ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 25 : คำถามของพี่ชานนท์

ชื่อตอน : Chapter 25 : คำถามของพี่ชานนท์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 628

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.พ. 2564 10:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 25 : คำถามของพี่ชานนท์
แบบอักษร

เกือบสามวันแล้วที่พี่ไทม์ลงไปดูงานด่วนที่ชลบุรี ทุกอย่างในแผนกกลับมาเป็นเหมือนอย่างวันที่พี่ไทม์ไปดูงานที่ชลบุรีเมื่อครั้งก่อน โต๊ะทำงานของพี่ไทม์ที่ว่างเปล่า มีเพียงเอกสารบางส่วนที่วางอยู่บนโต๊ะของพี่ไทม์เท่านั้น บรรยากาศที่เงียบไม่มีพี่ไทม์ที่เดินมาพูดคุยที่โต๊ะเหมือนอย่างในทุกๆ วัน ทุกอย่างมันแทบจะเหมือนอย่างวันนั้นทั้งหมด ยกเว้นเต้และความรู้สึกของเต้ที่คราวนี้เขาไม่รู้สึกเหงาเลย เขากับพี่ไทม์ยังคงติดต่อสื่อสารกันผ่านสมาร์ตโฟนในทุกๆ วัน คอยรายงานกันว่าทำอะไร กินอะไร นอนตอนไหน เป็นสิ่งที่ทำให้เต้ไม่รู้สึกเหงาเลยและรอวันที่พี่ไทม์นั้นกลับมา

 

'พี่ไทม์พักกินข้าวหรือยังครับ ผมกับพี่ๆ ในแผนกเดินออกมากินข้าวแล้วนะครับ'

 

เต้พิมถามพี่ไทม์ผ่านสมาร์ตโฟนของเขาขณะที่กำลังเดินมาพักกลางวันพร้อมกับพี่ๆ ในแผนก ก่อนที่พี่ไทม์จะพิมตอบกลับมาเมื่อเต้ได้เข้ามานั่งอยู่ในร้านอาหารและสั่งอาหารไป

 

'พี่กำลังออกมากินเหมือนกัน กับพี่ๆ และน้องๆ ในแผนกที่พี่มาดูแลน่ะ'

'ว้าว! ดีจังเลย ที่ทางนั้นเขาใจดีกับพี่ไทม์'

 

เต้ยิ้มเล็กๆ พร้อมกับส่งสติกเกอร์รูปรอยยิ้มไป ซึ่งเขาเองไม่รู้ตัวเลยว่าพี่ชานนท์นั้นกำลังมองเขาอยู่

"ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลยนะเต้ คุยกับแฟนเหรอ" พี่ชานนท์เอ่ยแซว ทำเอาเต้สะดุ้งขึ้นมามองพี่ชานนท์ด้วยความตกใจเล็กๆ โดยที่เสียงเอ่ยแซวของพี่ชานนท์นั้นก็ทำเอาพี่ๆ ในแผนกหันมามองเต้เป็นสายตาเดียวกัน

"อ่า...เออ... ครับ" เต้อ้ำอึ้งเล็กๆ ก่อนที่จะเอ่ยยอมรับไป

"เหรอ! แฟนน่ารักหรือเปล่า พี่ขอดูรูปหน่อยสิ" พี่บอมเอ่ยถามเต้ด้วยความอยากรู้พลางหงายมือขอสมาร์ตโฟนจากเต้ ยิ่งทำให้เต้ชะงักที่พี่บอมอยากจะเห็นหน้าแฟนของเขาซะขนาดนั้น

"อ่า...เออ"

หัวใจของเต้เต้นระรัวพร้อมกับมือที่กำสมาร์ตโฟนไว้อย่างแน่น ถึงแม้ว่าใจจริงเขาเองอยากจะบอกว่าพี่ไทม์เป็นแฟนของเขา แต่เขาเองก็เลือกที่จะให้พี่ไทม์เปิดตัวมากกว่าที่ตัวเองจะต้องมาเอ่ยปากบอกใครแบบนี้ โดยในจังหวะที่เต้กำลังอ้ำอึ้งอย่างเห็นได้ชัด เสียงของพี่สรรก็เอ่ยแทรกขึ้นมาในทันที

"เรื่องส่วนตัวน้องเขาหรือเปล่าบอมเอ๊ย เดี๋ยวน้องเขาอยากบอก เขาก็บอกเองล่ะน่า" พี่สรรพูดด้วยน้ำเสียงที่เนิบๆ ที่ถึงแม้ว่ามันจะเป็นน้ำเสียงเนิบๆ ก็ทำเอาพี่บอมหน้าเสียอย่างเห็นได้ชัด ทำเอาเต้รู้สึกผิดเล็กๆ ที่ทำให้พี่บอมต้องโดนพี่สรรว่าแบบนี้

โดยหลังจากที่เต้นั้นกินข้าวกับพี่ๆ ในแผนกเสร็จ เต้เองได้ขอตัวออกมาจากร้านอาหารก่อนเพื่อที่เขานั้นจะได้มีเวลาโทรหาพี่ไทม์ เต้ได้เดินเข้าไปซื้อน้ำอัดลมในร้านสะดวกซื้อก่อนที่เขาจะเดินถือมันตรงมายังลิฟต์ของบริษัทพร้อมกับใช้มืออีกข้างหนึ่งที่ยังว่างนั้นโทรหาพี่ไทม์

"ฮัลโหลว่าไงเต้ กินข้าวเสร็จแล้วเหรอ" เสียงของพี่ไทม์เอ่ยถามผ่านสมาร์ตโฟนที่เต้นั้นถือแนบหูอยู่

"ครับ กินเสร็จแล้วครับ กำลังจะเดินกลับเข้าไปในออฟฟิศ พี่ไทม์ล่ะครับ กินข้าวเสร็จหรือยัง"

"ยังเลย นั่งกินไปด้วย คุยไปด้วย ก็เลยช้า" พี่ไทม์เอ่ยตอบเต้พร้อมกับเสียงคนพูดคุยในสมาร์ตโฟนที่ดังแว่วๆ ออกมา ทำให้เต้พอจะเดาออกว่าเสียงเหล่านั้นน่าจะเป็นเสียงของพนักงานในทีมฝั่งนั้นที่พี่ไทม์ออกไปกินข้าวด้วย

"เพลินเลยนะ คิดถึงผมบ้างหรือเปล่าเนี่ยพี่ไทม์!" เต้แอบใช้น้ำเสียงน้อยใจถามพี่ไทม์ โดยในจังหวะนั้นเองเต้ได้เดินมาถึงด้านหน้าของลิฟต์ที่ชั้นล่างของออฟฟิศพลางใช้นิ้วกดปุ่มเพื่อให้ลิฟต์นั้นลงมารับเขา

"คิดถึงสิ ใครจะไม่คิดถึงล่ะ"

คำตอบของพี่ไทม์ทำเอาเต้ยิ้มแก้มแดง ก่อนที่ประตูลิฟต์ที่อยู่ตรงหน้าเขาจะค่อยๆ เปิดออกมา เต้ก้าวเท้าเดินเข้าไปด้วยท่าทีที่มีความสุขพร้อมกับหมุนตัวเพื่อที่จะหันหน้าไปทางเข้ามาของลิฟต์ ซึ่งในจังหวะนั้นเองเขาก็ต้องตกใจที่เห็นพี่ชานนท์มายืนอยู่ตรงหน้าของเขาโดยที่เขาเองไม่รู้เลยว่าพี่ชานนท์เดินมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ หรืออาจจะมาตั้งแต่ที่เขาเริ่มโทรหาพี่ไทม์แล้วก็ได้

"อ่า... เออ" เต้อ้ำอึ้งไม่รู้จะพูดอะไรเมื่อเห็นพี่ชานนท์ยืนอยู่ตรงนี้ ก่อนที่พี่ชานนท์จะเดินเข้ามาในลิฟต์ มายืนอยู่ข้างๆ เขา มันยิ่งทำให้เต้หัวใจเต้นแรงด้วยความตกใจมากขึ้น

"เต้! เต้! ได้ยินพี่ไหมเนี่ย" เสียงของพี่ไทม์ดังออกมาจากสมาร์ตโฟน ซึ่งในจังหวะนี้เขาไม่ได้ฟังแล้วว่าพี่ไทม์จะเอ่ยหรือถามอะไรเขาออกมา

"แค่นี้นะพี่ เดี๋ยวค่อยคุยกันครับ" เมื่อเต้นั้นเอ่ยพูดจบ เขาก็กดวางสายไปในทันทีพร้อมกับประตูลิฟต์ที่ค่อยๆ ปิดลง

บรรยากาศในลิฟต์ที่มีเพียงเต้และพี่ชานนท์นั้น มันทำให้เขารู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูกจนลิฟต์นั้นค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาจนถึงชั้นสาม ชั้นที่เขาและพี่ชานนท์จะต้องออกไปทำงาน เต้ก้าวเท้าออกมาจากลิฟต์ด้วยหัวใจที่ยังคงเต้นระรัวพร้อมกับความหวังว่าพี่ชานนท์จะไม่ได้ยินในสิ่งที่เขาพูดคุยกับพี่ไทม์

"เต้!"

เสียงเอ่ยเรียกของพี่ชานนท์ทำเอาเต้สะดุ้งด้วยความตกใจ ก่อนที่พี่ชานนท์จะเดินออกมาจากลิฟต์และมายืนอยู่ข้างๆ เขา หัวใจของเต้เริ่มเต้นเร็วขึ้นแต่เขานั้นพยายามทำห้สีหน้าให้ดูนิ่งที่สุด

"ครับ" เต้หันไปขานรับพี่ชานนท์พลางยิ้มเล็กๆ

พี่ชานนท์มองหน้าเต้พร้อมกับแววตาที่ทำให้เต้นั้นรู้ตัวในทันทีว่าพี่ชานนท์กำลังมีคำถามอยู่ภายในใจ

"นี่เรากับพี่ไทม์ สนิทกันถึงขั้นไหนแล้ว?"

คำถามของพี่ชานนท์ทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าพี่ชานนท์นั้นน่าจะได้ยินในสิ่งที่เขาพูดคุยกับพี่ไทม์อย่างแน่นอน

"อ่า..." เต้อ้ำอึ้งพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงไม่หยุด สายตาของพี่ชานนท์ยังคงจ้องมองอยู่ที่เขาอย่างไม่ละสายตา

"เออ..."

 

เอาไงดีวะ พี่ชานนท์เขาต้องรู้แล้วแน่ๆ เลย ว่าผมกับพี่ไทม์เป็นอะไรกัน เราจะบอกเขาเลยดีไหม

 

เต้มองหน้าพี่ชานนท์อยู่อย่างนั้น จนลิฟต์ที่เขาขึ้นมาพร้อมกับพี่ชานนท์นั้นปิดและลงไปรับพนักงานข้างล่างแล้ว พี่ชานนท์ค่อยๆ เอามือทั้งสองข้างล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงพลางยิ้มเล็กๆ

"ถ้าให้พี่เดา พี่ว่าเองกับพี่ไทม์ น่าจะอยู่ในขั้น..."

พี่ชานนท์ลากน้ำเสียงยาว ยิ่งทำให้เต้รู้สึกลุ้นมากขึ้นว่าพี่ชานนท์จะพูดอะไรออกมา

"แฟน! ใช่ไหม?"

คำพูดของพี่ชานนท์ทำให้เต้ตกใจที่ตอนนี้พี่ชานนท์เขารู้แล้วว่าเขากับพี่ไทม์เป็นอะไรกัน ก่อนที่ในจังหวะนั้นลิฟต์ที่ลงไปรับพนักงานก็ค่อยๆ เปิดประตูออกที่ชั้นสาม ทำให้พี่ชานนท์หันหลังกลับไปมองที่ยังตัวลิฟต์ มีพนักงานจากแผนกอื่นๆ นั้นขึ้นมา พี่ชานนท์หันมาสบตาเต้อีกครั้งก่อนที่จะก้าวเท้าเดินผ่านเต้ไปยังแผนกในทันที ทิ้งให้เต้ยืนมองพี่ชานนท์ที่เดินไปด้วยความรู้สึกที่ไม่เป็นตัวของตัวเองมากที่สุด เขากลัวว่าพี่ชานนท์จะเอ่ยปากบอกเรื่องนี้ให้พี่ๆ ในแผนกได้รู้ ก่อนที่พี่ไทม์จะเอ่ยปากบอกทุกคนไป

 

꧁⊱ ⊰꧂

 

เต้รู้สึกไม่เป็นตัวเองมากถึงมากที่สุด แม้กระทั่งข้อความที่พี่ไทม์ส่งมาพูดคุยกับเขา เขาเองยังไม่กล้าที่จะพิมตอบอะไรกลับไปเลย เขาชำเลืองสายตามองพี่ชานนท์ที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะทำงานของเขาด้วยความกลัวๆ กลัวว่าพี่ชานนท์จะเดินไปบอกพี่ๆ ในแผนกทุกคนว่าเขาและพี่ไทม์เป็นแฟนกัน ความรู้สึกกดดันนี้ล่วงเลยมาจนถึงเวลาเลิกงาน เสียงกระดิ่งของการเลิกงานที่ดังขึ้น ทำให้พนักงานที่จะกลับบ้านต่างลุกขึ้นจากโต๊ะและเตรียมตัวที่จะกลับบ้านกัน

เต้ยังคงนั่งกังวลอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเอง พลางชำเลืองสายตามองพี่ชานนท์ที่กำลังนั่งคุยกับพี่บอมและพี่โน้ตอยู่

"เต้! กลับบ้านไหม" พี่สรรที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาเอ่ยถามพลางลุกขึ้นยืนเพื่อเตรียมตัวที่จะกลับบ้าน

"อ๋อ ยังครับพี่สรร ว่าจะรอคนซาๆ ลงกว่านี้ครับ" เต้เอ่ยตอบ

"โอเค งั้นพี่กลับแล้วนะ" พี่สรรเอ่ยก่อนที่เต้จะยกมือเพื่อเอ่ยลาพี่สรร โดยที่ที่จังหวะนั้นสายตาของเขาก็จ้องมองพี่ชานนท์ไม่ห่าง จนในที่สุดสายตาของเขาก็สบสายตากับพี่ชานนท์เพื่อเป็นการบอกให้พี่ชานนท์รู้ว่าเขามองอยู่

"กลับกันเลยก็ได้นะ เดี๋ยวกูอยู่เคลียร์เอกสารอีกแป๊บหนึ่ง" พี่ชานนท์เอ่ยพูดกับพี่บอมและพี่โน้ต ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานของเขาและค่อยๆ เดินมาหาเต้

"ไม่กลับบ้านเหรอ" พี่ชานนท์เอ่ยถามเมื่อเดินมาถึง พร้อมกับท่าทีที่ทำตัวเหมือนว่าปกติ เหมือนว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยเมื่อตอนบ่าย

"ยังครับ ผมมีเรื่องจะคุยกับพี่ครับ"

เต้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ เขาอยากพูดคุยกับพี่ชานนท์ให้แน่ใจว่าพี่ชานนท์นั้นจะยังไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกใคร

"อืม... ได้สิ เดี๋ยวรอทุกคนกลับก่อน แล้วเราค่อยคุยกัน"

พี่ชานนท์พยักหน้ารับปากเต้ ก่อนที่เขาจะหมุนตัวและเดินกลับโต๊ะของตัวเองไป ทิ้งให้เต้นั่งมองพี่ชานนท์ที่เดินกลับไปที่โต๊ะนั้นด้วยใจที่สั่นๆ

หลังจากที่พี่ๆ ในแผนกต่างพากันออกจากออฟฟิศไปแล้วนั้น เต้ได้พาพี่ชานนท์ออกมายืนคุยตรงบริเวณทางบันไดหนีไฟที่อยู่ข้างนอกอาคาร ทำให้เต้ได้มองเห็นท้องฟ้าสีส้มยามเย็นที่ตอนนี้ดวงอาทิตย์ใกล้ลาลับท้องฟ้าลงไปทุกที

เต้หันหน้ามามองพี่ชานนท์ที่กำลังยืนดูท้องฟ้าที่เต้นั้นดูอยู่เหมือนกัน

"พี่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับพี่ชานนท์ ว่าผมกับพี่ไทม์เป็นแฟนกัน" เต้เริ่มเอ่ยปากถามเมื่อมันได้เวลาที่สมควร

พี่ชานนท์ที่กำลังมองท้องฟ้ายามเย็นอยู่นั้นก็ค่อยๆ ยิ้มเล็กๆ ให้เต้ได้เห็นมัน

"ตอนแรกก็ไม่แน่ใจหรอก ว่าใช่ไหม ก็แค่ลองถามดูเพื่อให้แน่ใจแค่นั้น" พี่ชานนท์ค่อยๆ หันมามองหน้าเต้ ทำเอาเต้แอบตกใจเล็กๆ ที่เขาเองเป็นคนทำให้พี่ชานนท์มั่นใจว่าเขากับพี่ไทม์นั้นเป็นแฟนกัน

"อ่า..." เต้ไม่รู้จะพูดอะไรออกมา เขารู้สึกเขินขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"เอาอะไรไปมัดใจพี่ไทม์เนี่ย พี่ไทม์เขาถึงยอมเป็นแฟนกับเรา พี่ว่าพี่ไทม์เขาก็ไม่ได้ดูว่ามีท่าทีที่เป็นเกย์เลยนะ" พี่ชานนท์เอ่ยถามด้วยความสงสัย เป็นประโยคคำถามที่ทำให้เต้แอบขำในใจ เพราะสิ่งที่ทำให้เขามัดใจพี่ไทม์ได้นั้น คือการว่าพี่ไทม์แบบที่ไม่มีใครทำนั่นเอง

"ไม่รู้เหมือนกันครับ" เต้ไม่กล้าที่จะเอ่ยออกไป ก่อนที่พี่ชานนท์จะหัวเราะออกมาเบาๆ

"ช่างมันเถอะ พี่ไม่ได้สนใจอะไรขนาดนั้น" พี่ชานนท์ตอบพลางหันหน้ากลับไปมองพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าอีกครั้ง

"ความรักนี่มันเข้าใจยากจริงๆ นะ"

พี่ชานนท์พึมพำจนทำให้เต้แอบขมวดคิ้วเล็กๆ เพราะไม่รู้ว่าพี่ชานนท์กำลังคิดอะไรอยู่

"พี่ชานนท์ครับ ผมรบกวนพี่อย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้ให้พี่ๆ คนอื่นรู้ได้ไหมครับ ผมสัญญากับพี่ไทม์ไว้ เดี๋ยวพี่ไทม์เขาจะกลับมาบอกกับทุกคนเองครับ" เต้รีบเอ่ยปากร้องขอ

"อืม... เข้าใจ" พี่ชานนท์เอ่ยพลางพยักหน้าไปด้วย

"จริงๆ ผมไม่ได้อยากจะปิดทุกคนนะครับ ผมแค่อยากจะรอเวลานั้น เวลาที่เหมาะสมครับ" เต้พยายามเอ่ยเพื่อให้พี่ชานนท์เข้าใจ

"ไม่ต้องห่วงหรอก ถ้าพี่บอก พี่บอกไปตั้งนานแล้ว สบายใจได้" คำพูดของพี่ชานนท์ทำให้เต้รู้สึกผ่อนคลายความกังวล ตอนนี้เขารู้สึกดีขึ้นอย่างมากที่ได้คุยกับพี่ชานนท์ตรงนี้ รวมถึงรู้สึกดีที่พี่ชานนท์ก็ไม่ได้มีท่าทีที่รังเกียจอะไรเขาเลย

 

꧁⊱ ⊰꧂

 

ตอนนี้เต้รู้สึกกับพี่ชานนท์เปลี่ยนไป เขารู้สึกดีที่พี่ชานนท์นั้นรู้เรื่องราวของเขากับพี่ไทม์ แถมพี่ชานนท์ก็ยังรักษาคำสัญญาที่ให้ไว้ว่าจะยังไม่บอกใคร รอจนกว่าพี่ไทม์จะบอกเอง เต้ได้เริ่มสังเกตการทำงานของพี่ชานนท์ที่ได้รับตำแหน่งชั่วคราวแทนพี่ไทม์ ซึ่งก็ดูเหมือนว่าพี่ชานนท์จะทำได้คล่องมากขึ้น จัดการอะไรได้เก่งมากขึ้น เรียกได้ว่าถ้าพี่ไทม์ลาป่วยหรือไปดูงานที่ต่างจังหวัดอีกครั้ง ก็แทบไม่ต้องห่วงแผนกเลยเพราะมีพี่ชานนท์คอยดูแลแล้ว

"คุณชานนท์" เสียงของคุณนิพลนั้นเอ่ยเรียกดังมาจากทางเข้าของแผนก ก่อนที่เขานั้นจะเดินตรงดิ่งมายังโต๊ะทำงานของพี่ชานนท์ ทำเอาทุกคนรวมถึงเต้เองหันมามองที่โต๊ะทำงานของพี่ชานนท์ในทันที

"ครับคุณนิพล" พี่ชานนท์เอ่ยพร้อมกับลุกขึ้นยืนที่โต๊ะทำงานของตัวเอง

"พอดีมีงานระบบใหม่จากลูกค้า ตอนแรกว่าจะรออินไทม์มัน แต่น่าจะไม่ทันการณ์ ยังไงผมจะให้คุณเข้ามารับงานและดูแลก่อนอินไทม์กลับมา คุณดูแลไหวไหม?" คุณนิพลเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่จริงจัง

เต้มองหน้าพี่ชานนท์พร้อมกับการเอาใจช่วยให้พี่ชานนท์กล้ารับงานจากคุณนิพล

"ไหวครับ เดี๋ยวยังไงผมจะคุยและส่งงานให้คุณอินไทม์ต่อครับ" พี่ชานนท์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงฉะฉาน ทำเอาเต้ยิ้มด้วยความยินดีที่พี่ชานนท์นั้นกล้ารับปาก

"ดี! งั้นเดินตามผมมาเลย" คุณนิพลเอ่ยส่งท้ายพลางกลับหลังหันและเดินออกจากโต๊ะของพี่ชานนท์ไป โดยในจังหวะนั้นพี่ๆ ในแผนกรวมถึงเต้เองก็ปรบมือเบาๆ และให้กำลังใจพี่ชานนท์ที่กล้าจะรับงานนี้แทนพี่ไทม์

"สุดยอดไปเลยพี่ชานนท์" เต้เอ่ยชมพร้อมกับยิ้ม ซึ่งมันก็ทำเอาพี่ชานนท์เขินแก้มแดง ก่อนที่พี่ชานนท์นั้นจะเดินออกจากโต๊ะทำงานและเดินตามคุณนิพลไป

ซึ่งในคืนวันนั้นเต้ได้โทรไปเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ให้พี่ไทม์ฟัง น้ำเสียงของพี่ไทม์นั้นดูยินดีอย่างมากที่เขานั้นเลือกฝากแผนกไว้กับคนที่เขานั้นคิดไม่ผิดจริงๆ

"พี่ไทม์! พี่ต้องกลับมาเลี้ยงข้าวเลี้ยงขนมพี่ชานนท์เลยนะ เขาดูแลแผนกพี่ตอนที่พี่ไม่อยู่เยอะมากเลยนะ" เต้เอ่ยแซวจนทำให้พี่ไทม์หัวเราะออกมา

"เฮ้ย! จะพูดอย่างนั้นก็ไม่ถูก แผนกนี้ไม่ใช่ของพี่คนเดียว เป็นของทุกคน พี่ก็แค่ลูกจ้างคนหนึ่งที่ได้มาคุมแผนกนี้ก็เท่านั้นแหละ" พี่ไทม์เอ่ยตอบ

"แต่ยังไงพี่ก็ต้องเลี้ยงข้าวเลี้ยงขนมพี่ชานนท์เขานะพี่ไทม์" เต้เอ่ยซ้ำ

"ได้... ไม่มีปัญหาหรอก" พี่ไทม์เอ่ยพลางหัวเราะออกมาเบาๆ

"เออพี่ไทม์" เต้เอ่ยแทรกเสียงหัวเราะของพี่ไทม์

"หือ? ว่า?"

"วันศุกร์นี้พี่จะกลับมาถึงออฟฟิศประมาณกี่โมงครับ"

"ก็... น่าจะประมาณสี่โมงห้าโมงเย็นนั่นแหละ เต้มีอะไรหรือเปล่า"

"อ๋อ... เปล่าครับ แค่อยากรู้เฉยๆ ครับ" เต้เอ่ยปฏิเสธ แต่ในความเป็นจริงเขาอยากจะรู้ว่าพี่ไทม์จะจำได้หรือเปล่า ว่าจะชวนเขาไปกินข้าวหลังจากที่พี่ไทม์กลับมาก็แค่นั้น

"เออพี่ไทม์" เต้รีบพยายามเปลี่ยนเรื่องในทันที

"ต้นเดือนหน้าหลังจากกลับมาจากที่ไปเที่ยวกันน่ะ ผมมีนัดรวมรุ่นกับเพื่อนนะ พี่ไทม์จะไปด้วยกันไหม ผมจะได้บอกให้เพื่อนเขาจองโต๊ะเผื่อพี่ไทม์ด้วย" เต้เอ่ยถามพี่ไทม์ถึงเรื่องที่ตินเคยเอ่ยปากชวนเขาเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน

"อืม... พี่ขอคิดดูก่อนได้ไหม เผื่อมันติดอะไร เอาไว้ใกล้ๆ แล้วพี่จะบอกนะ"

"ครับ... พี่ไทม์" เต้เอ่ยตกลงกับสิ่งที่พี่ไทม์เอ่ยออกมา ที่ถึงแม้ว่าเขาจะรู้สึกเฟลนิดๆ เพราะเขาอยากได้คำตอบว่า ไป แทนการ คิดดูก่อน มากกว่า

 

~ โปรดติดตามตอนต่อไป ~

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว