ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 20 : คำถาม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 598

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2563 08:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 20 : คำถาม
แบบอักษร

สีหน้าหึงหวงที่พี่ไทม์แสดงออกมาให้เต้ได้เห็นนั้น มันทำให้เขากล้าที่จะเอ่ยออกมาว่าพี่แชมป์เป็นใคร ไม่ใช่เพียงเพราะอยากให้พี่ไทม์แค่รู้สึกหึงหวง แต่เขาอยากให้พี่ไทม์เป็นอย่างพี่แชมป์ คนที่กล้ายืนบอกรักเขา จับมือเขา ต่อหน้าทุกคนอย่างไม่แคร์สายตาใครๆ

"ฮะ! แฟนเก่าเหรอ?"

พี่ไทม์เอ่ยถามด้วยสีหน้าที่ตกใจ พร้อมกับการที่พี่ไทม์นั้นค่อยๆ ขับรถออกมาจากบริษัทและเตรียมตัวขับรถเข้าถนนเส้นใหญ่เพื่อไปส่งเต้กลับบ้าน

"ใช่ครับ แฟนเก่าผมครับ"

เต้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นพร้อมกับสังเกตอาการของพี่ไทม์ตลอดเวลา ที่ในเวลานี้สีหน้าของพี่ไทม์นั้นก็ดูตกใจอย่างมากที่ได้ยินสิ่งที่เต้เอ่ย

"แล้วเขามาทำอะไรที่นี่ล่ะ" พี่ไทม์ยังคงเอ่ยถามต่อ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้หันหน้ามามองที่เต้ก็ตาม

"เขามาตามขอผมคืนดีครับ" เต้เอ่ยออกไปตามความเป็นจริงพลางสังเกตอาการของพี่ไทม์อยู่อย่างนั้น เขาอยากรู้ว่าพี่ไทม์จะมีท่าทีที่เป็นยังไง และจะทำอย่างไรเมื่อได้ยินคำตอบแบบนี้

ท่าทีของพี่ไทม์นั้นดูตกใจและดูกังวลอย่างมากขึ้น พลางหันมามองที่เต้ด้วยท่าทีที่แอบไม่พอใจเล็กๆ เป็นท่าทีที่ทำให้เต้รู้สึกดีที่พี่ไทม์นั้นยังคงมีอาการที่หึงหวงเขาอย่างต่อเนื่อง แต่เขาก็อยากให้พี่ไทม์มีอาการหึงหวงแบบนี้ต่อหน้าพี่แชมป์หรือต่อหน้าทุกคนเหมือนกัน ไม่ใช่มาหึงหวงต่อหน้ากันเพียงสองคนแบบนี้

"แต่พี่ไม่ต้องคิดมากนะครับพี่ไทม์ แฟนเก่าผมเขาก็คงทำได้แค่นี้แหละครับ"

คำพูดของเต้ทำให้พี่ไทม์คิ้วขมวดด้วยความงุนงง

"ทำไมล่ะ?"

"เพราะผมไม่ได้คิดจะกลับไปหาเขาอยู่แล้วยังไงล่ะครับ ผมเดินออกมาไกล ไม่อยากจะเดินกลับไปยืนที่จุดนั้นอีกแล้วครับ พี่ไม่ต้องเก็บไปคิดมากเลยครับ" เต้พูดเพื่อให้พี่ไทม์สบายใจ ถึงแม้ว่าความเป็นจริงเขาจะรู้สึกดีก็ตามที่พี่แชมป์มาตามง้อเขาคืนดีแบบนี้ แต่เขาก็ยังคงเลือกพี่ไทม์ เพื่อรอวันนั้น วันที่พี่ไทม์จะกล้าบอกทุกๆ คนว่าเขาและพี่ไทม์เป็นอะไรกัน

"พูดง่ายนี่เต้ ไม่ให้พี่ไม่คิดมากไม่ได้หรอก นั่นแฟนเก่าเลยนะ"

พี่ไทม์หันมองเต้ด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ มันทำให้เต้รู้สึกสะดุ้งในทันที

"แล้วพี่จะทำยังไงครับพี่ไทม์!" เต้แอบพูดใส่อารมณ์ไม่รู้ตัว "พี่จะกล้าเดินไปบอกกับแฟนเก่าผมเหรอครับ ว่าพี่คบกับผมอยู่น่ะ!"

คำพูดของเต้ทำเอาพี่ไทม์ชะงักไปในทันที ก่อนที่ท่าทีที่ไม่พอใจของพี่ไทม์นั้นจะเปลี่ยนไป กลายเป็นท่าทีที่นิ่งเฉยไปโดยปริยาย ผิดกับเต้ตอนนี้ที่เริ่มมีความไม่พอใจเกิดขึ้นแทนพี่ไทม์แล้ว

โดยในจังหวะเดียวกันนั้นเอง รถของพี่ไทม์ค่อยๆ ขับมาจอดที่สี่แยกไฟแดงที่ตอนนี้ต้องรอเวลาเพื่อให้สัญญาณไฟจราจรสีแดงเปลี่ยนเป็นสีเขียวถึงจะไปได้ พี่ไทม์ยังคงนิ่งและไม่พูดอะไรมาตั้งแต่ที่เต้นั้นพูดจบไป

เต้จ้องมองพร้อมกับถอนหายใจที่พี่ไทม์ก็เก่งแต่หึงหวง แต่ไม่กล้าที่จะออกมายอมรับอะไรเลย ปิดซ่อนตัวเองและเต้ให้อยู่ในมุมที่ไม่มีใครเห็น

"พี่ไทม์ครับ บอกผมได้ไหม ระบุเวลาได้ไหมครับ ว่าอีกนานแค่ไหนเหรอ ที่พี่จะกล้ายอมรับกับใครๆ ว่าผมกับพี่เป็นแฟนกัน" เต้เอ่ยถามพี่ไทม์ด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ท่ามกลางไฟสีแดงจากสัญญาณไฟจราจรที่สาดส่องเข้ามาในรถจนทำให้ใบหน้าของเต้และพี่ไทม์เป็นสีแดง

"พี่ก็บอกเราไปแล้วไงว่าพี่ขอเวลาหน่อย พี่ยังไม่พร้อม และก็ยังไม่อยากให้คนในออฟฟิศมองพี่เปลี่ยนไป" พี่ไทม์เอ่ยด้วยท่าทีที่แอบหงุดหงิดที่ได้ยินคำถามนี้ของเต้อีกครั้ง

เต้ถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา เขานั้นเริ่มกลับมารู้สึกเศร้าอีกครั้งที่คำตอบของพี่ไทม์ก็ยังเป็นคำตอบเหมือนเดิม เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเย็นวันนี้ไม่ได้ทำให้ความคิดของพี่ไทม์นั้นเปลี่ยนไปเลย

"แต่เต้ไม่ต้องห่วงนะ" พี่ไทม์เอ่ยสวนขึ้นมาต่อ "ถ้าครั้งหน้าแฟนเก่าของเต้ยังมาวุ่นวายให้พี่ได้เห็นแบบนี้อีก พี่สัญญา... ว่าพี่จะเป็นคนที่พาเราเดินออกมาเอง" พี่ไทม์เอ่ยออกมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น ทำให้เต้มองหน้าพี่ไทม์ด้วยความหวังว่ามันจะเกิดขึ้นจริง

"ครับพี่ไทม์"

เต้พยักหน้าและยอมจำนนกับผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น ที่ถึงแม้ว่าเขาจะอยากให้พี่ไทม์แสดงตัวมากกว่านี้ก็ตาม แต่พี่ไทม์ก็คงทำให้เขาได้แค่นี้จริงๆ โดยที่เต้เองก็ไม่รู้เลยว่าอีกนานแค่ไหน ที่เขาจะต้องอยู่ในรูปแบบความสัมพันธ์ที่กำลังทำให้เขาไม่มีความสุข ก่อนที่ไม่นานนัก ไฟจากสัญญาณไฟจราจรจะเปลี่ยนเป็นสีเขียวเพื่อให้รถที่จอดอยู่สี่แยกไฟแดงได้ขับออกไป

 

꧁⊱ ⊰꧂

 

เต้กลับมาถึงห้องพักของตัวเองด้วยความรู้สึกเหนื่อยกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขาทิ้งร่างกายนอนลงบนโซฟาในห้องพักพร้อมกับเงยหน้าจ้องมองเพดานอยู่อย่างนั้น สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้มันทำให้เขารู้สึกไม่มีความสุขเลย ตั้งแต่เรื่องเมื่อตอนกลางวันแล้วที่พี่ไทม์รีบเดินห่างออกไปจากเขาเมื่อพี่ชานนท์เดินมาเห็น พี่ไทม์ทำเหมือนว่ามันไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น เป็นความรู้สึกที่เต้เริ่มไม่โอเคแล้วจริงๆ และยิ่งเมื่อตอนเย็นที่เขาได้เจอพี่แชมป์อีกครั้ง นั่นก็ทำให้เขาอยากได้พี่ไทม์ในแบบพี่แชมป์ทำ คนที่กล้าจับมือเขาและบอกรักเขาต่อหน้าใครๆ โดยที่ไม่แคร์

ซึ่งในจังหวะที่เต้กำลังนอนคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นไปมาและนอนมองเพดานอยู่อย่างนั้น เสียงสั่นของสมาร์ตโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ กับโซฟาที่เต้นอนก็ดังขึ้น เต้นั้นค่อยๆ หันไปมองและเอื้อมมือไปหยิบสมาร์ตโฟนเพื่อมาดูว่าใครโทรมา

 

ตินกำลังโทรเข้า...

 

เต้มองชื่อที่แสดงอยู่บนหน้าจอของสมาร์ตโฟนพลางยิ้มเล็กๆ นานแล้วที่ตินไม่ได้โทรมาพูดคุยกับเขา แล้วก็เป็นจังหวะที่ดีที่เขานั้นต้องการจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ใครสักคนหนึ่งได้ฟัง

"มึงนี่โทรมาโคตรถูกจังหวะเลยว่ะไอ้ติน กูกำลังอยากหาเพื่อนคุยพอดีเลย" เต้เอ่ยพลางหัวเราะเบาๆ

"นั่นไง! กูเอะใจอยู่แล้วว่ามึงต้องกำลังคิดถึงกู กูก็เลยโทรมาหามึงนี่ไง" ตินเอ่ยไปหัวเราะไป

"อย่าเว่อร์ๆ ไม่ขนาดนั้น" เต้ตอบกลับพร้อมกับหัวเราะในความเว่อร์ของติน "สบายดีนะมึง ไม่ได้คุยกันนานเลย"

"กูสบายดี ว่าแต่มึงนั่นแหละ มีเรื่องอะไรจะคุยกับกู น้ำเสียงดูแฮปปี้นะ" ตินเอ่ยแซว ซึ่งเป็นการแซวที่ตรงข้ามกับความรู้สึกของเต้ตอนนี้อย่างมากๆ

"แฮปปี้อะไรล่ะ กูเครียดอยู่เนี่ย!"

"อ้าว! ทำไมวะ เกิดอะไรขึ้น" น้ำเสียงของตินค่อยๆ ลดความร่าเริงลง

"วันนี้พี่แชมป์มาหากูที่ทำงานว่ะ" เต้เริ่มเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ให้ตินได้ฟัง พร้อมกับคิดไปในตัวว่าควรจะเล่าเรื่องราวระหว่างเขากับพี่ไทม์ให้ตินฟังด้วยดีไหม เพราะเขายังไม่เคยบอกตินเลย ว่าเขากับพี่ไทม์นั้นคบกัน

"จริงเหรอวะ เป็นยังไง เขามาทำอะไรวะ" น้ำเสียงของตินดูอยากรู้อยากเห็นอย่างมาก

"เขามาขอกูคืนดี"

"เฮ้ย! จริงดิ แล้วมึงตอบตกลงไปหรือยังวะ นี่ถ้าเป็นกู กูตอบตกลงไปแล้วนะเนี่ย เขาอุตส่าห์มาหามึงที่ทำงานแบบเนี้ย" น้ำเสียงของตินดูตื่นเต้นมากกว่าที่เต้กำลังตื่นเต้นซะอีก

"ยังอะ กูยังไม่ได้ตอบตกลงเพื่อกลับไปคืนดีกับพี่เขา" เต้ปฏิเสธ

"อ้าว! ทำไมล่ะ เขาอุตส่าห์มาตามง้อมึงถึงที่ทำงานเลยนะเว้ย นี่มึงยังไม่ยอมใจอ่อนอีกเหรอว่ะ" ตินเอ่ยด้วยท่าทีที่เข้าข้างพี่แชมป์ ทำให้เต้ส่ายหัวเบาๆ

"ทำไมวะ! ทำไมกูจะปฏิเสธไม่ได้! ดูเหมือนว่ามึงอยากจะให้กูกลับไปคืนดีกับพี่แชมป์ให้ได้เลยใช่ไหมเนี่ย เขาจ้างมึงมาอ้อนกูแทนเขาหรือเปล่าเนี่ย" เต้แซวกลับด้วยน้ำเสียงห้วนๆ จนทำให้ตินหัวเราะออกมา

"เปล่า กูก็แค่อยากให้มึงมีความสุข เพราะตอนที่มึงคบกับพี่แชมป์อะ กูเห็นมึงความสุขตลอดเลยนะ มึงไม่อยากกลับมารู้สึกอย่างนั้นเหรอวะ" ตินเอ่ยถาม

เป็นประโยคที่ทำให้เต้นั้นได้นึกถึงไปช่วงเวลาเก่าๆ ที่เขานั้นเคยคบกับพี่แชมป์ หากตัดเรื่องที่เขาทะเลาะกับพี่แชมป์ออกไป มันก็ทำให้เขายอมรับจริงๆ ว่าเขามีความสุขที่ได้อยู่กับพี่แชมป์ พี่แชมป์เป็นผู้ชายอบอุ่นและเป็นผู้ชายที่กล้าจะรักเขาโดยไม่แคร์สายตาใครๆ

ไม่เหมือนอย่างพี่ไทม์

"แล้วตอนนี้มึงก็โสดอยู่อะ ไม่คิดจะให้พี่แชมป์เขาได้แก้ตัวจริงๆ เหรอวะ"

เต้ถอนหายใจออกมาเบาๆ เพราะตอนนี้เขาไม่ได้โสดแล้ว เขามีพี่ไทม์เป็นแฟนแล้ว

"แล้วมึงล่ะไอ้ติน โทรมาหากูมีเรื่องอะไรเนี่ย" เต้รีบเปลี่ยนเรื่องในทันที เขาไม่อยากจะคุยเรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว

"กูเหรอ! เออๆ กูจะโทรมาบอกมึงว่าพวกไอ้เบียร์มันเรียกพวกเรารวมรุ่น มันอยากจะเลี้ยงสังสรรค์พูดคุยกันสักหน่อย มึงว่างไหม ประมาณต้นเดือนหน้า"

"ต้นเดือนหน้าเหรอ?" เต้ค่อยๆ หันไปมองปฏิทินที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ กับโซฟา พร้อมกับดูวันที่ว่าช่วงเวลาต้นเดือนนั้นเขาติดธุระอะไรหรือเปล่า

"ไม่มีนะ กูว่างอยู่" เต้เอ่ยตอบ

"เจ๋งไปเลย! งั้นกูโทรบอกพวกไอ้เบียร์นะ ว่ามึงตกลง"

"เออๆ กูตกลง" เต้เอ่ย โดยที่เขาก็ยังคงคิดหนักเรื่องระหว่างพี่แชมป์และพี่ไทม์ ว่าเขานั้นควรจะทำอย่างไรต่อไปดี เขาต้องรออีกนานแค่ไหนว่าที่พี่ไทม์จะเปิดตัว หรือเขาจะบอกเลิกพี่ไทม์และกลับไปคืนดีกับพี่แชมป์ดี

"โอเค งั้นกูไปละไอ้เต้ ยังไงมึงก็รีบๆ ตัดสินใจเรื่องของพี่แชมป์สักทีนะ กูเป็นห่วงมึง"

"เออ! ขอบใจ" เต้ยิ้มเล็กๆ ในความเป็นห่วงของติน ก่อนที่สายของตินจะวางไป ทิ้งให้บรรยากาศในห้องพักของเต้นั้นกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

เต้วางสมาร์ตโฟนลงบนโต๊ะที่เดิมที่เขานั้นหยิบมา ก่อนที่เขาจะเอนหลังลงไปนอนบนโซฟาอีกครั้ง พร้อมกับคิดในหัวว่าควรจะจัดการเรื่องที่เกิดขึ้นนี้อย่างไร หนทางไหนที่จะทำให้เขามีความสุขที่สุด ระหว่างพี่แชมป์ หรือพี่ไทม์

 

꧁⊱ ⊰꧂

 

ในช่วงบ่ายของวันถัดมา พี่ไทม์ได้เรียกพนักงานทุกคนในทีมเข้าไปฟังงานใหม่ในห้องประชุมพร้อมกับแจกแจงงานว่าใครจะได้งานชิ้นไหนไป โดยในตลอดการประชุม เต้พยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองให้เหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร ทั้งๆ ที่ในหัวของเขานั้นยังคงมีแต่เรื่องของพี่แชมป์และพี่ไทม์เต็มไปหมด ว่าเขานั้นควรจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ต่อไปดี

"งั้นเป็นไปตามนี้นะครับ ขอบคุณทุกคนที่เข้าร่วมประชุมนะครับ" พี่ไทม์ที่เอ่ยพรีเซนต์งานอยู่หน้าห้องก็ค่อยๆ กล่าวปิดการประชุม พี่ๆ ในแผนกทุกคนหลังจากประชุมเสร็จ ก็ค่อยๆ ต่างกันลุกขึ้นจากโต๊ะเพื่อเตรียมตัวที่ออกไปจากห้องประชุม เช่นเดียวกันกับเต้

"เออเต้!"

เสียงของพี่ไทม์ที่เอ่ยเรียกเต้นั้น ทำให้ทุกคนชะงักและหันมามองที่เต้และพี่ไทม์ด้วยความตกใจเล็กๆ

"เราอย่าเพิ่งไปไหน เดี๋ยวพี่ขอคุยอะไรด้วยหน่อย" พี่ไทม์เอ่ยปากสั่งด้วยท่าทีที่เป็นหัวหน้า

"ครับพี่ไทม์" เต้นั้นก็เอ่ยปากรับทราบในแบบที่พนักงานทั่วไปเขาทำเหมือนกัน ก่อนที่พี่ๆ คนอื่นๆ ในทีมจะค่อยๆ ทยอยๆ กันออกไปจากห้องประชุมจนเหลือเพียงแค่เต้กับพี่ไทม์เพียงสองคนเท่านั้น

พี่ไทม์หันหน้าไปมองทางประตูจนคนสุดท้ายนั้นปิดประตูลง เขาค่อยๆ เดินมาจากหน้าห้องตรงมาหาเต้ที่กำลังยืนอยู่บริเวณเก้าอี้ที่เขานั่ง

"พี่ไทม์มีอะไรหรือเปล่าครับ" เต้เริ่มเอ่ยถามเมื่อพี่ไทม์นั้นเดินมาหยุดตรงบริเวณด้านหน้าของเขา

"เป็นอะไร?" คำถามของพี่ไทม์ทำเอาเต้ขมวดคิ้วในทันที

"เป็นอะไร? คืออะไรครับพี่ไทม์?"

"ก็เราน่ะเป็นอะไร พี่สังเกตตอนที่ประชุม ดูเราเหมือนคิดอะไรอยู่" พี่ไทม์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง

เต้ยืนมองพี่ไทม์พร้อมกับการแอบถอนหายใจ เพราะว่าที่เขาเป็นแบบนี้ก็เพราะพี่ไทม์นั่นแหละ

"เปล่าครับ ผมไม่ได้เป็นอะไรครับ แค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย" เต้บ่ายเบี่ยง โดยที่พี่ไทม์ก็ยังยืนจ้องหน้าเต้อยู่อย่างนั้น

"คิดอะไรอยู่ บอกพี่ได้ไหม เผื่อพี่จะได้ช่วยได้"

"ไม่มีอะไรหรอกครับพี่ไทม์" เต้ยิ้มพร้อมกับส่ายหัวเบาๆ เหมือนว่าเขานั้นไม่ได้มีอะไรในใจจริงๆ ซึ่งมันก็ทำให้พี่ไทม์พยักหน้าด้วยความเชื่อใจ

"เออ ศุกร์นี้พี่ว่าจะชวนไปหาอะไรกินที่ร้านอาหาร ไปด้วยกันนะ" พี่ไทม์เอ่ยปากชวน

"ร้านอะไรเหรอครับพี่ไทม์ ผมไม่เอาร้านอาหารญี่ปุ่นแล้วนะครับ เดี๋ยวพี่มอมเหล้าผม" เต้เอ่ยพลางนึกถึงคืนนั้นที่พี่ไทม์บังคับให้ดื่มเหล้า จนสุดท้ายนั้นมันไปจบที่ห้องนอนของพี่ไทม์ ทำเอาพี่ไทม์หัวเราะเบาๆ

"ร้านอาหารทั่วไปนี่แหละ ไม่ใช่ร้านอาหารญี่ปุ่น" พี่ไทม์เอ่ยตอบและใช้มือปิดปากเบาๆ

"พี่แค่อยากมีเวลากับเต้มากขึ้นกว่านี้"

คำพูดของพี่ไทม์ทำให้หัวใจเต้เต้นแรง ที่พี่ไทม์นั้นทำให้เขารู้สึกตัวว่าสำคัญแค่ไหน ก่อนที่เต้จะค่อยๆ ยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกดี

"ครับพี่ไทม์" เต้ตอบตกลงพร้อมกับรอยยิ้มที่ออกมาจากใจว่าเขานั้นมีความสุขจริงๆ

"ปะ! เราไปทำงานกันดีกว่า จะได้รีบๆ ปิดโปรเจกต์นี้กัน" พี่ไทม์พูดส่งท้ายพร้อมกับใช้มือขยี้ที่หัวของเต้เบาๆ และก็หันหลังกลับไปหยิบโน้ตบุกและก็ออกจากห้องประชุมไป เหลือเพียงเต้ที่ยืนมองพี่ไทม์ที่เดินออกจากห้องประชุมไปด้วยหัวใจที่เต้นระรัว

 

꧁⊱ ⊰꧂

 

หลังจากที่ออกมาจากห้องประชุมนั้น เต้เดินตรงมายังห้องบริการของบริษัทเพื่อมาหาอะไรดื่ม เขานั้นหยิบแก้วและซองเครื่องดื่มของบริษัทที่สามารถกินฟรีลงมาจากชั้นวางของเพื่อชงและดื่มมัน ซึ่งในจังหวะนั้นเองก็มีเสียงฝีเท้าคู่หนึ่งนั้นเดินเข้ามาในห้องบริการเหมือนกัน ทำให้เขานั้นค่อยๆ หันไปมอง พี่ชานนท์กำลังเดินเข้ามาเอาถุงขนมที่แกะกินเสร็จแล้วทิ้งใส่ในถังขยะ พร้อมกับมองหน้าเต้และยิ้มให้

"ไง พี่ไทม์ชวนคุยอะไรเหรอเต้" พี่ชานนท์เอ่ยถาม

"อ๋อ ไม่มีอะไรหรอกครับ พี่ไทม์เขาก็ชวนคุยเรื่องงานทั่วไปน่ะครับ" เต้เอ่ยตอบพี่ชานนท์ ซึ่งความเป็นจริงมันไม่ได้มีแค่เรื่องนั้นเรื่องเดียว

พี่ชานนท์พยักหน้ารับทราบและค่อยๆ หมุนตัวเอาหลังชนกับขอบอ่างล้างจาน แต่ยังคงมองมาที่เต้ จนทำให้เต้รู้สึกเกร็งๆ ที่มีสายตาของพี่ชานนท์มาจ้องมองอยู่แบบนี้

"พี่ชานนท์มีอะไรหรือเปล่าครับ" เต้หันหน้ามาถามพลางยิ้มเล็กๆ แต่รู้สึกเกร็งๆ

"อืม พี่แค่สงสัยเฉยๆ น่ะ ว่าทำไมช่วงนี้เหมือนพี่เห็นเต้กับพี่ไทม์อยู่ด้วยกันสองต่อสองบ่อยจัง" พี่ชานนท์เอ่ยถามด้วยท่าทีที่สงสัย

ทำเอาเต้ที่กำลังเทผงจากซองเครื่องดื่มลงในแก้วนั้นชะงักไปในทันที พลางหันกลับมามองหน้าพี่ชานนท์อีกครั้ง สายตาของพี่ชานนท์ทำให้เขารู้สึกกดดัน

"เออ..." เต้อ้ำอึ้งไม่รู้จะพูดออกไปว่าอะไร

 

'เต้อย่าเพิ่งบอกเรื่องของเราให้ใครฟังได้ไหม'

'พี่ยังไม่อยากให้คนในออฟฟิศมองพี่เปลี่ยนไป'

 

'ขอเวลาพี่หน่อย'

 

ถึงแม้ว่าเต้จะอยากให้ใครต่อใครได้รู้ว่าเขาและพี่ไทม์เป็นอะไรกัน แต่คำพูดของพี่ไทม์ก็วนอยู่ในหัวของเขา คำสัญญาที่เขายังคงรอให้วันนั้นมาถึง

"บังเอิญมากกว่าครับพี่ชานนท์ พี่แค่บังเอิญเห็นผมกับพี่ไทม์อยู่ด้วยกันสองต่อสองก็แค่นั้นแหละครับ" เต้พยายามเปลี่ยนแปลงความคิดของพี่ชานนท์

"เหรอ! แต่พี่บังเอิญเห็นเรากลับบ้านพร้อมพี่ไทม์ด้วยนะ"

พี่ชานนท์ยังคงเอ่ยมันออกมาพร้อมกับสายตาที่จ้องมองเต้อยู่อย่างนั้น

 

~ โปรดติดตามตอนต่อไป ~

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว