email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชายหนุ่มตัวเล็ก

ชื่อตอน : ชายหนุ่มตัวเล็ก

คำค้น : นางเอกรุก พระเอกรับ นางเอกโหด พระเอกน่ารัก หญิงเป็นใหญ่

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2564 15:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ชายหนุ่มตัวเล็ก
แบบอักษร

ดุจฟ้ายิ้มกว้างให้กับเด็กๆที่วิ่งมากอดเขา ชายหนุ่มวัย 26 ปีกําลังอยู่เป็นพี่เลี้ยงให้กับลูกๆของเพื่อนสนิทสมัยมหาลัยของเขา ชายหนุ่มพาเด็กๆไปนั้งที่โซฟาแล้วยิบหนังสิอเล่มบางมาถือไว้ก่อนนั้งลงข้างๆ เขาเปิดปกหนังสือเล่มนั้นและเริ่มอ่านให้เด็กๆทั้วหลายฟังระว่างรอเพื่อนกลับบ้าน ชายหนุ่มนั้งอ่านไปสักพักแล้วค่อยหยุดเมื่อเหยว่ารถของเพื่อนเขาขับมาตามถนน เขารีบเก็บหนังสือก่อนที่จะไปยืนรอพร้อมเด็กๆทั้งหลายที่บานประตูหน้าบ้านเพื่อรอต้อนรับพ่อของพวกเขากลับมา 

“ว่าไงลูก พ่อกลับมาแล้ว เชื้อฟังน้าดุจฟ้าหรือเปล่า?” พีทถามลูกๆเขาพลางเดินไปกอดไว้แน่นแล้วตบไหล่เพื่อนสนิทเบาๆคราหนึ่ง เขาวางกระเป๋างานไว้ที่โต๊ะกินข้าวแล้วพูดต่อ “ขอบใจนายมากนะ ที่ช่วยเฝ้าเด็กใหน่ะ คงเหนื่อยน่าดูเลยสิ” ทําให้ดุจฟ้ารีบส่ายหน้าปฎิเศษ มันเป็นความสุขของเขาที่ได้คอยดูแลหลานๆทั้งหลายระว่างที่พีทไปทําข้ามเวลาช่วงบ่ายของบางวัน เขาเต็มใจช่วยเหลือเสมอและรู้สึกดีใจซะด้วยซํ้าที่ได้มีส่วนร่วมในชีวิตของเด็กพวกนี้ทุกๆคน แต่ละคนล้วนเป็นเหมือนหลานที่เขารักและเอ็นดู 

“เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยน่ะ” ชายหนุ่มยืนยันอย่างจริงใจพร้อมกอดหลานแต่ละคนก่อนกลับ “ทีหลังถ้านายอยากให้ฉันช่วยเฝ้าเด็กๆให้อีก็บอกได้เลยนะ ฉันยินดีเสมอ” เพื่อนรักสองคนกอดกันก่อนที่ดุจฟ้าจะกลับบ้าน ชายหนุ่มขึ้นรถแล้วเริ่มขับกลับบ้านอย่างไม่รีบ เขาขับรถแบบระมัดระวังเสมอทุกครั้ง ดุจฟ้ากําลังคิดอยู่ว่าจะซื้ออะไรเป็นของขวัญวันเกิดให้ไดอาดี ชายหนุ่มคิดถึงหญิงสาวที่ไร้เดียงสาของเขาโดยไม่รู้เลยว่าความคิดของนางเกี่ยวกับเขามันสัปดนมากแค่ไหน แต่ละวันเอาแต่คิดทําเรื่องลามกกับเขา 

ในที่สุดดุจฟ้าก็ขับรถกลับถึงบ้าน เขาลงจากรถแล้วเดินเข้าไปทางประตูหน้า ก่อนเอาถุงกับข้าวที่หยุดซื้อระว่างทางเข้าไปวางไว้บนโต๊ะ แม่ของชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องครัวพอดี เขาเลยรีบเดินเข้าไปทักทายอย่างสุภาพและบอกว่าตนได้ซื้อกับข้าวที่แม่สั่งไว้กลับมาแล้วก่อนจะเดินไปห้องนอนตัวเอง แต่ถูกแม่ของเขาสกัดห้ามเอาไว้ด้วยสีหน้าประหลาดชอบกล ราวกับว่ามีอะไรที่ปิดบังเขาอยู่ ชายหนุ่มมองขึ้นที่ใบหน้าของอีกฝ่ายหนึ่งสักพักด้วยความงงก่อนที่จะถามแม่เขา 

"คุณแม่มีอะไรหรือเปล่าครับ? เห็นทําหน้าเหมือนไม่สบายใจอะไรอยู่เลย" ดุจฟ้าถามด้วยนํ้าเสียงที่แสดงความเป็นห่วง เขาเห็นแม่เขามีกท่าทีแบบนี้แล้วก็อดกังวลไม่ได้ นานๆทีแม่เขาถึงจะปั้นหน้าเคร่งเครียดเช่นนี้ นี่แปลว่าอาจมีเรื่องอะไรให้ต้องคิดหนักก็เป็นได้ เขากลัวว่าจะเกฺดเรื่องอะไรขึ้นในช่วงที่ตัวเองไม่ได้อยู่บ้าน แต่ก็เห็นว่าสภาพแม่ดูปกติดีหมด นอกจากสีหน้าพิกลของนาง 

"หนูไดอาเขามาหาลูกน่ะ" แม่ของชายหนุ่มตอบด้วยรํ้าเสียงเรียบนิ่ง ทว่านางกับต้องพยายามซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ให้พ้นจากสายตาลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเพราะกลัวว่าเขาจะจับพิรุธได้แล้วทําให้หมดโอกาสสนุก เธอชักอยากเห็นสีหน้าของลูกเธอตอนเขารู้ตัวว่าเธอจะเอาเขายกให้เป็นของของไดอาจริงๆว่าจะน่าดูขนาดไหน แค่คิดก็แทบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่แล้ว ดุจฟ้าเอ๊ย ไปรับปากน้องส่งเดชจนวันนี้ก็กําลังจะต้องตกเป้นของไดอาแล้วจริงๆนะเนี้ย แต่ก็ดีเหมือนกันที่นางจะได้ลูกสะใภ้เป็นสาวที่ตนเห็นมาแต่เล็กและเอ็นดุมาก 

"อ๋อ ที่แท้ก็เรื่องแค่นี้เอง น้องไดอาเขาก็มาหาผมบ่อยๆนิครับ คุณแม่ไม่เห็นต้องทําหน้าเครียดเลย แน่ใจนะครับว่าไม่ได้มีปัญหาเรื่องอื่น?" เขาถามเมื่อได้ยินแม่พูดแบบนี้ แค่น้องไดอาก็ไม่น่ามีปัญหาอะไรให้ต้องเป็นห่วงนิ แล้วทําไมอยู่ดีๆต้องทําท่าทางเคร่งเครียดเหมือนมีเรื่องเดือดร้อนด้วยล่ะ ทําเอาเขาใจหายใหญ่เลย 

"ลูกห่วงตัวเองก่อนเถอะ แล้วค่อยมาเป็นห่วงแม่นะ จําได้หรือเปล่าว่าเคยสัญญาอะไรกับน้องเขานะ?" ชายหนุ่มหยุดเพื่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนนึกขึ้นได้ถึงคํารับปากที่ให้กับไดอาเมื่อหลายปีก่อน ที่บอกว่าจะแต่งงานกับหญิงสาวเธอโตพอแล้ว แต่เธอก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้อีกเลยหลังจากวันนั้นนี้ แล้วทําไมอยู่ๆแม่ของเขาถึงพูดเรื่องนี้กันนะ? หรือว่าจะยกเขาให้กับไดอา? ดุจฟ้ารู้สึกหน้าแดงร้องผ่าวด้วยความอายขึ้นมาทันทีเมื่อคิดว่าเขาอาจจะกลายเป็นของหญิงสาว 

"คะ คะ คุณแม่หมายถึง เอ่อ เรื่องที่ผมสัญญาว่าจะแต่งกับน้องไดอาใช่มั้ยครับ?" ดุจฟ้าตอบแบบตะกุกตะกักเมื่อเห็นแม่เริ่มยิ้มด้วยความพอใจกับการที่เขายังจําคําพูดตัวเองจากเมื่อครั้งนั้นได้ ก็แหม ตอนนั้นไดอาเล่นเกือบร้องไห้เพื่อให้เขาตอบตกลงแต่งงานกับเธอ ทําให้เขารีบรับปากเธอแบบไม่คิดอะไรเลยนี้ 

"จําได้ก็ดีแล้ว แม่มองออกว่าน้องเขารักลูกมาก ตอนนั้นแม่ก็เคยพูดแล้วว่าถ้าน้องเขายังอยากแต่งกับลูกอยู่ แม่ก็จะยกลูกให้กับไดอา" 

"คุณแม่อ่ะ ผมก็ยังไม่เห็นน้องไดอาเขามาเกี้ยวผมเลย แต่ก็นะ ถ้าน้องไดอาเขารักผมจริงๆ เรื่องแต่งงานก็แล้วแต่คุณแม่แล้วกันครับ" เขาพูดเมื่อคิดได้ว่าการที่ได้แต่งกับน้องไดอา จะว่าไปแล้วมันก็ทําให้เขารู้สึกดีแบบบอกไม่ถูกเหมือนกันแฮะ 

"แน่ใจเหรอว่าลูกจะยอมเป็นของน้องไดอาน่ะ? ถ้าแต่งไปแล้วลูกต้องเป็นสามีที่ดี คอยปรนิบัตเขาแล้วก็ทําหน้าที่บนเตียงของสามีที่ดีด้วยนะ เข้าใจมั้ย? ลูกต้องทําให้เขามีความสุข" แม่ของดุจฟ้าคอยสอนชายหนุ่มอย่างเป็นห่วง 

"ครับแม่ แต่แม่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก นั้นมันกรณีที่น้องไดอาเขายังอยากแต่งงานกับผมจริงๆ ซึ่งผมคิดว่าอาจจะไม่แล้ว เพราะชะนั้นอย่าคิดเรื่องนั้นอีกเลยนะครับคุณแม่ เดี๋ยวผมขึ้นไปหาน้องก่อนนะ" 

"รู้แล้ว แต่แม่ว่ายังไงเขาก็น่าจะรักลูกจริงๆนั้นและ" 

"คุณแม่อย่ามั่นใจเกินไปเลยครับ ผมว่าคงไม่เป็นอย่างที่คุณแม่คิดหรอก แล้วเจอกันนะครับ" 

เมื่อพูดเสร็จชายหนุ่มก็รีบเดินตามทางตรงไปที่ห้องนอนของเขา เขายิ้มแย้มแล้วเปิดประตูห้องก่อนก้าวเข้าไปแล้วหยุดไปสักพักด้วยความตกตะลึงกับภาพที่เห็นอยู่ข้างหน้า มีเส้นทางกลีบกุหลาบโรยอยู่จากประตูไปถึงปลายเตียงแล้วยังกองอยู่บนผ้าห่มอีกด้วย และคนที่นอนเปลือยกายเปิดเผยเรือนร่างอันงดงามสุดฮ๊อตอยู่บนเตียงพลางมองเขาด้วยสายตาที่หื่นกระหายก็คือ.......... 

"ไดอา! นี้เธอแก้ผ้าในห้องพี่ทําไมเนี้ย?!" 

"ก็ไดอามารอปลํ้าพี่ดุจฟ้าไงคะ พี่ดุจฟ้าเตรียมโดนเด้าทั้งคืนได้เลยค่ะ" 

........................................................................ 

มาแล้วน้าาาาาา ใครชอบอ่านก็ฝากทิ้งเม้นท์ไว้เป็นกําลังใจให้ไรท์ด้วยครับ! :-) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว