email-icon facebook-icon

สวัสดีค่าาาาาาาาาาาา ยินดีต้อนรับเข้าสู่หน้าเพจของแพรสีนิลนักเขียนมือใหม่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ ❤️

กักตัว ไม่กักใจ -​ตอนที่ 2 ผิดหลัง

ชื่อตอน : กักตัว ไม่กักใจ -​ตอนที่ 2 ผิดหลัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.พ. 2564 16:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กักตัว ไม่กักใจ -​ตอนที่ 2 ผิดหลัง
แบบอักษร

ตอนที่ 2 ผิดหลัง

“รอแป็บน้า เดี๋ยวพี่ไปเอาขนมมาให้”

ปาลิดาให้คำมั่นแล้ววิ่งกลับไปยังเขตบ้านของตัวเอง ก่อนจะกลับมานั่งยอง ๆ ในจุดเดิมพร้อมกับบิสกิตสำหรับสุนัขในมืออีกสามสี่ชิ้น

แม้คูเป้จะไม่ใช่สุนัขของเธอแต่ก็คล้ายเข้าไปทุกวัน เธอถูกชะตากับเจ้านี่ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ จึงแวะเวียนมาพูดคุยด้วยบ่อย ๆ กว่าจะออกจากบ้านได้แต่ละครั้งเธอต้องเสียค่าผ่านทางให้อยู่เป็นประจำ

ทุกวันนี้ที่บ้านจึงเต็มไปด้วยขนมขบเคี้ยวของน้องหมาน้องแมวราวกับร้านขายของไปโดยปริยาย ลามไปจนถึงอุปกรณ์เสริมอาทิ เชือกจูง ซึ่งพอนึกถึงวันที่ไปเดินตามหาเชือกจูงแล้วเธอก็อดเปล่งเสียงหัวเราะออกมาไม่ได้

 

‘สวัสดีค่ะ หาเป็นอะไรอยู่คะ แนะนำได้น้า’

‘เอ่อ คือพอดีว่าอยากได้เชือกจูงที่เป็นแบบสวมค่ะ เพราะไม่อยากให้มันรั้งคอตอนพาน้องไปเดินเล่น’

‘อ้อ ด้านนี้ค่ะ ว่าแต่น้องเป็นพันธุ์อะไรคะ น้ำหนักประมาณเท่าไหร่เอ่ย’

‘แจ็ครัสเซลล์ค่ะ แต่เรื่องน้ำหนักตัวไม่แน่ใจ พอดีไม่ใช่หมาตัวเองค่ะ น้องเป็นหมาข้างบ้าน’

‘คะ? หมา...ข้างบ้าน?’

‘ค่ะ มีแค่รูปถ่าย พอจะกะไซส์ได้ไหมคะ’

 

ภาพใบหน้าเหลอหลาของสัตวแพทย์ที่เข้ามาแนะนำและช่วยหาไซส์ยังคงติดตา และกว่าจะช่วยกันเลือกเอาขนาดที่เหมาะสมมาได้ก็แทบปาดเหงื่อ แต่ที่ยากกว่านั้นคือการจับเจ้าก้อนขนมาใส่สายจูงนี่แหละ

ใจหนึ่งเธอก็อยากนึกอยากจะรับเด็ก ๆ มาอุปการะ แต่ด้วยงานที่ต้องเดินทางอยู่เนือง ๆ ซ้ำยังกลับบ้านดึกดื่นแทบไม่เป็นเวลา ทำให้น้องแมวตัวเก่าที่เคยอุปการะมาจากที่ทำงานเก่าถูกเธอส่งตัวให้ไปอยู่กับมารดาที่ต่างจังหวัดด้วยเหตุผลหลักคือเรื่องเวลา ส่วนเหตุผลรองคือเธออยากให้มารดาได้มีเพื่อนคุยคลายเหงา

“ค่อย ๆ กินสิ”

ปาลิดาส่ายหน้ายิ้ม ๆ ให้กับความตะกละตะกลามที่ไม่เคยเปลี่ยนของเจ้าก้อนขน ที่บางครั้งถึงกับไอคอกแคกเพราะขนมลื่นไหลลงคอทั้งที่ยังเป็นชิ้นใหญ่ แม้จะถูกเลี้ยงอยู่ตัวเดียวและได้อาหารชามโตทุกวันก็ยังไม่ทิ้งนิสัยนี้เสียที

“ขนมหมดแล้ว ไป ๆ เข้าไปนั่งในบ้านได้แล้ว เดี๋ยวก็ผื่นขึ้นอีก”

ปาลิดาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางเอ่ยปากไล่หลังบิสกิตชิ้นสุดท้ายถูกกลืนหายเข้าไปในปากกว้าง ๆ ของเจ้าก้อนขน ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะเดินกลับไปยังบ้านของตัวเอง หางตาก็เหลือบไปเห็นกล่องพัสดุถูกวางอยู่เก้าอี้ไม้หน้าประตูกระจกเลื่อน

“ใช่แน่ ๆ!”

ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นเต้นดีใจ ด้วยลายกล่องที่สกรีนสีและชื่อร้านให้เป็นเอกลักษณ์จึงทำให้มองแค่แวบเดียวก็รู้ได้ในทันทีมาจากไหน อีกทั้งยังมีปากกาเมจิกเขียนตัวเลขที่ข้างกล่องว่า 15 อีก เพราะฉะนั้นกล่องนั้นมันต้องของเธออย่างแน่นอน

ไม่รอช้าให้เสียเวลา มือเรียวรีบกดกริ่งเรียกเจ้าของบ้านแล้วชะเง้อมองบานประตูกระจกอย่างใจจดใจจ่อ แต่ผ่านไปหลายนาทีก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ ของคนด้านใน

“กดสามรอบแล้วนะ ไม่ได้ยินหรือว่าจะไม่อยู่ แต่รถก็จอดอยู่นี่นี่นา”

ปาลิดาพึมพำเถียงกับตัวเอง ชะเง้อมองสภาพกล่องที่มีรอยเลอะเป็นด่างดวงแล้วคิ้วเรียวก็ขมวดเข้าหากันด้วยความเป็นกังวล เดาว่ามันคงมาถึงตั้งแต่ช่วงเช้าก่อนที่ฝนจะเทลงมาโครมใหญ่

“ฮืออ ดูกล่องสิ แบบนี้ครีมข้างในไม่ฉ่ำน้ำไปหมดแล้วเหรอ”

มือเรียวกดกริ่งซ้ำอีกเป็นหนที่สี่ เดินวนรออยู่หน้าประตูรั้วใหญ่สลับกับเขย่งปลายขาขึ้นมองหาสิ่งมีชีวิตอื่นที่อาจจะหลงเหลืออยู่ในบ้านด้วยความกระวนกระวายใจ

“แง่งขิง เจ้านายของแกไปไหนหมดอ่ะ ไม่มีใครอยู่เลยเหรอ”

โฮ่ง! โฮ่ง!

ปาลิดายิ้มขำพลางเกาหัวแกร่ก ๆ เพราะไม่เข้าใจในภาษาที่อีกฝ่ายตะโกนตอบกลับมา มือเรียวกวักเรียกสัตว์เลี้ยงตัวอ้วนให้วิ่งเข้ามาหา ก่อนชี้ไปยังกล่องพัสดุสีขาวคาดเขียว

“ไปคาบมาให้หน่อยเร็ว กล่องนั้นอ่ะ เร็วเข้าอย่าให้เลี้ยงเสียขนมที่เปย์ไปตั้งเยอะนะแง่งขิง”

ปาลิดาพยายามดันร่างกลม ๆ ให้ขยับออกวิ่ง ทว่าเจ้าของฉายากลับเอียงคอทำหน้าบ้องแบ๊วแล้วกระดิกหางที่สั้นไม่ถึงคืบไปมาแทนที่จะทำตามคำสั่ง

“รอบหน้าจะไม่ให้กินขนมแล้ว”

ปาลิดาเอ่ยคาดโทษแล้วทำหน้าหงิกใส่ ชำเลืองมองกล่องพัสดุของตัวเองที่เปียกปอนไปครึ่งกล่องแล้วถอนหายใจพรืด จะให้ตัดใจเดินกลับเข้าบ้านแล้วรอเจ้าของบ้านมาหยิบให้ก็กลัวว่าของด้านในจะเสียหายจนใช้การไม่ได้ ถึงจะรู้ร้านห่อบับเบิ้ลมาให้อย่างแน่นหนาแต่ใจก็อดวอแวกับมันไม่ได้อยู่ดี

“หรือว่าพี่ปุ้ยจะไปต่างจังหวัดอีกแล้ว”

คิดเช่นนั้นปาลิดาก็ยิ่งร้อนรน เพราะทุกครั้งที่เพื่อนบ้านหายไปต่างจังหวัดมักกินเวลานานร่วมอาทิตย์ หากต้องรอกระทั่งอีกฝ่ายกลับมาหยิบให้ กล่องพัสดุของเธอคงเปลี่ยนสภาพเป็นที่เพาะเห็ดแน่ ๆ

มือเรียวลองเลื่อนประตูรั้วแล้วพบว่ามันถูกล็อกด้วยแม่กุญแจตัวเขื่องจากด้านนอก ชี้ชัดว่าที่เธอคิดว่าเจ้าของบ้านคงไม่อยู่หลายวันนั้นถูกต้อง

เอาวะ! แป็บเดียว ไม่มีใครเห็นหรอก! แค่หยิบกล่องแล้วก็ปีนออกมา แค่นั้นเอง!

 

 

 

**********

น้องงง คิดจะทำอะร๊ายยยยย เอียงคอถาม 5555

 

ขออนุญาต​แนบภาพปลากรอบ พระเอกของเรื่อง ผู้โหยหาขนม เอ้ย ความรักความเมตตา ฮี่ฮี่

 

 

ความคิดเห็น