facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 421

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ธ.ค. 2563 20:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4
แบบอักษร

 

พีชรู้สึกไม่สบายใจนิดหน่อยในเรื่องที่เจ้าสัวพูด เหมือนมาเสนอตัวให้ผู้ชายเลือกถึงที่รึเปล่า เธอคิดมากอยู่เหมือนกัน เธอเป็นผู้หญิงสมัยใหม่ไม่ชอบการคลุมถุงชน ยุคนี้สมัยนี้ทุกคนควรมีสิทธิ์เลือกไม่ว่าจะเป็นชายรึหญิง

 

เธอเลยหลบมุมออกมาและอีกเหตุผลก็เพราะไม่ชอบใจสายตาของลูกเขยคุณอาทิตย์เท่าไหร่ แต่คนอื่นๆก็พูดคุยยิ้มแย้มกันดี ทำให้เธอรู้สึกว่า รึเธอคิดไปเอง ไม่มีใครมองเธอและพี่สาวแบบนั่นหรอก ทุกคนที่นี่ให้การต้อนรับเธอกับพี่แพร เสมือนเป็นลูกเป็นหลาน แถมทุกคนดูจะถูกใจกับอาหารในงานจนทำให้พี่แพรของเธอต้องวุ่นคอยตอบคำถามว่าทำยังไง คุณวิลูกสาวคุณอาทิตย์ถึงขั้นอยากสมัครเป็นลูกศิษย์ให้พี่แพรของเธอสอนทำอาหารให้เลยทีเดียว

หากแต่เธอรู้สึกว่าสายตาของคุณฉัตรชัย สามีของคุณวินั้น ทำเอาเธอวางตัวไม่ถูก เขาจ้องมองอย่างไม่วางตา แถมพยายามส่งสายตามาให้อีก มันทำให้เธอยิ่งรู้สึกอึดอัด จึงเดินเลี่ยงออกมานั่งอยู่ข้างๆสระว่ายน้ำ

เธอนั่งเล่นรับลมพร้อมจิบไวน์ เพลินๆ คิดอะไรเรื่อยเปื่อย

“สวัสดีครับ ขอผมนั่งด้วยคน” ฉัตรชัยตามมาขอนั่งด้วย หลังจากเดินหาเธออยู่พักใหญ่ๆ เขาสนใจเธอ

พีชเงยหน้าขึ้นมอง “เชิญตามสบายค่ะ ชั้นกำลังจะไปพอดี” พีชพูดพร้อมลุกขึ้นจะเดินไป แต่ถูกคุณฉัตรชัยถือวิสาสะจับข้อมือของเธอดึงไว้ จนเธอเซ

“ปล่อยนะคะ” พยายามที่จะบิดข้อมืออกจากจับกุมของคุณฉัตรชัย แต่ด้วยแรงที่สู้ไม่ได้ข้อมือจึงไม่หลุด

“อย่าเล่นตัวไปหน่อยน่า ที่มาเสนอให้ถึงบ้านแบบนี้ จะเป็นชั้นรึเป็นเจ้า2คนนั่นก็ไม่ต่างกันหรอกน่า”

“คุณฉัตรชัย” พีชขึ้นเสียงด้วยความโกรธ และพยายามบิดข้อมือให้หลุดจากมือของเขา

“ชั้นก็มีเงินไม่น้อยกว่าเจ้าเตเจ้าไตรหรอกนะ จะเอาเท่าไหร่ บอกมา อย่ามาเล่นตัว ชั้นถูกใจเธอนะ จ่ายไม่อั้น” ฉัตรชัยพูดออกมาตามที่คิด

พีชทนไม่ไหวยกมืออีกข้างขึ้นมาตบไปที่หน้าของคุณฉัตรชัย

“นี่สำหรับความคิดต่ำๆของคุณ” พีชรีบจะเดินหนีไป. แต่คุณฉัตรชัยตามมากระชากแล้วแล้วทำท่าจะก้มลงมาจูบ แต่พีชดิ้นหนีและเริ่มร้องให้คนช่วย

“ช่วยด้วย” / “ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้นะครับพี่ ฉัตร”

 

ฉัตรรีบผลักตัวลูกพีชออกไปจนเธอเซมาประทะกับอกของพี่เต พร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่. พี่เตโอบประคองเธอไว้ไม่ให้ล้มเพราะแรงผลักจากนายฉัตรชัย เมื่อเขารับเธอไว้อ้อมแขนก็รับรู้ได้ว่าเธอกำลังสะอื้นไห้

“พี่ฉัตรทำอะไรเธอครับ” เขาถามผู้ที่มีศักดิ์เป็นพี่เขยอย่างสุภาพ อันที่จริงเขาเห็นทุกอย่างตั้งแต่เริ่มแรก เพราะเขามองลูกพีชอยู่

“ทำอะไร ยัยเด็กนี่มานั่งอ่อยพี่อยู่ตรงนี้ แต่พี่ไม่เล่นด้วย เลยทำท่าจะโวยวาย” ฉัตรชัยปั้นน้ำเป็นตัว

“เลว ไม่จริง”

“เต มาก็ดีแล้ว ช่วยดูแลด้วยละกัน เดี๋ยวจะหลุดมาหาพี่อีก พี่ไม่อยากมีปัญหากับวิอีก” เขาเน้นเสียงว่าไม่อยากมีปัญหากับวิกานดา เพื่อให้เตชินทร์ปิดปากให้เงียบ

“แต่ที่ผมเห็น มันดูไม่ใช่ แบบนั้น” เพราะเขามองตั้งแต่ลูกพีชเดินมานั่งตรงนี้คนเดียว แล้วอีกฝ่ายตามเข้ามา

“อะไร ยังไม่ทันไร เข้าข้างกันแล้ว ทำท่าจะหลงขนาดนี้เลยรึเต ที่ได้ยินมาเขาจะจับคู่เตกับคนพี่ไม่ใช่รึไง รึจะรับไว้เองทั้ง2คนเลยรึ ห๊ะ เลือกไม่ได้เลยรึไง เด็ดจัดทั้งพี่ทั้งน้องสินะตามสบาย ถ้างั้นพี่ไปก่อนละ” แล้วฉัตรชัยก็เดินไปอย่างอารมณ์เสีย ที่มีมารมาขัด

 

เต ขบกรามด้วยความโกรธ ไม่ติดว่าไม่อยากให้เป็นเรื่องราวใหญ่โตในวันนี้ เขาคงต่อยไอ้ฉัตรชัยนั่นจมอยู่ตรงนี้ล่ะ ปากดีฉิบ กลัวว่าพี่วิจะเสียใจจนเป็นบ้าเป็นหลังอีก เพราะไอ้นายฉัตรชัยเจ้าชู้ไม่เลือก ทำชีกอกับเลขาหน้าห้อง พี่วิจับได้ ทะเลาะกันเป็นเรืี่องเป็นราว เรื่องก็เพิ่งเงียบไปไม่ถึง2อาทิตย์เอง ตอนนั้นพี่วิเครียดถึงกับต้องเข้าโรงพยาบาล

 

เตยังคงโอบประคองลูกพีชอยู่ เขาก้มหน้ามาเชยคางเธอขึ้น ใช้หัวแม่มือเกลี่ยน้ำตาให้เบาๆ

“ลูกพีชไม่ควรต้องเสียน้ำให้คนแบบนั้นหรอกนะ” เขาปลอบเธอ

“เขาจะลวนลามพีช พีชไม่ได้ๆทำแบบที่เขาว่า”

“พี่รู้ พี่เห็น ถึงได้เข้ามาไง”

“รู้เหรอ เห็นแล้วทำไม ไม่เข้ามาให้เร็วกว่านี้ล่ะ คนบ้านี่” เธอพาลโมโหทุบไปที่หน้าอกเขา2-3ที ก่อนจะยกมือเช็ดแรงๆที่แก้มตัวเอง

 

พี่เต จับมือลูกพีชไว้ไม่ให้ถูแก้มแรงๆแบบนั้น

“ทำแบบนี้แก้มช้ำหมดพอดี ตรงไหนที่โดนมันสัมผัสพี่จะลบรอยให้เอง” แล้วพี่เตก็ทำในสิ่งที่ลูกพีชคาดไม่ถึง เขาก้มลงมาเอาจมูกสัมผัสไปที่แก้มของน้องอย่างแผ่วเบา ปลอบประโลม แต่กลิ่นความหอมหวานของแก้มนุ่มนั้นกลับส่งผลให้มันมีอานุภาพรุนแรง จนพี่เตต้องก้มลงไปหอมซ้ำอีกครั้ง และหวังจะสัมผัสที่ต่อไปนั่นคือริมฝีปากจิ้มลิ้มของคนตรงหน้า อย่างเผลอห้ามใจไม่ไหว แต่ยังไม่ทันจะได้สัมผัสแค่รู้สึกว่าได้แตะถึงความนุ่มนิ่มนั่น เสียง “เพี๊ยะ” ก็ลั่นที่หน้าเขาแล้ว

ลูกพีชที่หายจากอาการตกใจแล้ว จึงตบกลับไปที่หน้าของพี่เตจนเขาหน้าหัน

“คนฉวยโอกาส เลวเหมือนกันทุกคน” ว่าเสร็จลูกพีชก็หันหลังวิ่งเข้าไปในบ้านทันที พี่เตถึงกับรั้งร่างบางๆของอีกฝ่ายไว้ไม่ทัน เพราะไม่เคยโดนใครตบแบบนี้เลย เลยเสียอาการไปบ้าง พลางยกมือลูบแก้มตัวเองข้างที่โดนตบ พร้อมทั้งเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มที่เหมือนจะได้รสชาดเลือดนิดๆ ก่อนจะรีบสาวเท้าตามคนตัวเล็กเข้าไปในบ้าน

ลูกพีชรีบเข้าไปในห้องน้ำ เช็ดหน้าเช็ดตาแล้วรีบออกมาเพื่อจะกลับบ้าน แต่เมื่อเปิดประตูออกมากลับต้องเจอกับคนที่ไม่อยากเจอที่สุด ลูกพีชเบือนหน้าหนีและจะเบี่ยงตัวหลบไปอีกทาง แต่พี่เตไม่ยอมยืนขวางไว้แล้วจับข้อมือเธอไม่ให้หนี เมื่อก้มลงมองที่ข้อมือของลูกพีชก็เห็นว่ามีรอยแดง ที่เกิดจากเหตุการณ์ก่อนหน้าที่นายฉัตรชัยทำไว้ เขาจึงเบามือลงเพราะกลัวว่าเธอจะเจ็บ

“เดี๋ยวสิ คุยกับพี่ก่อน”

“ไม่ค่ะ ชั้นไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ “

“อ้าว น้องลูกพีชอยู่นี่เอง พี่หาตั้งนาน พี่เตก็ ..” พลางมองไปที่มือของพี่ชายที่จับมือน้องลูกพีชอยู่ ทำให้พี่เตต้องยอมปล่อยมืออย่างเสียดาย

“คะ ตามหาพีชมีอะไรป่าวคะ” พีชถามพี่ไตร

“ป่าวหรอกครับ เห็นหายไป พี่เลยตามหาดูครับ”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ พี่ไตรเห็นคุณแม่พีชมั้ยคะ”

“อ๋อ ยังนั่คุยกันอยู่ที่เดิมเลยครับ”

“ค่ะ” แล้วลูกพีชก็เดินออกไปหาแม่พีของเธอ

“ว่าแต่น้องลูกพีชเป็นอะไรรึเปล่าครับ ตาแดงๆ” ไตรถาม

ลูกพีชไม่ได้ตอบอะไร แต่รีบเดินไปหาคุณแม่ตัวเอง

“ลูกพีชไปไหนมาลูก อยู่ดีๆก็หายไปลูกคนนี้” คุณพีเอ็ดแบบไม่จริงจัง

“เอ่อ คุณแม่คะ ลูกพีชปวดหัวขอตัวกลับบ้านก่อนได้มั้ยคะ”

“อ้าวปวดหัวรึลูก ขึ้นไปนอนพักบนบ้านป้าก่อนมั้ย” คุณป้าอรถามด้วยความเป็นห่วง

“เนี่ยยัยพีกับหนูแพรเพิ่งจะตกลงว่าจะค้างที่นี่กัน หนูลูกพีชขึ้นไปพักก่อนเลยก็ได้จ้า”

“พีช ตัวเป็นมากรึเปล่า ทำไมตาแดงๆ” แพรวาถามน้องสาวอย่างเป็นห่วง

“เค้าไม่เป็นไรมากหรอก”

“พีชไม่สะดวกค้างที่นี่น่ะค่ะ ขอตัวกลับบ้านก่อนแล้วกันนะคะ ขอบคุณคุณป้ามากนะคะ” พีชยกมือไหว้ป้าอร พร้อมกับลาคนอื่นๆ

“แล้วลูกขับรถกลับไหวรึเปล่า ให้แม่กับพี่แพรกลับด้วยมั้ย” คุณพีถาม

“ไม่ต้องค่ะ พีชกลับได้ คุณแม่อยู่ค้างที่นี่ก็ได้ค่ะ”

“แล้วตัวจะกลับไปอยู่บ้านคนดียวได้ไง เกิดเป็นอะไรกลางดึกล่ะ” แพรว่า

“เค้าไม่เป็นไรหรอก ตัวอย่าห่วงเลย เค้าอยู่ได้ตัวก็รู้นี่” พีชเริ่มหงุดหงิด เพราะไม่อยากจะอยู่ที่นี่นานๆ เริ่มเสียงห้วนเพราะถูกขัดใจ

“โอเค ๆเค้าไม่ขัดใจตัวละ” แพรว่าหงอยๆ เพราะรู้ว่าพีชไม่ชอบให้ใครขัดใจและเซ้าซี้

“งั้นให้พี่ไตรไปส่งนะลูก” คุณอรยังไม่ยอมจะพยายามจัดคู่ให้

“ไม่เป็นไรค่ะ” / “ผมไปส่งน้องให้เองครับ” เตเสนอตัวขึ้นมา ทุกคนดูงงๆ เพราะปกติเตไม่มีทางเสนอตัวแบบนี้ คุณตะวันอมยิ้ม เสือจะออกจากถ้ำเพื่อล่าเหยือแล้วสิ

“ไม่ต้องค่ะ จะวุ่นวายเปล่าๆ พีชกลับได้ค่ะ” พีชปฏิเสธ

“เอ่อ ให้พี่เค้าไปส่งดีกว่าจ้าหนูลูกพีช ถ้าเกิดอะไรขึ้นป้าคงไม่สบายใจ นะลูกให้พี่เค้าไปส่งเถอะ”

“แต่ว่า..แล้วคุณเตจะกลับยังไงละคะ ลำบากเปล่าๆ หนูกลับเองได้จริงๆค่ะ”

“ไม่ลำบากหรอก เดี๋ยวให้นิกรขับรถตามไป ผมส่งน้องลูกพีชเสร็จก็กลับพร้อมกับนิกร” เขาบอกเธอ ทำให้เธอไม่มีทางปฏิเสธ จำต้องยอมให้เขาไปส่ง

 

......................................

พอจะเดาออกแล้วใช่มั้ยคะ ว่าพี่เตสนใจใคร ว่าแต่เฮียแกร้ายไม่เอานะคะ 😅 ตามเอาใจช่วยเฮียแกด้วยนะคะ ❤️

ความคิดเห็น