email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 15 รังแกคนป่วย

ชื่อตอน : บทที่ 15 รังแกคนป่วย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ธ.ค. 2563 18:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15 รังแกคนป่วย
แบบอักษร

บทที่ 15

 

รังแกคนป่วย

 

....เหมันต์

 

เหมันต์มองคนป่วยที่เหนื่อยอ่อนจากการทำกิจกรรมก่อนนอน ดวงตาของอีกฝ่ายหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ ผมทอดมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่ว่างเปล่า มือข้างขวาสอดไปที่ใต้ร่างของบัดดี้เอาไว้ที่เอวของอีกฝ่ายเพราะกลัวว่าอีกคนจะเผลอพลิกท่านอนทับแขนที่หักของตัวเอง ผมมองสำรวจร่างกายอยู่สักพัก

 

เพราะหลังจากที่เสร็จกิจกรรมบนเตียงถึง 3 ครั้ง ถึงได้หยุดลงเพราะอีกคนขู่ว่าจะให้เพื่อนมารับไปอยู่ด้วย ผมถึงได้หยุดลงไม่ได้กลัวว่าเพื่อนของอีกฝ่ายจะมารับตัวไปหรอก ก็แค่กลัวว่าอีกฝ่ายจะเกลียดตนไป ตั้งแต่ที่รู้ตัวว่าชอบบัดดี้ก็พยายามทำทุกอย่างที่คิดว่า'ดี'(( ☉д⊙)//ไรท์)

 

​​​​​ผมดูแลทุกอย่างหลังจากที่สงบศึกบนเตียง ไม่ว่าจะเช็ดตัวอีกฝ่าย เอาน้ำออก เปลี่ยนที่นอน เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ แต่ผมไม่ได้รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด แต่กลับตรงกันข้ามเพราะผมรู้สึกชอบมากกว่า มันรู้สึกดีต่อใจอย่างบอกไม่ถูก ถึงคนป่วยจะบ่นอะไรมากมาย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ขัดขืนก็ไม่ได้ เห็นแล้วมันรู้สึกชอบใจแปลกๆ บางทีบัดดี้ควรเป็นแบบนี้สักสองเดือน จะได้ไม่พยศปราบยากเหมือนตอนแรกๆ 

 

และ​​​​สิ่งที่ทำให้ตนรู้ตัวว่าชอบ ก็เพราะไอ้คิวมันบอกว่าถ้าไม่ได้ชอบ จะเป็นห่วงเป็นใยทำไม ทำไมถึงต้องไม่ชอบเวลาที่คนอื่นเข้าใกล้ ตอนแรกผมก็ปฎิเสธไปทันควันว่าไม่ใช่ เพราะคิดว่าอีกฝ่ายก็แค่ของเล่นที่ไม่อยากให้เสียไปเฉยๆ แต่พอไอ้คิวมันเดินเข้ามาตรวจแล้วทำให้อีกฝ่ายเสียน้ำตาแบบไม่ทันให้ตนรู้ตัวเลยว่ามันจะทำแบบนี้ ผมก็ใจหายวูบวาบไปหมด มันรู้สึกเจ็บหน่วงๆจี๊ดๆจนอยากจะเป็นคนเจ็บเสียเอง แต่จากนั้นก็รู้สึกแค้นๆ หงุดหงิด โดยที่ไม่รู้เลยว่ามันคืออะไร และหลังจากที่มันทำให้บัดดี้เสียน้ำตา ผมก็ซัดท้องมันไปทีหนึ่งเป็นการแก้แค้น

 

หลังจากนั้นผมก็พยายามสังเกตตัวเองตลอดเวลาที่อยู่ใกล้กับบัดดี้มันจะรู้สึกดีแปลกๆ แต่เวลาอยู่กับคนอื่นมันรู้สึกไม่ไว้ใจ รู้สึกเหมือนในใจยังต้องการอีกคนให้อยู่ข้างๆ  เวลาอีกฝ่ายทำท่าทาง เหมือนเด็กตนก็ชอบเผลอยิ้มออกมาไม่รู้ตัว มันเหมือนโดนมนต์สะกดยังไงไม่รู้

 

ตอนนี้เองก็คงเหมือนกัน เวลาที่อีกฝ่ายหลับมันก็ดูน่ารักไปอีกแบบ เผลอๆคงจะน่ารักกว่าตอนบ่นเยอะเลย ถึงตอนนี้ผมคล้ายจะมั่นใจแล้วว่าตนเองชอบ แต่ก็เหมือนมีอะไรบางอย่างที่ค้างคาใจ เขาเองก็ไม่แน่ใจว่ามันคืออะไรกันแน่

 

"อื้อ...."

 

คนหลับครางออกมาเล็กน้อยก่อนจะพลิกตัวไปทางอื่น แต่ผมดึงอีกฝ่ายให้เข้ามากอดเพราะเหมือนว่าอีกฝ่ายจะพลิกตัวทับแขนตัวเอง ถึงจะชอบเวลาที่อีกคนตอบโต้อะไรไม่ค่อยได้ แต่ก็อยากให้หายเร็วๆ ไม่ชอบให้คนป่วยต้องทรมานนานๆ

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

......08:37 น. 

 

"ฮ้าว~~.... "

 

เหมันต์มองคนที่ทำท่าหาวนอนหลังจากที่อาบน้ำเสร็จโดยมีผมเป็นคนอาบให้ สีหน้าอีกฝ่ายดูซะใจเล็กน้อยที่ทำให้ผต้อง อดกลั้นเป็นเวลานานแทบจะเอาชีวิตไม่รอด ถึงจะอยากจับคนป่วยกด แต่ข้ออ้างพวกนี้ไม่รู้ว่ามันโผล่มาจากไหน ไม่นึกเลยว่าบัดดี้จะเริ่มหาข้ออ้างมาเพื่อที่จะไม่ให้ตนจับกดได้ เช่นว่าเมื่อคืนนี้ผมทำแรงเกินไป จนเจ็บไปหมด แถมยังแกล้งบีบน้ำตาเศร้าๆว่าเมื่อ คืนนั้นตัวเองทรมานมาก ถ้าทำอีกต้องป่วยอีกแน่

 

นั้นจึงเป็นเหตุผลที่ผมทำอะไรไม่ได้ อยากจะให้อีกฝ่ายช่วยจัดการกับมัน แต่ทางนั้นบอกว่ากลัวว่าผมจะทนไม่ไหวเลยขอไม่จับมัน ผมเลยทำได้แค่จูบดุๆ ไปสามสี่รอบ  กว่าจะอาบน้ำเสร็จก็ปาไปเกือบครึ่งชั่วโมง

 

​​​​"อยากกินอะไร"

 

"เดี๋ยวกินเอง..."

 

"ใช้มือซ้ายถนัดเหรอ  ให้ฉันป้อนดีกว่า"

 

"ไม่เอา"

 

​​​​​ผมมองอีกฝ่ายด้วยท่าทางดุๆอีกครั้งเมื่อบัดดี้ เริ่มขัดใจผม ที่ผมอยากป้อนเพราะกลัวว่าจะทำช้อนตก หรือไม่ก็กินไม่ถนัด ทั้งบางทีอีกฝ่ายก็กินข้าวน้อย แต่ที่จริงก็อยากจะแกล้งนิดหน่อย

 

"กิน....."

 

"ฮึ! ไม่กิน จะกินเอง"

 

บัดดี้ยังคงดื้อดึงจ้องตาผมเขม็งราวกับโกรธแค้นผมมากๆ แต่ผมไม่ได้สนใจอะไรมากเพราะโดนมาบ่อยเหลือเกิน ผมจ้องกลับเหมือนกำลังเตือนว่าหากดื้อดึงมากกว่านี้ จะทำอะไรเกินเลย แต่อีกฝ่ายหาได้สนใจไม่

 

"หึ.....ได้"

 

"จ-...อุ๊บ!...อื้อ!"

 

คนป่วยทำท่าขัดขืนส่ายศีรษะไปมา แต่ผมจับหน้าเอาไว้ ผมกับสอดิ้นเข้าไปดูดคลึงให้หนักๆไปทีหนึ่ง จนอีกฝ่ายกัดเข้าที่ริมฝีปากของผม จนต้องสะดุ้งด้วยความเจ็บแต่ก็ไม่ได้ผละออก ทั้งยังลงบดจูบให้หนักมากขึ้นกว่าเดิม จนตอนนี้ในโพลงปากของผมและ บัดดี้เต็มไปด้วยกลิ่มคาวเลือดที่ผสมปนเปกันอยู่ รู้สึกเหมือนราวกับว่าจูบนี้ดูเร้าร้อนดุเดือดขึ้นมา นิดๆ 

 

ผมผละออกเช็ดน้ำลายที่มุมปากก่อนจะมองใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อของอีกฝ่าย บัดดี้มองผมด้วยสายตาที่เคลิบเคลิ้มราวกับเสียดายจนลืมเช็ดน้ำลายที่มุมปากของตนเอง ผมมองภาพนั้นแล้วรู้สึกอยากแกล้งจูบให้ล้มไปเลยจริงๆ แต่ก็นะ....นี้คนป่วยจะให้ผมทำแบบนั้นได้ยังไง

 

"อยากได้อีกเหรอ...."

 

"อึก.....ไอ้บ้า!"

 

"หึ หึ"

 

เหมันต์หัวเราะให้กับท่าทีของบัดดี้ที่แสดงออกมาอย่างลืมตัว บัดดี้รีบยกมือข้างซ้ายขึ้นมาเช็ดน้ำลายตัวเอง ใบหน้าแดงซ่านจนลามไปถึงใบหู ไม่รู้ว่าเขินหรือเพราะโกรธกันแน่ แต่เป็นแบบนี้ก็น่ารักดีเหมือนกัน

 

"จะกินแกงจืด"

 

"หืม?...."

 

"จะป้อนไม่ใช่รึไง! ไม่ป้อนก็เอาช้อนมา!"

 

"ฮ่าฮ่าฮ่า......ป้อนแล้วๆ"

 

เหมันต์ที่ได้ยินบัดดี้เอ่ยขึ้นมาแบบนั้นก็รีบเอื้อมมือไปตักแกงจืดวางใส่ข้าวแล้วป้อนอีกคนทันที มัวแต่สนใจคนป่วยที่ทำหน้าแดงจนลืมไปเลยว่าตัวเองต้องป้อนอีกคน พาตักได้พอดีคำก็นำมันไปอยู่ใกล้กับริมฝีปากของบัดดี้ ก่อนที่อีกคนจะกินสิ่งที่ผมตักให้ ผมยกยิ้มขึ้นมาอย่างพอใจก่อนจะให้รางวัลหนึ่งทีโดนไปสนว่าอีกคนจะอยากได้มันไหม

 

ฟอด~"อะ.....ไปไกลๆเลย!ไอ้โรคจิต!!"

 

"ฮ่าฮ่าฮ่า.... เขินก็บอกว่าเขินสิ"

 

"หุบปาก!"

 

บัดดี้หันมาขึงตาใส่เขาอีกครั้ง พร้อมกับคำบ่นกรอกหูมากมาย จนผมต้องรีบตักแกงจืดมาให้อีกคนกิน คนตัวเล็กกว่าที่กำลังหิวก็เป็นอันว่าต้องกิน แต่ไม่วายทำปากขมุบขมิบก่นด่าคนตัวโตด้วยน้ำเสียที่เบาลง  เหมันต์ไม่ได้ว่าอะไรแค่ทำตามคำสั่งของอีกฝ่ายว่าจะกินอะไรบ้าง ผมก็กินบ้างสลับกับป้อนบัดดี้ เพราะโดนบังคับจากอีกฝ่ายที่เป็นห่วงผม ถึงจะมโนเอาก็เถอะ

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

......10:32 น.

 

"ฮึก....อึก....ฮือ~"

 

เสียงของบัดดี้ร่ำไห้ออกมาแผ่วๆจนเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อตัวละครของเรื่องที่เคยแตกหักกันไปแล้ว กลับมาสามัคคีกันร่วมมือปราบตัวร้ายที่เป็นลาสบอสของเรื่อง ที่ผมรู้มีเท่านี้เพราะได้ยินจากเสียงพากย์ของอนิเมะตัวละครต่างๆโดยบังเอิญ ซึ่งผมนั่งอยู่บนโต๊ะทำงานที่มีเอกสารต่างๆ กองอยู่จากที่ตอนแรกเหลือเยอะเป็นภูเขา ก็ได้เหลือเพียงแค่ครึ่งหนึ่งเท่านั้น ที่มันเยอะเพราะตนต้องไปตามหาบัดดี้ และดูแลอีกคนที่โรงพยาบาล งานเลยเยอะกว่าทุกวันหน่อยๆ ถึงจะมี เลขาอยู่แล้ว แต่งานก็ไม่ได้ลดลงเลย

 

"เฮ้อ.....ทำไมนายบ่อน้ำตาตื้นขนาดนี้"

 

"ไม่รู้~....ฮึก....มันออกมาเอง ฮือๆ"

 

บัดดี้ว่าพรางยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาแบบลวกๆ แต่น้ำตาก็ยังไหลออกมาไม่หยุด ผมมองอย่างถอนหายใจเล็กน้อย เพราะไม่ค่อยชอบเวลาที่อีกฝ่ายบ่อยๆ  จึงเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วหยิบ ผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดให้

 

"ฮึก.....ครืดดด"

 

"หึ หึ"

 

ผมเช็ดไปได้สักพักบัดดี้ก็คว้าผ้าเช็ดหน้าผม ไปแล้วสั่งขี้มูกเสียงดัง จนผมอดยิ้มขึ้นไม่ได้กับท่าทางเด็กๆนั้น ไม่รู้ว่ามือของตนไปอยู่บนหัวของอีกฝ่ายตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ตนก็ชอบที่จะทำแบบนี้ มันรู้สึกดีอยู่ไม่น้อย

 

"จะล้างหน้าก่อนไหม?"

 

"ไม่.....อยากดูต่อ  นายจะไปทำงานก็ไปสิ"

 

เหมันต์มองบัดดี้แล้วเลิกคิ้วขึ้นเมื่อตัวเองจู่ๆก็โดนไล่ไปทำงาน  ได้ยินแล้วรู้สึกอยากจับตีก้นแรงๆ ปากนี้ก็ร้ายเหลือเกิน แต่ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้ผมพูดคำนี้ออกไป 

 

"ขอกำลังใจหน่อย เริ่มขี้เกียจทำงานแล้ว"

 

"........."

 

"เร็ว.....เดี๋ยวฉันพานายไปกินของอร่อย นายอยากไปไหนจะพาไป"

 

"จริงเหรอ?"

 

เหมันต์ยกยิ้มเมื่อเห็นคนถามทำตาแวววาวราวกับรอเวลานี้มานาน ถ้าแผนเอาของกินมาล่อไม่สำเร็จ ก็คงจะต้องมีแผนสำรองคือการพาไปที่ไหนสักที่ ที่ไม่ใช่คฤหาสน์ของตระกูลนรินทร์ทร ถ้ามันไม่ได้ผลคงแย่เลย

 

"จุ๊บ.....พอใจรึยัง"

 

"มากกว่านี้หน่อย....ตรงจูบตรงนี้ต่างหาก"

 

"เฮ้อ.....จุ๊บ....พอ-อื้อ!!!!!"

 

บัดดี้โน้มตัวลงมาประทับริมฝีปากตรงจุดที่ผมบอก ถึงมันจะแป๊บเดียวแต่ก็ทำเอารู้สึกใจเต้น แรง ใบหน้าร้อนผ่าวจนไมาอยากให้อีกฝ่ายได้เห็นมัน พออีกคนจะผละออกจึงดึงเข้ามาประกบจูบอีกครั้ง แล้วสอดลิ้นร้อนเข้าไปพัวพันกับลิ้นของบัดดี้ พอผ่านไปสักพักเมื่อแน่ใจแล้วว่าตัวเองเริ่มได้สติขึ้นมาจึงผละออก

 

"ฮ๊าๆ......อึก...แฮ่กๆ"

 

"หึ.....ก็แค่เนี่ย"

 

"อึก....อย่าลืมที่บอกด้วย!"

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

พี่แกแพ้ความอ่อนโยนของน้องนะคะ555พี่เริ่มชอบน้อง แต่พอดีปากหนักไปหน่อย ส่วนคนน้องก็เริ่มชอบแต่ไม่รู้ใจตัวเอง จะลงเอยกันก่อนหรือจะจบกันก่อนน้อ5555

 

ช่วงนี้งานกีฬาสีนะคะ ความรับผิดชอบเยอะแยะมากมายจนไรท์ปวดหัว เหนื่อยมากค่ะ ใครก็ได้มา้ข้าร่างไรท์ที~~ (இдஇ; )(◞ ‸ ◟ㆀ)

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว