ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

ชื่อตอน : 45ความจริง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ม.ค. 2564 21:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
45ความจริง
แบบอักษร

“เชิญทุกคนทานได้ตามสบาเลยนะมื้อนี้ถือว่าฉันเลี้ยงฉลองงานแต่งของหนูอลิซกับไอ้อลัน” ูตานเอ่ยพูดออกมาทันทีที่ทุกคนต่างนั่งพร้อมหน้ากัน

อาหารจานหรูหลายสิบจานถูกวางเรียงสวยงามตามแบบฉบับคนรวย ทั้งหมดต่างมองหน้ากันด้วยความไม่เต็มใจก่อนจะลงมือทานอาหารกันอย่างเงียบๆโดยเฉพาะอลันที่เริ่มนั่งไม่อยู่สุข ใจเขาตอนนี้แทบจะขาดใจยามนึกถึงเรื่องที่เพื่อนรักโทรมาบอกเมื่อคืน....

 

“ไงมึงแต่งงานแล้วเป็นไง” เสียงปลายสายกรอกเข้ามา

“เฮ้ออ..มึงก็น่าจะรู้ดีหนิ่”

“เอาเถอะหน่าทนหน่อย...แต่จะว่าไปกูมีเรื่องอยากกจะบอกให้มึงรู้ว่ะ” เคเลนไม่รอช้าที่จะบอกเรื่องราวที่คาใจเค้าให้เพื่อนทราบ

“อือ ว่ามา” อลันตอบส่งๆ

“เมียมึงท้อง!!!”น้ำเสียงตะคอกดังหวังดึงสติเพื่อนตัวดีของเขาที่ไม่รู้เรื่องห่าอะไรเลย แต่การบอกกระทันหันแบบนี้เขารู้ดีว่ามันคงไม่ตั้งตัวรับทันแน่

“กูไม่ตลกนะ”

“ตลกเชี่ยอะไรกูพูดจริงเมียมึงท้อง!!!”

“..........”

ทุกอย่างเงียบสงบจนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ไอ้อลันมึงได้ยินกูไหม ฮัลโหลลลล ไอ้อลัน!!!!”

“กุ กูได้ยินแต่ขอเวลากูตั้งสติก่อน”

หลังจากทั้งคู่ได้คุยกันจนทำให้อลันได้รู้ถึงอาการของเมียเค้าที่เริ่มไม่สู้ดีนักแล้วไหนจะลูกของเขาอีกที่เสี่ยงเเท้งได้ง่าย ใจหนุ่มก็แทบจะบินไปรับเมียมาอยู่ภายใต้การดูแลอย่างท่วงทีแต่ติดตรงที่ถ้าคนอย่างซูตานรู้คงมีหวังเกิดปัญหาใหญ่เป็นแน่ แต่ก็ได้คำปรึกษาที่ดีจากเพื่อนรักของเขาที่คอยปลอบด้วยคำพูดที่ดึงเปลี่ยนความคิดของเขา

“ไม่มีปู่คนไหนฆ่าหลานตัวเองหรอก”

ก็จริงอย่างที่เคเลนพูด ในโลกนี้มีคนใจร้ายหลายรูปแบบแต่ความโหดร้ายนั้นย่อมมีสิ่งหนึ่งที่ทำให้ใจอ่อนโยน อย่างเขาที่มีผู้หญิงที่รักและลูกน้อยที่จะลืมตาดูโลกมาคอยปลอบประโลมใจอันแข็งแกร่งแม้เขาจะไม่เคยบอกให้เธอได้รู้เลยก็ตามเถอะ

“มัวแต่นั่งเหม่อคิดอะไรอยู่หรอคะพี่อลัน อาหารตรงหน้าเย็นชืดไปหมดแล้ว” อลิซที่เห็นอีกคนนั่งเหม่อทำได้เพียงแต่เอื้อมมือบางไปจับเเขนเขย่าเบาๆ

“ไม่มีอะไรหรอกแค่เหนื่อยๆ” อลันหันไปมองคนข้างๆแวบนึงก่อนจะหันกลับมาสนใจอาหารตรงหน้า

เวลาล่วงเลยไปจนมืดทุกคนต่างเริ่มแยกย้ายกันไปในที่ของตัวเองมีเพียงแต่อลันที่นั่งอยู่ที่เดิมทิ้งให้อลิซกลับไปรอที่บ้านก่อน

“นายท่านพร้อมแล้วครับคุณอลัน” ลูกน้องมือขวาของซูตานเดินลงมาตามชายหนุ่มทันทีที่ซูตานพร้อม

“นาย....” ยังไม่ทันที่อลันจะเก้าขาเดินเสียงของเจอาร์ก็ดึงสติให้เขากลับไปมองเจ้าของเสียง

คิ้วหนาเบิกขึ้นด้วยความสงสัยที่อยู่ๆลูกน้องคนสนิทก็เอ่ยเรียกขึ้น

“มีอะไร”

“นายคิดดีแล้วใช่ไหมที่จะบอกเรื่องนี้กับนายใหญ่” เจอาร์เดินเข้ามากระสิบข้างหูชายหนุ่มเบาเพราะเกรงว่าถ้าขืนพูดดังต้องมีคนรู้เรื่องนี้เยอะเป็นแน่ดีไม่ดีอาจจะพาอันตรายมากๆมาสู่ตัวผู้เป็นนายได้

“มึงจะพูดอะไรดูรอบๆด้วยที่นี่ไม่ได้มีเเค่พวกเรา” อลันเอ็ดลูกน้องคนสนิทเบาๆก่อนจะกลับหลังเดินขึ้นไปชั้นบนของบ้านเพื่อพบซูตานดังเดิม

เจอาร์ได้แต่เกาหัวเบาพลางเดินตามหลังเจ้านายไม่ห่าง

.

.

.

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว