ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 9

คำค้น : #กลซ่อนรัก#โรม#อิสระ#น้ำมนต์#นิลเนตร

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2564 20:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 9
แบบอักษร

 

 

กลซ่อนรัก บทที่ 9 

 

 

 

 

 

" เรียบร้อยนะคะ ลุงทศ " น้ำมนต์ถามพลางเดินสำรวจดอกไม้ที่ต้องไปส่งในเช้านี้ ลุ 

ทศพยักหน้าพลางปิดล็อกท้ายกระบะให้เรียบร้อย 

" เรียบร้อยครับ คุณน้ำมนต์ ทานตะวันเก้าสิบเก้าดอก กุหลาบขาวเก้าสิบเก้าดอก บัวดินของบ้านดอกแก้ว แล้วก็กล่องดอกกล้วยไม้สิบห้ากล่องของคุณสิริเพ็ญ ทุกอย่างครบครับ "  

" แล้วนี่พวงมาลัยมะลิจ้ะ แม่ใส่ถุงพลาสติกแพคน้ำแข็งลงกล่องโฟมให้แล้ว รับรองยังสวยสดแน่นอน " กล้วยไม้ส่งกล่องโฟมให้น้ำมนต์รับไปถือไว้อย่างระวัง  

" ขับรถระวังหน่อยล่ะ แม่น้ำมนต์ อย่าซิ่งนักไม่ใช่เห็นเป็นถนนต่างจังหวัดก็จะซิ่งได้น่ะ " ดาวเรืองเอ่ยปากเตือนเสียงเข้ม 

" รับทราบค่า ป้าเรือง -- งั้นน้ำมนต์ไปก่อนนะคะ แม่ ป้าเรือง " 

" ส่งของเสร็จแล้วก็รีบกลับบ้านมากินข้าวนะ วันนี้ป้าทำหมูสามชั้นผัดกะปิ ผัดดอกหอม มัสมั่นกุ้งเอาไว้ " ดาวเรืองว่า 

" โห ของอร่อยทั้งนั้น งั้นน้ำมนต์รีบไปรีบกลับมาดีกว่าจะได้มาตักข้าวรอไว้ " น้ำมนต์บอกอย่างร่าเริงก่อนจะปีนขึ้นรถกระบะแล้วขับออกจากบ้านสวนนี้มีรักไป น้ำมนต์ขับรถออกไปไม่นานก็ถึงหน้าบ้านดอกแก้วที่มีซุ้มต้นแก้วต้อนรับผู้มาเยือน ต่อให้ใครมาเป็นครั้งแรกก็ไม่มีทางหลงทางแน่นอน น้ำมนต์จอดรถลงที่หน้าบ้านแล้วลงจากรถมองไปรอบด้วยความคิดถึงจะว่าไปแล้วก็หลายปีแล้วนะที่ไม่ได้มาที่นี่ ต้นแก้วถูกตกแต่งเป็นพุ่มสวยงามมันยังคงได้รับการดูแลเป็นอย่างดีแม้เจ้าของบ้านจะไปอยู่บนสวรรค์แล้วก็ตาม 

น้ำมนต์ยังไม่เดินเข้าไปกดกริ่งที่หน้าบ้านเพื่อเรียกคนข้างในออกมา เธอใช้เวลาที่ยังมีอยู่เดินสำรวจรอบๆบ้าน ลมอ่อนๆในยามเช้าพัดเอากลิ่นของดอกแก้วลอยฟุ้ง น้ำมนต์เดินเข้าไปหาช่อดอกแก้วที่ยื่นออกมานอกรั้วแล้วโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้สูดเอากลิ่นหอมเย็นเข้าปอด แต่พอน้ำมนต์ละออกจากช่อดอกแก้วช่อนั้น ช่อของมันก็ร่วงหลุดติดมือเธอมาด้วย  

" เฮ้ย! " น้ำมนต์ร้องอย่างตื่นตระหนกรีบมองซ้ายมองขวาดูให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น เธอเม้มปากแน่นพลางยกมือขึ้นพนม " คุณป้าไหมคะ ป้าขิมคะ น้ำมนต์ไม่ได้ตั้งใจเลยนะคะ มันหลุดติดมือน้ำมนต์มา " น้ำมนต์ร้องมองช่อดอกแก้วช่อใหญ่พยายามเอาช่อดอกแก้วใส่กลับไปที่ต้น แต่พอเธอเอาช่อดอกแก้วปักใส่ไปมันก็ร่วงลงมาอีก 

" ทำไงดีอะ " น้ำมนต์ก้มหยิบช่อดอกแก้วเจ้าปัญหาขึ้นมา 

 

หมับ! 

 

" ขโมยดอกไม้บ้านคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต เดี๋ยวก็จับส่งตำรวจซะหรอก! "  

น้ำมนต์ถลึงตาใส่คนที่จับมือเธอไว้ร่างสูงสวมเสื้อฮู้ดสีเทาดำยกหมวกขึ้นคลุมหัวตัวเองไว้ท่าทางของเขาเหมือนพึ่งไปวิ่งออกกำลังกายมา 

" คุณโรม!! " น้ำมนต์ร้องอย่างตกใจ " ทำไมคุณ -- " เธอพูดไม่ออกกับการเจอโรมโดยบังเอิญครั้งนี้ น้ำมนต์หันซ้ายหันขวา " คุณมาอยู่ที่นี่ได้ไงกัน! "  

" นั่นมันเรื่องของฉัน แต่เธอไปสถานีตำรวจกับฉันเลย " โรมเข่นเขี้ยวใส่พลางกึ่งเดินกึ่งลากน้ำมนต์ออกมาให้พ้นรั้ว 

" ฉันไม่ได้ขโมยดอกไม้นะคุณโรม มันร่วงลงมาเอง ฉันแค่เข้าไปดมกลิ่นมันเฉยๆเอง " น้ำมนต์ร้องบอกพยายามสะบัดดึงมือของตัวเองกลับ " คุณโรม! ปล่อยฉันนะ ฉันไม่ได้ทำจริงๆ! "  

โรมไม่ฟังเสียงร้องของน้ำมนต์เขาพาเธอเดินเลาะรั้วมาที่ประตูหน้าพอดีกับที่หญิงวัยห้าสิบนิดๆเดินออกมาจากบ้านพอดี 

" เอ๊ะ! หนูน้ำมนต์ใช่มั้ยนั่น!! "  

" ป้าขิม! น้ำมนต์เองค่ะ " น้ำมนต์ร้องอย่างดีใจสะบัดมือโรมออกอย่างแรงก่อนจะรีบวิ่งไปซ่อนหลังป้าขิม " ป้าขิมคะน้ำมนต์ไม่ได้เด็ดดอกไม้เลยนะคะ คุณโรมเข้าใจผิดแล้ว " น้ำมนต์ขึงตาใส่โรม " ฉันจะบอกให้นะคุณโรม ป้าขิมเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้และก็เป็นเจ้าของดอกแก้วนี่ด้วย " น้ำมนต์เอาแต่พูดเลยไม่ได้สังเกตสีหน้าของป้าขิมที่กำลังจะบอกอะไรกับเธอ ขณะที่โรมเลิกคิ้วสูงใส่มองน้ำมนต์  

" ป้าขิมคะ ดอกแก้วนี่มันร่วงลงมาเองจริงๆนะคะ น้ำมนต์ไม่ได้เด็ดมันเลย ป้าขิมเชื่อน้ำมนต์นะคะ "  

ป้าขิมมองสีหน้าอ้อนวอนของน้ำมนต์แล้วเหลือบมองไปที่โรม เขายืนกอดอกสีหน้านิ่ง " หนูน้ำมนต์รู้จักกับคุณโรมแล้วเหรอคะ "  

น้ำมนต์พยักหน้ารับ " คุณโรม!? ป้าขิมก็รู้จักคุณโรมคนนี้ด้วยเหรอคะ " น้ำมนต์ย้อนถามมองป้าขิมสลับกับโรม ป้าขิมยิ้มบางๆอย่างเอ็นดูให้น้ำมนต์เธอพยักหน้ารับ 

" คุณโรมเธอเป็นลูกชายคนโตของคุณไหม เป็นเจ้าของบ้านหลังนี้จ้ะ หนูน้ำมนต์ " ป้าขิมว่า น้ำมนต์ยืนนิ่งเหมือนถูกป้าขิมร่ายคำสาปสะกดใส่ โรมกระตุกยิ้มฮึเปิดหมวดฮู้ดออก 

" ผมจะไปอาบน้ำก่อนนะครับ ป้าขิม แล้วเดี๋ยวจะลงมาทานอาหารเช้า " โรมพูดกับป้าขิมเขาจงใจเดินมาทางที่น้ำมนต์ยืนอยู่ " ส่วนเธอ น้ำมนต์ ระหว่างนี้ก็หาข้อแก้ตัวให้ดีล่ะ ถ้าตอบไม่ดีฉันจับเธอส่งตำรวจแน่! " โรมเข่นเขี้ยวใส่ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้านดอกแก้ว น้ำมนต์มองตามร่างสูงของโรมแล้วหันมาทางป้าขิม 

" เรื่องจริงเหรอคะ ป้าขิม "  

" หนูน้ำมนต์ขับรถเข้าไปจอดในบ้านดีกว่ามั้ยจ๊ะ จะได้ขนของลงง่ายๆ " ป้าขิมไม่ได้ตอบคำถามของน้ำมนต์ แต่รอยยิ้มขบขันกับสีหน้าตะลึงงันของน้ำมนต์กลายเป็นการย้ำชัดว่าป้าขิมพูดความจริง 

น้ำมนต์ยกมือตบหน้าผากตัวเอง 'น้ำมนต์เธอควรจะไปรดน้ำมนต์ใส่ตัวเองได้แล้วนะ' เธอพึมพำกับตัวเองก่อนจะขึ้นรถตามที่ป้าขิมว่าขับรถเข้าไปจอดบริเวณด้านในจากนั้นน้ำมนต์ก็ช่วยตาเถียรยกดอกไม้ลงจากกระบะ  

" บัวดินพวกนี้พี่นะโมฝากบอกมาว่าเค้าประคบประหงมให้ที่นี่โดยเฉพาะเลยนะคะ รับรองว่าปลูกแล้วไม่มีตายแน่นอน" น้ำมนต์บอกกับป้าขิมกับตาเถียรอย่างอารมณ์ดี  

" พ่อนะโมนี่ใจดีจริงๆ ตอนว่างก็แวะมาดูบัวดินที่ปลูกไว้ให้ด้วยตอนนี้นะเป็นทุ่งบัวดินย่อมๆไปแหละ " ตาเถียรว่า " หนูน้ำมนต์ไปดูสิ "  

" ได้ค่ะ แต่ยังไงเดี๋ยวน้ำมนต์ขอเอาดอกไม้ขึ้นไปวางไว้ข้างบนก่อนนะคะ " น้ำมนต์เดินตามป้าขิมขึ้นบันไดไปข้างบนบ้านเรือนไทยแฝดยกสูงสีฟ้าขาวดูสะอาดตา ป้าขิมช่วยน้ำมนต์ถือกล่องโฟมที่ข้างในใส่พวงมาลัยมะลิเอาไว้เดินไปตามโถงระเบียงชั้นบนก่อนจะเดินเข้าสู่โถงกลางด้านใน 

" หนูน้ำมนต์เดินตามทางเดินนี่ไปก่อนเลยนะ เดี๋ยวป้าเอาพวงมาลัยออกมาใส่พานแล้วเดี๋ยวจะเดินตามไป -- ยังจำทางได้อยู่ใช่มั้ย " ป้าขิมถาม  

" จำได้ค่ะ เดินไปตามทางเดินนี่ห้องที่สาม ถูกมั้ยคะ " น้ำมนต์โผล่หน้ามาจากดอกทานตะวันเก้าสิบเก้าดอกยิ้มสดใสให้ป้าขิมที่พยักหน้ารับ จากนั้นน้ำมนต์ก็เดินอุ้มดอกไม้หนึ่งร้อยเก้าสิบแปดดอกไปตามทางที่บอกกับป้าขิมเพราะความใหญ่โตของดอกทานตะวันทำให้น้ำมนต์ทำได้แค่มองบานประตูทางหางตาพลางคิดถึงเรื่องของโรม นึกไม่ถึงว่าโลกของเราจะกลมได้ขนาดนี้ โรมไม่ใช่แค่ซีอีโอของกลุ่มทิลล์แต่ยังเป็นลูกชายของคุณป้าไหมผู้แสนจะใจดีคนนั้นและที่สำคัญโรมคือเด็กผู้ชายที่ท่าทางเข้มงวดจะจับเธอในตอนที่น้ำมนต์อายุแค่ห้าขวบส่งตำรวจด้วย 

น้ำมนต์จำโรมไม่ได้เลย อันที่จริงเธอเกือบจะจำเรื่องราวเหล่านี้ไม่ได้แล้วด้วยซ้ำถ้าไม่ได้กลับมาที่นี่ โรมเปลี่ยนจากเด็กชายวัยสิบสองปีคนนั้นกลายเป็นหนุ่มหล่อรวยโปรไฟล์เริ่ดแบบที่สาวๆต้องเข้าคิวรอขอเป็นเจ้าสาวกันเป็นแถว  

'ฮึ! ผ่านมาตั้งยี่สิบปี ยังจะจับฉันส่งตำรวจด้วยข้อหาขโมยดอกไม้อีกเหรอ!!' น้ำมนต์บ่นพึมพำออกมาพอถึงประตูบานที่ว่าน้ำมนต์เอื้อมมือไปผลักบานประตูบานนั้นแต่เพราะช่อดอกไม้เกือบสองน้อยดอกและยิ่งเป็นดอกทานตะวันที่ทั้งใหญ่และหนักทำให้น้ำมนต์ทำได้กระดิกนิ้วไปมา ก่อนที่น้ำมนต์จะเปลี่ยนมาใช้ไหล่ของเธอดันประตูแทน 

" อ้าว! ล็อคเหรอ " น้ำมนต์พึมพำแล้วลองใช้ไหล่ดันอีกรอบหวังแค่ว่าประตูคงแค่ขัดกันเฉยๆ " ฮึ่บ! " น้ำมนต์ออกแรงดันประตูด้วยไหล่แต่ประตูก็ยังไม่เปิดออก เธอเปลี่ยนเป็นใช้หลังของตัวเองดันอีกครั้งทิ้งน้ำหนักไปที่หลังแล้วดันประตู 

 

ฮึ่บ!! 

 

เสียงกลอนประตูด้านในดังขลุกขลักนาทีที่น้ำมนต์ออกแรงดันสุดแรงจนบานประตูเปิดออกกว้างเพราะคนที่อยู่ด้านในเปิดออก เสียงน้ำมนต์ร้องหวีดดังลั่นบ้านตามมาด้วยเสียงโครมใหญ่และเสียงดังลั่นโป๊ก! 

อู้ยยยยยย! 

" เจ็บ! " น้ำมนต์จับแขนตัวเองที่ล้มกระแทกไปเมื่อกี้พลางมองดอกไม้เกือบสองร้อยกว่าดอกที่หล่นกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นห้อง " เฮ้ย! ดอกไม้!! "  

" เธอเองก็ลงไปจากตัวฉันได้แล้ว! มันแต่สนใจดอกไม้อยู่นั่นแหละ! " โรมคำรามใส่ น้ำมนต์หันไปมองยิ่งตกใจหนักกว่าเดิมเพราะตัวเองกำลังนั่งทับอยู่บนตัวของโรม 

" คุณโรม! นี่คุณเข้ามาในห้องพระนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ " น้ำมนต์ถามเธอขยับตัวลงจากโรมมองโรมในสภาพท่อนบนเปลือยเปล่าส่วนท่อนล่างเขาสวมกางเกงแล้ว ก่อนจะหันไปมองรอบห้องทันที ดวงตาของเธอเบิกโตขึ้น ไม่มีโต๊ะหมู่บูชา ไม่มีพระพุทธรูป ที่สำคัญไม่มีรูปของเจ้าของบ้านคนก่อนที่เสียชีวิตไปแล้วอยู่ในห้องนั้นด้วย น้ำมนต์เห็นแต่เตียงสี่เสาหลังใหญ่ เฟอร์นิเจอร์ไม้สีเข้มที่ชวนให้ห้องดูเคร่งขรึมแต่กลับอบอุ่นด้วยด้วยผนังห้องสีเบจ และที่สำคัญเจ้าของห้องและเจ้าของบ้านคนปัจจุบันกำลังลุกขึ้นยืนมือข้างหนึ่งของเขาจับไปที่หัวของตัวเอง ก่อนที่เธอจะได้คำตอบป้าขิมก็รีบเดินมาดูจุดเกิดเหตุทันที 

" เกิดอะไรขึ้นคะ -- ว้าย!ตายจริง! " ป้าขิมอุทานกับดอกไม้ที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นห้องนอนของโรมราวกับเทศกาลโปรยดอกไม้ยังไงอย่างนั้น " ทำไมหนูน้ำมนต์มาอยู่ที่ห้องของคุณโรมได้ล่ะ "  

น้ำมนต์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ เธอหันกลับไปมองหน้าโรมที่กำลังนวดหลังหัวตัวเองอยู่สีหน้าของเขาตึงขึงจ้องเขม็งใส่เธอ  

" เราช่วยกันเก็บดอกไม้ดีกว่านะ หนูน้ำมนต์ "  

น้ำมนต์พยักหน้ารับเห็นด้วยกับป้าขิมเธอรีบเก็บดอกกุหลาบสีขาวกับเอกทานตะวันขึ้นอย่างเร็วรี่ ไม่นานดอกเกือบสองร้อยดอกก็ถูกเก็บขึ้นและนำไปไว้ในห้องพระตามที่มันควรจะอยู่อีกห้องถัดไป  

" น้ำมนต์ขอโทษคุณป้าด้วยนะคะ ที่ปีนี้ทำให้ดอกไม้ของคุณป้าบอบช้ำไปเล็กน้อยน่ะค่ะ " น้ำมนต์ก้มกราบรูปคุณไหมเจ้าของบ้านดอกแก้ว " เป็นความผิดของน้ำมนต์เองค่ะที่ไม่ดูให้ดีก่อนว่า -- " 

" ผิดห้อง! " โรมเดิมข้ามธรณีประตูเข้ามาในห้องพระ ร่างสูงย่อตัวลงก้มลงกราบพระพุทธรูปสามครั้งก่อนจะหันไปหยิบพวงมาลัยมะลิจากมือป้าขิมมาใส่พานตรงหน้ารูปของมารดาที่ล่วงลับไปแล้วของตัวเอง สายตาของเขาแค่เหลือบมองน้ำมนต์ที่นั่งหลบมุมห้องอยู่ เธอยิ้มเจื่อนให้เขา  

" ดอกไม้ที่แม่ชอบ ป๋า ผม โซลและก็พะยูนหามาให้แล้วนะครับแม่ " โรมยกมือขึ้นพนมบอกกับรูปถ่ายในกรอบรูปใบหน้าที่ยิ้มอย่างสดใสยิ้มตอบกลับมา " แต่ปีนี้มันจะมีบางดอกไม่สวยและมีบางดอกที่ช้ำไปเพราะความเฟอะฟะของใครบางคนแถวนี้ ผมต้องขอโทษแม่ด้วยนะครับ แต่รับรองว่าปีหน้าจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้อีก ผมจะสั่งเจ้าใหม่แทน! "  

" คุณโรม! " น้ำมนต์โพล่งออกมา " คุณอย่ามาทำแบบนี้เลยนะ " น้ำมนต์ทำท่าจะลุกขึ้นยืนแต่ถูกป้าขิมเข้าไปห้ามไว้ 

" เราออกไปข้างนอกกันเถอะนะ หนูน้ำมนต์ "  

" แต่ป้าขิมคะ " น้ำมนต์ร้องเธอมองสายตาปรามของป้าขิมที่พบักเพยิดไปทางรูปของคุณไหม น้ำมนต์ถึงได้ยอมทำตามที่ป้าขิมบอก ทั้งสองเดินก้าวข้ามธรณีประตูออกจากห้องพระไป  

" ลงไปทานอาหารเช้าด้วยกันนะ หนูน้ำมนต์ ป้าเตรียมเผื่อไว้ให้หนูแล้ว เดี๋ยวรอคุณโรมพักเดียวก่อนนะ " ป้าขิมชวนน้ำมนต์ให้เดินตามเธอลงไปข้างล่างแต่น้ำมนต์ยืนนิ่งลังเลว่าควรจะรอโรมอยู่ตรงนี้ดีกว่าหรือเปล่า ป้าขิมเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล 

" คุณโรมเธอก็พูดไปอย่างนั้นแหละ หนูน้ำมนต์ -- เราไปข้างล่างกันเถอะ " 

" ค่ะ " น้ำมนต์รับคำอย่างจำยอม เธอเองก็ไม่อยากขัดใจป้าขิมหญิงสูงวัยที่ใจดีกับเธอตลอดเวลา น้ำมนต์เดินตามป้าขิมลงไปข้างล่างของบ้านดอกแก้ว อาหารเช้าสำหรับสองที่ถูกจัดวางขึ้นโต๊ะไว้เรียบร้อยแล้ว น้ำมนต์ที่กินอาหารเช้ามาแล้วจากบ้านตัวเองก็ยังรู้สึกหิวขึ้นมาทันทีที่ได้กลิ่นโจ๊กเห็ดหอมลอยออกมา 

" หอมและก็หน้าตาน่าทานจังเลยค่ะ ป้าขิม "  

" นี่เราต้องเลี้ยงข้าวคนขายดอกไม้หลังจากที่เขาเด็ดดอกแก้วหน้าบ้านผมกับทำดอกไม้ของแม่เสียหายด้วยเหรอครับป้าขิม " โรมที่เดินตามออกมายังไม่ทันจะถึงห้านาทีดีก็แขวใส่น้ำมนต์ คนถูกว่าชักสีหน้าทำตาขุ่นใส่  

" คุณโรมไม่เอาค่ะ " ป้าขิมส่งสายตาปราม " ป้าถามตาเถียรมาให้แล้วนะคะเห็นว่าเมื่อรุ่งสางตอนที่คุณโรมออกไปวิ่งมีลมแรงพัดมาแรงมากทำเอาต้นดอกแก้วไหวน่าดู ช่อดอกแก้วที่หนูน้ำมนต์ไปจับมันคงหักก่อนอยู่แล้วน่ะค่ะ คุณโรม"  

" จริงเหรอคะ ป้าขิม! " น้ำมนต์ร้องถามอย่างดีใจ ก่อนจะหันไปทำยืดใส่โรม สีหน้ายิ้มอย่างมีชัย " เป็นไงล่ะ ฉันบอกคุณแล้วว่าฉันไม่ได้เป็นคนเด็ดดอกแก้วช่อนั้น " 

" แล้วไง เธอก็ยังมีความผิดเรื่องที่ทำดอกไม้ที่ฉันสั่งเสียหาย แถมเธอยังบุกรุกเข้าห้องของฉันโดยที่ฉันไม่อนุญาต และก็ยังทำร้ายร่างกายฉันอีก " โรมว่า " แบบนี้เรียกว่าผิดเต็มประตูเลยไม่ใช่หรือไง! " 

" ฉันขอโทษที่เข้าห้องผิดแต่ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะทำให้คุณบาดเจ็บเลยนะ " น้ำมนต์ว่า 

" เจอกับเธอทีไรมีแต่เรื่องมาให้ตลอด เธอควรไปเปลี่ยนชื่อจากน้ำมนต์เป็นชื่ออื่นนะ " โรมค่อนขอด " ชื่อเธอมันควรจะเป็นของสิริมงคลไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงอยู่ใกล้แล้วมีแต่เรื่องโชคร้ายนัก " โรมยังรู้สึกระบมที่หัวอยู่เลย เหตุการณ์เมื่อเช้าชวนให้เขาหัวเสียกับน้ำมนต์ไม่น้อยเลย เรื่องที่มาเจอกันที่นี่ตัวเขาเองก็ไม่คาดคิดมาก่อนแต่เรื่องที่ว่าน้ำมนต์คือเด็กหญิงตัวเล็กที่พยายามเด็ดดอกแก้วหน้าบ้านแม่ของเขาเมื่อยี่สิบปีที่แล้วนั้นเขารู้ตอนที่ไปที่ห้องของน้ำมนต์นั่นแหละ  

เมื่อเช้าน้ำมนต์ต้องเอาดอกไม้ที่เขาสั่งไปไว้ที่ห้องพระตามปกติทุกปีที่ควรจะทำแต่คงเป็นเพราะเจ้าตัวไม่ได้กลับบ้านมาช่วงที่เป็นวันครบรอบวันเสียชีวิตของแม่เขาเลยจำสับสนเรื่องห้องพระ โรมเองที่อาบน้ำเสร็จและแต่งตัวไปได้ครึ่งเดียวออกมาเปิดประตูเพราะอยากรู้ว่าใครกันที่พยายามดันประตูห้องนอนของเขา 

ทันทีที่เปิดประตูทั้งน้ำมนต์ทั้งดอกไม้ก็ล้มเทกระจาดใส่มาที่ตัวเขาจนล้มหงายหัวไปชนกับเสาเตียง โรมยกมือจับไปที่หลังหัวตัวเอง 

" ดีนะที่เมื่อกี้ล้มแล้วไม่เป็นอะไร ถ้าเกิดฉันความจำเสื่อมขึ้นมาจะทำยังไง เธอรับผิดชอบไหวเหรอ "  

" คุณนี่เจ้าคิดเจ้าแค้นจริง " น้ำมนต์แหวกลับ " เอาเป็นว่าเรื่องที่ฉันทำดอกไม้ของคุณเสียหายฉันจะคืนเงินค่าดอกไม้กลับมาให้คุณครึ่งนึงแล้วกัน ส่วนเรื่องที่ทำให้คุณเจ็บถ้าคุณไปหาหมอก็เอาบิลค่าหมอมาเรียกเก็บที่ฉันก็ได้ " น้ำมนต์พูดน้ำเสียงไม่ค่อยสบอารมณ์นัก เธอหันกลับไปที่ป้าขิม " น้ำมนต์ไม่ทานโจ๊กของป้าขิมแล้วนะคะ น้ำมนต์จะไปส่งดอกไม้ในเมือง ลาล่ะค่ะ " น้ำมนต์ยกมือไหว้ลาป้าขิมแล้วเดินออกจากบ้านกลับไปที่รถตัวเองด้วยอาการฉุนเฉียว 

" คุณโรมนี่เหลือเกินจริงๆ ทำไมใจร้ายกับหนูน้ำมนต์แบบนั้นล่ะค่ะ " ป้าขิมว่าพลางส่ายหัวกับคนเป็นนาย  

โรมยักไหล่ " ที่ผมพูดน่ะเรื่องจริงนะครับ ป้าขิม -- ผู้หญิงคนนั้นควรจะไปเปลี่ยนชื่อซะไม่ควรจะชื่อน้ำมนต์อยู่ใกล้ทีไรก็มีแต่เรื่องโชคร้าย " 

" สงสัยน้ำมนต์คงจะเป็นของแสลงสำหรับคุณโรมนะคะถึงได้ไม่ถูกกันแบบนี้ " ป้าขิมว่ายิ้มๆ  

" คงงั้นมั้งครับ ป้าขิม -- อ่อ ผมจะมาอยู่ที่นี่สักสามสี่วันนะครับนอกจากกลับมาหาแม่แล้ว ผมจะมาคุยเรื่องบัญชีของห้างพันทิพาด้วยครับ "  

" ได้ค่ะ คุณโรม ถ้าคุณโรมขาดเหลือหรืออยากได้อะไรบอกป้าได้เลยนะคะ "  

" ขอบคุณมากครับ ป้าขิม "  

 

 

************ 

สวัสดีค่า รี้ดที่น่ารักทุกคน 

ไรท์มาอัพให้แล้วนะค่า แหะๆ ขอโทษด้วยจริงๆที่มาช้า เพราะไปสิงอยู่ในเสน่หาซ่อนกลรักอยู่ ^^ และติดภารกิจงานประจำเลยอัพได้ช้ามากกกกกก แต่จากนี้ก็น่าจะกลับอัพได้เป็นปกติแล้ว (หรือเปล่า?) มาลุ้นกัน อิอิ 

เรื่องราวของพี่โรมกับน้ำมนต์จะเป็นแบบไหน อยากให้รี้ดมาปูเสื่อนั่งรอติดเกาะขอบจอไม่ให้ห่างไปไหนเลยล่ะ  

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการติดตาม ทุกการรอคอยและทุกข้อความของทุกคนมากๆเลยค่ะ 

แล้วเจอกัน 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว