email-icon facebook-icon

ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน ขอให้มีความสุขกับการอ่านเจ้าค่ะ😊

ชื่อตอน : ไอหมอก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มี.ค. 2564 19:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอหมอก
แบบอักษร

ในชั้นใต้ดินของคาสิโนที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ มีชายวัยห้าสิบนั่งคุกเข่าพนมมืออ้อนวอนขอชีวิตอย่างหน้าเวทนาจากชายหนุ่มรุ่นลูก

“คุณไอหมอกครับขอเวลาผมอีกสองอาทิตย์นะครับผมจะรีบหาเงินมาคืน”

“ หึ! ครั้งที่แล้วมึงก็พูดแบบนี้!”

“จริงๆนะครับผมหามาได้จริงๆให้โอกาสผมอีกสักครั้งนะครับ”

“กูไม่เคยให้โอกาสใครซ้ำสอง! จัดการมัน!”

“ไม่ๆๆ!ปล่อยกูนะเว้ยไอ้พวกชั่ว!”

ปั้ง!! ฟุ่บ!!

ผมนั่งมองลูกน้องตัวเองยิงลูกหนี้ตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย หึ!แค่พวกผีพนัน มีปัญญาเล่นไม่มีปัญญาจ่าย

“นายครับ คุณครามรออยู่ที่ห้องทำงานครับ” เสียงลูกน้องคนหนึ่งเอ่ยบอกว่าเพื่อนผมมารอ

“อืม! เจ!!จัดการให้เรียบร้อย” ผมหันไปสั่งลูกน้องคนสนิทแล้วเดินออกไป

แกร๊ก!! “มึงมาทำไม?”

“คิดถึงเพื่อนไม่ได้รึไงวะ”

“ไร้สาระ” ผมส่ายหน้าให้กับความปัญญาอ่อนของมัน

“ไปดูไอ้เตอร์แข่งที่สนามกูมั้ย” ไอ้เตอร์ที่มันพูดถึงคือเพื่อนอีกคนที่เป็นนักแข่งรถอาชีพ

“วันไหน”

“พรุ่งนี้”

“อืม!”

“ไปกินเหล้าที่บาร์ข้างล่างเป็นเพื่อนหน่อยดิ”

“ไม่ล่ะ!ขี้เกียจ”

“มึงนี่แม่ง!!พูดเยอะกว่านี้มันจะตายรึไงกูเพื่อนมึงนะ พูดแต่ละทีนับคำได้!”

“...” ผมว่ามันพูดมากเองต่างหาก

“สัด!!กูไปก็ได้ไม่ต้องทำหน้ารำคาญกูขนาดนั้น!”

“อือ”

“เจอกันพรุ่งนี้” แล้วมันก็ไปสักทีรำคาญชิบหาย! มันเป็นคนพูดมากพอๆกับไอ้เตอร์ ผมพูดน้อยเพราะไม่มีอะไรจะพูดมากกว่า

ตอนนี้ผมควรจะนอน แต่กลับนอนไม่หลับ ได้แต่นั่งมองกระดาษเล็กๆที่เคลือบไว้เพราะกลัวมันขาด หยิบมันขึ้นมาอ่านซ้ำไปซ้ำมา ผมรู้สึกเฉยๆกับทุกอย่างรอบตัว แต่กลับมีความรู้สึกหลากหลายกับกระดาษใบนี้ที่เขียนไว้ด้วยข้อความสั้นๆ ผมนึกหน้าคนที่ให้ไม่ออกจำได้แค่ลางๆเท่านั้น อยากเจออีกสักครั้งก็ไม่รู้จะตามหายังไงเพราะไม่มีข้อมูลอะไรเลย

ผมนั่งรอดูเพื่อนจะลงแข่งอยู่ในโซน VIP ที่สนามของไอ้คราม โซนนี้มีแต่เพื่อนกลุ่มเราที่เข้ามาได้ ระหว่างรอผมมองไอ้เตอร์ที่กำลังเดินไปที่รถตัวเองโดยมีเรซควีนถือร่มเดินตาม ดูจนมันแข่งเสร็จ เราดื่มต่อกันนิดหน่อยแล้วแยกย้าย ผมกำลังจะกลับแต่มีผู้หญิงคนหนึ่งมาดักหน้าผมไว้

“เดี๋ยวสิคะ คุณไอหมอก”

“...”

“จะกลับแล้วเหรอคะ?”

“...”

“ไปต่อกับแพรมั้ยคะ ;)”

“...”

“เย็นชาจังเลยนะคะ” แล้วเธอก็เอามือลูบที่อกผมเบาๆ ผมปัดทิ้งทันที

“สกปรก!!”

“มันจะไม่เกินไปหน่อยเหรอคะ!!!” กล้าดียังไงมาตะโกนใส่หน้าผม!

“เจ!! จัดการ” ผมหันไปสั่งคนสนิททันที น่ารำคาญ!!

“กรี๊ดดดด!!ปล่อยฉันนะจะพาฉันไปไหน”

ลูกน้องผมโปะยาสลบเธอ แล้วแบกพาดบ่าขึ้นรถตู้คันที่ผมไม่ได้นั่งมา พอรถเคลื่อนออกไปทำให้ผมเห็นคนคนหนึ่งยืนมองทุกการกระทำเมื่อกี้ด้วยความตกใจ ผู้หญิงคนนั้นยืนนิ่งอยู่กับที่เหมือนช็อคทำอะไรไม่ถูก ผมค่อยๆเดินไปหาเธอช้าๆ เธอถอยหลังหนีจนหลังชนรถที่จอดอยู่ สองแขนของผมค้ำยันกับรถคันนั้นกักเธอไว้ในอ้อมแขน เธอตัวสั่นเทาไปด้วยความกลัว

“จะจะ จะทำอะไร!” เธอถามด้วงเสียงสั่นๆ

“เห็นอะไรล่ะ?”

“ฉะฉันไม่เห็นอะไรนะ!”

“หึ!” ผมกระตุกยิ้มมุมปาก แต่สิ่งที่ทำผมสะดุดคือบางอย่างบนหน้าเธอ ผมยกมือขึ้นจะจับ แต่เธอหลับตาปี๋เพราะกลัว ผมเกลี่ยไรผมที่ตกลงมาบนใบหน้าเธอเปิดขึ้นทำให้เห็นสิ่งนั้น หึ!

“กลับไปซะ!”

“...”

“อย่าให้ฉันเจอเธออีกเป็นครั้งที่สอง!”

“ฮึก...”

“เพราะฉันจะไม่ปล่อยเธอไปอีก ฉันไม่เคยให้โอกาสใครซ้ำสองจำไว้!!”

ตึกๆๆๆๆ! เธอรีบวิ่งออกไปสุดชีวิต ผมกระตุกยิ้มมุมปากยืนมองเธอวิ่งไกลออกไปเรื่อยๆ

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว