ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 4

คำค้น : #กลซ่อนรัก#โรม#อิสระ#น้ำมนต์#นิลเนตร

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ย. 2564 23:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4
แบบอักษร

 

 

กลซ่อนรัก บทที่ 4 

 

 

 

 

 

"  หน้าตาดูไม่สดชื่นเลยนะคะ คุณอิสระ " อัญชิสาผู้ช่วยคนเก่งที่คอยดูแลเจ้านายตัวเองอย่างสองพี่น้องตระกูลทิลล์เอ่ยถามพร้อมแฟ้มในมือ " เมื่อคืนหนักอีกหรือเปล่าคะเนี่ย "  

โรมส่ายหน้ารู้สึกปวดหัวตุ้บๆ " แค่สองแก้วเองครับ คุณอัญ " แค่สองแก้วของโรมจะบอกให้อัญชิสารู้ว่าเขาไม่เมาง่ายๆแบบนั้นหรอก แต่อีกฝ่ายกลับยกคิ้วมองเจ้านายตัวเอง 

" มีเรื่องให้หงุดหงิดนิดหน่อยครับ เลยนอนไม่ค่อยหลับ " โรมเสริมพอเห็นสายตาไม่เชื่อของเลขาตัวเอง 

" อะไรกันคะ ผู้หญิงที่ไหนกันทำให้คุณอิสระหงุดหงิดได้ " อัญชิสาออกปากถามเพราะรู้นิสัยพี่น้องคู่นี้ดี โรมยักไหล่ 

" อย่าสนใจเลยครับ ผมคงไม่ได้เจอกับเธออีก -- ว่าแต่เช้านี้มีอะไรบ้างครับ คุณอัญ "  

" อ่อนี่ค่ะ " อัญชิสาทยอยส่งแฟ้มในมือให้โรม " เอกสารจัดซื้อชุดเครื่องนอนใหม่สำหรับห้องซูพีเรียจำนวนห้าสิบห้องค่ะ ส่วนนี่จะเป็นรายงานการประชุมเมื่อวานนี้ ดิฉันทำบันทึกไว้เรียบร้อยแล้วนะคะ นี่ก็เอกสารรายงานบัญชีของพันทิพาที่ทางคุณอิสระขอเพิ่มเติมทางคุณมนตราได้ตรวจสอบอีกครั้งก่อนส่งมาให้เรา " โรมรับแฟ้มเอกสารมาจากอัญชิสาเปิดดูคร่าวๆทีละแฟ้ม 

" ส่วนนี่เอกสารชุดสุดท้ายที่อยากให้คุณอิสระพิจารณาและตัดสินใจค่ะ " อัญชิสาส่งแฟ้มสุดท้ายให้ โรมรับไปเปิดดู " งานออกแบบรีแบรนด์ของห้างพันทิพาที่ทางแม็กซ์เวลล์ส่งมา สวย มีเอกลักษณ์ ดูโดดเด่นและก็ทันสมัยเหมาะกับห้างใหม่จริงๆนะคะ "  

โรมพยักหน้าเห็นตามที่อัญชิสาพูด " สวยดีนะครับ แล้วเมื่อวานทางแม็กซ์เวลล์เค้ามีอะไรหรือเปล่าครับ เห็นคุณอัญบอกว่าทางฟร้อนท์โทรมาแจ้งว่ามีคนของทางนั้นมาหา "  

" อ่อ ใช่ค่ะ แต่พอดิฉันลงไปก็ไม่เจอแล้วน่ะค่ะ พอสอบถามกับไปทางนั้นเค้าบอกไม่มีอะไรน่าจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดกัน "  

" เข้าใจผิด!? " โรมทวนคำ  

" ค่ะ " อัญชิสารับ  

" แล้วนี่ผมต้องตัดสินใจเมื่อไหร่ครับ "  

" วันจันทร์หน้าค่ะ จะมีการประชุมผู้ถือหุ้นอีกครั้ง เรื่องรีแบรนด์ก็จะถูกนำเสนอในที่ประชุมด้วย "  

" โอเคครับ " โรมรับคำ " ผมขอพิจารณาก่อนแล้วกัน "  

" ได้ค่ะ คุณอิสระ " อัญชิสากำลังจะเดินออกจากห้อง แต่แล้วก็หันกลับมาพูดกับโรม " เกือบลืมอีกเรื่องค่ะ เมื่อวานคุณรวี ลูกสาวคุณยง แสงพิทักษ์เข้ามาดูห้องจัดเลี้ยงสำหรับงานแต่งงานของเธอแล้วนะคะ เธอชอบมากและก็ฝากชื่นชมมาว่าโรงแรมของคุณอิสระหรูหราและสวยมากค่ะ ถ้ามีโอกาสเธอหวังว่าจะได้เจอกับคุณอิสระบ้างนะคะ "  

" ขอบคุณครับ " โรมยิ้มรับ จากนั้นอัญชิสาก็เดินออกจากห้องไป  

" อะไรนะ แกพูดอีกทีซิฟูจิ " น้ำมนต์ที่พึ่งฟื้นจากอาการเมาแฮงค์กำลังคุยกับฟูจิทางโทรศัพท์ เธอมองนาฬิกาที่อยู่บนโต๊ะตัวเลขข้างเตียงมันบอกเวลาเที่ยงตรงเป๊ะก่อนจะลุกออกจากเตียงไปที่ตู้เย็นเปิดตู้หยิบขวดน้ำแร่เปิดออกดื่มอยากกระหาย 

" ฉันพูดว่าแกเมาเละมากกกก " ฟูจิลากเสียงยาวก่อนจะต่อด้วยประโยคสุดสะพรึง " แกร้องเพลงอกหักแข่งกับนักร้อง กระดกเบียร์สามขวด แกเดินไปนั่งตักผู้ชายที่แกไม่รู้จักแถมยังตามเค้าไปขึ้นรถ และสุดท้ายแกอ้วกใส่เค้า ไอ้น้ำมนต์! แกนี่แม่งโคตรรั่วเลย ถ้าจะเมาแบบนี้แกช่วยเมาอยู่ที่บ้านนะเพราะออกมาข้างนอกแล้วมันเดือดร้อนคนอื่นเว้ย! " ฟูจิระบายความอัดอั้นในใจที่เกิดขึ้นมาตั้งแต่เมื่อคืนออกไปจนหมดก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ " สบายใจแหละได้ระบายออกมา "  

" นี่แกพูดจริงเหรอ ทั้งหมดนั่นฉันทำลงไปจริงๆเหรอ " น้ำมนต์เกือบจะสำลักน้ำตอนฟังฟูจิเล่า เธอไอเบา " แกล้อฉันเล่นแน่ "  

" พี่ตุ้มเป็นพยาน คนในร้านก็เป็นพยานแกจะเอาคนไหนล่ะ "  

" โอ๊ย ~ ฉันไม่อยากเชื่อเลย "  

" เชื่อเหอะว่าแกทำไปแล้วจริงๆ ดีนะที่คนนั้นเค้าไม่เอาเรื่องแกแต่เอาจริงคนอะไรหล่อมากเลย แก๊ ไอ้น้ำมนต์ " ฟูจิเปลี่ยนหัวเรื่องทันควัน " ท่าทางจะรวยด้วยนะ รถที่ขับอ่ะอย่างหรูเห็นพี่ตุ้มบอกว่าเป็นรุ่นใหม่ด้วย "  

" ฉันไม่ได้อ้วกใส่รถเค้าใช่มั้ย "  

" ไม่! ไม่งั้นเค้าอาจเปลี่ยนใจมาเอาเรื่องแกแทน " ฟูจิว่า 

" เค้าบอกมั้ยว่าเขาเป็นใคร ติดต่ออะไรไปหาเขายังไงได้บ้าง " น้ำมนต์ถามน้ำเสียงพรั่นพรึง 

" ไม่บอกอะไรเลยอะ พอฉันถามเค้าก็บอกไม่เป็นไร ทางนั้นเองก็ไม่ได้ให้นามบัตรมาด้วย ฉันว่าเค้าคงปัดความรำคาญน่ะ "  

น้ำมนต์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา " ฉันขอโทษแกกับพี่ตุ้มด้วยนะเว้ย ทำให้เดือดร้อนกันหมดเลย " น้ำมนต์พูดเธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟากอดเข่าตัวเองไว้พลางยกหลังมือเช็ดน้ำตาที่จู่ๆก็ไหลออกมาอีกรอบ มันจริงอย่างที่เค้าว่ากันเหล้าช่วยให้ลืมแค่ตอนกินมันแต่พอสร่างเมาทุกอย่างก็วนกลับมาเหมือนเดิม 

" ฉันรู้นะน้ำมนต์ว่าตอนนี้แกก็ยังไม่โอเค " ฟูจิปลอบ " แต่ที่ฉันจะบอกแกตอนนี้คือแกต้องรักตัวเองให้มากๆนะอย่าคิดว่าแกไม่เหลือใคร แกยังมีแม่กล้วย ป้าเรือง พี่นะโม ฉันและก็พี่ตุ้มอยู่อีกนะ ไอ้ผู้ชายเฮงซวยนั่นมันไม่รักแกก็เรื่องของมัน พนันได้เลยว่าแกหาได้ดีกว่ามันแน่! เผลอๆอาจจะเป็นผู้ชายที่แกไปนั่งตักเค้าก็ได้นะ "  

น้ำมนต์หัวเราะออกมาเบาๆกับประโยคท้ายของเพื่อนซี้ " เพ้อเจ้อน่า ฟูจิ " น้ำมนต์ว่าพลางสูดน้ำมูกที่ไหลออกมาแล้วเช็ดน้ำตาออกจากหางตาตัวเอง  

" แล้วนี่แกจะเอาไงต่อ ฉันเก็บของที่เหลือตามที่แกขอให้แล้วนะเดี๋ยวจะให้พี่ปลื้มเอาไปส่งให้ที่คอนโด "  

" ขอบใจนะ ฟูจิ " น้ำมนต์พูด " ฉันว่าฉันจะกลับบ้านล่ะ ส่วนจากนั้นจะทำอะไรต่อก็ยังไม่ได้คิด คงไปช่วยแม่กับป้าเก็บดอกไม้ขายก่อน "  

" โอเค ทำอะไรก็ได้ที่แกอยากทำๆให้เต็มที่เลยนะ ฉันเป็นกำลังใจให้แกนะ น้ำมนต์ "  

" ถ้าอยู่ใกล้แกฉันจะกระโดดหอมแก้มหลายๆฟอดเลยล่ะ "  

" อี๋ พูดอะไรขนลุก " ฟูจิแกล้งว่าก่อนที่ทั้งคู่จะพากันหัวเราะคิกคัก เสียงหัวเราะที่เกิดขึ้นช่วยเยียวยาหัวใจที่บอบช้ำของน้ำมนต์ขึ้นมาได้บ้าง เธอลุกขึ้นเก็บผ้าที่ไม่ได้ซักลงในเครื่องซักผ้าแล้วเริ่มต้นลงมือทำความสะอาดคอนโดของตัวเอง น้ำมนต์จัดการทิ้งทุกอย่างที่เขตต์ให้เธอแต่พอเอาเข้าจริงๆน้ำมนต์กลับพบว่ามันมีสิ่งของให้เธอเพียงเล็กน้อยเท่านั้น กรอบรูปของขวัญวันเกิด ดอกกุหลาบหนึ่งดอกสำหรับเทศกาลวันวาเลนไทน์ สมุดบันทึกลายตารางสก็อตที่คนเลือกไม่ได้ใส่ใจจะเลือกให้เธอมาเป็นของขวัญวันเกิดอีกปี และหลังจากเข้าปีที่สามน้ำมนต์ก็ไม่เคยได้อะไรจากเขตต์อีกเลยไม่ว่าจะเทศกาลไหนๆก็ตาม 

น้ำมนต์ใช้เวลาครึ่งบ่ายที่เหลืออยู่ระบายความเศร้าของตัวเองไปกับการทำความสะอาดห้องและจัดการมัดถุงขยะเตรียมลากออกไปทิ้งที่ทิ้งขยะข้างล่างของคอนโด ในระหว่างนั้นใครบางคนก็มาเคาะที่หน้าประตูห้องของน้ำมนต์เธอลุกไปที่หน้าประตูมองผ่านตาแมวก่อนจะเปิดรับแขกคุ้นเคย 

" ต๊าย! อยู่ห้องจริงๆด้วย นี่พี่ไก่ รปภ บอกว่าเมื่อคืนแกเมากลับมาจนต้องให้นังฟูจิหามกลับมาส่ง ฉันก็เลยลองเสี่ยงดวงมาเคาะห้องแกดู สงสัยวันนี้โชคจะเข้าข้าง " อีกฝ่ายยิ้มกว้างใส่น้ำมนต์ที่ทำได้แค่กระตุกยิ้ม 

" เจ๊หมอนมีอะไรคะ "  

" ฉันไปข้างนอกมาซื้อขนมเบื้องมาฝาก ขอเข้าไปหน่อยได้มั้ย " สมรหรือเจ๊หมอนทองผู้จัดการไนท์คลับหรูถามไม่รอคำตอบถือวิสาสะเดินเข้ามาในห้องของน้ำมนต์ก่อนที่เธอจะอนุญาตซะอีก " โห! นี่จัดห้องใหม่เหรอ จัดซะสวยเลย " สมรชวนคุย น้ำมนต์พ่นลมฮึใส่ 

" เจ๊หมอนมีอะไรก็พูดมาเถอะค่ะ ถ้าเป็นเรื่องยืมเงินน้ำมนต์ไม่มีให้หรอกนะคะ นี่ก็พึ่งลาออกจากงานมาด้วย " พอพูดถึงเรื่องงานน้ำมนต์ก็อดหัวเสียเรื่องที่ถูกลิซ่าขโมยงานไปไม่ได้ 

" แหม คิดว่าทุกครั้งที่ฉันมาหาแกต้องมายืมเงินหรือไงยะ นังน้ำมนต์ " สมรว่าพลางเปิดกระเป๋าถือประจำตัวสีแดงของตัวเองออกแล้วหยิบธนบัตรสีเทาส่งให้น้ำมนต์ " เอานี่เงินที่ฉันยืมแกไปหมื่นหกถ้วนๆ "  

น้ำมนต์ยกคิ้งสูงใส่พลางรับเงินมา " ทำไมหมื่นหก!? ที่เจ๊ยืมไปมันหมื่นเดียวเองนะคะ "  

" ฉันยืมแกไปตั้งครึ่งปีนะ น้ำมนต์ " สมรว่ามองน้ำมนต์อย่างรู้สึกผิด " แกไม่เคยทวง ไม่เคยตามเป็นเจ้าหนี้ภาษาอะไร ไม่กลัวฉันเชิดแล้วหนีหรือไงก็ไม่รู้ถึงได้เย็นใจขนาดนี้ -- หกพันที่เกินมาก็ถือซะว่าเป็นดอกเบี้ยเดือนละนึงพันให้แกแล้วกัน โทษฐานเป็นเจ้าหนี้ที่น่ารักของฉัน " สมรแกล้งเอาธนบัตรในกระเป๋ามาคลี่เป็นพัด น้ำมนต์ตาโตใส่ 

" นี่ไปถูกล็อตเตอรี่มาหรือไงคะถึงได้มีเงินเต็มกระเป๋าแบบนี้ " น้ำมนต์เดินไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำอัดลมกระป๋องมาให้สมร  

" ก็ถ้าได้ผู้ดีก็ยิ่งกว่าถูกหวยป่ะ " สมรยิ้มกว้างพลางเปิดกระป๋องน้ำอัดลมแล้วยกดื่ม " เออ แล้วนี่แกพูดว่าลาออกจากงาน ลาออกแล้วเหรอ แล้วลาออกทำไม อ่อ แล้วเมื่อคืนทำไมเมากลับมา ปกติแกไม่กินเหล้าไม่ใช่เหรอ "  

น้ำมนต์ยิ้มเจื่อนก่อนจะเล่าเรื่องที่เธอเจอมาให้สมรฟังความเศร้าเสียใจยังไม่ได้จางหายไปไหนแต่มันน้อยลงกว่าเมื่อวาน สมรพอได้ฟังแบบนั้นก็ด่าไม่ไว้หน้าหล่อๆของพี่เขตต์ที่สมรเคยหลงปลื้ม 

" เลวจริง! มาหลอกให้รักแล้วทิ้งไปหาผู้หญิงใหม่เนี่ยนะ เพราะอีกฝ่ายรวยกว่าแ_งดาชัดๆเลย ทำไมแกไม่สู้กลับไปล่ะ แกเองก็ลูกเจ้าของสวนดอกไม้ที่ใหญ่ที่สุดในนครนายกนะ "  

" ลูกเจ้าของสวนดอกไม้หรือจะสู้ลูกเจ้าของบริษัทที่ปรึกษาการเงิน " น้ำมนต์ว่าเชิงตัดพ้อ " แต่ว่านะน้ำมนต์ไม่ได้น้อยใจเลยนะคะ น้ำมนต์แค่รู้สึกว่าทำไมตัวเองถึงได้ทนคบซ้อนอยู่แบบนั้นได้ตั้งนาน น้ำมนต์นี่โง่จริงๆเลยค่ะ " 

" ใช่ย่ะ โง่แล้วจากนี้ก็ต้องฉลาดนะ รู้มั้ย " สมรว่ายิ้มๆ " หล่อแค่ไหนแต่นิสัยเลวก็ไม่ไหวนะ " น้ำมนต์พยักหน้าเห็นด้วย " แบบนี้แกก็โสดแล้วน่ะสิ "  

น้ำมนต์มองหน้าสมรยังไม่เข้าใจแววตาของอีกฝ่าย " โดนทิ้งแล้วก็คงเรียกว่าโสดได้มั้ง "  

" ดี!! " สมรดีดนิ้วพลางฉุดมือของน้ำมนต์ให้ลุกขึ้นยืน " คืนนี้ไปกับฉันๆจะพาแกไปสนุกไปส่องหาผู้ใหม่ด้วยไม่ต้องห่วงคืนนี้ฉันเลี้ยงเอง!! " 

" แต่เจ๊! " น้ำมนต์ร้องได้แค่นั้นก็ถูกสมรจับแต่งองค์ทรงเครื่องก่อนจะพาน้ำมนต์ออกมาที่ไนท์คลับหรูที่เจ้าตัวเป็นผู้จัดการอยู่ น้ำมนต์มองไปรอบๆร้านที่แต่ละคนล้วนแล้วดูจะเป็นคนมีเงินกันทั้งนั้น สังเกตได้จากอะไรน่ะเหรอก็รถสปอร์ตที่จอดอยู่ตรงลานจอดรถนั่นแหละ รวมถึงเสื้อผ้าและเครื่องประดับที่พวกเขาใส่ด้วย 

" จะดีเหรอคะ เจ๊หมอน ให้น้ำมนต์มานั่งในร้านแบบนี้น่ะ " น้ำมนต์หันมาถามด้วยสายตาไม่แน่ใจตอนที่สมรพาเธอมานั่งที่เคาน์เตอร์บาร์  

" ได้สิ! เธอก็เป็นแขกของร้านเหมือนกัน "  

" หวัดดีครับ เจ๊หมอน พาใครด้วยครับเนี่ย เด็กใหม่เหรอครับ " บาร์เทนเดอร์หนุ่มเดินเข้ามาทักสมรอย่างอารมณ์ดีสายตามองมาที่น้ำมนต์ที่อยู่ในชุดเดรสเชิ้ตเปิดไหล่สีโกลด์โรส เธอดึงเสื้อที่อยู่ตรงไหล่ขึ้นมาแต่กลับถูกสมรตีมือ 

" ทำอะไรน่ะ จะดึงขึ้นมาทำไมยะ น้ำมนต์ " สมรถลึงตาใส่ " นานๆทีโชว์เบาๆไม่เสียหายหรอกน่า เธอจะเป็นน้ำมนต์คนใหม่ลืมไปแล้วหรือไง! " สมรดุใส่ก็หันไปพูดกับบาร์เทนเดอร์หนุ่มที่ยืนมองทั้งสองสลับไปมา " เจมส์ ฉันฝากดูน้ำมนต์ด้วย จะไปดูแลความเรียบร้อยหน่อย เครื่องดื่มของน้ำมนต์ลงบัญชีฉันไว้นะ " สมรสั่งก่อนจะเดินหายไปอีกทางปล่อยให้น้ำมนต์นั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ปะปนกับลูกค้าคนอื่นๆ 

" หวัดดีครับ -- โทษทีนะเมื่อกี้ที่หาว่าคุณเป็นเด็กใหม่น่ะ " เจมส์เอ่ยปากขอโทษกับน้ำมนต์ เธอส่ายหน้า 

" ไม่เป็นไรเลยค่ะ " 

" งั้นเครื่องดื่มแก้วแรกสำหรับคุณคืนนี้ ผมขอเป็นคนเปิดให้คุณแล้วกันนะครับ " เจมส์พูด น้ำมนต์รีบปฏิเสธทันที 

" ไม่เอาดีกว่าค่ะ ฉันยังรู้สึกเมาค้างจากเมื่อคืนอยู่เลย " น้ำมนต์ยิ้มเจื่อน เจมส์ผุดยิ้มจนเห็นเขี้ยวที่ทำเอาน้ำมนต์ออกอาการเขินเล็กน้อยเพราะอีกฝ่ายก็หน้าตาดีไม่ใช่เล่นเลย ลูกค้าผู้หญิงสองถึงสามคนที่มายืนหน้าเคาน์เตอร์บาร์พากันส่งเสียงเรียกชื่อเขาเสียงอ่อนเสียงหวาน 

" เจมส์! ว็อดก้าแอนด์ออเรนจ์นะ "  

" คอสโมเหมือนเดิมน้า "  

" ส่วนฉันก็ -- "  

" แมนฮัตตัน " เจมส์ต่อประโยคให้อย่างรู้ใจสามสาวจนพวกเธอกรี๊ดออกมา เขาส่งยิ้มให้ " รอสักครู่เดียวนะครับผมขอทำเครื่องดื่มให้เพื่อนผมก่อน " ทันทีที่ประโยคนั้นหลุดจากปากเจมส์สายตาสามคู่ก็หันมามองน้ำมนต์ 

" เพื่อนแน่นะ! " หนึ่งในนั้นจ้องเขม็งใส่น้ำมนต์  

น้ำมนต์ขยับตัวอยู่บนเก้าอี้สูงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนดวงตาเชือดเฉือนอยู่ " เพื่อนจริงๆชื่อน้ำมนต์น่ะ " เจมส์ว่าท่าทีของเขาดูสบายๆ " ไม่นานหรอกครับเดี๋ยวผมจัดการเครื่องดื่มของพวกคุณให้ "  

" ก็ได้! " สามสาวปรายตาทิ้งท้ายให้น้ำมนต์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก  

" ดูท่าทางคุณจะป๊อบมากเลยนะคะเนี่ย ถึงขนาดมีสาวๆมาให้กำลังใจแบบนี้ " น้ำมนต์ยื่นหน้าเข้าไปบอกกับเจมส์ อีกฝ่ายหัวเราะออกมาเบาๆ  

" ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ เอาเป็นว่าเดี๋ยวผมทำเครื่องดื่มที่น้ำมนต์ดื่มแล้วจะต้องรู้สึกสดชื่นอย่างแน่นอนให้ดีกว่าครับ "  

น้ำมนต์เห็นแล้วว่าปฏิเสธไปเจมส์ก็คงจะคะยั้นคะยอให้เธอได้ดื่มเครื่องดื่มที่เค้าทำอย่างแน่นอน เธอเลยปล่อยเจมส์ไปอยู่กับท่วงท่าและลีลาการเช็คแบบที่สาทสาวก่อนหน้านี้ยืนกรี๊ดกร๊าดราวกับเห็นไอดอลที่ชอบอย่างนั้นแหละน้ำมนต์ไม่ได้ใส่ใจมากนักเธอนั่งมองบรรยากาศในไนท์คลับหรูแห่งนี้ลูกค้าพากันทยอยเข้ามาในคลับจนไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่นักท่องราตรีเต็มไปหมด 

ตามที่สมรหรือเจ๊หมอนทองเล่าให้น้ำมนต์ฟังดูเหมือนคนที่เข้ามาที่นี่ได้จะต้องเป็นสมาชิกของไนท์คลับที่นี่ด้วยและค่าสมาชิกก็แสนแพงแบบที่ค่าเมมเบอร์ฟิตเนสระดับแพลตตินั่มอายไปเลย  

" อีกอย่างเจ้าของที่นี่ คุณแมทน่ะค่อนข้างเข้มงวดเรื่องลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการด้วยนะยะ สั่งห้ามเลยว่าห้ามไม่ให้ไนท์คลับของเขาไม่ว่าจะพนักงาน นักร้อง นักดนตรี บาร์เทนเดอร์หรือแม้แต่ลูกค้ายุ่งเกี่ยวกับยาเสพติดเด็ดขาด! " คำพูดของสมรบอกกับน้ำมนต์ในตอนที่พวกเธอมาถึงที่ไนท์คลับนี้ เพราะแบบนี้สินะลูกค้าที่เข้ามาถึงได้ดูมีรสนิยมกันทุกคน 

" นี่ครับ ไซด์คาร์สำหรับน้ำมนต์ " เจมส์ยื่นแก้วค็อกเทลสีส้มสวยหวานให้น้ำมนต์ " รับรองสดชื่นแน่นอนครับ "  

น้ำมนต์รับแก้วมายกขึ้นดมเล็กน้อย " กลิ่นหอมจังเลยค่ะ "  

" รสชาติตัวนี้อมเปรี้ยวนิดๆผมว่าเหมาะกับน้ำมนต์ ลองดูสิครับ " เจมส์เชื้อเชิญจนน้ำมนต์ลองยกขึ้นจิบเล็กน้อยรสชาติแปลกประหลาดที่แตกซ่านอยู่ในปากของน้ำมนต์นั้นแม้แต่เธอเองก็แยกไม่ออกว่ามันมีส่วนผสมของอะไรบ้างแต่ที่รู้เธอชอบรสชาติของมันจนยกขึ้นดื่มอีก  

" อร่อยจริงๆค่ะ คุณเจมส์ " นัยน์ตาของน้ำมนต์เป็นประกายวิบวับ 

" เรียกผมเจมส์เฉยๆก็ได้ครับ น้ำมนต์ -- ถ้ายังไงผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ เดี๋ยวมาคุยด้วย " น้ำมนต์พยักหน้ารับแต่ถึงอย่างนั้นเจมส์ก็ไม่ได้กลับมาคุยกับเธออีก น้ำมนต์เองก็ไม่ได้ใส่ใจมากนักเพราะเธอก็กำลังดื่มไซเดอร์คาร์อย่างเอร็ดอร่อยจนลืมไปว่าไซเดอร์คาร์เป็นค็อกเทลที่มีเหล้าผสมอยู่ 

" เห็นสาวที่นั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์คนเดียวนั่นป่ะ "  

โรมที่นั่งอยู่โต๊ะวีไอพีข้างๆเผลอมองไปตามบทสนทนาที่ไม่ใช่ของโต๊ะตัวเองสักนิด เขามองน้ำมนต์ที่กำลังดื่มค็อกเทลเป็นแก้วที่สองแล้ว โรมพ่นลมฮึออกมาเพราะเขาจำได้ทันทีว่าผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์คนนั้นคือคนเดียวกับที่นั่งตักเขาเมื่อวาน และเป็นคนเดียวกับที่ขับรถชนเขาด้วย 

" ให้ตายเถอะดันมาเจอกันที่นี่อีกจนได้! " เขาคำรามออกมาเบาๆ โรมเองก็ยังรู้สึกหงุดหงิดไม่หายกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเขาเมื่อวาน สองครั้งที่เจอกับน้ำมนต์เขาก็เจอแต่เรื่องซวยๆทั้งนั้น 

" มีอะไรวะ โรม " วายุพยายามมองตามสายตาของโรม 

" ไม่มีอะไร " โรมส่ายหน้าแล้วยกแก้วเหล้าของตัวเองขึ้นดื่ม บทสนทนาของโต๊ะข้างๆยังคงดังมาให้ได้ยิน  

" น่ารักดีนะ คอขาวจั้วะน่าไซ้ชิบ -- ไม่รู้มาคนเดียวหรือเปล่า "  

" ก็ถ้านั่งเคาน์เตอร์คนเดียวแบบนั้นกูว่าน่าจะมาคนเดียวว่ะ มึงเข้าไปหาดิเผื่อได้ของดีกลับบ้านด้วย "  

" งั้นกูไปเอามาก่อน "  

" อ้าว! โรม มึงจะไปไหนอ่ะ " เตชิตถามโรมที่จู่ๆก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากโต๊ะไป 

" ไปห้องน้ำ! "  

" แต่ทางนั้นมันไม่ใช่ทางไปห้องน้ำนะ ไอ้โรม! " วายุบอกไล่หลังโรมที่กำลังเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์ โรมครางกรอดอยู่ในใจไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงต้องเดินมาที่นี่อาจเป็นเพราะคำพูดของฟูจิเมื่อวานก็ได้ 

น้ำมนต์ยกไซเดอร์คาร์แก้วที่สองกระดกลงคอจนหมดแก้ว น้ำมนต์แตะลิ้นเลียรสชาติที่ติดอยู่บนริมฝีปากสีแดงระเรื่อของตัวเอง รู้สึกติดใจรสชาติของไซเดอร์คาร์เข้าแล้ว  

" สวัสดีครับ มาคนเดียวเหรอครับ "  

น้ำมนต์หันไปเอียงคอใส่ทำหน้าประหลาดใจเล็กน้อย แก้มของเธอเริ่มแดงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ " หมายถึงฉันเหรอคะ " น้ำมนต์ชี้มาที่ตัวเองแล้วหันไปมองรอบตัวก่อนจะหันมาพยักหน้าส่งยิ้มหวานให้อีกฝ่าย " ใช่ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ "  

" มาคนเดียวเหงาแย่เลยนะครับ ถ้ายังไงไปดื่มกับพวกผมดีกว่ามั้ยครับ โต๊ะอยู่ทางนั้นครับ " อีกฝ่ายทำท่าจะเข้าไปจับแขนของน้ำมนต์ แต่น้ำมนต์เองก็ยังไม่ได้เมาถึงขั้นไม่มีสติที่สำคัญเรื่องที่ฟูจิเล่าว่าเธอทำอะไรบ้างเมื่อคืนเลยทำให้น้ำมนต์ดึงสติกลับมาได้ 

เธอส่ายหน้าพลางยิ้มบางๆ " ไม่เป็นไรค่ะ พอดีฉันจะกลับแล้ว " น้ำมนต์ขยับลงจากเก้าอี้สูงแต่เพราะเริ่มมีอาการมึนเมาเลยทำให้เธอเซถลาไปชนกับคนที่เข้ามาหาเธอ " ขอโทษค่ะ " น้ำมนต์รีบผละออกทันทีแต่กลับถูกอีกฝ่ายคว้าเอวไว้แล้วดึงกลับมา 

" คุณทำอะไรน่ะ! " น้ำมนต์ร้องออกมาอย่างตกใจ 

" ผมช่วยคุณไม่ให้ล้มไงครับ "  

หมับ! 

โรมเข้าไปจับที่แขนข้างที่โอบเอวของน้ำมนต์ของอีกฝ่ายไว้แน่นแล้วดึงไปให้พ้นจากน้ำมนต์ มืออีกข้างของเขาดึงน้ำมนต์ให้ออกห่างมายืนที่ข้างหลังเขาแทน " ขอโทษครับผู้หญิงคนนี้มากับผม " โรมพูดด้วยสีหน้านิ่งเรียบก่อนจะหันมาสั่งน้ำมนต์ " ไปนั่งกับผมที่โต๊ะ! "  

 

     

 

********    

สวัสดีค่า รี้ดที่น่ารักทุกคน 

ไรท์กลับมาอัพโรมกับน้ำมนต์ให้แล้วนะคะ มากันสองตอนเลยด้วย ตามไปชมกันค่ะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว