Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Shot 5 : อารมณ์และความรู้สึก

ชื่อตอน : Shot 5 : อารมณ์และความรู้สึก

คำค้น : มิวกลัฟ มิว กลัฟ หวานใจมิวกลัฟ yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2564 21:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Shot 5 : อารมณ์และความรู้สึก
แบบอักษร

Shot 5 : อารมณ์และความรู้สึก 

 

ณ ห้องจัดเลี้ยง 

 

“ไอ้เก้า กูบอกว่ากูจะกลับไง มึงอยากมามึงก็มาคนเดียวดิวะจะลากกูมาด้วยทำไมเนี่ย” มิวโวยวายเมื่อเก้าลากเขามายังห้องจัดเลี้ยงด้วย 

 

“ก็มาเป็นเพื่อนกูหน่อยดิวะ” เก้าพูด 

 

“เหอะ! มาเป็นเพื่อน สุดท้ายมึงได้เหยื่อก็ต่างคนต่างไปอยู่ดีป่ะวะ” มิวพูดอย่างหงุดหงิด 

 

“ถามจริง จะรีบกลับไปไหนห๊ะ" เก้าถามอย่างสงสัย 

 

“ก็...” มิวยังพูดไม่ทันจบเก้าก็พูดขึ้นเสียก่อน 

 

“โหไอ้มิว มึงดูน้องคนนั้นดิ ขาว สวย หมวย เอ็กซ์ สเป็คกูเลยมึง” เก้าพูดพลางมองไปยังสาวสวยเด็กเสิร์ฟของคุณอัครา 

 

“เฮ้อออ...” มิวถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย 

 

“เดี๋ยวนะ ปกติมึงไม่ใช่แบบนี้นี่หว่า” เก้าถามอย่างสงสัยเพราะปกติเพื่อนเขาก็ไม่ได้ต่างจากเขาสักเท่าไหร่ 

 

“อะไรของมึงอีกล่ะ” มิวถามด้วยน้ำเสียงติดจะรำคาญ 

 

“มึงก็ไม่ต่างจากกูนักหรอกแค่ไม่แสดงออก เห็นนิ่งๆเงียบๆฟาดเรียบทุกราย เล่นตัวท้อปทั้งนั้น” เก้าพูดแกมประชด เพราะหญิงสาวที่เข้ามาเสนอตัวให้มิวถึงที่ล้วนแล้วมีแต่เกรดพรีเมี่ยมทั้งสิ้น 

 

“ก็กูหล่อ เค้าอุตส่าห์เข้ามาเสนอ กูก็แค่มีน้ำใจสนองก็แค่นั้น” มิวพูดพลางยักไหล่อย่างคนเหนือกว่า 

 

“เออ! กูไม่เถียง แต่จะว่าไปเด็กคุณอัครานี่เด็ดสมคำร่ำลือนะมึงว่ามั้ย” เก้าพูดพลางกวาดตามองเหล่าบรรดาหญิงสาวที่คุณอัคราจ้างมา 

 

“ก็งั้นๆ” มิวพูดอย่างไม่ใส่ใจ 

 

“งั้นๆหรอวะ เท่าที่ดูนี่ท้อปคลาสเลยนะเว้ย” เก้าพูดอย่างงงๆกับปฏิกิริยาของเพื่อน 

 

“ก็จริงอยู่” มิวพูดพลางมองไปรอบๆ 

 

“แล้ว?” เก้าหันไปถาม 

 

“ก็กูบอกแล้วไงว่ากูมีของเด็ดกว่า” มิวพูดพลางแหวกปกเสื้อเล็กน้อยเพื่อให้เก้าเห็นรอยรักรอยช้ำจากกิจกรรมอันเร่าร้อนที่เพิ่งผ่านมาเมื่อคืน 

 

“เชี่ย! ว่าแต่ใครวะสามารถฝากรอยรักไว้บนร่างกายมึงได้ ปกติไม่เคยยอมให้ใครนี่หว่าแสดงว่าเด็ดจริง” เก้ามองอย่างตื่นเต้นเพราะเพื่อนของเขาไม่เคยให้ใครฝากรอยรักไว้บนร่างกายสักครั้ง 

 

“หึหึ” มิวยกยิ้มร้ายพลางนึกไปถึงคนที่น่าจะยังคงนอนหลับอยู่บนเตียงของเขา 

 

“เดี๋ยวนะ นี่มึงอย่าบอกนะว่า...” เก้าถามอย่างอึ้งๆเมื่อนึกถึงใครบางคนที่มิวขอยาไปใช้ด้วย 

 

มิวพยักหน้าพลางยกยิ้มมุมปาก 

 

“เอาจริงหรอวะ” เก้าถาม 

 

“ทำไมวะ” มิวถาม 

 

“ก็น้องมันไม่ใช่สเป็คมึงเลยไง หรือว่ามึงกินยาเข้าไป” เก้าถาม 

 

“เปล่า” มิวปฏิเสธ 

 

“ได้ไง” เก้ายังเซ้าซี้ไม่เลิก 

 

“แล้วทำไมจะไม่ได้วะ” มิวถาม 

 

“ก็น้องมันโคตรแมนซะขนาดนั้นมังกรผงาดด้วยหรอวะ เรดาร์ทำงานผิดปกติหรือเปล่ามึง” เก้าถาม 

 

“หึหึ สิ่งที่เห็นอาจไม่เป็นอย่างที่คิดเสมอไป กูบอกได้คำเดียว...โคตรถูกใจ” มิวพูดด้วยรอยยิ้ม 

 

“โอ้โห คุณมิวพูดมาขนาดนี้ผมนี่อยากลองเลย” เก้าพูด 

 

“ลองขนาดเท้าผมหรอครับคุณเก้า” มิวพูดด้วยน้ำเสียงประชด 

 

“ใจเย็นครับเพื่อน หวงหรอครับ” เก้าพูดพลางยิ้มกรุ้มกริ่ม 

 

“ไม่ได้หวงเว้ย ก็แค่ถูกใจ เบื่อเมื่อไหร่กูก็ทิ้งเมื่อนั้น” มิวพูด 

 

“เหอะ” เก้าแค่นหัวเราะ 

 

“อะไร” มิวถาม 

 

“เปล๊า” เก้ายักไหล่กับความวางท่าของเพื่อน 

 

“เฮ้อออ...คุยกับมึงแล้วเสียเวลาว่ะ” มิวรู้ว่าเก้าคิดอะไร 

 

“เอ้า” เก้าพูดอย่างงงๆ 

 

“กูกลับก่อนนะ” มิวพูด 

 

“เห้ย! เดี๋ยวดิ” เก้ารั้งไว้ 

 

“บาย” แต่มิวก็ไม่สนใจยกมือลาเพื่อนพลางเดินออกไปทันที 

 

เมื่อมิวออกไปแล้ว 

 

“ทำเป็นปากดี ใจจดใจจ่อขนาดนั้น ไม่ใช่ว่าโดนตกทั้งพี่ทั้งน้องนะ” เก้าพึมพำพลางยกยิ้มเมื่อเพื่อนเดินออกไปแล้ว 

... 

.. 

. 

ณ คอนโดมิว 

 

“ยังไม่ตื่นอีกหรอเนี่ย” มิวเดินมาที่เตียงที่กลัฟยังคงหลับสนิทอยู่ มือหนาแตะซอกคอ แตะหน้าผากจนกลัฟรู้สึกตัว 

 

“อืม” กลัฟครางงืมในลำคอ เขาขยับเล็กน้อยแล้วเงียบไปอีกครั้ง 

 

“ตื่นได้แล้ว” มิวตบแก้มกลัฟเบาๆสองสามทีเพื่อให้กลัฟตื่น 

 

“อื้มมม” กลัฟหันหน้าหลบอย่างนึกรำคาญ 

 

“ตื่นได้แล้วกลัฟ ลุกไปอาบน้ำล้างตัวก่อนเร็วพี่สั่งข้าวขึ้นมาให้แล้ว” มิวพูดพลางจับหน้ากลัฟหันมาทางตน 

 

“ไม่เอาอ่ะ ผมจะนอนนน” กลัฟพูดอย่างคนขี้เซาพลางขยับตัวหนีด้วยความรำคาญ 

 

“โอ๊ะ โอ้ย ทำไมเจ็บก้น” กลัฟขมวดคิ้วพลางเอามือลูบก้นตัวเอง ด้วยความเจ็บทำให้กลัฟตื่น และตื่นทันทีเมื่อนึกบางอย่างขึ้นมาได้ 

 

“เฮ้ย! อ่ะ ซี๊ดดดส์” ด้วยความตกใจกลัฟดีดตัวลุกขึ้น ด้วยความเจ็บร้าวที่ช่องทางด้านหลังทำให้กลัฟทิ้งตัวนอนลงไปอย่างเดิม 

 

“หึหึ” มิวหัวเราะกับท่าทางโบ๊ะบ๊ะของกลัฟ 

 

“หัวเราะอะไร แล้วมึงมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” กลัฟถามอย่างไม่พอใจ 

 

“ก็แล้วทำไมจะอยู่ไม่ได้ นี่มัน ห้อง กู!” มิวพูดย้ำในท้ายประโยค 

 

“สัส!” กลัฟสบถพลางหลบตาแก้เก้อ 

 

“แล้วก็พูดจาให้มันดีดี กูแก่กว่ามึงหลายปีช่วยเคารพกูด้วย” มิวพูด 

 

“เหอะ กูเคารพคนอายุมากกว่าเสมอ แต่กูเลือกคน” กลัฟพูด 

 

มิวลงไปนั่งหน้ากลัฟบนเตียง 

 

“เรียกกูว่าพี่มิว” มิวพูดพลางจ้องตากลัฟ 

 

“ฝัน... อื้อออ” ไม่ทันที่กลัฟได้พูดจบมิวรวบตัวกลัฟเข้ามากอดพลางจูบปากอิ่มอย่างลงโทษ 

 

“ทำเชี่ย...อะ อื้มมม” มิวจูบปากอิ่มอีกครั้งพลางยกยิ้มเจ้าเล่ห์  

 

“ไอ้...อื้อออ” มิวจูบย้ำอีกครั้งเมื่อกลัฟไม่เรียกเขาว่าพี่มิว 

 

“กูจะจูบจนกว่ามึงจะเรียกกูว่าพี่มิว” มิวพูด 

 

“ไม่ อ่ะ พะ พี่มิว” กลัฟยันอกมิวไว้พลางหันหน้าหนีเมื่อเห็นว่ามิวโถมเข้ามาอีกครั้ง 

 

“พูดกับกู ก็มองหน้ากูด้วย” มิวพูด 

 

“เรื่องมาก” กลัฟพึมพำ 

 

“ได้ยินนะ” มิวพูด 

 

“ครับ พี่มิว” กลัฟหันมาแสร้งยิ้มให้มิว 

 

“ค่อยน่ารักหน่อย ถึงจะไม่เต็มใจทำก็เถอะ” มิวพูด 

 

“ปล่อยได้ยังอ่ะ” กลัฟถามเมื่อมิวยังกอดเขาไม่ปล่อย 

 

“ทำไม กอดแค่นี้ทำเป็นหวง ทีเมื่อคืน...ยังร้องขอให้เอาอยู่เลย” มิวกระซิบที่ข้างหูกลัฟในท้ายประโยค 

 

“ผมเนี่ยนะร้องขอ อย่ามาอำหน่อยเลย” กลัฟเถียงพลางผลักมิวออก 

 

มิวหยิบโทรศัพท์แล้วกดเล่นคลิปที่ตนอัดไว้แล้วส่งให้กลัฟดู 

 

“สัส! นี่มึงอัดคลิปไว้หรอ” กลัฟสบถอย่างตกใจ 

 

“กูก็แค่อยากจะให้มึงดู ว่าผู้ชายแมนๆอย่างมึงแมร่ง! ร่านชิบหาย” มิวพูดพลางยกยิ้มร้าย 

 

“ไอ้เชี่ย!” กลัฟปล่อยหมัดหวังจะต่อยคนปากเสีย แต่มิวคว้ามือกลัฟรับหมัดเบาๆอย่างรู้ทันพลางพลิกจับข้อมือเล็กแล้วผลักกลัฟกดลงกับที่นอนนุ่ม 

 

“อ๊ะ มึงจะทำอะไร!” กลัฟถามอย่างตกใจเมื่อถูกกดจนจมเตียง 

 

“หึ! คิดว่ากูพิศวาสมึงนักหรือไง” มิวแค่นหัวเราะพลางมองอย่างเหยียดๆ 

 

“ก็มึงทำแบบนี้ให้กูคิดว่าไง” กลัฟพูด 

 

“หลงตัวเองไปหรือเปล่า กูอยากจะฆ่ามึงให้ตายซะด้วยซ้ำไป” มิวพูด 

 

“ก็ฆ่าเลยสิถ้าคิดว่ากูผิด ฆ่ากูให้ตายตามน้องสาวมึงไปเรื่องจะได้จบ” กลัฟพูดประชดด้วยเริ่มรู้สึกจุกในลำคอขึ้นมาเล็กน้อย 

 

“ตายเลยก็ไม่สะใจกูอ่ะสิ มึงต้องเจ็บต้องทรมานกว่าน้องกูหลายเท่า!” พูดจบมิวก็ก้มลงซุกไซร้ซอกคอกลัฟอย่างนึกโมโห 

 

“อ่ะ ปล่อยนะเว้ย! ปล่อยยย” กลัฟสะบัดหน้าหนีพลางดิ้นขลุกขลักด้วยแรงอันน้อยนิด 

 

“อ้ะ ฮึก อื้อ” กลัฟหยุดดิ้นพลางสะอื้นด้วยความเจ็บใจ 

 

มิวเองก็หยุดเช่นกันเมื่อเห็นอีกคนปล่อยทั้งตัวและน้ำตา เขาจึงผละออกมาพลางหลับตาลงและถอนหายใจแรง 

 

กลัฟนอนนิ่งแต่น้ำตาก็ไหลไม่หยุด 

 

“โธ่โว้ย!” มิวสบถด้วยความหงุดหงิดใจพลางเดินออกจากห้องไป 

... 

.. 

. 

หลายวันผ่านไป 

 

ช่วงสายของวัน ณ มหาวิทยาลัย 

 

“เอ้อ ไอ้มายด์มึงติดต่อไอ้กลัฟได้ยังวะ” โบ๊ทถาม 

 

“ยังอ่ะ” มายด์ส่ายหน้าพลางกดโทรศัพท์ยุกยิกด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่น 

 

“มันหายไปไหนของมันวะ” โบ๊ทพูดอย่างนึกเป็นห่วงเพื่อน 

 

“แล้วกูจะรู้มั้ยก็อยู่ด้วยกันเนี่ย ว่าแต่ไอ้ไบรท์” มายด์หันไปหาไบรท์เมื่อไลน์หากลัฟแต่กลัฟไม่อ่านเลยสักข้อความ 

 

“อะไร” ไบรท์ถาม 

 

“มึงเจอมันเป็นคนสุดท้าย มึงไม่รู้หรอวะ” มายด์ถาม 

 

“เมื่อวันศุกร์กูไปส่งมันที่รถ แล้วกูก็กลับบ้านเลยติดต่อไม่ได้เหมือนพวกมึงอ่ะ” ไบรท์พูดอย่างนึกเป็นห่วงเช่นกัน 

 

“แล้วมันหายไปไหนของมันวะ โทรไปก็ไม่รับไลน์ก็ไม่อ่าน” โบ๊ทพูด 

 

“เย็นนี้เลิกคลาสแล้วไปหามันที่คอนโดดีมั้ย” มายด์เสนอ 

 

“เออ ความคิดดี” โบ๊ทเสริม 

 

“กูไปด้วย” ไบรท์พูด 

 

ขณะที่เขากำลังนัดแนะกันอยู่นั้น กลัฟก็เดินเข้ามาพอดี 

 

“กูว่าไม่ต้องไปและ” ไบรท์พูดเมื่อเห็นกลัฟเดินเข้ามาพอดี 

 

“ทำไมวะ มึงไม่ห่วงเพื่อนเลยหรอ” มายด์พูด 

 

“ก่อนจะว่ามันมึงหันไปดูข้างหลังมึงก่อน ไม่มีใครห่วงไอ้กลัฟมากเท่าไอ้ไบรท์แล้วมั้ย” โบ๊ทพูด 

 

“เฮ้ย ไอ้กลัฟมึงหายไปไหนมาวะติดต่อก็ไม่ได้ พวกกูเป็นห่วงกันแทบแย่กะว่าวันนี้มึงไม่มาจะบุกถึงบ้านแล้วเนี่ย” มายด์พูดยาว 

 

“...” กลัฟไม่พูดอะไร เขาค่อยๆนั่งลงพลางกัดปากเล็กน้อยด้วยความระบมที่ยังคงหลงเหลืออยู่ 

 

“เป็นไรวะ ท่าทางไม่ค่อยดีเลยมึง” ไบรท์มองกลัฟไม่วางตาอย่างคนสังเกต 

 

“กู...ไม่สบายนิดหน่อยอ่ะ” กลัฟพูด 

 

“แล้วไปหาหมอหรือยัง” ไบรท์พูดพลางยื่นมือไปแตะซอกคอแตะหน้าผากกลัฟ 

 

“ดีขึ้นแล้ว กินยาแล้ว” กลัฟพูดอย่างคนขี้รำคาญ 

 

“แต่มึง...” ด้วยความเป็นห่วงไบรท์อยากให้กลัฟไปหาหมอ 

 

“ก็กูบอกว่าไม่เป็นอะไรไง” กลัฟพูดเสียงดังจนเกือบจะตวาดด้วยความหงุดหงิดจากเรื่องที่เขาเจอมา 

 

ไบรท์เงียบเมื่อเห็นว่าคนที่เขาเป็นห่วงดูจะรำคาญ 

 

“ใจเย็นเว้ย ไอ้ไบรท์มันก็แค่เป็นห่วง” โบ๊ทพูดเมื่อเห็นบรรยากาศเริ่มไม่ค่อยดี 

 

กลัฟถอนหายใจยาวพลางหันหน้าหนี 

 

“เฮ้ยพวกมึง อีก 10 นาทีอาจารย์จะเข้าแล้ว ไปเรียนกันเดี๋ยวไม่ทัน” ด้วยบรรยากาศที่มาคุมายด์เลยตัดบทชวนเพื่อนเข้าคลาสทันที 

... 

.. 

. 

วันศุกร์ ณ มหาวิทยาลัย 

 

ในขณะที่กลัฟขึ้นรถกำลังจะขับกลับบ้านเสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นจากปลายสายที่ไม่ได้ระบุว่าใคร 

 

“ใครโทรมาวะ” กลัฟมองหน้าจออย่างสงสัยก่อนจะกดรับสาย 

 

“สวัสดีครับ” กลัฟรับสาย 

 

(พูดเพราะก็เป็นนี่) ปลายสายตอบกลับมา 

 

“มึง!” กลัฟสบถเมื่อจำเสียงปลายสายได้ว่าเป็นใคร 

 

(พูดจาดีดี แล้วอย่าตัดสายทิ้งเพราะยังไงมึงก็หนีกูไม่พ้นหรอก) มิวพูดดักอย่างเหนือกว่า 

 

“โทรมาทำไม” กลัฟถาม 

 

(คิดถึงเมีย) มิวพูดหยอก 

 

“สัส!” กลัฟสบถใส่พลางกัดฟันกรอด 

 

(เย็นนี้มาหาพี่ที่คอนโด พี่รู้ว่าเราจำทางได้) มิวพูด 

 

“ทำไมกูต้องไป” กลัฟถาม 

 

(ก็ถ้าไม่มาเนี่ย...จะไม่มีแค่พี่คนเดียวที่เห็นความร่านของน้องนะครับ) มิวพูดขู่ 

 

“นี่มึงจะแบลคเมล์กูหรอ คิดว่ากูกลัวมึงหรือไง กูเป็นผู้ชาย! ไม่มีเชี่ยอะไรต้องเสียหายทั้งนั้นแหล่ะ” กลัฟพูด 

 

(ก็แล้วแต่นะครับ ถ้า 2 ทุ่มกูยังไม่เห็นมึงที่คอนโด...) มิวพูดขู่ 

 

“มึงไม่ต้องมาขู่” กลัฟพูดแทรก 

 

(กูไม่ชอบขู่ แต่กูชอบทำ) 

 

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด 

 

พูดจบมิวก็ตัดสายทิ้งทันที 

... 

.. 

. 

...โปรดติดตามตอนต่อไป... 

พี่มิวเรียกกลัฟไปทำอะไรกันน้าาา  

เจอกันอีกทีวันเสาร์นะคะ ขอบคุณที่อ่านนะคะ 

ช่วงนี้สถานการณ์ไม่ค่อยดีเลย ดูแลสุขภาพตัวเองกันด้วยนะคะ ไม่จำเป็นอย่าออกจากบ้านนะคะแต่ถ้าจำเป็นก็ใส่ผ้าปิดปากปิดจมูก ล้างมือบ่อยๆด้วยนะคะ ไรท์อยู่ในเขตพื้นที่สีแดงเลย แงแง บางละมุง ชลบุรี แย่มากทำมาหากินไม่ได้เลย...แต่ก็สู้ๆนะคะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว