Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่12 เลิกกันเถอะ

ชื่อตอน : บทที่12 เลิกกันเถอะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 45.2k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มี.ค. 2564 23:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่12 เลิกกันเถอะ
แบบอักษร

 

Part แน็ค

ผมตกใจมาก ที่วันนี้ลูกตาลเดินเข้ามาในห้องผม ผมไม่รู้ว่าเธอไปเอาคีย์การ์ดมาได้ยังไง แต่เธอเข้ามาตอนที่ผมกำลังเอากับน้องตะวันอยู่ มันทำให้ผมรู้สึกผิดเล็กน้อยที่เธอต้องมาเห็นภาพอะไรแบบนี้ แต่ก็อย่างว่าเธอเข้ามาเองนี่น่า แทนที่จะโทรหาผมก่อน ก็ช่วยไม่ได้แหละเนาะ

วันนี้เธอมาในลุคที่ผมไม่เคยเห็น เธอแต่งหน้าจัดแถมยังใส่ส้นสูงอีก และก็ยังฟาดฟันกับน้องตะวันด้วย มันยิ่งทำให้ผมอึ้ง เพราะผมไม่เคยเห็นเธอในลุคนี้มาก่อน มันต้องมีอะไรแน่ๆ ผมรีบเข้าไปอาบน้ำ แต่ก่อนอื่นผมต้องช่วยตัวเองให้เสร็จก่อน เพราะเมื่อกี้เธอขัดจังหวะผมนี่น่า

“อ่าาาส์ อ่าส์ ซี๊ดดดดดด ลูกตาล อ่าาาาาาาาาส์”

สวบๆๆๆๆ

“ซี๊ดดดดดด อ่าาาาาาาส์”

 

ผมจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อยก็ออกมาแต่งตัวและเดินออกไปหาลูกตาลที่ตอนนี้เธอนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ที่โซฟา ผมหยุดยืนมองเธอแบบนั้น ผมไม่รู้ว่าผมควรจะพูดอะไร และเธอมีเรื่องอะไรมาคุยกับผม และเหมือนเธอจะรู้ตัวเธอเก็บโทรศัพท์และยืนขึ้นเต็มความสูง ค่อยๆก้าวมาหาผมอย่างช้าๆ

 

ทำไมไม่รู้แห๊ะ วันนี้ผมรู้สึกกลัวเธอมากกว่าปกติ กลัวว่าเธอจะทำอะไรแบบที่ไม่คาดคิด เธอมาหยุดตรงหน้าผมและยื่นกล่องกำมะหยีเล็กๆที่เหมือนกล่องแหวนมาให้ผม ผมเปิดออกดูก็พบว่ามันเป็นแหวนหมั้นที่ผมใส่ให้เธอวันนั้น

 

“อะไร?” ผมขมวดคิ้วและมองเธอด้วยความสงสัยทันที

“แหวนหมั้น” เธอตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“ฉันรู้ แต่เธอเอามาให้ฉันทำไม ทำไมเธอไม่ใส่” ผมจะหงุดหงิดแล้วนะ ทั้งที่ผมไม่เคยถอดมันออก แต่ตอนนี้เธอกลับถอดแหวนนั้นของผม

 

“เราเลิกกันเถอะ เดี๋ยวฉันจะไปคุยกับผู้ใหญ่เอง นายไม่ต้องห่วง” ผมอึ้งผมไม่ได้หูฟาดไปใช่มั้ย เธอบอกว่าเธอจะเลิกกับผม หรือมันเป็นเพราะไอเต้ เมื่อคืนเธอออกไปกับมันหนิ

“เหอะ!! จะเลิกกับฉันและไปหาไอเต้เพื่อนเธอเหรอ เมื่อคืนคงสนุกกันมากละสิ มันเอาเธอเด็ดมากหรือไง วันนี้ถึงมาบอกเลิกฉันเลย”

 

 

เพี๊ยะ!

“นายดูถูกฉันอีกแล้วนะแน็ค!” เธอตบหน้าผมและจ้องหน้าผมด้วยความโกรธ

“หรือฉันพูดไม่จริงละ ไม่งั้นเธอจะมาบอกเลิกฉันทำไม” ผมลูบหน้าตัวเองเบาๆ เธอมือหนักเหมือนกันแห๊ะ หนักกว่าครั้งก่อนๆที่ตบผมอีก

 

“ก็เพราะนายเป็นแบบนี้ไง ดูถูกฉันตลอด หาว่าฉันไปเอากับคนนุ้นทีคนนี้ที ทั้งที่ผ่านมาฉันเอากับนายมาคนเดียวตลอด นายไม่เคยฟังฉันอธิบาย นายคิดเองเออเองอยู่คนเดียว นายเป็นคนเปิดซิงฉันนายก็น่าจะรู้ว่าฉันไม่ใช่คนที่เอาไปทั่ว ไม่งั้นฉันคงไม่ซิงมาถึงนายหรอกแน็ค”

“...” ผมพูดอะไรไม่ออกเลยได้แต่ยืนฟังเธอนิิ่งๆ

 

 

“ฉัน ไม่ได้เป็นเหมือนนายนะ ที่เอากับผู้หญิงไปทั่ว ทั้งที่นายหมั้นกับฉัน และนายก็เอาฉัน แต่นายก็ไม่เคยพอ นายยังไปเอากับคนอื่น ฉันรู้ว่าฉันไม่มีสิทธิที่จะมาเรียกร้องให้นายไม่เอากับใคร แต่นายควรสงสารฉันบ้างมั้ย นายคิดว่าฉันจะรู้สึกยังไงที่เห็นนายไปเอากับผู้หญิงคนอื่น...” เธอร้องไห้...มันยิ่งทำให้ผมทำอะไรไม่ถูก

 

“ฉันเป็นผู้หญิงที่เป็นคู่หมั้นนายนะแน็ค ฉันเคยคิดว่าฉันจะเปลี่ยนคนเจ้าชู้อย่างนายได้ ฉันจะทนกับคนอย่างนายได้ แต่ฉันก็รู้ว่าฉันคิดผิด ฉันไม่มีทางที่จะเปลี่ยนคนอย่างนายได้จริงๆ นายมันเอาไม่เลือก จะให้ฉันทนอยู่กับคนแบบนายได้ยังไง!!”

“ลูกตาล...เธอ...”

 

“ส่วนเรื่องผู้ใหญ่ นายไม่ต้องห่วงฉันจะไปคุยทั้งกับพ่อแม่ฉันและก็ป๊าม๊านายเอง ว่าฉันเป็นคนขอถอนหมั้น” เธอพูดพร้อมปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มทิ้ง

“ไม่ ฉันไม่ถอน” ไม่มีทางผมไม่มีทางปล่อยลูกตาลไป เธอเป็นของผมก็ต้องเป็นของผมคนเดียว!!

“อย่ามาทำเป็นว่าต้องการฉันแน็ค...ถ้านายต้องการฉันมันแปลว่านายรักฉัน และถ้านายรักฉันนายจะไม่ไปเอากับผู้หญิงคนอื่น นายรู้สึกแบบนั้นมั้ยละ”

“...”

 

 

ผมยืนมองเธอนิ่งราวกับถูกสะกด นี่ผมกำลังรู้สึกอะไรอยู่กันแน่ ผมไม่อยากถอนหมั้นกับเธอ แต่ผมก็ไม่รู้ว่าผมรักเธอมั้ย ผมสับสนไปหมด ผมไม่รู้ว่าผมจะต้องทำยังไงกับตัวเอง ลูกตาลค่อยๆเดินถอยหลังไปหยิบกระเป๋าของเธอและกำลังจะเดินออกไปจากห้องของผม

“ลูกตาล...” ผมเรียกเธอที่ยืนหันหลังให้กับผมอยู่หน้าประตู เธอกำลังจะเดินจากผมไป ผมกำกล่องแหวนในมือแน่น ผมควรรั้งเธอไว้ หรือปล่อยเธอไปดีนะ...

 

 

 

Part ลูกตาล

ฉันที่กำลังจะก้าวออกจากห้องก็หยุดตามคำเรียกของแน็ค ในใจฉันก็หวังว่าเขาจะรู้สึกอะไรกับฉันบ้าง ถึงจะแค่เล็กน้อยฉันก็อยากฟัง แต่ดูเหมือนสิ่งที่ฉันคิดกับความเป็นจริงมันไม่ใช่ ฉันหยุดเพื่อที่จะฟังเขาแล้ว แต่เขาก็เลือกที่จะไม่พูด เขาคงไม่รู้สึกอะไรกับฉันจริงๆ แล้วฉันจะอยู่ไปเพื่ออะไรละ

 

แกร๊ก!

ปัง!

 

ฉันเดินออกมากดลิฟต์อย่างคนไร้เรี่ยวแรง น้ำตาฉันไหลอาบแก้มไม่หยุด ฉันพูดทุกอย่างออกไปหมดแล้ว...มันจบแล้วสินะ...ฉันทรุดตัวเองลงนั่งก้มหน้าบนรองเท้าส้นสูง

“ฮึก ฮึก ฮึก” นี่ฉันทำถูกแล้วใช่มั้ย ทุกอย่างมันจะจบจริงๆแล้วใช่มั้ย

 

ตริ๊ง!

เสียงลิฟต์ทำให้ฉันหลุดออกจากความคิดตัวเองและยืนขึ้นเต็มความสูง พร้อมปาดน้ำตาที่มันไหลลงมาไม่หยุดออก และเดินเข้าไปในลิฟต์ทันที

แม้แต่ตอนนี้เขาก็เลือกที่จะไม่ออกมาตามฉัน แสดงว่าทุกอย่างมันกำลังจะจบลงแล้วจริงๆสินะ ใจหายเหมือนกันแห๊ะ ฉังเพิ่งหมั้นกับเขาได้ไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ ฉันกลับเป็นคนถอนหมั้นเขาเอง น่าอายชะมัด ทั้งที่เขายืนยันแล้วแท้ๆว่าไม่ได้รักฉันและจะไม่ยอมหมั้น ทำไมฉันต้องดื้อดึงที่จะหมั้นกับเขาขนาดนั้นด้วยนะ เจ็บแล้วจำด้วยนะยัยลูกตาล

 

ตริ๊ง!

“เห้ออออออ” ฉันถอนหายใจพร้อมกับประตูลิฟต์ที่เปิดออก และก้าวเดินออกไปที่รถตัวเอง ต่อไปฉันก็คงต้องคิดว่าจะไปพูดกับผู้ใหญ่เรื่องนี้ยังไงดี ก็คงต้องเริ่มที่พ่อกับแม่ตัวเองก่อนสินะจะได้ง่ายๆ สู้ๆลูกตาล เธอทำได้ ฮึบ!!!

 

 

 

 

**มาเอาใจช่วยลูกตาลกันนะค่าาาาาา ยังไงก็รอติดตามกันด้วยน้าาาาาาทุกคนนนนน ไรท์จะพยายามมาอัพบ่อยๆน้าาาา ขอบคุณที่ติดตามนะค่าาาาา😘🙏🏻♥️

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว