ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 10

คำค้น : #กลซ่อนรัก#โรม#อิสระ#น้ำมนต์#นิลเนตร

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2564 20:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 10
แบบอักษร

 

 

กลซ่อนรัก บทที่ 10 

 

 

 

 

 

" อะไรนะ คนที่จ้างแกออกแบบโลโก้ใหม่ของห้างพันทิพาคือลูกชายของคุณป้าไหมเหรอ " นะโมทวนประโยคของน้องสาวอย่างไม่เชื่อหู อย่าว่าแต่ตัวเขาเลยกล้วยไม้กับดาวเรืองยังนั่งนิ่งเมื่อลูกสาวเล่าเรื่องที่ไปเจอมาให้ฟัง 

" ใช่ พี่นะโม เด็กผู้ชายท่าทางดูแก่แดดเป็นผู้ใหญ่เกินตัวคนนั้นนั่นแหละเป็นเจ้าของธุรกิจทิลล์กรุ๊ปทั้งหมด " น้ำมนต์ว่ากำลังอร่อยกับเมนูผัดดอกหอมอยู่  " คิดดูสิว่าโลกมันกลมขนาดไหนไม่เจอกันตั้งยี่สิบปีอยู่กันคนละซีกโลกแต่ดันกลับมาเจอกันอีก และดูนะมาหาว่าน้ำมนต์ไปเด็ดดอกแก้วบ้านเค้าด้วย "  

" แล้วเราทำหรือเปล่าล่ะ " ดาวเรืองแกล้งถาม  

" ป้าเรือง! น้ำมนต์ไม่ได้ทำเลยนะคะ มันหลุดของมันมาเองดีนะที่ป้าขิมช่วยพูดให้ ไม่งั้นโดนอีตานั่นจับส่งตำรวจแน่ " 

" แล้วนี่ยังไง ไปส่งดอกไม้อีท่าไหนถึงได้ทำดอกไม้ของลูกค้าเสียหายจนต้องลดให้ลูกค้า 50% " นะโมกลับเข้าประเด็นหลักหลังถูกน้ำมนต์เฉไฉชวนคุยเบี่ยงประเด็นที่ว่าทำไมต้องคืนเงินให้โรมไป สีหน้าคนเป็นพี่ชายถมึงทึงใส่น้องสาวน้ำมนต์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอมองหน้าคนนั่นคนนี้ที 

" ทำไมแกซุ่มซ่ามงี้ว่ะ หกล้มจนดอกไม้ช้ำ แกก็รู้ว่าดอกไม้พวกนั้นมันเป็นของลูกค้าประจำแถมเป็นลูกค้าชั้นดี แต่ดูแกทำดิ แล้วนี่ยังไงงานนี้ขาดทุนไม่พอยังเข้าเนื้ออีก ฮึ้ย! ยัยน้องซุ่มซ่าม!! " 

" ด่าเพลาๆหน่อยก็ได้ น้ำมนต์สำนึกผิดไม่ทันแล้วเนี่ย " น้ำมนต์ว่าทำหน้าบึ้งใส่พี่ชาย 

" ยังจะมาพูดเล่นอีก เดี๋ยวเหอะ!! " นะโมยกมะเหงกขึ้นแต่กล้วยไม้ร้องปรามคู่พี่น้อง 

" ไม่เอาน่า นะโม น้ำมนต์ก็คงไม่ได้ตั้งใจจะให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น -- ส่วนน้ำมนต์เองก็เหมือนกัน พี่เค้าดุเราเพราะอยากให้เราระวัง ดอกไม้บอบช้ำง่ายเวลาส่งให้ลูกค้าไม่ใช่แค่ระวังแต่ต้องใส่ใจด้วยรู้มั้ย " 

" ค่ะ แม่ -- พี่นะโม น้ำมนต์ขอโทษ " น้ำมนต์ยกมือไหว้ " ต่อไปน้ำมนต์จะระวังให้มากกว่านี้ เรื่องเงินที่ต้องคืนคุณโรมเดี๋ยวน้ำมนต์ชดใช้ให้เองค่ะ " 

" ช่างเถอะ เดี๋ยวฉันจัดการเรื่องนี้เองถือว่าเป็นความรับผิดชอบร่วมกัน " นะโมว่า ตอนนั้นเองที่โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นเขากดรับ น้ำมนต์เห็นสีหน้าพี่ชายตอนคุยโทรศัพท์จากคิ้วที่ขมวดกันแน่นค่อยๆคลายออกก่อนที่เขารับคำด้วย'ครับ' 'ผมจะระวังมากกว่านี้ครับ' 'ขอโทษครับ' และจบลงด้วย 'ขอบคุณครับ'  

" ใครเหรอ นะโม " กล้วยไม้เดินกลับมาพร้อมกับจานใส่ชมพู่ที่ผ่ามาเรียบร้อยแล้วกลับมาที่โต๊ะอาหาร 

" ป้าขิมครับแม่ "  

" ป้าขิมเหรอ พี่นะโม " น้ำมนต์มองพี่ชายตาปริบๆ " ป้าขิมโทรมาทำไมเหรอ อย่าบอกนะว่าคุณโรมให้ป้าขิมโทรมาทวงเงินอีกครึ่งนึงน่ะ เอ๊ะ! หรือว่าโทรมาทวงเงินค่ารักษาพยาบาล " 

" เปล่า -- แล้วค่ารักษาพยาบาลอะไร " นะโมหรี่ตามองน้ำมนต์ที่ส่ายหัวเร็ว  

" อ่อ ไม่มีอะไร ว่าป้าขิมโทรมาเรื่องอะไรล่ะ นี่แม่กับป้าเรืองรอฟังอยู่นะคะ "  

นะโมขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงกับน้องสาวแล้ว " ป้าขิมโทรมาบอกเรื่องที่น้ำมนต์จะคืนเงินค่าดอกไม้ ทางคุณโรมเค้ายกให้ครับแต่เตือนมาว่าคราวหน้าอย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก " สายตาลดุดันของพี่ชายมองน้องสาวเขม็ง " คราวหน้าฉันไปส่งเองแกไม่ต้องไปส่งแล้ว ยัยน้องซุ่มซ่าม! " 

" ดีจริง ที่ลูกชายคุณไหมยอมให้ " ดาวเรืองว่าพลางเตือนน้ำมนต์ " ทำอะไรต้องระวังหน่อยนะ น้ำมนต์ " 

น้ำมนต์หน้าเจื่อนตอบรับคำเตือนของดาวเรือง นี่ดีแค่ไหนที่ทั้งแม่ ป้า และพี่นะโมรู้วีรกรรมที่เธอทำกับโรมไว้แค่นี้ถ้าขืนรู้เรื่องทั้งที่ร้านเหล้า ที่คอนโดด้วยมีหวังได้โดนจับอบรมยาวแน่ น้ำมนต์หน้าจ๋อยกินชมพู่ของโปรดไม่ลง กล้วยไม้เห็นก็ว่า 

" เอาเถอะ ถือเป็นบทเรียนนะ น้ำมนต์ "  

" ค่ะแม่ "  

" แบบนี้ดีมั้ย แม่กล้วยไม้ ทางลูกชายของคุณไหมเค้าก็ไม่ถือสาเรื่องดอกไม้แล้ว พรุ่งนี้เอาขนมหวานเข้าไปให้เป็นคำขอโทษจากทางเรา " ดาวเรืองเสนอความเห็น " มีออเดอร์ทำขนมเข้ามาจะได้ทำไปพร้อมกันเลย " 

" ผมว่าดีนะครับ ป้าเรือง " นะโมพยักหน้าหงึกหงัก " ก็เป็นการแสดงน้ำใจของเราที่ไม่ถือโทษเรา " 

" ยังไงก็ได้จ้ะ พี่เรือง นะโม " กล้วยไม้รับคำ 

" น้ำมนต์เดี๋ยวไปช่วยป้าเจียนใบตองกับล้างข้าวเหนียวด้วยนะ " ดาวเรืองบอกกับหลานสาวตัวดี " พรุ่งนี้ก็ตื่นแต่เช้าลุกขึ้นมาช่วยป้าทำขนมด้วย " 

" น้ำมนต์ต้องทำด้วยเหรอคะ ป้าเรือง มีพี่แสนกับพี่เขียวช่วยแล้ว น้ำมนต์ไปก็เกะกะป้าเรืองเปล่าๆ " น้ำมนต์งอแงดาวเรืองหรี่ตามองลอดผ่านแว่นตากรอบเหลี่ยม 

" ไถ่โทษเรื่องที่ตัวเองทำด้วยการมาช่วยป้าทำขนมซะดีๆเลย แม่ตัวดี " ดาวเรืองว่า น้ำมนต์บุ้ยปาก " ทั้งบ้านมีแค่เราที่พอจะช่วยป้าทำขนมได้ แม่เราก็ไม่เอางานครัวไปยุ่งอยู่ในไร่ในสวนดอกไม้นู่น นะโมพี่เราเข้ามาในครัวทีไรข้าวของพังไปหมด ยัยแสนยัยเขียวถึงจะหยิบจับพอได้บ้างแต่ก็เร็วไม่ทันใจป้า ช่วยป้าหน่อยเถอะ น้ำมนต์ นี่รับมาก็เพราะทางนั้นเค้าขอร้องเพราะเป็นงานบุญเลยต้องยอมช่วยไม่ได้รับทำบ่อยๆ ซักหน่อย "  

น้ำมนต์หันไปมองหน้าแม่กับพี่ชายตัวเองที่โดนบ่นติดร่างแหไปด้วยพยักหน้าให้น้ำมนต์ " น้ำมนต์ช่วยป้าเรืองก็ได้ค่ะเห็นแก่ป้าเรืองนะคะเนี่ย ไม่งั้นน้ำมนต์ไม่ทำหรอก " น้ำมนต์ว่าพลางยิ้มกว้าง " แต่ว่าป้าเรืองต้องให้น้ำมนต์ชิมขนมที่ป้าเรืองทำด้วยนะคะ "  

" อุ๊ยตาย! แม่หลานสาวคนนี้ช่างต่อรองจริงเชียว "  

บทสนทนาต่อความยาวสาวความยืดของป้ากับหลานสาวสร้างความขบขันให้บ้านสวนนี้มีรัก น้ำมนต์อยู่ช่วยดาวเรืองเจียนใบตองเพื่อรอทำขนมใส่ไส้ ขนมชั้น ขนมเปียกปูนจนเสร็จก่อนที่จะตื่นขึ้นมาในตอนตีสี่กว่าเพื่อมาทำทองหยิบทองหยอดและฝอยทองต่อ  

น้ำมนต์อ้าปากหาวหวอดใหญ่ยังไม่ค่อยชินกับการตื่นเช้าแบบนี้เท่าไหร่นัก อากาศช่วงรุ่งสางในต่างจังหวัดเย็นสบายน่านอนไปจนถึงตะวันโด่งด้วยซ้ำ ตั้งแต่กลับมาอยู่ที่บ้านสวนนี้มีรักน้ำมนต์ก็ต้องตื่นแต่เช้าเข้าสวนเพื่อไปช่วยคนงานเก็บดอกไม้ตามออเดอร์ลูกค้าพร้อมกับตรวจตราความเรียบร้อยในสวน 

บ้านสวนนี้มีรักเป็นที่รู้จักของบรรดาพ่อค้าแม่ค้าดอกไม้รวมถึงร้านขายดอกไม้เพราะที่นี่เป็นแหล่งส่งดอกไม้กระจายไปทั่วจังหวัด บางรายเข้ามารับซื้อถึงในสวนบางรายต้องออกไปส่งถึงที่ร้าน  สวนดอกไม้แห่งนี้จากเดิมเป็นของคุณตาที่ดินมีเพียงไม่กี่แปลงและปลูกเพียงดอกรักกับดอกมะลิไว้ขายแต่พอกล้วยไม้แต่งงานกับพุฒิพ่อของน้ำมนต์และนะโมจากสวนดอกไม้ที่มีเพียงไม่กี่แปลงก็ขยายใหญ่ขึ้นจากที่ปลูกดอกรัก ดอกมะลิ ก็เริ่มมีแปลงดอกดาวเรือง แปลงกล้วยไม้ แปลงกุหลาบ แปลงดอกทานตะวัน รวมถึงอื่นๆอีกที่กลายเป็นว่าไม่ใช่แค่ปลูกดอกไม้เพื่อส่งให้พ่อค้าแม่ค้าที่รับซื้อไปขายต่อในตลาด แต่ที่นี่ยังเป็นแหล่งขายส่งดอกไม้ในกระถางเพื่อให้คนรักดอกไม้ไปปลูกต่อด้วย  

น้ำมนต์เกิดและเติบโตมาในสวนนี้เธอมักจะวิ่งเล่นไปมาดูพ่อกับแม่ของเธอทำงาน ภาพของทั้งคู่ทำงานปลูกดอกไม้ด้วยความรักกลายเป็นภาพชินตาสำหรับเธอไปแล้ว แต่ว่าสิบปีที่แล้วน้ำมนต์กับพี่ชายต้องสูญเสียพ่อไปในอุบัติเหตุรถยนต์และนั่นก็เลยทำให้กลัวยไม้แม่ของเธอต้องบริหารสวนดอกไม้นี้เองเพียงลำพังโดยมีดาวเรืองพี่สาวของแม่เป็นคนคอยสนับสนุนและให้กำลังใจไม่ห่างแถมยังคอยดูแลนะโมกับน้ำมนต์ในช่วงเวลาที่กล้วยไม้ต้องออกไปทำงานในสวน ทั้งคู่จึงรักและเคารพดาวเรืองเสมอเหมือนแม่อีกคนนึง 

" เอ้า! แม่น้ำมนต์เอาแต่อ้าปากหาวหวอดอยู่นั่นคัดไข่แดงเรียบร้อยแล้วเหรอ " เสียอยู่อย่างเดียวป้าเรืองจู่จี้ขี้บ่นกับเรื่องงานครัวมากๆ น้ำมนต์นึกบ่นอยู่ในใจ 

" ป้าเรืองเช้าๆอย่าเสียงดังสิคะ นี่หูของน้ำมนต์อื้ออึงไปกับเสียงบ่นของป้าเรืองแล้วนะคะ " น้ำมนต์แกล้งว่าแถมทำหน้าทำตามึนๆใส่ทำเอาพี่แสนกับพี่เขียวที่นั่งอยู่ด้วยหัวเราะคิกคัก ส่วนดาวเรืองถึงกับหันมาถลึงตาแล้วจะเขกมะเหงกใส่เธอ น้ำมนต์รีบผุดลุกหนีทันที 

" ไปดูขนมชั้นในซึ้งให้ป้าเรืองดีกว่า " คนพูดๆทำน้ำเสียงล้อเลียนก่อนจะรีบแจ้นไปดูขนมชั้นในซึ้งด้านนอก ดาวเรืองพ่นลมฮึออกมา 

" ให้ตายเถอะ แม่น้ำมนต์ดีดเป็นม้ากะโหลกแบบนี้แล้วหลานฉันจะได้ออกเรือนกับเค้ามั้ยเนี่ย ยัยแสนยัยเขียว "  

" คงต้องรอคนมาปราบม้าพยศตัวนี้ซะแล้วค่ะ คุณเรือง " แสนว่า  

กว่าที่น้ำมนต์จะช่วยดาวเรืองทำขนมทั้งหมดเสร็จก็เกือบแปดโมงเช้า ขนมที่ดาวเรืองทำนั้นเยอะกว่าที่คาดการณ์ไว้เลยทำให้ขนมใส่ไส้และขนมชั้นบางส่วนถูกแบ่งไปให้คนงานไร่ได้กินกันด้วย ส่วนขนมตามออเดอร์ลูกค้าก็เข้ามารับถึงในสวน 

" เฮ้อ ~ เสร็จซักที " น้ำมนต์ล้มตัวลงนอนแผ่หราไปกับโซฟาที่ห้องรับแขกทั้งๆที่ยังอยู่ในชุดนอน  

" ตายจริง ลูกคนนี้เป็นสาวเป็นนางมานอนอยู่ตรงนี้ได้ไงกัน ไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วมากินข้าวเช้าซะ น้ำมนต์ " กล้วยไม้ที่เดินกลับเข้ามาในบ้านเห็นแบบนั้นก็ร้องสั่งทันที " เสร็จแล้วน้ำมนต์จะได้เอาขนมไปให้ลูกชายของคุณไหมด้วย "  

" ห้ะ! น้ำมนต์ต้องเอาไปให้เขาด้วยเหรอคะ แม่ "  

" ก็ใช่น่ะสิ ไปเร็ว! " กล้วยไม้เข้าไปดึงแขนลูกสาวให้ลุกออกจากโซฟา " น้ำมนต์! "  

" ทำไมไม่ให้คนอื่นไปแทนล่ะคะ เดี๋ยวน้ำมนต์ไปก็ได้ก่อเรื่องอีกหรอก "  

" ไปได้ไงล่ะ น้ำมนต์ " กล้วยไม้ว่า " พี่นะโมเราออกไปส่งของให้ลูกค้า ป้าเรืองเรากำลังง่วนอยู่หน้าสวน และแม่ -- " 

" ตกลงค่ะ แม่ เดี๋ยวน้ำมนต์ไปเอง " น้ำมนต์ยกมือเป็นเชิงห้ามไม่ให้กล้วยไม้พูดต่อ เธอรู้แล้วว่ายังไงก็ต้องเป็นเธอสินะ " น้ำมนต์จะไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้เลยค่ะ "  

" ดีมาก! เสร็จแล้วก็กินข้าวกินปลา เอาขนมไปส่งและแม่จะให้ลูกไปส่งดอกไม้ในตลาดหน่อยได้มั้ยจ๊ะ "  

น้ำมนต์มองแววตาอ้อนวอนระคนสั่งของคนเป็นแม่ 'ทำอย่างกับว่าปฏิเสธได้งั้นแหละ'  

" ก็ได้ค่ะ แม่ งั้นเดี๋ยวน้ำมนต์ไปอาบน้ำก่อนแล้วกันนะคะ " น้ำมนต์ว่าก่อนจะเดินลากตัวเองกลับไปที่ห้องนอน 

" เอานี่จ้ะ ขนมของลูกชายคุณไหม น้ำมนต์เอาไปให้ทีนะ บอกว่าเป็นคำขอโทษจากพวกเรา " ดาวเรืองยื่นตระกร้าขนมที่ถูกจัดวางไว้อย่างสวยงาม น้ำมนต์รับไปถือไว้สีหน้าไม่ค่อยเต็มใจนักเห็นชัดว่าเธอไม่อยากโผล่หน้าไปให้โรมเห็นและอีกโรมเองก็คงไม่ค่อยจะยินดีหรอกที่เห็นเธอ " อย่าทำหน้าเหมือนถูกบังคับสิจ๊ะ น้ำมนต์ " ดาวเรืองเอ่ยแซวหลานสาวที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับ น้ำมนต์พ่นลมฮึโดนป้าเรืองเอาคืนจนได้  

" ส่งให้กับป้าขิมก็ได้ใช่มั้ยคะ ป้าเรือง "  

" เอาให้กับเจ้าตัวสิ " ดาวเรืองสั่งมองลอดแว่น " แล้วก็อย่าไปเผลอทำอะไรให้เขาไม่พอใจอีกล่ะ รู้มั้ย น้ำมนต์ "  

" รับทราบเจ้าค่า คุณดาวเรือง " น้ำมนต์ทำท่าย่อสายบัวลง ท่าทางเย้าแหย่ของหลานสาวทำเอาคนเป็นป้าส่ายหัวกับความขี้เล่นของเธอ  

" ไป-- ไปได้แล้ว น้ำมนต์ต้องไปส่งดอกไม้อีกเดี๋ยวจะพาลสายไปกันใหญ่ " ดาวเรืองไล่ต้อนหลานสาวขึ้นรถ น้ำมนต์ก้าวขึ้นรถประจำตัวของตัวเองเธอวางตะกร้าขนมไทยลงที่เบาะข้างคนขับและที่เบาะด้านหลังก็มีถุงดอกมะลิ ดอกรักและดาวเรืองวางอยู่เต็มเบาะรอพร้อมให้เธอไปส่ง 

" ขับรถดีๆนะ น้ำมนต์ " ดาวเรืองว่า  

" ค่า ป้าเรือง ไปนะคะ " น้ำมนต์รับคำสตาร์ทรถก่อนจะขับรถจากบ้านสวนนี้มีรักไปที่บ้านดอกแก้ว เมื่อรถจอดลงที่หน้าบ้านดอกแก้วน้ำมนต์หยิบตะกร้าขนมลงจากรถพลางมองไปรอบๆอย่างประหม่า ไม่รู้ว่าจะเจอกับเจ้าของบ้านที่ดุยิ่งกว่าร็อตไวเลอร์ตัวไหนบนโลกนี้มั้ย แต่โชคดีคนที่ออกมารับเธอที่หน้าประตูบ้านเป็นตาเถียรคนสวนของบ้านหลังนี้ตาเถียรชายสูงอายุท่าทางแข็งแรงออกมาต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม 

" สวัสดีค่ะ ลุงเถียร " น้ำมนต์ยกมือไหว้พลางส่งยิ้มหวานให้ 

" หนูน้ำมนต์ มีอะไรหรือเปล่า มาหาคุณโรมเหรอ -- คุณโรมแต่งตัวอยู่แน่ะกำลังจะออกไปข้างนอก ให้ลุงไปบอกคุณโรมให้มั้ยว่าหนูมาหา " ตาเถียรพูดยาวเหยียดไม่เปิดโอกาสให้น้ำมนต์ได้ขัด  

" ไม่ค่ะ ไม่ค่ะ ลุง น้ำมนต์แค่แวะเอาขนมมาให้คุณโรมเท่านั้นเองค่ะ " น้ำมนต์ชูตะกร้าขนมให้ตาเถียรดู " แทนคำขอโทษจากบ้านสวนนี้มีรักน่ะค่ะ น้ำมนต์ฝากไปให้คุณโรมของลุงได้มั้ยคะ "  

ตาเถียรทำหน้าฉงนแบ่งรับแบ่งสู้เพราะความเป็นคนซื่อตรงคิดว่าของๆนายก็น่าจะให้นายเป็นคนรับไว้เองจะดีกว่า 

" หนูน้ำมนต์เข้ามาเถอะ เข้ามาให้เองกับมือดีกว่า ลุงไม่อยากรับไว้เอง เดี๋ยวของๆคุณโรมเสียหายลุงโดนเอ็ดแย่ " ว่าแล้วตาเถียรก็เปิดประตูให้น้ำมนต์เข้ามา น้ำมนต์ยิ้มแห้งก่อนจะเออออไปตามตาเถียรเดินเข้าไปในบ้านดอกแก้วพร้อมตะกร้าขนม เธอยกมือไหว้ป้าขิมที่กำลังจัดโต๊ะอาหารเช้าอยู่ 

" หนูน้ำมนต์เองเหรอ มาๆนั่งทานอาหารเช้าเป็นเพื่อนคุณโรมหน่อยนะจ๊ะ " 

น้ำมนต์ส่ายหัวดิก " ไม่เป็นไรค่ะ ป้าขิม น้ำมนต์ทานมาจากบ้านแล้ว " เธอว่าพลางยื่นตะกร้าขนมไทยให้ " ป้าขิมคะ นี่ขนมที่ป้าเรืองทำมาฝากคุณโรมน่ะค่ะแทนคำขอโทษเรื่องเมื่อวานที่น้ำมนต์ทำดอกไม้เสียหาย " 

" ตายจริง ไม่เห็นต้องลำบากเลย หนูน้ำมนต์ " ป้าขิมว่าสายตามองดูขนมในตะกร้าด้วยสายตาชื่นชม " แต่ยังไงก็ต้องขอบใจหนูน้ำมนต์ และก็ฝากขอบคุณป้ากับแม่หนูด้วยนะ "  

" ยินดีค่ะ " 'เย้ ภารกิจจบ รีบไปดีกว่า' น้ำมนต์ร้องอยู่ในใจ " ถ้าอย่างนั้นน้ำมนต์ขอตัวกลับเลยนะคะ ต้องไปส่งดอกไม้ที่ตลาดอีก " น้ำมนต์ยกมือไหว้อย่างรวดเร็วหันหลังเตรียมจะเดินออกมา 

" ท่าทางลุกลี้ลุกลนแบบนั้นกลัวฉันจะทวงเงินหรือไง น้ำมนต์! "  

คนถูกเรียกชื่อสะดุดกึก น้ำมนต์หยุดเท้าไว้แค่นั้นไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมถึงได้รู้สึกว่ามือไม้เธอถึงได้เย็นนักพอได้ยินเสียงของโรม น้ำมนต์หันไปมองร่างสูงที่กำลังเดินใส่เสื้อแจ๊คเกตลงบันไดมา 

" เปล่า! ฉันแค่มีธุระต้องไปต่อ " น้ำมนต์ตอบ โรมยกคิ้วสูงขึ้นข้างหนึ่งมองน้ำมนต์แล้วเลยไปที่ตะกร้าขนมในมือของป้าขิม  

" นั่นอะไร " เขาถามเดินไปหาป้าขิมที่ส่งตะกร้าขนมให้ 

" ขนมป้าเรืองทำมาให้ฉันเอามาขอโทษคุณเรื่องดอกไม้น่ะ " น้ำมนต์ตอบ 

" ขนมของแม่ดาวเรืองป้าหนูน้ำมนต์อร่อยแล้วก็หาทานยากมากนะคะ คุณโรม " ป้าขิมพูดสนับสนุน โรมทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ น้ำมนต์เห็นแบบนั้นก็รีบเข้ามานำเสนอ 

" ใช่ หากินยากนะคุณ ป้าเรืองไม่ได้ทำบ่อยๆ รับทำตามออดเดอร์อย่างเดียว และฉันจะบอกด้วยว่าขนมที่ป้าเรืองทำอร่อยทุกอย่าง เมื่อเช้าฉันก็ตื่นแต่เช้าลุกขึ้นมาช่วยทำด้วยนะ ถือว่าคุณมีบุญนะ คุณโรม " ยิ้มของน้ำมนต์จืดเจื่อนไปเล็กน้อยตอนถูกโรมมอง ประโยคเจื้อยแจ้วของน้ำมนต์ทำให้ป้าขิมลอบยิ้ม ส่วนโรมมองขนมน่ากินสลับกับน้ำมนต์ 

" ที่ว่าฉันมีบุญเพราะได้กินขนมหายากหรือได้กินขนมที่เธอทำล่ะ " โรมถามกระตุกยิ้มกวนๆ " เพราะถ้าเป็นอย่างหลังฉันยอมเป็นคนบาปดีกว่านะ " 

" คุณโรม! " น้ำมนต์ถลึงตาใส่  

" คุณโรมคะ! " ป้าขิมร้องเตือนนายน้อยคนเป็นพี่ใหญ่ของเธอ ส่งสายตาปราม โรมยักไหล่พลางเลื่อนเก้าอี้นั่งลงเตรียมทานอาหารเช้า  

" รีบไปทำธุระไม่ใช่เหรอ " โรมถามน้ำมนต์ " เชิญได้เลยนะ ไม่ส่ง " น้ำมนต์ยืนกัดปากแน่นสะกดกลั้นคำด่าที่เกือบจะหลุดออกมาก่อนจะฝืนฉีกยิ้มแล้วพูดรอดไรฟันใส่โรม 

" ไม่ต้องไล่ ฉันไปแน่! " น้ำมนต์หันไปยกมือไหว้ลาป้าขิมแล้วก็เดินออกจากบ้านไปโดยไม่หันมามองโรมอีก 

" นี่! น่าตีมั้ยคะเนี่ย คุณโรม " ป้าขิมตีเบาๆที่แขนของโรมพลางรินน้ำใส่แก้วให้เขา " ทำไมพูดจาร้ายกาจใส่หนูน้ำมนต์แบบนั้นล่ะคะ " 

" โถ่ ป้าขิมครับ ผมก็แค่แหย่เล่นเท่านั้นเอง สนุกดีครับ " โรมว่าพลางเอื้อมมือไปหยิบห่อขนมใส่ไส้ออกมาหนึ่งชิ้นห่อขนาดเล็กพอดีคำ " ป้าขิมไม่รู้หรอกครับว่ายัยน้ำมนต์ทำอะไรกับผมไว้บ้าง " โรมว่ายิ้มๆ เดาะลิ้นเล่นในปากเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ของเขากับน้ำมนต์ เขาแกะห่อใส่ไส้ออกมองขนมสีขาวนวลไส้มะพร้าวขูดอัดแน่นจนเกือบทะลักออกมาจากตัวแป้ง 

ป้าขิมมองดูนายน้อยคนพี่ที่มีนิสัยต่างจากน้องชายรายนั้นใจร้อน เจ้าชู้ออกนอกหน้า สมัยเด็กมีเรื่องทะเลาะวิวาทไปทั่ว แต่พอโตเป็นหนุ่มกลับเป็นคนแก้ปัญหาหนักๆให้ธุรกิจของครอบครัว ส่วนรายนี้คนพี่เยือกเย็น เจ้าชู้เงียบ เรื่องการเจรจาธุรกิจถูกปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเขารวมถึงเรื่องในครอบครัวด้วยที่ลูเธอร์ ทิลล์จะยอมฟังเขา ถ้าจะให้พูดกันตรงๆว่าคนไหนร้ายกว่าก็เห็นจะเป็นคนพี่นี่แหละถึงจะดูสุขุมแต่ก็ร้ายลึกไม่เบา 

" ผมก็แค่ขัดแข้งขัดขาเธอเล็กๆน้อยๆพอหอมปากหอมคอเท่านั้นแหละครับ " โรมว่าตักขนมใส่ไส้เข้าปากรสชาติหอมหวานมันกำลังพอดี เขาหยิบอีกชิ้นออกมาเปิดห่อใส่เข้าปาก  

" ระวังนะคะคุณโรม แกล้งไปขัดแข้งขัดขาหนูน้ำมนต์เค้า ระวังจะสะดุดขาตัวเองเข้าซะเองนะคะ " ป้าขิมว่า โรมไม่ใส่ใจประโยคของป้าขิมเท่าไหร่เพราะมัวแต่ชิมขนมในตะกร้าเหมือนเด็กเล็กๆ " แล้วนี่จะไม่ทานข้าวแล้วเหรอคะ คุณโรม " ป้าขิมถาม โรมส่ายหน้า 

" ไม่ล่ะครับ ขอกาแฟแค่ถ้วยเดียวพอครับ เดี๋ยวผมจะออกไปหาคุณเจษฎ์ที่บ้านพักของเขาด้วย "  

ป้าขิมพยักหน้ารินกาแฟใส่ถ้วยส่งให้โรม " คุณโรมจะขับไปเองหรือให้ตาเถียรขับรถให้คะ  ยังไม่ชินทางที่นี่ ป้าว่าให้ตาเถียรขับรถให้ดีกว่านะคะ "  

" ไม่ต้องห่วงครับ เปิดจีพีเอสเอาก็ใช้ได้แล้ว " โรมว่ารับกาแฟไปดื่มเล็กน้อยก่อนจะหยิบรีโมทกุญแจรถขึ้นมา " ไปนะครับ ป้าขิม "  

" ค่า คุณโรมยังไงก็ขับรถระวังด้วยนะคะ ถนนที่นี่ไม่เหมือนกับถนนในเมือง "  

" รับทราบครับ " โรมรับคำยิ้มๆก่อนจะเดินไปที่รถเก๋งคันหรูของตัวเอง 

 

 

************  

สวัสดีค่า รี้ดที่น่ารักทุกคน 

มีใครกำลังรอพี่โรมกับน้ำมนต์อยู่มั้ยคะ มาค่ะ ไรท์มาอัพให้แลเวน้า มากันสองตอนเลยด้วย อย่าเสียเวลาเลยไปต่อกันค่ะ  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว