ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 26 : หัวหน้าชั่วคราว

ชื่อตอน : Chapter 26 : หัวหน้าชั่วคราว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 614

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มี.ค. 2564 19:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 26 : หัวหน้าชั่วคราว
แบบอักษร

ในช่วงเวลาวันศุกร์ วันทำงานวันสุดท้ายของสัปดาห์และเป็นวันที่พี่ไทม์นั้นจะกลับมาจากการไปดูงานที่ชลบุรี ทำให้เต้นั้นคอยอัปเดตกับพี่ไทม์ผ่านแชตส่วนตัวตลอดเวลา ว่าพี่ไทม์นั้นจะออกมาจากที่ชลบุรีเมื่อไหร่และจะมาถึงที่ทำงานกี่โมง โดยในช่วงเวลานี้เต้เองก็ยังคงนั่งทำงานที่พี่ชานนท์ได้รับมาจากคุณนิพล ซึ่งอีกไม่นานงานนี้ก็จะเปลี่ยนมือคนดูแลจากพี่ชานนท์กลายเป็นพี่ไทม์แล้ว

"แบบนี้มันโอเคหรือยังวะ"

เต้จ้องมองไปยังงานของเขาเองที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ พลางสลับไปมองกับรายละเอียดของงานที่เขานั้นได้รับมาจากพี่ชานนท์และจดมันไว้ในสมุด ข้อมูลของงานที่เต้ได้รับนั้นค่อนข้างเยอะ และเขาเองอาจจะเก็บรายละเอียดไม่หมด

เต้ค่อยๆ ละสายตาจากงานของตัวเองและหันหน้าไปมองยังพี่ๆ ในแผนกเพื่อจะขอความคิดเห็น ซึ่งสิ่งที่เขาเห็นนั้น คือพี่ๆ ในแผนกก็ต่างคนต่างทำงานของตัวเองด้วยความขะมักเขม้นอยู่เหมือนกัน และก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครหันหน้ามามองหรือสบตาเขาเลยสักคน

"อืม เอาไงดีวะ" เต้พึมพำอยู่เพียงลำพัง ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาเล็กๆ ที่ไม่รู้จะปรึกษาใคร

โดยในจังหวะนั้นเองที่เต้กำลังถอนหายใจอยู่ พี่ชานนท์ที่นั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะของเขาเองก็หันมาสบตาเต้ จนทำให้เต้แอบสะดุ้งเล็กๆ ที่ในที่สุดก็มีใครสักคนหนึ่งสบตาเขา แถมคนที่สบตาเขานั้น ก็คือเจ้าของงานที่ได้รับมานั่นเอง

พี่ชานนท์ใช้สายตาจ้องมองพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นเล็กๆ มันเหมือนเป็นการถามเต้ผ่านท่าทาง ว่า... มีอะไรหรือเปล่า

 

เออ ถามพี่ชานนท์ก็แล้วกัน

 

เต้พยักหน้าเล็กๆ เพื่อเป็นการตอบรับพี่ชานนท์ว่าเขานั้นมีเรื่องอยากจะให้ช่วยจริงๆ ทำให้พี่ชานนท์ค่อยๆ ลุกจากโต๊ะทำงานของตัวเองในทันทีและเดินตรงมาหาเต้ที่โต๊ะทำงานอย่างไม่ลังเล

"ไง มีอะไรหรือเปล่า"

พี่ชานนท์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อยากรู้ พลางชะเง้อหน้ามามองที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเต้

"คือ ผมไม่รู้ว่างานมันโอเคตามที่ลูกค้าเขาขอมาหรือยังอะพี่ชานนท์ พี่ว่ามันโอเคหรือยังครับ" เต้เริ่มเอ่ยถามถึงปัญหาที่เขานั้นติดอยู่ตอนนี้

พี่ชานนท์หันหน้ามารับฟังคำถามของเต้ ก่อนที่พี่ชานนท์จะหันหน้ากลับไปมองที่จอคอมพิวเตอร์อีกครั้ง เต้เองที่นั่งมองพี่ชานนท์ยืนตรวจงานอยู่ มันทำให้เขารู้สึกดีที่ได้เห็นพี่ชานนท์ในมุมที่จริงจังแบบเป็นหัวหน้าแบบนี้ พลางรู้สึกเสียดายที่การเป็นหัวหน้าชั่วคราวของพี่ชานนท์นั้นจะหมดลงไปในวันนี้แล้ว

"ลองปรับสีตรงด้านบนดูไหม ปรับให้มันกลมกลืนกับสีตรงด้านล่างหน่อย พี่ว่ามันก็น่าจะดูโอเคแล้วนะ เพราะองค์ประกอบอื่นๆ ของงานมันก็โอเคแล้ว"

เสียงของพี่ชานนท์ ทำให้เต้นั้นรีบละสายตาจากพี่ชานนท์และหันกลับไปมองที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเองในทันที

"อ๋อ ครับ" เต้พยายามทำความเข้าใจในสิ่งที่พี่ชานนท์พูดออกมา "เดี๋ยวผมจะลองปรับตามที่พี่บอกครับพี่ชานนท์ ขอบคุณนะครับ" เต้ยิ้มเล็กๆ เพื่อเป็นการขอบคุณผ่านทางหน้าตา

"อืม" พี่ชานนท์เองก็พยักหน้ารับเต้เหมือนกัน

"จริงๆ พี่เหมาะที่จะเป็นหัวหน้านะพี่ชานนท์ พี่รู้ตัวไหมเนี่ย" เต้เอ่ยแซวพร้อมกับเอ่ยชม เพราะบุคลิกของพี่ชานนท์ในตอนนี้ นั้นดูเหมือนหัวหน้ามากๆ ทำเอาพี่ชานนท์ยิ้มและส่ายหัวเบาๆ

"โอ๊ย! ไม่เอาหรอก เป็นแค่หัวหน้าชั่วคราวก็พอแล้ว ไม่อยากต้องมาคอยรับงานหนัก แถมต้องไปนู่นไปนี่แบบพี่ไทม์ด้วย ดูท่าจะเหนื่อย" พี่ชานนท์เอ่ยปฏิเสธ

มันเป็นคำพูดที่คล้ายๆ กับที่พี่สรรเคยเล่าออกมาให้เต้ได้ฟัง ว่าทำไมพี่สรรถึงไม่ขึ้นมาเป็นหัวหน้า แล้วยอมให้พี่ไทม์ขึ้นมาเป็นแทน

"แต่พี่ก็ทำได้ไม่ใช่เหรอพี่ชานนท์ อย่าดูถูกตัวเองไปสิครับพี่" เต้เอ่ยตามความเป็นจริงจากสิ่งที่เขานั้นได้เห็น แต่พี่ชานนท์เองก็ยังคงส่ายหัวปฏิเสธ​อยู่อย่างนั้น

โดยในจังหวะที่เต้และพี่ชานนท์กำลังพูดคุยกันอยู่ที่โต๊ะทำงานของเต้ เสียงแชตจากสมาร์ตโฟนของเต้ก็ดังขึ้น ทำให้เต้ต้องละสายตาจากพี่ชานนท์และหันไปมองที่หน้าจอสมาร์ตโฟนในทันที

 

'พี่มาถึงแล้วนะ กำลังจอดรถอยู่ข้างล่าง'

 

เต้มีสีหน้าที่ดูดีใจขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อพี่ไทม์ส่งข้อความมาบอกว่าเขานั้นมาถึงที่บริษัทแล้ว

"พี่ไทม์มาถึงแล้วครับพี่ชานนท์ กำลังจอดรถอยู่ที่ลานจอดรถข้างล่างครับ" เต้พูดด้วยท่าทีที่ดีใจ

"จริงเหรอ" พี่ชานนท์ดูมีสีหน้าที่ดีใจเหมือนกัน ก่อนที่เขานั้นจะหมุนตัวออกจากโต๊ะทำงานของเต้ไป เพื่อเดินไปบอกพี่ๆ คนอื่นๆ ในแผนกว่าพี่ไทม์นั้นกลับมาแล้ว

สีหน้าของพี่ๆ ทุกคนในแผนกก็ดูดีใจไม่ต่างอะไรกับเต้และพี่ชานนท์ดีใจอยู่ตอนนี้ ถึงแม้ว่าเต้เองจะรู้สึกดีใจที่พี่ไทม์นั้นกลับมา แต่เขาก็แอบรู้สึกเสียดาย ที่ตำแหน่งหัวหน้าชั่วคราวของพี่ชานนท์นั้นกำลังจะจบลง

 

พี่ไปได้ไกลกว่านี้นะพี่ชานนท์ พี่เหมาะที่จะทำตำแหน่งหัวหน้ามากกว่าการที่จะเป็นพนักงานธรรมดาทั่วไปแล้วนะ

 

เต้นั่งมองพี่ชานนท์ที่กำลังยืนคุยกับพี่บอมพลางพึมพำกับตัวเอง

ไม่นานนักสิ่งที่เต้และทุกคนรอคอยก็มาถึง พี่ไทม์เดินเข้าแผนกมาพร้อมกับกระเป๋าเป้สีดำใบใหญ่ที่สะพายอยู่ด้านหลัง พร้อมกับถุงของฝากในมือทั้งสองข้างของพี่ไทม์ ที่จะซื้อกลับมาทุกทีเมื่อไปต่างจังหวัด

"สวัสดีครับทุกคน" พี่ไทม์เอ่ยทักทายทุกคนด้วยใบหน้าที่สดใส

พี่ๆ ในแผนกต่างเดินเข้าไปหาพี่ไทม์เพื่อพูดคุยให้หายคิดถึง รวมถึงเต้เองที่ก็เดินเข้าไปหาพี่ไทม์ด้วยความคิดถึงเหมือนกัน ยกเว้นพี่สรรที่ยังคงนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะและเงยหน้ามองพี่ไทม์แค่นั้น

"ผมมีของฝากทุกคนเลย"

พี่ไทม์เอ่ยด้วยน้ำเสียงยิ้มแย้มพลางแยกถุงของฝากหนึ่งถุงออกมาจากมือและเดินไปหาพี่สรรที่นั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะอยู่เพียงคนเดียว

"สวัสดีครับพี่สรร นี่ของฝากพี่ครับ" พี่ไทม์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อมถ่อมตน

"ขอบใจไอ้น้องไทม์ อยากจะให้ไปหลายๆ ครั้งจังเลย จะได้มีของฝากมาฝากทุกคนแบบนี้ทุกครั้ง" พี่สรรเอ่ยแซว ทำเอาพี่ไทม์และพี่ๆ คนอื่นๆ ในแผนกหัวเราะออกมา

เต้ยืนมองพี่ไทม์ที่กำลังเดินเอาถุงของฝากไปแจกพี่ๆ ในแผนกด้วยสีหน้าที่มีความสุข ความสนุกสนานแบบนี้มันหายไปตลอดทั้งสัปดาห์ เขาดีใจที่พี่ไทม์กลับมา ทำให้มันมีความสุขอีกครั้ง

"อะ ชานนท์ นี่ของฝาก" พี่ไทม์เอ่ยพลางยื่นถุงของฝากให้พี่ชานนท์เป็นคนต่อๆ ไป

"ขอบใจที่ดูแลแผนกแทนผมนะ และก็ขอบคุณที่รับงานใหม่แทนผมด้วยนะ ขอบคุณจริงๆ"

พี่ไทม์เอ่ยขอบคุณพร้อมกับรอยยิ้ม ทำเอาเต้รู้สึกดีมากๆ ที่ได้เห็นพี่ไทม์เอ่ยชมพี่ชานนท์แบบนี้

"นี่พี่ไทม์รู้ด้วยเหรอครับ ไอ้น้องเต้มันบอกเหรอ" พี่ชานนท์เอ่ยถาม ทำเอาเต้สะดุ้งด้วยความตกใจเล็กๆ ที่ได้ยินพี่ชานนท์เอ่ยออกมาแบบนั้น

"อ๋อ ใช่" พี่ไทม์เอ่ยตอบพลางหันหน้ามามองที่เต้ ด้วยสายตาที่เลิกขึ้นเล็กๆ เหมือนเป็นการถามเต้กลับว่า พี่ชานนท์เขารู้ได้ยังไงว่าเต้เป็นคนบอก

นอกเหนือจากสายตาของพี่ไทม์ที่หันมามองที่เขาแล้ว ยังมีสายตาคู่อื่นๆ จากพี่ๆ ในแผนกที่ก็หันมามองที่เต้เหมือนกันด้วยความสงสัยว่า ทั้งเต้ พี่ไทม์และพี่ชานนท์กำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันอยู่ ก่อนที่พี่ไทม์จะหันหน้าไปหาพี่ๆ ในแผนกพร้อมกับเปลี่ยนเรื่องคุย ทำให้เต้นั้นหลุดเป็นเป้าสายตาจากพี่ๆ ในแผนกในทันที

 

꧁⊱ ⊰꧂

 

ในช่วงเวลาก่อนเลิกงานนั้น พี่ชานนท์ได้อธิบายงานที่เขาได้รับมาจากคุณนิพลให้พี่ไทม์ได้รับทราบ ก่อนที่เวลาการทำงานในเย็นวันศุกร์นั้นจะสิ้นสุดลง เต้ได้กลับขึ้นมานั่งบนรถของพี่ไทม์อีกครั้งด้วยความคิดถึง หลังจากที่เขานั้นต้องเดินทางกลับบ้านด้วยรถไฟฟ้าใต้ดินตลอดทั้งสัปดาห์ เต้ใช้สายตามองไปรอบๆ ด้านในของรถของพี่ไทม์ด้วยความคิดถึงเป็นอย่างมาก ก่อนที่พี่ไทม์จะชำเลืองสายตามาเห็นสิ่งที่เต้กำลังทำอยู่

"มีอะไรหรือเปล่าเต้ รถพี่มีอะไรเปลี่ยนไปเหรอ" พี่ไทม์เอ่ยถามขณะที่พี่ไทม์เองก็กำลังขับรถอยู่บนถนนเส้นใหญ่

"อ๋อ! ไม่มีอะไรหรอกครับพี่ไทม์ ผมแค่คิดถึงรถพี่ไทม์น่ะ" เต้ตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

"ขนาดนั้นเลย" พี่ไทม์เอ่ยพลางหัวเราะเบาๆ กับเหตุผลที่เต้นั้นตอบออกมา

"ทำไมพี่ไทม์! จะไม่ให้ผมคิดถึงใช่ไหม" เต้แอบทำน้ำเสียงที่งอนใส่พี่ไทม์ ยิ่งกลับทำให้พี่ไทม์หัวเราะออกมาเบาๆ

"ว่าแต่ว่าพี่ไทม์อ่ะ ได้ไปแอบเดินเที่ยวแถวทะเลมาบ้างหรือเปล่าเนี่ย" เต้ถามกลับ เพราะเขานั้นรู้ว่าพี่ไทม์ชอบทะเลอย่างมาก

"ไม่ได้ไปไหนเลย งานที่นั่นยุ่งมาก พี่ต้องจัดการหลายเรื่อง เลยไม่ได้ไปไหนเลย" พี่ไทม์เอ่ยตอบเต้ด้วยน้ำเสียงที่แอบเศร้าๆ เต้เองก็รู้สึกเศร้าเล็กๆ ที่รู้ว่าพี่ไทม์ไม่ได้ไปสถานที่ที่เขาชอบเลย ทั้งๆ ที่ไปถึงที่ของมันแล้ว

"หูว แอบเสียดายแทนพี่ไทม์จัง" เต้มองพี่ไทม์ด้วยความรู้สึกเสียดายจริงๆ "แล้วที่ทำงานที่นั่นเขาเป็นยังไงบ้างครับพี่ไทม์ เขาเริ่มทำงานลงตัวกันได้หรือยังครับ หรือว่าพี่ไทม์ต้องลงไปอีก"

"มันก็ยังไม่ได้ดีขึ้นหรอก แต่พี่ก็พยายามไปปรับนู่นปรับนี่ให้มันดีขึ้นน่ะ หวังว่าอีกไม่นานมันจะดีขึ้น" พี่ไทม์พูดด้วยท่าทีที่ดูเหนื่อยๆ

เต้มองพี่ไทม์ด้วยความรู้สึกที่เป็นห่วง เขารู้ว่าพี่ไทม์นั้นเหนื่อยอย่างมากที่ต้องเทียวไปเทียวมากับอีกบริษัทหนึ่งแบบนี้ ถึงแม้ว่าพี่ไทม์นั้นจะไม่ได้เอ่ยออกมาเลยก็ตามว่า เขาเหนื่อย

เต้ค่อยๆ เอียงตัวไปซบไหล่พี่ไทม์ที่กำลังขับรถอยู่ พลางยิ้มเล็กๆ

"สู้ๆ นะพี่ไทม์ ผมรู้ว่าพี่ทำได้ ยังไงผมจะคอยอยู่เป็นกำลังใจให้พี่ตรงนี้นะ" เต้เอ่ยให้กำลังใจ ก่อนที่พี่ไทม์จะปล่อยมือข้างหนึ่งที่จับพวงมาลัย มาจับที่แก้มของเต้เบาๆ

"ครับผม แค่พี่มีเต้อยู่ตรงนี้ เรื่องอะไรๆ พี่ก็ไม่ท้อหรอก"

คำพูดของพี่ไทม์ยิ่งทำให้เต้รักพี่ไทม์มากขึ้น พร้อมกับเอียงหัวซบที่ไหล่ของพี่ไทม์อยู่อย่างนั้น

"เออ! ว่าแต่ว่าสรุปจะไปกินอะไรเนี่ย เต้ยังไม่บอกพี่เลยนะ"

คำถามของพี่ไทม์ทำเอาเต้สปริงตัวเองออกมาจากการซบไหล่พี่ไทม์ในทันที พลางมองพี่ไทม์ด้วยท่าทีที่ตกใจ เพราะเขานั้นลืมไปเลย ว่าเขากับพี่ไทม์จะไปกินข้าวเย็นด้วยกัน

"ผมลืมไปเลยนะเนี่ยพี่ไทม์" เต้เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อายๆ

"แน่ะ!" พี่ไทม์ใช้น้ำเสียงแซวที่เต้กลับ

"ไปหากินอะไรง่ายๆ ก็ได้พี่ไทม์ ผมไม่อยากไปกินของแพง" เต้เอ่ยตอบ

"ง่ายๆ เหรอ?" พี่ไทม์พูดและทำท่าทีนึก "งั้นไปกินก๋วยเตี๋ยวไหม พี่รู้จักอยู่ร้านหนึ่ง อยู่ใกล้ๆ กับคอนโดของพี่ ไปไหม?" คำเอ่ยเชิญชวนของพี่ไทม์ทำเอาเต้ชำเลืองสายตามอง

"ไปกินแถวคอนโดพี่? แล้วผมจะกลับมาคอนโดผมยังไงครับพี่ไทม์ พี่จะมาส่งผมใช่ไหม" เต้เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแซวๆ ที่พี่ไทม์นั้นแนะนำร้านอาหารที่อยู่ใกล้ๆ คอนโดของพี่ไทม์เขา

"จะไปส่งทำไมล่ะ เราก็มานอนค้างที่คอนโดพี่ซะก็จบเรื่อง" พี่ไทม์เอ่ยตอบ ทำให้เต้ออกมาเล็กๆ

"นี่พี่อยากให้ผมไปกินก๋วยเตี๋ยวแถวคอนโดพี่ไทม์ หรืออยากจะให้ผมนอนค้างที่ห้องกันแน่" เต้ถามกลับด้วยน้ำเสียงกวนๆ จนทำให้พี่ไทม์นั้นยิ้มออกมาด้วยท่าทีที่เขินๆ ที่เหมือนเต้จะรู้ทัน

"แล้วอยากค้างไหมล่ะ ถ้าอยากค้าง พี่ก็จะพาไปกิน" คำชักชวนของพี่ไทม์ทำให้เต้ยิ้มไม่หุบ เพราะความเป็นจริงแล้ว เขาเองก็อยากจะนอนค้างห้องพี่ไทม์เหมือนกัน เขาอยากจะนอนกอดพี่ไทม์ทั้งคืนให้หายคิดถึงไปเลย

"งั้น... ผมอยากค้างครับ จะได้กินก๋วยเตี๋ยวที่พี่ไทม์แนะนำ และก็..." เต้ใช้สายตามองร่างกายของพี่ไทม์ด้วยสายตาที่เหมือนเสือจะตะครุบเหยื่อ จนทำให้พี่ไทม์รู้ว่าเต้นั้นกำลังคิดอะไรอยู่

พี่ไทม์ยิ้มแก้มแดง พร้อมกับเร่งคันเร่งของรถยนต์ เพื่อที่จะไปตามทางที่จะไปร้านก๋วยเตี๋ยวและคอนโดของพี่ไทม์ในทันที

 

꧁⊱ ⊰꧂

 

ในค่ำคืนนั้นหลังจากกินก๋วยเตี๋ยวที่อยู่ไม่ไกลจากคอนโดของพี่ไทม์เสร็จ เต้ได้มาค้างคอนโดของพี่ไทม์ด้วยความคิดถึง พร้อมกับใส่เสื้อผ้าของพี่ไทม์หลังจากที่เขานั้นอาบน้ำเสร็จ เสื้อผ้าที่พี่ไทม์ให้เต้มาใส่ เขานั้นสวมใส่ได้อย่างพอดี กลิ่นความหอมจากเสื้อผ้าและกลิ่นอ่อนๆ จากเนื้อตัวของพี่ไทม์ที่เขานั้นรู้สึกได้จากเสื้อผ้าที่สวมใส่ ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นและมีความสุขอย่างมาก

เต้เดินออกมาจากห้องแต่งตัวพลางมองพี่ไทม์ที่กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงบริเวณระเบียง พี่ไทม์นั้นถอดเสื้อออก เหลือเพียงกางเกงบ็อกเซอร์ที่ใส่อยู่ในกางเกงทำงานเท่านั้น เต้ยืนมองพี่ไทม์ด้วยความรู้สึกหวง กลัวคนที่อยู่ที่ตึกอื่นจะมองเห็นพี่ไทม์ในสภาพนี้

"พี่ไทม์ไปอาบน้ำไปครับพี่ มันจะสี่ทุ่มแล้วครับ" เต้เอ่ยบอกเมื่อเขานั้นชำเลืองสายตาไปมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนฝาผนัง ก่อนที่จะค่อยๆ เริ่มเดินไปหาพี่ไทม์ที่ยืนอยู่ที่ระเบียง

กลิ่นของบุหรี่ที่พี่ไทม์สูบนั้น คละคลุ้งจนเต้แอบรู้สึกเหม็น

"เสร็จแล้วเหรอ" พี่ไทม์เอื้อมมือไปบี้บุหรี่ที่จานเขี่ยบุหรี่ พลางมองเต้ที่ใส่เสื้อผ้าของเขาได้แบบพอดี "ใส่พอดีเลยเหรอ?"

"ครับ พอดีเลยครับพี่ไทม์" เต้ยิ้มเล็กๆ

พี่ไทม์มองหน้าเต้พลางยิ้มไปด้วยสีหน้าที่มีความสุข ก่อนที่พี่ไทม์จะค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมาเพื่อจะหอมแก้มเต้ แต่แล้วกลิ่นบุหรี่ที่ออกมาจากลมหายใจของพี่ไทม์นั้น มันทำให้เต้เหม็นจนต้องเขยิบใบหน้าหนีในทันที

"อืม อย่าเพิ่งพี่ไทม์" เต้เอ่ยปฏิเสธ ทำเอาพี่ไทม์ชะงักด้วยท่าทีตกใจ

"อ้าว? ทำไมล่ะ ไม่อยากให้พี่หอมแก้มเหรอ" พี่ไทม์เอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ก็อยากครับ แต่ผมไม่ค่อยชอบกลิ่นบุหรี่ครับพี่ไทม์ ขอโทษครับ" เต้เอ่ยออกมาตามความรู้สึกจริงๆ ทำให้พี่ไทม์นั้นมีสีหน้าที่ตกใจมากขึ้น

"จริงเหรอ? พี่ขอโทษ" พี่ไทม์เอ่ยขอโทษกับสิ่งที่เกิดขึ้นในทันที

"จริงๆ ถ้าได้กลิ่นอ่อนๆ ผมยังพอรับได้ครับ แต่เมื่อกี้พี่เพิ่งสูบเสร็จ กลิ่นมันแรงครับ"

พี่ไทม์พยักหน้าเล็กๆ ด้วยความเข้าใจ

"โอเค งั้นต่อไปนี้พี่จะเลิกสูบบุหรี่แล้วดีกว่า จะได้หอมแก้มเต้ตอนไหนก็ได้"

คำพูดเอาใจของพี่ไทม์ทำเอาเต้ขมวดคิ้ว

"โอ๊ย! ไม่ต้องขนาดนั้นครับพี่ไทม์ พี่ไม่ต้องทำอะไรที่มันฝืนตัวเองขนาดนั้น ผมไม่อยากรู้สึกผิดครับ" เต้รีบเอ่ยเพื่อเปลี่ยนความคิดของพี่ไทม์ ที่ถึงแม้ว่ามันจะโอเคก็ตามถ้าหากพี่ไทม์จะเลิกบุหรี่ได้จริงๆ

"โอเคๆ งั้นพี่ไปอาบน้ำแปรงฟันนะ เราไปนอนรอพี่ในห้องนอนได้เลย คืนนี้พี่มีจัดหนักให้เราหายคิดถึงอย่างแน่นอน"

คำพูดของพี่ไทม์ทำเอาเต้เขินจนแก้มแดง จนเขานั้นต้องใช้มือตีไปที่แขนของพี่ไทม์เบาๆ จนพี่ไทม์ต้องรีบเดินออกจากระเบียงและเดินตรงไปเข้าห้องน้ำในทันที เต้ยังคงยืนมองพี่ไทม์ที่เดินเข้าไปในห้องน้ำด้วยความรู้สึกเขินอยู่อย่างนั้น

โดยในตลอดค่ำคืนนั้น เต้ได้นอนกอดพี่ไทม์ตลอดทั้งคืน เขารู้สึกคิดถึงพี่ไทม์และคิดถึงช่วงเวลาที่พี่ไทม์ไม่อยู่ตรงนี้มากๆ เขาเองรู้สึกไม่อยากให้พี่ไทม์หายไปไหนเลย เขาอยากจะลืมตาขึ้นมาก็เห็นพี่ไทม์แบบนี้ทุกวัน

"ผมรักพี่นะครับพี่ไทม์" เต้เอ่ยกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูของพี่ไทม์ในขณะที่พี่ไทม์นั้นกำลังหลับอยู่ พร้อมกับการกอดพี่ไทม์ที่แน่นขึ้นกว่าเดิม

 

꧁⊱ ⊰꧂

 

ในตลอดทั้งสัปดาห์หลังจากพี่ไทม์กลับมาจากการไปช่วยเหลืองานที่ชลบุรี พี่ไทม์ก็กลับมาทำหน้าที่ในการเป็นหัวหน้าแผนกของเขาอีกครั้ง พร้อมกับทำงานต่อจากพี่ชานนท์ที่ได้รับงานแทนเขาตอนที่ไม่อยู่ ซึ่งก็ดูเหมือนว่างานจะดำเนินการต่อไปได้ดีอย่างไม่มีติดขัด รวมถึงตลอดทั้งสัปดาห์นั้น พี่ๆ ในแผนกต่างพูดถึงเรื่องที่จะไปเที่ยวกันในวันเสาร์ที่จะถึงนี้ ยิ่งทำให้เต้รู้สึกตื่นเต้น เพราะเขานั้นคาดหวังว่ามันจะเป็นวันที่เขามีความสุขที่สุด

 

꧁⊱ ⊰꧂

 

ในคืนวันก่อนเดินทางไปเที่ยว เต้ได้มานอนค้างที่ห้องของพี่ไทม์พร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้าที่เตรียมไปเที่ยว โดยการที่เขามานอนค้างกับพี่ไทม์นั้น ส่วนหนึ่งมาจากการเดินทางที่พี่ไทม์จะได้ไม่ต้องขับรถวนไปรับเขาที่คอนโด ตื่นเช้ามาจะได้ออกไปด้วยกันเลย และอีกส่วนหนึ่งคือการที่เต้ไม่อยากให้พี่ไทม์สาย เพราะนอกจากในรถจะมีเขาและพี่ไทม์แล้ว ยังมี พี่ชานนท์ ที่จะติดรถไปกับพี่ไทม์ด้วย

ซึ่งในเช้าวันเสาร์ วันที่เต้ได้ไปเที่ยวกับพี่ไทม์และพี่ๆ ในแผนก เต้ได้ตื่นมาก่อนพี่ไทม์พร้อมกับทำธุระต่างๆ ให้เสร็จตามแผนที่เขาวางไว้ ซึ่่งเขาเองก็ทำเวลาได้ดีตามที่วางแผนไว้ ผิดกับพี่ไทม์ที่เต้นั้นต้องคอยเร่งเหมือนพ่อตามลูกอย่างไรอย่างนั้น

"เสร็จยังครับพี่ไทม์ เลยมาจะสองนาทีแล้ว เดี๋ยวจะไปรับพี่ชานนท์ไม่ทัน"

เต้เอ่ยตะโกนเรียกพี่ไทม์ที่กำลังแต่งตัวอยู่ในห้อง

"เสร็จแล้วๆ ขอพี่หวีผมแป๊บ"

พี่ไทม์ส่งเสียงตอบกลับมา ก่อนที่ไม่นานนักพี่ไทม์จะออกมาพร้อมกับเสื้อฮาวายสีน้ำเงินตัดขาวลายใบไม้ พร้อมกับเสื้อด้านในสีขาวและกางเกงขาสั้นสีน้ำตาลเข้ม เต้นั่งมองพี่ไทม์ในลุคแบบนี้ด้วยความหลงใหล ไม่บ่อยนักที่เขาจะได้เห็นพี่ไทม์ในลุคแบบนี้

"ดูดีใช่ม้า!" พี่ไทม์ส่งเสียงแซวเมื่อเต้นั้นมองพี่ไทม์ไม่ละสายตา จนเต้นั้นต้องแกล้งหลบสายตาและลุกขึ้นยืนจากโซฟาในทันที

"ลีลา! ไปได้แล้ว" เต้ตอบพี่ไทม์ด้วยท่าทีที่กลบความเขิน ซึ่งพี่ไทม์เองก็รู้ดีว่าเต้นั้นรู้สึกเขินจริงๆ

 

~ โปรดติดตามตอนต่อไป ~

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว