facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนทึ่ 9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 445

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ธ.ค. 2563 15:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนทึ่ 9
แบบอักษร

 

 

พีชรีบแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อน และนั่งรอพี่เตอยู่ที่โซฟาเบดที่ห้องรับแขก นานกว่าพี่เตจะเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมผ้าเช็ดตัวพันเอวไว้อย่างหมิ่นเหม่ เขาเดินมาชวนเธอไปที่ห้องนอน

“พีชขึ้นไปกับพี่นะครับไปช่วยพี่เลือกชุดหน่อย”

“ไม่ดีกว่าค่ะ พีชรอตรงนี้”

“พี่สัญญา ว่าจะไม่ทำค่ะ ถ้าพีชไม่ยอม” เตทำหน้าเจ้าเล่ห์

“ไม่ค่ะ ไปเลย ไปแต่งตัวเร็วๆค่ะ” พีชบ่ายเบี่ยง

“ไม่เอา ขึ้นไปด้วยกัน ไปดูห้องนอนพี่”

“ไม่เห็นอยากดูเลยนี่คะ”

“พีช อย่าให้พี่พูดเยอะ คราวหน้าพี่จะไม่ยอมหยุดแบบนี้แล้ว ถ้าพีชยังดื้ออยู่อย่างนี้” เตบังคับ

พีชยอมเดินตามแรงจูงของคนตัวโต ด้วยใบหน้าที่งอง้ำ เมื่อขึ้นมาที่ชั้นสอง พี่เตพาเข้าไปห้องนอน ห้องพี่เตตกแต่งเรียบง่าย แต่หรูหรา ดูสุขุมน่าค้นหา มีเตียงกว้างมากขนาดสั่งทำพิเศษ 8 ฟุต ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง

“เตียงใหญ่จังค่ะ”

“อยากลองนอนมั้ยคะ”

พีชรีบส่ายหน้าแล้วเดินเข้าไปช่วยเลือกเสื้อผ้าในตู้เสื้อแบบ walk-in closet ที่หรูหราและกว้างขวาง เสื้อผ้าจัดตามสีไล่เฉด อย่างเป็นระเบียบ มีระดับมากๆ แบ่งเป็นโซนๆเรียบร้อย

พีชช่วยเลือกและรอพี่เตแต่งตัวจนเสร็จ

“หล่อจัง” พีชชม พี่เตเดินมาหอมแก้ม ดังฟอด

“อยากอาบน้ำมั้ยครับ”

“อาบไปก็ไม่มีชุดเปลี่ยน ไม่อาบดีกว่าค่ะ”

“ครับ ไม่อาบก็ยังหอม คราวหน้าไปเลือกซื้อผ้ามาติดไว้ที่นี่บ้างนะครับ”

พีชยิ้มหวานๆ ไม่ได้ตอบรับ

“ทำไมเตียงพี่เตใหญ่จังคะ” พีชยังสงสัย

“หึหึ พี่นอนดิ้น เลยชอบครับต้องนอนเตียงกว้างๆ”

“อ้อเหรอคะ” พีชหรี่ตาจับผิด

“มานี่สิคะ ลองมานอนดู เตียงพี่นอนสบายนะครับ”เตหลอกล่อคนสวย

“แน่ะ พีชไม่หลงกลหรอกค่ะ”

“รู้ทัน หึหึ พี่ไม่ทำอะไรจริงๆค่ะ สัญญา” แล้วพาพีชมานอนกอดที่อกกว้างของตัวเอง “เตียงมันจะไม่กว้างเกินไป ถ้าเรานอนกันสองคน”

“แสดงว่ามีคนมานอนด้วย”

“ไม่เคยมีใครได้นอนลงบนเตียงนี้ นอกจากพี่ พีชคือแรก และจะเป็นคนเดียวครับ” แล้วกดจูบที่ศรีษะพีชที่พิงแนบอกเขาอยู่

“เชื่อได้หรือคะ”

“ได้100%ครับ”

“พีชครับ ไปร้านคุณแพรด้วยกันกับพี่นะครับ”

“แต่ว่า”

“ไม่มีแต่ นะครับ”

“คุณแม่พี่เตไม่ได้ชวนพีชนี่คะ”

“แต่พี่ชวนพีชนี่ครับ ไปนะครับไอ้อลันมันก็ไป ไม่มีใครเชิญมันยังไปเลย”

“ก็ได้ค่ะ งั้นพี่เตไปส่งพีชที่บริษัทเอารถก่อนนะคะ”

“ไม่ต้องหรอกไปพร้อมพี่ เดี๋ยวพี่ไปส่งที่บ้าน เช้าพี่ก็ไปรับ”

“ไม่เอา วุ่นวาย พีชไปเองสะดวกกว่า”

“ดื้อจริงๆ เรานี่นะ” ในที่สุดเตก็ต้องยอม แต่ก็นอนกอดรัดฟัดเหวี่ยงน้องไปอีกจนพีชต้องดุแล้วดุอีก

หลังจากนั้นทั้งคู่ออกมาจากเพนท์เฮาส์แล้วตรงไปบริษัท เพื่อเอารถของพีช และขับตามกันไปที่ร้านของลูกแพร

รถของพีชมาจอดเป็นคันสุดท้าย เตและอลันยืนรอพีชอยู่ด้านข้าง พีชลงมาพร้อมรอยยิ้ม แล้วจะเดินนำเข้าร้าน แต่มีเสียกเรียก

“น้องพีชครับ” พีชหยุดและหันไป

“คะ คุณมาโนช”

“วันนี้น้องพีชมาร้านด้วยรึครับ ทุกทีผมเห็นจะมาวันศุกร์เสาร์นี่ครับ”

“ค่ะ วันนี้มีนัดค่ะ” เตเดินมาประกบติด จำได้ว่าไอ้หนุ่มคนนี้คือคนที่เอาช่อดอกไม้ให้พีชวันก่อน

“ไปครับ” เตแทรกขึ้น ทำท่าจะจูงมือพีชไป

“พอดีเลยครับ วันนี้วันเกิดแม่พี่ มาฉลองที่นี่พอดีจะได้แนะนำให้คุณพีชรู้จักท่าน” พีชยิ้มแหยๆส่งให้กับคุณมาโนช

“ ได้ค่ะ เชิญตามสบายนะคะ พีชขอตัวก่อน” แล้วเดินตามแรงจูงของพี่เตไป

“หมอนั่น ใครครับ”

“คุณมาโนชค่ะ เขาเป็นเจ้าของร้านฟิตเนสข้างๆนี่ไงคะ”

“วันก่อน พี่เห็นมันเอาดอกไม้มาให้พีช”

“เห็นด้วยรึคะ” พีชเอียงคอถามแบบน่ารัก

“มันมาจีบเราใช่มั้ย” เตที่ตอนนี้หน้าเริ่มบอกบุญไม่รับ

“ไม่รู้สิคะ” พีชตอบอ้อมแอ้ม

“ทีหลังห้ามมาร้านคุณแพรคนเดียวอีก และห้ามส่งยิ้มให้ผู้ชายคนไหนอีก นอกจากพี่ เข้าใจมั้ยครับ” เขาสั่งเธอ

“ไอ้เต มึงก็เกินไป ห่า ห้ามยิ้มให้ผู้ชายทุกคน ใครจะไปทำได้”

“ไม่เสือกสิวะ พีชเข้าใจรึเปล่า” เขาหันมาทางลูกพีชอีกที

“พี่เต อย่างที่พี่อลันว่าแหละคะ มันทำไม่ได้ มันเกินไป”

“ไม่รู้ พี่หวง”

“ไปกันเถอะค่ะ ป่านนี้คุณป้ารอแล้ว” พีชเปลี่ยนเรื่อง

“ปล่อยได้แล้วค่ะ” เตยอมปล่อยมือ แต่หน้าตายังบึ้งตึงตามเข้าไปที่ในร้าน

“อ้าว พีชมาพร้อมกับคุณเตเหรอ สวัสดีค่ะ” ลูกแพรยกมือไหว้พี่เต

“เอ่อ เจอกันที่หน้าร้านน่ะค่ะ”.

“เชิญเลยค่ะ คุณลุงคุณป้ามารอแล้วค่ะ”

“เอ่อ คุณแพรครับ นี่อลันเพื่อนสนิทพี่ แล้วก็เป็นลูกชายเจ้านายของพีช”

“สวัสดีค่ะ” ลูกแพรเอ่ยเสียงหวาน. ส่วนอลันก็มัวแต่ตะลึงกับความสวยงามของคนตรงหน้า จนเตต้องกระทุ้งศอกที่ท้องเบาๆ

“ครับ สวัสดีครับ”

“ไปค่ะ” แพรนำไป

“สวัสดีครับ” อลันทักทายพ่อและแม่ของเตอย่างสนิทสนม

“อ้าวพ่ออลัน มาได้ไง มานั่งๆทานข้าวด้วยกัน”

“ครับ ไอ้เตชวนมา”

“นี่คุณแม่น้องพีช คุณน้าพี” เตแนะนำ

“สวัสดีครับ” อลันยกมือไหว้

“จ้า ไหว้พระเถอะ” พีบอก

หลังจากนั้นทุกคนก็ลงมือรับประทานอาหาร อลันชมเปราะว่าอาหารอร่อยมาก คงตัองแวะมาทานบ่อยๆ พร้อมส่งสายตาหวานเชื่อมให้ลูกแพรอย่างเปิดเผย ทำเอาลูกแพรรู้สึกเขินอายกับสายตาที่อลันพยายามส่งมาให้โดยตลอด

ด้านเตชินท์ก็ไม่น้อยหน้านอกจากส่งสายตายังเอาใจโดยตักอาหารให้บ่อยๆ จนคนทั้งโต๊ะเริ่มสังเกตเห็น และมาชัดเจนที่สุด ตรงที่พอมาโนชเริ่มเดินมาทักกับคุณพีและคุณแพรอย่างสนิทสนมและขออนุญาตพาตัวลูกพีชไปคุยด้วยที่โต๊ะของเขา เตออกอาการหงุดหงิดชัดเจน เริ่มจากวางแก้วน้ำกระแทกเสียงดังตอนที่มาโนชเข้ามาทัก และยิ่งทำหน้าโกรธจัดตอนที่มาพาลูกพีชออกไปที่โต๊ะ แทบอยากจะชกหน้าหมอนั่นให้คว่ำ

ลูกพีชเดินออกมาตามที่มาโนชชักชวน เขาพาเธอที่โต๊ะพบกับคุณพ่อคุณแม่ของเขา พีชยกมือไหว้สวัสดี คุณแม่คุณมาโนชดูใจดี น่ารัก ยังไม่ได้ทันได้นั่งคุยเสียงแจ้งเตือนข้อความก็เข้าเป็นเตชินท์ที่ส่งเข้ามา

กลับมาที่โต๊ะเดี๋ยวนี้ ‼️ไม่งั้นพี่จะลุกไปตามเอง ใครจะว่าไงพี่จะไม่สนแล้ว

พีชอ่านข้อความแล้วต้องถอนหายใจ และยอมเสียมารยาทขอตัวกลับที่โต๊ะก่อน

พีชกลับมาที่โต๊ะด้วยความหงุดหงิด เธอไม่ชอบที่จะโดนบังคับโดยวิธีแบบนี้ คุณพีถามลูกสาวคนเล็กว่าทำไมกลับมาเร็ว คุณมาโนชพาไปพบใคร

พีชเงยหน้ามองเตชินทร์ที่ตอนนี้จ้องหน้าเธอเขม็ง จนเธอแอบขนลุกเบาๆ

“อ๋อคุณมาโนชพาไปพบคุณพ่อคุณแม่เขาที่โต๊ะค่ะ” เตถึงกับวางช้อนและซ่อมเสียงดัง ทำเอาคุณพีและลูกแพรถึงกับสะดุ้ง

“แล้วทำไมกลับเร็วจัง เสียมารยาทรึเปล่าลูก”

“เอ่อ พีชหิวน่ะค่ะแม่ แล้วคุณแม่คุณมาโนชก็กำลังทานอาหารอยู่เกรงจะไปขัดจังหวะเขาน่ะค่ะ”

“แต่คุณมาโนชเขามารับลูกเองนะ คงอยากแนะนำให้คุณพ่อคุณแม่รู้จัก เราทำเสียมารยาทยัยพีช” คุณพีดุไม่ได้จริงจัง

“ค่ะ ไว้พีชทานเสร็จค่อยไปคุยนะคะ”

พรวด!!!!!! อยู่ดีๆ เตก็ลุกพรวดพราดขึ้นจนอลันที่นั่งข้างๆยังตกใจ

“ผมขอตัวไปห้องน้ำ” เตบอกก่อนเดินออกไปอย่างหงุดหงิด สักพักเสียงข้อความที่โทรศัพท์ของลูกพีชดังขึ้น

“ออกมาหาพี่เดี๋ยวนี้ ที่ลานจอดรถ”

ลูกพีชนั่งอยู่สักพักก็เลี่ยงขอตัวมาหาพี่เตที่ลานจอดรถ มองไปเห็นรถเขาสตาร์ทอยู่ จึงเปิดประตูด้านข้างคนขับขึ้นไปนั่ง

“ทำไมเพิ่งมา พี่รออยู่ตั้งนาน”

“ก็ต้องรอแป้บนึงสิคะ ออกมาพร้อมกันได้ไงล่ะคะ “แล้วพี่เตมีอะไรคะ ถึงต้องเรียกมาอย่างงี้”

“อย่าให้เห็นว่าลุกไปคุยกับไอ้หมอนั่นอีกนะ มันพาไปหาพ่อแม่ หมายความว่าไง ไม่รู้จริงเหรอๆ” เตพูดด้วยความหงุดหงิด

“แค่ไปทักทายตามปกติเองค่ะ คนรู้จักกัน ไม่มีอะไรหรอก แค่เผอิญเจอกันไม่ได้นัดกันไว้ล่วงหน้าสักหน่อย”

“แต่พี่ไม่ขอบ” เตเผลอเสียงดัง

พีชหันไปมองหน้า “พีชก็ไม่ชอบให้มาขู่ยังคับกันแบบนี้เหมือนกันค่ะ” ทำท่าจะเปิดประตูออกไป แต่พี่เตคว้าแขนเอาไว้ก่อนที่พีชจะทันได้เปิดประตู พี่เตออกแรงอุ้มพีชให้ย้ายมาบนตัก หันหน้าหาเขาโดยให้พีชนั่งคร่อมอยู่ที่หน้าขา

“อื้อ ปล่อยนะคะ” พีชดิ้น

“ยิ่งดิ้น พี่ยิ่งตื่นนะครับ” เขาขยับกระดกลูกชาย ให้พีชรู้สึกว่ามันทิ่มอยู่ที่สะโพกของเธอ

พี่เตเอามือสองข้างประคองไว้ที่แก้มของลูกพีชที่ตอนนี้งอนจนแก้มป่อง

“พี่ขอโทษ ไม่ได้อยากบังคับเลย แต่มันทั้งหึงทั้งหวง จนแทบจะทนไม่ได้ จะให้พี่ทำไงครับ พีชก็ดื้อเหลือเกิน” เขาออดอ่อนออเซาะเธอ

“พีชป่าวดื้อสักหน่อย” อื้อ เตกดปากมาปิดปากพีชไว้ พร้อมส่งลิ้นเข้ามาฉกชิมความหวานของริมฝีปากบางๆของพีช เนิ่นนานกว่าจะปล่อย

“พี่ไม่เคยเสียการควบคุมตัวเองแบบนี้เลย” เตพึมพัมอยู่ที่ข้างแก้มนวล จมูกโด่งยังคลอเคลียอยู่ที่แก้มของพีชอย่างหลงใหล

“พีชไม่ได้ทำอะไรเลย แค่มันปฏิเสธไม่ได้แค่นั้นเอง”

“ไอ้หมอนั่นตามจีบมานานเท่าไหร่แล้ว”

“ก็ตั้งแต่เริ่มก่อสร้างร้านน่ะค่ะ”

“2-3ปีแล้วสิ”

“ใช่ค่ะ และถ้าพีชจะชอบ คงชอบไปนานแล้วล่ะค่ะ เลิกงอนเลิกหึงได้แล้ว” พีชยิ้มตาหยีใส่พี่เต

“ไม่รู้ล่ะ วันนี้กลับบ้านไป พีชต้องไปคุยกับคุณแพรกับน้าพีให้เรียบร้อยนะครับ พี่ไม่อยากหลบๆซ่อนๆอีกแล้ว เราไม่ได้ทำอะไรผิดนะครับ”

“พี่ไม่ชอบแบบนี้ เพราะถ้าเป็นพี่ป่านนี้ทุกอย่างเรียบร้อยเปิดเผยไปแล้วครับ”

“ค่ะๆ พีชจะลองคุยคืนนี้เลย ตอนนี้ปล่อยพีชลงก่อนนะคะ หายมานานแล้ว”

“แล้วพี่จะโทรหาคืนนี้ คุยให้รู้เรื่องนะคะ” จุ๊บที่ปากเบาๆ ก่อนจะค่อยๆส่งตัวพีชลงไปนอกรถ

“น้องพีชไปก่อน พี่ขอเวลาจัดการลูกชายพี่แป้บนึงค่ะ เดี๋ยวพี่ตามเข้าไป” พี่เตบอก พีชหน้าแดงก่อนรีบเดินเข้าร้านไป

หลังจากรับประทานอาหารกันเสร็จแล้ว ก็นั่งคุยกันไปเรื่อยๆ อลันยังมองลูกแพรตาหวาน จนลูกแพรรู้สึกเขินและอาย จนต้องขอตัวไปดูร้าน

 

 

.......................................

หวงเก่ง ห้ามยิ้มให้ใคร 🙄🙄

อีพี่กะไม่ให้น้องมีสังคมเลย ว่าซ่าน 😆😆

 

ความคิดเห็น