ขึ้นมาเป็นระดับท็อปของประเทศได้หรอก จริงมั้ยครับ " โรมเผยยิ้มที่ดูไม่มีความหมายออกมาสายตามองอีกฝ่ายด้วยแววตานิ่งสงบ ยงหัวเราะชอบใจ 

" ร้ายกาจเหลือเกินนะ คุณอิสระ พูดจาซะให้คนแก่อย่างผมตัวลอยได้ " ยงว่าเขาหันไปทางลูกสาวตัวเองที่ยังทำหน้างอนใส่โรมอยู่ " แล้วนี่รวีจะนั่งทำหน้าบู้บี้แบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ ดูสิน่ามองที่ไหนกัน "  

" ก็ไม่มีใครรักรวีแล้วนิคะ " รวีว่าปรายตามองโรม 

" พ่อนี่ไงที่รักรวีอยู่ " ยงแกล้งพูดทั้งๆที่รู้ความหมายของคนเป็นลูกดี รวีเข้าไปกอดยง สองพ่อลูกเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย  

" ก็คงมีแต่คุณพ่อนี่แหละคะที่รักรวี " แววตาของรวีจับจ้องมองโรม ยงลูบหัวปลอบลูกสาวตัวเอง 

" โอ๋ๆ ไม่เอานะ รวี อย่างอแงไป เดี๋ยวเสาร์นี้เราไปเที่ยวทะเลกันดีกว่ามั้ย ไปทานอาหารทะเลดีๆ เดินเล่นริมหาดดูพระอาทิตย์ตกแบบที่ลูกชอบ "  

" แต่คุณพ่อติดไปตีกอล์ฟกับคุณวุฒิศักดิ์ไม่ใช่เหรอคะ แล้วแบบนี้จะไปกับรวีได้ยังไงกัน " รวีหันไปส่งสายตาให้ยง  

" แบบนี้ก็แย่น่ะสิ " ยงทำท่าเสียใจ เขาหันไปทางโรมที่ยกถ้วยชาขึ้นดื่มเล็กน้อย " คุณอิสระจะรังเกียจมั้ยครับถ้าผมจะขอให้คุณพาลูกสาวผมไปทะเลวันเสาร์นี้ " ยงเอ่ยถาม นัยน์ตาของโรมดูนิ่งสงบก่อนจะเอ่ยตอบ 

" ได้ครับ คุณยง "  

 

 

******* 

 

 

" โอ้โห ที่นี่ใหญ่กว่าที่ฉันคิดไว้ซะอีกนะคะเนี่ย " น้ำมนต์ร้องน้ำเสียงตื่นเต้นพลางกวาดสายตามองไปรอบอาคารอควาเรียมที่เต็มไปด้วยตู้จัดแสดงสัตว์น้ำมากมาย  

" ที่นี่เปิดให้นักท่องเที่ยวสามารถเข้าชมได้ 2 ส่วนก็คือ พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ทางทะเล และก็สถานเลี้ยงสัตว์น้ำเค็มครับ " เจมส์บอกอย่างมีความรู้ " และถ้าน้ำมนต์สนใจการแสดงดำน้ำให้อาหารปลาล่ะก็ ที่นี่ก็มีการแสดงนี้ด้วยนะครับ แต่ว่าคงต้องรอหน่อย การแสดงจะเริ่มตอนบ่ายสองโมงครึ่ง ระหว่างนี้เดี๋ยวเราเดินเล่นกันก่อนแล้วกันนะครับ "  

" โห! คุณเจมส์ " น้ำมนต์ออกอาการทึ่ง " คุณนี่สุดยอดไปเลยนะคะ ความรู้นี่แน่นปึกเชียวอย่าบอกนะคะว่าคุณเคยทำงานพิเศษที่นี่มาก่อนน่ะ " 

" ผมจบจากที่นี่ครับ " เจมส์ตอบ น้ำมนต์มองตาโต 

" คุณจบจากที่นี่!? "  

" วิศวกรรมสิ่งแวดล้อม เมื่อปีที่แล้วครับ " เจมส์ยิ้มกว้างมากขึ้นตอนเห็นน้ำมนต์ตกใจมากกว่าเดิม น้ำมนต์ยกมือปิดปากตัวเองเธอจ้องหน้าเจมส์จนรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเสียมารยาทอยู่ 

" ทำไมมองผมแบบนั้นล่ะครับ น้ำมนต์ -- ไม่เชื่อเหรอว่าผมพึ่งเรียนจบมา "  

" ขอโทษค่ะ คือฉันคิดว่าคุณอายุเท่ากันกับฉัน " น้ำมนต์ไม่อยากเชื่อเลยว่าเจมส์จะอายุน้อยกว่าเธอ 

" ท่าทางผมคงหน้าแก่มากเลยนสินะครับเนี่ย " เจมส์พูดอย่างอารมณ์ดี น้ำมนต์รีบส่ายหน้ารัวรีบปฏิเสธ 

" ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ คุณเจมส์หน้าเด็กค่ะ แต่เพราะท่าทางและก็ความคิดของคุณมันออกจะทำให้คุณดูโตเป็นผู้ใหญ่เลยทำให้ฉันเข้าใจคุณผิด " น้ำมนต์ว่าสีหน้ารู้สึกผิด " ต้องขอโทษจริงๆนะคะที่เข้าใจคุณผิดไป "  

" ไม่เป็นไรเลยครับ " เจมส์ยิ้ม " ถ้าตอนนี้น้ำมนต์รู้แล้วว่าผมอายุน้อยกว่า น้ำมนต์ก็เลิกเรียกผมว่าคุณเจมส์ได้แล้วนะครับ เรียกเจมส์ก็พอ "  

น้ำมนต์ทำตัวไม่ถูกเลยทำเป็นเฉเดินไปที่ดูปลาแทนเจมส์เดินตามหลังเกาะติดนำ้มนต์ไม่ห่าง ไม่นานน้ำมนต์ก็เพลิดเพลินกับการถ่ายภาพปลาชนิดต่างๆโดยมีเจมส์เป็นไกด์ส่วนตัวช่วยอธิบายเรื่องปลาแต่ละชนิด 

" คุณ -- เออ " น้ำมนต์หลุดปากเกือบเรียกคุณเจมส์ออกมา เธอยิ้มเผล่ " เจมส์นี่รู้เยอะเหมือนกันนะ "  

" ผมเข้ามาช่วยรุ่นพี่ทำงานเป็นไกด์ที่นี่บ่อยครับ " เจมส์ว่า  

" อ่อค่ะ -- โห! " น้ำมนต์ร้องรีบตรงไปที่ตู้จัดแสดงแมงกะพรุนหลากสีสันที่กำลังดำผุดดำว่ายวนเวียนสลับไปมา " ว้าว! สวยสุดๆไปเลยนะคะเนี่ย " นัยน์ตากลมหวานเป็นประกาย ใบหน้ายิ้มแย้มสดใสเหมือนเด็ก  

" ใช่ครับ สวยจริงๆ " เจมส์พูดตามองค้างที่น้ำมนต์ คนถูกมองรู้สึกถึงสายตาที่มองมาที่เธอ น้ำมนต์หันกลับไปเจอกับสายตาหวานเยิ้มของเจมส์ 

" มีอะไรหรือเปล่า หน้าฉันมีอะไรติดอยู่เหรอ " น้ำมนต์จับแก้มสองข้างของตัวเองถามแก้เก้อ เจมส์ส่ายหน้า 

" แค่กำลังคิดว่าอยากอยู่กับน้ำมนต์แบบนี้ทุกวันเลยครับ "  

น้ำมนต์หน้าร้อนวาบกับคำพูดของเจมส์ เธอมองไปรอบๆด้วยอาการเก้ๆกังๆ " ฉันขอไปเข้าห้องน้ำหน่อยนะคะ "  น้ำมนต์เดินเลี่ยงมาเข้าห้องน้ำ เธอยืนถอนหายใจเฮือกใหญ่อยู่หน้ากระจกรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะละลายต่อหน้าเจมส์ผู้ชายที่น้อยกว่าเธอ  

" บ้าจริง! หน้าแดงไปหรือเปล่าเนี่ย " น้ำมนต์สำรวจตัวเองก่อนจะเข้าไปทำธุระจากนั้นเธอก็เดินออกมาเจอกับร่างสูงที่น้ำมนต์ไม่คาดคิดว่าจะได้เจอกันที่นี่ 

 

 

************** 

ฮัลโหลลลลลลลล ขอเสียงรี้ดที่น่ารักหน่อยค่าาา 

ไรท์กลับมาอัพแล้วนะคะ จากข้อความหลายคนจะเห็นว่าอิพี่โรมของเรามีแต่คนตะสมน้ำหน้าให้ 555555 มาดูกันต่อนะคะว่าน้ำมนต์จะทำให้อิพี่คนนี้ ร้อนรนขนาดไหน ในเมื่ออีกฝ่ายเด็กกว่าแบบนี้ อิอิ 

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการติดตาม ทุกการรอคอย และทุกๆข้อความของทุกๆคนมากนะคะ  

ขอให้สนุกและมีความสุขกับการอ่านค่ะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว