ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 6

คำค้น : #กลซ่อนรัก#โรม#อิสระ#น้ำมนต์#นิลเนตร

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.9k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ย. 2564 23:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6
แบบอักษร

 

 

กลซ่อนรัก บทที่ 6 

 

 

 

 

       

ฮึก ฮึก  

น้ำมนต์สะอึกสะอื้นร้องไห้โฮกอดคอโรมไว้แน่นเธอไม่พูดอะไรเลยเอาร้องไห้กอดเค้าไว้มาจะยี่สิบนาทีแล้ว โรมยกมือเกาข้างขมับตัวเองรู้สึกสงสัยว่าตัวเองมาทำอะไรที่นี่คืนนี้  

เมื่อกี้น้ำมนต์ทำให้เขาเกือบจะเผลอไผลไปตามอารมณ์แล้ว รสจูบหวานปะแล่มยังติดอยู่ในปากของตัวเองถ้าไม่ติดว่าน้ำมนต์ร้องไห้ เขาก็อยากรุกไล่เธอต่ออยากรู้ว่านอกจากรสหวานในปากที่เค้าได้ชิมไปแล้วส่วนอื่นๆของร่างกายน้ำมนต์จะหวานกว่านี้มั้ย 

" นี่คุณ เมื่อไหร่จะเลิกร้องไห้ซักที " โรมถามรู้สึกเหนื่อยกว่าตอนทำงานก็ตอนอยู่กับยัยขี้แงอกหักคนนี้นี่แหละ " ยี่สิบนาทีแล้วนะ จะร้องให้เป็นเลือดหรือไง! " 

ฮือ ฮึก ฮึก  

" ขออีกแป๊บนึงนะ คุณ -- ก๊อกสุดท้ายแล้วฉันจะไม่ร้องไห้ให้ไอ้ผู้ชายนั่นอีกแล้ว ฮือ ~ " น้ำมนต์บอกละล่ำละลักก่อนจะร้องโฮออกมากระชับกอดคอโรมไว้ไม่ยอมให้เขาหลุดจากเธอ 

" จะบ้าตาย " โรมบ่นออกมา นี่เค้าไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อนจะนอนกับผู้หญิงแต่ดันต้องมาปลอบเจ้าตัวที่พึ่งถูกผู้ชายทิ้งมา จะว่าไปไอ้สารเลวนั่นก็น่าต่อยปากจริงๆที่พูดเรื่องแบบนั้นออกมาได้ ตัวเขาเองต่อให้เลวที่นอนกับผู้หญิงไม่เลือกหน้าแค่ไหน เขาก็ไม่เคยคิดจะเอามาพูดต่อหน้าคนอื่น " ดีแล้วที่เธอเลิกกับมันไปได้ " 

อีกพักใหญ่กว่าน้ำมนต์จะหยุดร้องไห้ เธอปล่อยแขนออกจากคอของโรม หน้าตาของน้ำมนต์ดูไม่จืดในสายตาของโรมแก้มขาวมีรอยแดงๆจากการที่เธอเอาแก้มกดลงมาที่ข้างหูของเขา คราบน้ำตาเปรอะเปื้อนเหมือนเด็กเล็กๆที่ถูกรังแก ดวงตาของเธอแดงช้ำจนน่ากลัว 

" ดูไม่จืดเลยนะ คุณ " โรมว่า น้ำมนต์พยักหน้ารับยกหลังมือปาดเช็ดคราบน้ำตาออกจากแก้ม 

" คุณหิวมั้ยอะ " จู่ๆน้ำมนต์ก็ถามขึ้นมาทำเอาโรมตามอารมณ์ของน้ำมนต์ไม่ทัน เขาถลึงตาก้มลงมองนาฬิกาข้อมือตัวเอง  

" นี่มันเที่ยงคืนแล้วนะ คุณ -- ถามแบบนี้อยากได้คำตอบแบบไหน " โรมถามขมวดคิ้วใส่ น้ำมนต์นิ่วหน้า " ถ้าตอบว่าหิวคุณจะสั่งอาหารฝรั่งเศสมาให้ผมกินหรือไง " 

" ฮึ! อาหารฝรั่งเศสที่ไหนกันส่งตอนเที่ยงคืน ป่านนี้เค้าเก็บร้านกันหมดแล้ว " น้ำมนต์ว่า เธอลุกออกจากเตียง " ฉันไม่มีอาหารฝรั่งเศสหรอกมีแต่บัตเตอร์เค้กกับโกโก้ร้อน คุณกินได้มั้ยล่ะ " ว่าแล้วน้ำมนต์ก็ลุกเดินไปที่ตู้เย็น โรมมองตามร่างบางที่กำลังวุ่นวายอยู่ในครัวเธอจัดแจงหยิบชิ้นเค้กวางใส่จานใบเล็กแล้วชงโกโก้ด้วยท่าทีคล่องแคล่วผิดกับน้ำมนต์คนเมื่อกี้ลิบลับ โรมพ่นลมฮึใส่ เขาส่ายหัว เหลือเชื่อเลยยัยผู้หญิงคนนี้  

โรมลุกขึ้นเดินสำรวจไปทั่วห้องชุดของน้ำมนต์ ขนาดของมันคงสักสามสิบถึงสามสิบสองตารางเมตรถูกตกแต่งด้วยโทนสีเรียบง่ายอย่างสีขาว สีเบจ สีน้ำตาลอ่อน สีชมพูที่ทำให้ห้องดูอบอุ่นและห้องก็ยิ่งดูมีชีวิตชีวามากขึ้นด้วยต้นไม้ขนาดเล็กในห้อง และกระถางดอกเดซี่ที่มีให้เห็นอยู่ตามส่วนต่างๆของห้อง บนโต๊ะทำงานนั่นก็ด้วยเหมือนกัน  

โรมไล่สายตามองสภาพโต๊ะทำงานของน้ำมนต์ที่สะอาดเรียบร้อยเพราะเจ้าตัวพึ่งทำความสะอาดไปเมื่อตอนบ่าย บนโต๊ะทำงานของน้ำมนต์เต็มไปด้วยอุปกรณ์การทำงานกระดาษ ปากกา ดินสอ สมุดโน๊ต หนังสือที่เกี่ยวกับวิชาศิลปะถูกจัดเก็บให้เข้าที่ เขายิ้มฮึออกมา 'คงจริงอย่างที่ว่า' โรมคิดถึงคำพูดของน้ำมนต์ที่บอกว่าตัวเองเป็นกราฟฟิกดีไซน์ แล้วก็เงยหน้ามองแผ่นกระดาษร่างแบบในงานของเจ้าตัวที่ถูกแปะติดบนบอร์ดข้างกำแพง  

สายตาของโรมเลื่อนไปเจอแผ่นกระดาษที่ถูกแปะทับกับแผ่นกระดาษใบอื่น เขาดึงมันออกมาอย่างถือวิสาสะมองกระดาษในมือด้วยสีหน้าราบเรียบแต่แววตากลับเคร่งขรึม 

" เอานี่! " น้ำมนต์ยกถาดใส่จานเค้กกับแก้วโกโก้มาให้โรมที่โซฟารับแขก โรมรีบพับกระดาษแผ่นนั้นใส่กระเป๋าก่อนจะเดินมานั่งกับน้ำมนต์ " ร้องไห้จนหิวแล้วเนี่ย " น้ำมนต์ตักเค้กชิ้นโตเข้าปาก " อืม ~ อร่อยอะ เวลาที่เศร้าแล้วได้ของหวานนี่มันสวรรค์ชัดๆเลยนะ "  

โรมมองน้ำมนต์ที่กำลังเอร็ดอร่อยกับบัตเตอร์เค้กพลางพ่นลมฮึออกมาแล้วยกโกโก้ที่น้ำมนต์ชงมาให้เขาขึ้นดื่มนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของเขาเลยที่ขึ้นเตียงกับผู้หญิงแล้วไม่ได้จบลงอย่างสุขสมอารมณ์หมาย 

น้ำมนต์ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนเค้าไม่มีอารมณ์ทำต่อ เธอไม่ได้ขัดขืนเขาด้วยซ้ำตอนที่โดนเขารุกไล่ จะเรียกว่าโชคดีสำหรับน้ำมนต์หรือเปล่าเขาก็ไม่รู้ได้ ที่เป็นเขามาอยู่กับเธอตอนนี้ เขานึกไม่ออกเลยว่าเป็นผู้ชายคนอื่นน้ำมนต์จะมีสภาพแบบไหน  

" ห้องคุณนี่อย่างกับร้านขายต้นไม้ดอกไม้ ชอบพวกต้นไม้ดอกไม้เหรอ " โรมชวนคุยเพื่อไม่ให้น้ำมนต์สงสัยว่าเขาทำอะไรที่โต๊ะทำงานของเธอ 

" อืม ใช่ " น้ำมนต์ตอบ " ฉันโตมากับพวกมันน่ะ ที่บ้านฉันเป็นสวนปลูกดอกไม้ขายส่ง " น้ำมนต์มองไปรอบห้องของตัวเองรอยยิ้มเล็กๆปรากฏบนใบหน้าของเธอ " ฉันว่าอยู่กับพวกมันแล้วสบายใจดีนะ ทำให้อารมณ์สงบขึ้นด้วย โดยเฉพาะเวลาที่เครียดหรือคิดงานไม่ออกเพราะได้นั่งมองมันก็รู้สึกใจเย็นลง หัวสมองก็แล่นเลย " 

" งั้นหรือ " โรมรับคำ " ว่าแต่งานที่คุณพูดว่าถูกขโมยไป คุณจะทำยังไงต่อ จะถอยแล้วหนีกลับบ้านไปเลยหรือไง" เขาถามพลางพยักเพยิดไปที่กล่องใส่ของข้างโต๊ะทำงานของน้ำมนต์กับกระเป๋าเดินทางที่น้ำมนต์เอามาวางไว้ที่ข้างตู้เสื้อผ้าในห้องนอนของเธอ 

น้ำมนต์มองตามสายตาของโรม เธอเม้มปากเบาๆแค่แป๊บเดียวโรมก็สำรวจห้องของเธอได้อย่างทะลุปรุโปร่ง ออกจากไร้มารยาทไปหน่อยนะที่สำรวจห้องของผู้หญิงน่ะ น้ำมนต์แอบว่าโรมอยู่ในใจแต่ถึงอย่างนั้นน้ำมนต์ก็อดคิดตามคำพูดของโรมไม่ได้ " ฉันไม่อยากหนีไปแบบนี้ ยังไงงานนั่นก็เป็นของฉัน " น้ำมนต์บอกกับโรม " ฉันจะพิสูจน์ให้ได้ว่างานนั่นเป็นของฉันจริงๆ "  

" แต่มันถูกส่งไปหาลูกค้าแล้ว คุณจะทำยังไงอะ ไปบอกลูกค้าเหรอว่างานนี้คุณเป็นคนทำไม่ใช่เพื่อนคุณ "  

" ใช่ ตอนแรกฉันตั้งใจไปหาซีอีโอคนนั้นที่โรงแรมเพื่อบอกเรื่องนี้ "  

โรมยกแก้วโกโก้ค้าง เขามองสีหน้าเด็ดเดี่ยวของน้ำมนต์ " ตอนนั้นฉันตั้งใจจะบอกเค้าว่างานนั่นเป็นของฉันที่ถูกขโมยไป ในฐานะคนออกแบบฉันต้องการได้มันคืน "  

โรมเดาะลิ้นเล่นในปากสีหน้าของเขาสงบนิ่ง " ถ้าทำแบบนั้นจะส่งผลเสียถึงชื่อเสียงบริษัทของคุณนะ เผลอๆเจ้าของบริษัทเค้าอาจจะฟ้องข้อหาหมิ่นประมาทคุณอีกข้อหา จะทำไง ไปทางนั้นก็โดนทางนี้ก็โดน " โรมว่า น้ำมนต์ที่สร่างเมาแล้วมีสีหน้าเคร่งเครียดตอนนี้เธอรู้สึกปวดหัวตุบๆขึ้นมา 

" ถ้าเดินหน้าแลกหมัดไม่ได้ ก็เข้าประชิดแล้วคลุกวงในเลยสิ "  

น้ำมนต์ขมวดคิ้วใส่กับคำพูดของโรม เขาไม่สนใจสีหน้าฉงนของเธอก่อนจะดื่มโกโก้อีกหน่อยแล้ววางแก้วลง " ผมกลับล่ะนะ " โรมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง น้ำมนต์เงยหน้ามองแววตาของเธอที่มองเขาเหมือนกำลังจะบอกอย่าพึ่งกลับ โรมอ่านสีหน้านั้นออกเลยยกมุมปากยิ้มน้อยๆแล้วแกล้งคนที่นั่งอยู่ 

" ทำหน้าเหมือนอยากให้ผมอยู่ต่ออย่างนั้นแหละ "  

น้ำมนต์ส่ายหน้าเร็ว เธอหลุบตาลงต่ำเมื่อเธอสบตาเรียบนิ่งแต่กลับมีเสน่ห์ของโรม 

" ขอบคุณสำหรับคืนนี้ " น้ำมนต์เอ่ยเสียงอุบอิบจู่ๆก็รู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว โรมยกคิ้วข้างหนึ่งก่อนจะหัวเราะฮึออกมา 

" อย่าเมาเละเทะอีกล่ะ คราวหน้าฉันไม่ปล่อยแน่! " โรมเปลี่ยนสรรพนามแทนตัวเองใหม่ เขาจับหัวของน้ำมนต์โยกเบาๆพลางโน้มตัวลงมายื่นใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากชิดกับริมฝีปากของน้ำมนต์ ฝ่ายโดนจู่โจมนั่งนิ่งแข็งเป็นหิน นัยน์ตากลมคู่หวานเบิกโตอย่างตกใจมองโรมกระตุกยิ้ม " แล้วเจอกัน " โรมแกล้งยื่นปากจะแตะริมฝีปากของน้ำมนต์  

น้ำมนต์ก็รีบเม้มปากทันที โรมยิ้มอย่างพอใจก่อนจะยืดตัวเต็มความสูงแล้วหันหลังเดินออกจากคอนโดของน้ำมนต์ทิ้งน้ำมนต์ให้อยู่กับหัวใจที่เต้นโครมครามจนเหมือนมันจะหลุดออกมานอกอก 

ค่ำคืนที่แสนยาวไกลของน้ำมนต์จบลงราวกับความฝันที่เจ้าตัวไม่อยากจะเชื่อว่ามันเกิดขึ้นจริงกับตัวเอง  

" เมื่อคืนแกหายไปไหน แล้วกลับมายังไงใครมาส่ง " สมรกรีดเสียงถามหลังเจ้าตัวบุกมาถึงห้องของน้ำมนต์ด้วยสีหน้าร้อนรนบวกกับอาการอยากรู้ในตอนสายของวันถัดมา 

" ก็ -- " 

" เพื่อนคุณแมทมาส่งแกใช่มั้ย นังน้ำมนต์ " สมรจี้ถาม น้ำมนต์อึกอักเธอพยักหน้า 

" คุณแมทบอกว่าเมื่อคืนแกเมามาก แกโอเคใช่มั้ย " สมรยั้งคำถามไว้ไม่ให้ตรงประเด็นเกินไป ทั้งๆทีความเผือกมันฉายวาบขึ้นมาบนใบหน้า 

" เจ๊อยากถามอะไร เจ๊ก็ถามมาเถอะค่ะ หน้าเจ๊มันฟ้องอยู่นะ " น้ำมนต์บอกอีกฝ่าย สมรบึนปากใส่ 

" ย่ะ! ถ้างั้นแกก็ตอบมาว่าไม่ได้โดนเพื่อนคุณแมททำอะไรใช่มั้ย เขามาส่งแกถึงบนห้องด้วยใช่มั้ย นังน้ำมนต์ " สายตาของสมรพยายามจับผิดน้ำมนต์ที่เกิดอาการอึกอักก่อนเจ้าตัวจะรีบพูดทันที 

" จะโดนได้ไงเล่า เจ๊! อีกอย่างเค้าก็ไม่ได้ขึ้นมาส่งน้ำมนต์ด้วย " น้ำมนต์โกหกคำโต พยายามทำตัวให้เป็นปกติแม้จะรู้สึกว่ามีไอร้อนออกมาจากหน้าตัวเองก็ตามแล้วสมองเจ้ากรรมก็ดันคิดถึงเรื่องเมื่อคืนอีกทั้งๆที่ตั้งใจจะทำเป็นลืมก็ตามน้ำมนต์ต้องยอมรับกับตัวเองว่าเมื่อคืนเธอเองก็เกือบไหลไปตามอารมณ์รุกไล่ของโรม ลีลาการจูบของเขาทำให้ร่างกายเธออ่อนยวบไม่เป็นตัวของตัวเองแต่เพราะน้ำมนต์ยังเสียใจเรื่องของเขตต์อยู่เธอเลยร้องไห้จนโรมยอมหยุดรุกใส่เธอ     

" พูดจริงอะ " สมรหรี่ตามอง " เมื่อคืนเจมส์บอกว่าจู่ๆแกก็หายตัวไป ฉันพยายามโทรหาแกตั้งหลายรอบก็ไม่รับใจหายหมดนึกว่ามีใครมาลากแกไปทำมิดีมิร้ายแล้ว และยังไงทำไมถึงไปอยู่กับเพื่อนคุณแมทได้ น้ำมนต์ "  

" เมื่อคืนน้ำมนต์จะถูกแขกโต๊ะอื่นลวนลามน่ะค่ะ คุณโรม -- เพื่อนคุณแมทเค้าเลยมาช่วย "  

" แล้วนี่แกไปรู้จักกับเพื่อนคุณแมทได้ยังไง " สมรไล่จี้ถามต่อ น้ำมนต์กัดปากเบาๆ มองเจ๊หมอนทองเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงที่มาจากจังหวัดเดียวกัน 

" เรื่องมันยาวค่ะ " น้ำมนต์ตอบปัดๆ และก่อนที่จะถูกสอบสวนเหมือนเธอเป็นผู้ต้องหาอีกเสียงเรียกเข้ามือถือก็ดังขึ้นช่วยให้น้ำมนต์หลุดรอดจากการถูกสมรซักไซ้  

" ฮัลโหลค่ะ แม่ " น้ำมนต์กดรับโทรศัพท์ขึ้นมา  

" น้ำมนต์ ลูกเป็นไงบ้าง " กล้วยไม้ร้องถามลูกสาวทันที น้ำเสียงของเธอฟังดูร้อนรน " แม่รู้เรื่องจากฟูจิแล้วนะน้ำมนต์ ว่าลูกเลิกกับเขตต์แล้วน่ะ "  

น้ำมนต์ครางกรอดในลำคอเบาๆกับความจุ้นจ้านของเพื่อนสาวที่เอาเรื่องที่เธอเลิกกับเขตต์ไปบอกกับครอบครัวของเธอ 

" อย่าไปว่าฟูจินะ น้ำมนต์ แม่เป็นคนบังคับให้ฟูจิเล่าเอง "  

" ดี! เลิกกับไอ้เลวนั่นได้ซักที " เสียงของนะโมดังลอดออกมาจากปลายสาย " ก็บอกแล้วว่ามันน่ะไม่จริงใจกับแกหรอก ไอ้น้ำมนต์ "  

" นะโม! น้องกำลังเสียใจอยู่นะ ทำไมไปทับถมน้องแบบนั้น " ดาวเรืองส่งเสียงเอ็ดหลานชาย " น้ำมนต์ไม่ต้องเสียใจนะ ผู้ชายไม่ดีแบบนั้นปล่อยไปเถอะ คนอะไรโกหกหน้าด้านๆมาโกหกกันได้ว่าไม่มีอะไรแค่เพื่อนร่วมงาน! ที่แท้ผู้หญิงที่พามาด้วยวันนั้นก็เป็นแฟนอีกคนของมันจริงๆอย่างที่เราสงสัยใช่มั้ย นะโม " ดาวเรืองหันไปถามนะโม ก่อนจะเงียบไปเสียเฉยๆ 

" ทุกคนรู้อยู่แล้วเหรอคะ ว่าพี่เขตต์น่ะ -- " น้ำมนต์ถามพลางเม้มปากตัวเอง " นี่รู้กันมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ " น้ำมนต์ถามเสียงขุ่น กล้วยไม้เงียบไป น้ำมนต์นึกภาพบรรยากาศที่บ้านสวนนี้มีรักได้ชัดเจนเลยว่าตอนนี้นะโมคงพยายามปิดปากป้าดาวเรืองอยู่หลังเผลอพูดเรื่องที่น้ำมนต์ไม่ควรรู้ออกมา 

" ก็เมื่อไม่นานมานี้น่ะ " กล้วยไม้ตัดสินใจพูดออกมาหลังจากปล่อยให้น้ำมนต์ถือๆสายรอ " บังเอิญแม่กับพี่เราไปส่งดอกไม้ที่ตลาดแล้วก็เจอกับเขตต์เข้า ฝ่ายนั้นเขาขับรถมากับผู้หญิง เขตต์บอกแม่กับนะโมว่านั่นเป็นเพื่อนร่วมงานเค้าน่ะมาทำงานต่างจังหวัดด้วยกัน "  

" ใครเชื่อก็บ้าแล้ว ผู้หญิงคนนั้นอ่ะดูแป๊บเดียวก็รู้แล้วว่าลูกคุณหนู ลูกคนมีตังค์ " นะโมเสริม " ไอ้เขตต์มันดูแลดียิ่งกว่าเพื่อนร่วมงานอีก ตอนมันเห็นแม่กับฉัน ดูมันตกใจแล้วก็มีพิรุธ ฉันเลยให้เพื่อนที่กรุงเทพช่วยสืบเรื่องของมันจนรู้ว่ามันกำลังคบอยู่กับลูกสาวของเจ้าของยูนิตี้ แอดวานซ์ ชิลด์ " นะโมถอนหายใจออกมา  

" ฉันขอโทษนะน้ำมนต์ที่ไม่บอกแกก่อน "  

" อย่าไปว่าพี่เค้าเลยนะ น้ำมนต์ แม่เป็นคนห้ามไม่ให้พี่เค้าบอกลูกเองแหละ แม่ไม่อยากให้ลูกกับเขตต์ต้องผิดใจกันถ้าหากว่ามันไม่ใช่อย่างที่เราเข้าใจกัน " กล้วยไม้ว่า คนเป็นแม่รอฟังเสียงลูกสาวที่เงียบหายไป ความกังวลใจเจืออยู่ในน้ำเสียง " น้ำมนต์ ลูก -- "  

" มันเป็นอย่างที่ทุกคนเข้าใจค่ะ แม่ " น้ำมนต์พูดออกมาในที่สุด เธอไม่ได้ร้องไห้แล้ว " พี่เขตต์เค้าคบอยู่กับคุณรวี ลูกสาวคุณยงเจ้าของยูนิตี้จริงๆ แล้วเค้าสองคนก็กำลังจะแต่งงานกันค่ะ " น้ำมนต์เล่าให้ครอบครัวของเธอฟังทางโทรศัพท์ นะโมถึงกับสบถคำหยาบคายออกมา ดาวเรืองที่อยู่ใกล้ฟาดมือตีไปที่หัวไหล่ของหลานชายส่งสายตำหนิเรื่องที่พูดหยาบคายออกมา แต่ถึงอย่างนั้นตัวป้าเรืองเองก็อดผรุสวาทออกมาไม่ได้เหมือนกัน 

" ชั่วจริงๆเลย "  

" ป้าเรืองครับ ป้าก็ด่าเหมือนกันนะครับ " นะโมว่า  

" ก็แหม! ใครจะคิดว่าคนหน้าตาดี ท่าทางสุภาพอย่างตาเขตต์จะร้ายกาจได้ขนาดนี้ " ดาวเรืองว่ามาตามสาย น้ำมนต์พยักหน้าอย่างเห็นด้วย " แล้วนี่น้ำมนต์เป็นยังไงบ้าง เห็นฟูจิว่าเรา -- "  

" น้ำมนต์เสียใจนะคะ ป้าเรือง " น้ำมนต์ไม่ได้ทำทีว่าตัวเองเข้มแข็งให้คนในครอบครัวเธอเป็นกังวลมากกว่าเดิม ตั้งแต่เด็กเธอก็ถูกแม่กล้วยไม้สอนมาตลอดว่าถ้าจะเสียใจกับเรื่องอะไรก็ให้ร้องไห้จนถึงที่สุด เจ็บก็บอกว่าเจ็บ แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องเข้มแข็งก็ต้องลุกขึ้นมาเดินให้ได้อย่างมั่นคง " น้ำมนต์ก็ร้องไห้ออกมา "  

" โถ่ น้ำมนต์ " ดาวเรืองอุทาน 

" แต่ว่าตอนนี้น้ำมนต์ร้องไห้จนพอใจแล้วค่ะ น้ำมนต์คงบอกไม่ได้เต็มปากว่าไม่เป็นอะไรแล้ว แต่น้ำมนต์คิดว่าตัวเองพร้อมที่จะเดินต่อแล้วค่ะ แม่ ป้า พี่นะโม " น้ำมนต์พูดเธอยกมือเช็ดน้ำตาที่ไหลปริ่มออกมาออก 

" อยากให้แม่ไปหามั้ย น้ำมนต์ " กล้วยไม้ถามน้ำเสียงอ่อนโยน 

" ป้าก็จะไปด้วยนะจะไปกอดเราแน่นๆเลย " ดาวเรืองว่า 

" เดี๋ยวฉันขับรถพาแม่กับป้าไปหาแกเองเลย เอามั้ย น้ำมนต์ " นะโมพูดบ้าง 

น้ำมนต์หัวเราะทั้งน้ำตาออกมา " ไม่ต้องหรอก พี่นะโม แม่กับป้าเรืองก็ด้วย น้ำมนต์ตั้งใจจะกลับบ้านศุกร์นี้แล้วไม่ต้องมาหาหรอกค่ะ แต่ว่า -- " น้ำมนต์หยุดนิ่งไปเธอกำลังยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของตัวเองมองงานออกแบบรีแบรนด์ของห้างพันทิพาที่เธอทำไว้ เธอเม้มปากแน่น  

" แต่ว่าอะไร น้ำมนต์ " นะโมเป็นคนถาม 

" น้ำมนต์มีงานที่ต้องสะสางก่อนกลับน่ะค่ะ ไว้เดี๋ยวเราคุยกันนะคะ แม่ ป้า พี่นะโม " น้ำมนต์กดตัดวางสายก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้ถามอะไร  

" ฉันต้องคิดให้ออกก่อนว่างานของฉันมันรั่วออกไปได้ยังไง " น้ำมนต์พึมพำกับตัวเองก่อนจะเลื่อนหน้าจอมือถือกดเบอร์โทรออก 

" ฟูจิ ฉันมีเรื่องอยากให้แกช่วย "  

      

 

*********** 

สวัสดีค่า รี้ดที่น่ารักทุกคน 

ก่อนอื่นเลยต้องขอโทษด้วยนะค่าที่ปล่อยให้รอกันนานเลย T^T 

สุดท้ายแล้วพี่โรมของเราก็ยอมปล่อยน้ำมนต์ไปก่อน แต่ว่าต้องกลับมาเอาคืนแน่ค่ะ มาติดตามกันนะคะว่าเรื่องราวของทั้งคู่จะน่ารักน่าหยิกขนาดไหน มาเป็นกำลังใจให้เขาทั้งคู่ด้วยค่ะ 

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการติดตาม ทุกการรอคอย และทุกข้อความของทุกคนมากๆนะคะ 

แล้วเจอกัน 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว