email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษ เด็กๆ(จบตอนพิเศษ)คำถามQ&A

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ เด็กๆ(จบตอนพิเศษ)คำถามQ&A

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2563 19:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ เด็กๆ(จบตอนพิเศษ)คำถามQ&A
แบบอักษร

ตอนพิเศษ

 

เด็กๆ(จบตอนพิเศษ)คำถามQ&A

 

.....มาตินที่นั่งรถหลังจากทำงานเพิ่งจะเสร็จเพื่อหวังจะมารับลูกที่เข้ามาเรียนวันนี้เป็นแรก ในใจรู้สึกว่าพวกเด็กคงอาจจะเบื่อ หรือไม่ ก็ เข้ากับ เพื่อนรุ่นเดียวกันไม่ได้ ผมเลยได้แต่กังวลกลัวว่าลูกจะเหงาหรือไม่ก็รีบวิ่งมาหาเพราะอยากกับบ้าน แต่....

 

"น้องมาร์ค น้องมิกซ์ครับ คุณแม่มารับแล้วนะ"คุณครู

 

เสียงคุณครูเรียกเด็กๆเสียงดัง ก่อนที่ผมจะชะเง้อหน้าไปดูว่าลูกของผมอยู่ส่วนไหนของสนามเด็กเล่น ผมกวาดสายตามองไปรอบๆก่อนจะผมร่างของเด็กชายคนหนึ่งที่กำลังโดนโอบกอดอยู่ ใบหน้าของเด็กชายคนนั้นน่ารักเอามากๆ แถมแก้มยังกลมดูแล้วน่าเอ็นดูอยู่ไม่น้อย ขนาดผมเห็นแล้วยังรู้สึกหลงไปเลย ลูกใครกันล่ะเนี่ยทำไมน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้

 

"ปล่อยเยานะ!"น้องแก้มกลม

 

"เราไม่อยากกลับเลย อยู่กับเราก่อนได้ไหมอ่า"มิกซ์

 

เด็กชายมิกซ์เอ่ยออกมาอย่างนึกเสียดาย ก่อนจะกอดคอน้องแก้มกลมเอาไว้ไม่ยอมปล่อย ทั้งยังส่งสายตาออดอ้อนไปที่ร้องแก้มกลมอย่างเอ็นดู ผมเห็นแล้วรู้สึกหมั่นไส้เจ้าตัว แสบ หมายเลขหนึ่งนี้ไม่ได้จนต้องเดินไปหาใกล้ๆ น้อง แก้มกลมดูจะไม่ชอบใจที่มิกซ์กอดคอตัวเองเอาไว้ทั้งยังทำแก้มพองจนเขาใจละลาย โธ่ๆ หนูแก้มกลมลูกทำไมน่ารักขนาดนี้ โกรธจนแก้มแดงไปหมดแล้วนะนั้น

 

"มิกซ์ลูก ปล่อยเพื่อนก่อนนะครับ"

 

"แม่! งื้ม...ม่ายเอาอ่า ผมอยากเอาเจ้ากระต่ายไปอยู่บ้านด้วย!"

 

"เยาม่ายช่ายกาต่าย! ปล่อยเยา! เยาจะไปเล่นไปตรงโย้น"

 

"หึ หึ.....แล้วพี่มาร์คอยู่ไหนครับ"

 

ผมเผลอยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ก่อนจะลูบแก้มกลมๆของเจ้าตัว ยิ่งเห็นยิ่งหลงแฮะ น่ารัก ขนาดนี้ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมลูกชายของผมถึงได้ชอบ เพราะผมก็ชอบเหมือนกันอ่ะ น้องแก้มกลมทำตาฟรุ้งฟริ้งก่อนจะกอดอก พองแก้มไม่พอใจ ขนาดไม่พอใจยังดูน่ารักเลยลูกเอ่ย

 

"มาติน....มาร์คอยู่นั้น"อัคคี

 

ผมมองไปทางที่พี่อัคชี้นิ้วก่อนจะเห็นลูกชายกำลังดีดหน้าผากเด็กคนหนึ่งอยู่ ผมทำหน้าตื่นๆ พร้อทกับจะเกินไปห้ามแต่โดนพี่อัคดึงรั้งเอาไว้ แล้วทำสายตาห้ามปราม ที่จริงผมจะเข้าไปพูดกับลูกว่าไม่ให้ทำกับเพื่อนแบบนั้น แต่เผอิญว่าพอลูกผมดีดหน้าผากเด็กคนนั้นเสร็จ เด็กคนนั้นไม่มีทีท่าว่าจะร้องไห้ หรือมีสายตาที่เกลียดชัง อะไรทำให้ผมเปลี่ยนจากการที่จะเข้าไปห้าม ก็ได้เฝ้ามองดูสถานการณ์ต่อไป

 

ผมเห็นเด็กทั้งสองคนพยักหน้าแล้วก้มลงไปขีดเขียนบางอย่างอยู่ที่พื้น ไม่นานนักทั้งสองคนก็เงยหน้าสบตากันไม่ได้เอ่ยปากพูดคุย แต่เหมือนกำลังสื่อสารกันด้วยสายตา คล้ายกับมีพลังจิต เด็กชายมาร์คมองตาสักแป๊บ ก่อนจะยกแขนหงายขึ้นพร้อมกับจ้องมองเด็กชายที่ฉายแววหล่อและสุขุมตั้งแต่เด็กเอาไว้ไม่ปล่อย เด็กคนนั้นไม่พูดและไม่สนใจสายตานั้น ก่อนจะลงมือฟาดนิ้วหนึ่งไปที่แขนเด็กชายมาร์คไปเต็มๆ

 

ผมมองดูทุกอย่าง อย่างเงียบๆ ไม่พูดอะไรก่อนจะเริ่มสงสัยแล้วว่าเด็กคนนั้นเป็นใคร เพราะหน้าตาคุ้นมากเหลือเกิน ดูเหมือนว่าเด็กสองนี้จะเข้ากันได้ดีมากเลยแฮะ ถึงขนาดทำสงครามประสาทได้ตั้งแต่เด็กๆ  แถมยังดูเหมือนว่าไม่ค่อยจะยอมใครซะด้วย

 

พอผมมองจนพอใจแล้วก็หันมาหาลูกชายตัวแสบอีกคนที่กอด น้องแก้มกลมเอาไว้ไม่ปล่อยทำเอาผมปวดหัวอยู่ไม่น้อย 

 

"น้องมิกซ์ครับ....ปล่อยเพื่อนก่อนนะครับ เราต้องกลับแล้วนะ"

 

"งื้ออ....แม่ครับ"

 

เด็กชายมิกซ์ทำตาละห้อย เหมือนไม่อยากกลับบ้าน ก่อนจะเปลี่ยนอารมณ์ทำท่าจะร้องไห้เมื่อคิดว่าต้องจากลาเพื่อนกระต่ายของตน ผมมองแบบนั้นมีหรือจะไม่ใจอ่อน  งื้ออ...ลูกผมก็น่ารักไม่แพ้คนที่ถูกกอดเลย แล้วแบบนี้ผมจะไม่ตามใจลูกได้ยังไง ทำไงได้อ่ะเนาะ งั้นรอจนกว่าแม่ของน้องแก้มกลมจะมาก็แล้วกัน

 

"เฮ้อ....เจ้าตัวแสบคนนี้นิ! งั้นก็รอจนกว่าแม่ของเพื่อนลูกจะมารับนะ ปล่อยเพื่อนก่อนลูก เดี๋ยวเพื่อนก็ไม่เล่นด้วยหรอก"

 

"ครับ!!!!"

 

"ฮึม!.....เยาไม่ได้อยากเย่นด้วยหยอก แต่จะยอมกะได้ ไปเยาปลาฉาลามให้หน่อย"

 

น้องแก้มกลมทำท่ากอดอกยืดอกก่อนจะพูดกับน้องมิกซ์ที่จับมือตัวเองเอาไว้ ถึงจะพูดไม่ชัดเพราะแก้มกลมๆนั้นก็เถอะ พอเห็นแบบนี้แล้วมันน่ารักสุดๆไปเลยเว้ย!!หนูลูกแม่ชักอยากจะเอากนูไปไว้ที่บ้านแล้ว อยู่กับหนูนานแม่ชักจะหลง

 

"งื้อออ....คุณน้า อย่าหยิกแล้วปม"

 

"โอะ! แฮะๆ ขอโทษครับ เจ้าตัวเล็ก น้าเผลอไปหน่อย ว่าแต่หนูชื่ออะไรครับ"

 

"ปมชื่อ ตา ชื่อจริงชื่อ ตายิน

 

"อะไรนะครับ"

 

"ตาวิน อะ.....นะ...นายิน!"

 

"ออ...นาวิน ใช่ไหมครับ"

 

"อื้ม!!!"

 

น้องแก้มกลมตอบรับเสียงเจื้อยแจ้วก่อนจะยิ้มจนแก้มปริ ผมมองอย่างเคลิ้มตามเสียไม่ได้ก่อนจะลูบหัวไปมาแล้วเผลอมาจับแก้มกลมของอีกฝ่ายไม่ได้ งื้ออออ เจ้าแก้มกลมคนนี้ทำให้ผมหลง! ถ้าลูกคนที่สามออกมานะ ผมจะขุนให้หมูแบบน้องแก้มกลมคนนี้เลยคอยดู ฮึย! น่ารัก จนน่าหมั่นเขี้ยวอยากฟัดแก้มกลมๆนี้ให้หายจาก ความคิดถึง อีกนิดเดียวเขาจะแบกกลับบ้านแล้วนะเนี่ย

 

"อะ.....เราเอามาให้แล้ว เยอะเลย มาเล่นกัรเถอะ!"

 

เด็กชายมิกซ์ที่เดินไปที่ห้องเรียนที่อยู่ไม่ไกลนัก เพื่อเอาของเล่นตามที่น้องแก้มกลมได้ขอเอาไว้ ก็ไม่วายยิ้มแย้มแจ่มใสอย่างดีอกดีใจ ผมที่เห็นแบบนั้นก็ทำให้ตัวเองรู้สึกเบิกบานใจอยู่ไม่น้อย ที่อย่างน้อยลูกผมก็ไม่เหงาหรือเข้ากับใครไม่ได้แล้ว เพราะตอนนี้มีน้องแก้มกลมอยู่เป็นเพื่อนเพิ่มอีกหนึ่งคนแล้ว

 

ผมมองดูทั้งสองคนเล่นกันสักพัก ก่อนจะลุกขึ้นแล้วหันไปมองพ่อของลูกที่ตอนนี้กำลังเป็นกรรมการให้ลูกชายและเพื่อนของลูกชาย ผมมองดูอยู่สักพักก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหา พี่อัคที่เห็นผมก็เดินมาประคับประคองไปนั่งใกล้ๆ ก็ พบว่าตอนนี้ลูกของผมกำลังเล่น xo ซึ่งมันก็คล้ายๆกับเกมบิงโก แต่คนละอย่างกัน แต่ดูเหมือนจะมียางอย่างผิดแปลกไปเมื่อเกมมันมีตางรางอยู่ตั้ง 16  ช่อง

 

นี้มันเด็กอนุบาลหนึ่งนะครับ จะเล่นยากไปไหนเนี่ย ว่าแต่ทำไมเด็กคนนี้ถึงได้คุ้นหน้าจังเหมือนเคยเห็นที่ไหน อื้ม....จะว่าไปแล้วมันก็หน้าคล้ายกับใครบางคนอยู่นะ พอเพ่งไปเพ่งมาก็ได้ข้อสรุปอันชาญฉลาด

 

"น้องเบส?.....น้องเบสใช่รึเปล่าครับ"

 

"......รู้จักผมด้วยหรอกครับ? แล้วคุณน้าเป็นใครเหรอครับ"

 

เด็กชายที่ผมเรียกชื่อได้หันหน้ามาหาเขาพร้อมกับแววตาที่เรียบเฉย ไม่ต่างจากลูกชายคนโตของผมนัก ไม่น่าละถึงได้เข้ากันได้ ผมมองดูเด็กชายพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ 

 

"จำน้าไม่ได้เหรอครับ.....น้าเป็นเพื่อนของแม่น้องเบสไง"

 

"เพื่อนคนไหนเหรอ?"อัคคี

 

"บัดดี้ไงครับ....เพื่อนที่สนิทที่สุดของผม ถึงตอนนี้จะไม่ค่อยได้เจอกันก็เถอะ"มาติน

 

มาตินหันไปตอบคนเป็นพี่ ก่อนที่คนเป็นพี่จะพยักหน้ารับ แล้วมองไปที่น้องเบสที่กำลังทำตาเป็นประกาย ผมเห็นแบบนั้นก็ยิ้มไม่หุบพร้อมกับลูบหัวเด็กชายตัวน้อยอย่างอ่อนโยน มาร์คที่เห็นแบบนั้นก็ทำท่ากอดอกมองผมด้วยแววตาที่น้อยอกน้อยใจ

 

"หึ หึ....น้องมาร์คมานี้สิครับ"

 

ผมว่าก่อนที่ลูกชายสุดที่รักจะเดินเข้ามาใกล้ๆ ผมลูบหัวลูกชายตัวแสบพร้อมๆกับลูบหัวลูกชายเพื่อนอย่างนึกเอ็นดู ก่อนที่จะมีเสียงที่คุ้นหูเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง

 

"อย่าเพิ่งเอาตัวลูกผู้ชายไปละ"

 

"แหมๆ ที่บ้านกูมีห้องว่างเยอะมากเลย น้องมาร์คเองก็คงอยากได้เพื่อนเล่นสักคนไปอยู่ด้วย"มาติน

 

ผมพูดหยอกๆทั้งที่ยังไม่ได้หันกลับไปมอง คนที่มาใหม่ ฟังแค่จากการพูดจาแล้วก็น้ำเสียงก็รู้แล้วว่าคือใคร 

 

"ว่าไปนั้น น้องเบสคงไม่อยากไปหรอก"

 

"แม่ครับ..."น้องเบส

 

"หึ หึ....ไม่เจอกันนานเลยนะ"

 

"เหมือนกัน"

 

ผมหันไปหาเพื่อนสุดที่รักที่ไม่เจอกันนาน พอมาอีกทีก็เห็นมันกำลังจูงมือเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักน่าชังคนหนึ่งที่มีใบหน้าคล้ายๆกับมัน ผมมองพร้อมกับยกยิ้มขึ้นมาอย่างอ่อนโยน ตอนนี้มัน กลายเป็นแม่ลูกสองแล้วแฮะ 

 

"ลูกสาวใช่ป่ะ"

 

"อืม...."

 

"น่ารักจริงๆ น้องชื่ออะไรเหรอ"

 

"ไม่บอกหรอก เดี๋ยวมึงรู้"

 

"โธ่ .....ส"

 

ผมเซนเซอร์คำหยาบเมื่ออยู่ต่อหน้าเด็กๆ ก่อนจะเหลือบไปเห็นผู้ชายตัวสูงๆ พอๆกับพี่อัคที่ยืนอยู่ข้างหลังไอ้บัดดี้ พอคุณเหมันต์ที่เห็นผมคุยกันอยู่ ก็เดินมาจูงมือลูกสาวแล้วเดินไปหาพี่อัคที่นั่งอยู่เป็นกรรมการให้เด็กทั้งสองคน 

 

ผมที่เห็นแบบนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรมากมาย ก็แค่ยิ้มให้แล้วก็เอ่ยทักทายเล็กน้อย ก่อนจะคุยสารทุกข์สุขดิบกับเพื่อยากที่ไม่เจอกันนาน คุยกันไปได้สักพักผมก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังทำท่ายิ้มยากมองไปที่น้องมิกซ์กับน้องแก้มกลม

 

มิกซ์กอดน้องแก้มกลมเอาไว้แน่นทำท่าเหมือนอยากร้องไห้ ผมที่เห็นแบบนั้นก็บอกล่ำลาเพื่อนที่กำลังจะกลับ  พร้อมกับเดินเข้าไปหาทางนั้นด้วยรอยยิ้มที่แสนจะเป็นมิตร ดูท่าแล้วผู้หญิงคนนี้คงจะเป็นแม่ของน้องแก้มกลมละมั้ง ดูท่าแล้วก็เป็นคนที่ใจดีอยู่ไม่น้อย ถึงได้ไม่ว่าอะไรที่ลูกชายของผมกอดลูกชายของอีกคนเอาไว้ แน่น

 

"เอ่อ...ขอโทษนะครับ คุณเป็นแม่ของน้องนาวินรึเปล่า"

 

"หื้ม...ใช่ค่ะ ไม่ทราบว่า คุณเอ่อ..."

 

"ผมเป็นแม่ของน้องมิกซ์น่ะครับ....คะ คือคุณจะแปลกใจที่ผมเป็นผู้ชาย ผมก็ไม่ว่าอะไรหรอกครับ แฮะๆ"

 

"ไม่หรอกค่ะ...ดิฉัน เคยเห็นผู้ชายท้องได้มาแล้ว เพราะฉะนั้นตอนนี้เลยไม่ได้แปลกใจอะไร"

 

แม่ของน้องแก้มกลมเผยรอยยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน พร้อมกับคำพูดที่ทำให้รู้สึกสบายใจ ผมยิ้มให้เธอเหมือนเดิม ก่อนจะกล่าวขอโทษเรื่องน้อง มิกซ์

 

"ผมต้องขอโทษแทนลูกชายตัวแสบของผมด้วยนะครับ น้องมิกซ์ครับ ปล่อยน้องนาวินก่อนนะครับ น้องจะกลับแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เจอกันแล้ว"

 

น้องมิกซ์เบะปากเล็กน้อยก่อนจะยอมทำตามที่ผมบอก น้องแก้มกลมทำท่าซึมๆเล็กน้อยเมื่อแม่ของตนมารับ ผมเห็นแบบนั้นก็รู้สึกเอ็นดูขึ้นมาเสียไม่ได้ 

 

"จุ๊บ......เจอกันพรุ่งนี้นะ"

 

"..........."มาติน

 

"เอ่อ......ฮ่าฮ่าฮ่า ลูกคุณนี้ก็น่ารักเหมือนกันนะคะ"แม่น้องนาวิน

 

ผมได้แต่ยิ้มแห้งออกไป ได้แต่กล่าวขอโทษคุณแม่ของน้องนาวินในใจ ที่เห็นลูกชายเข้าไปหอมแก้มน้องนาวิน เจ้าลูกชายคนนี้ยังทำให้แม่คนนี้รู้สึกแปลกใจได้ทุกเมื่อจริงๆ นิสัยแบบนี้ได้ใครมากันละเนี่ย(จะใครละ55)

 

"บ๊ายบาย น้องกาต่าย"มิกซ์

 

"เยาไม่ใช่กาต่าย"นาวิน

 

หลังจากร่ำลากันเสร็จพวกผมก็ได้พากันขึ้นรถเพื่อกลับมาที่บ้าน พอผมกลับมาถึงบ้านก็อย่างที่ทุกคนรู้ๆกัน คนท้องต้องการพักผ่อน เพราะ อย่างนั้นผมเลยกินข้าว แพ้ท้องพักใหญ่ๆแล้วก็มากินนมอุ่นๆ แล้วก็เข้านอนทันที

 

"ทำไม คุณแม่ถึงนอนเร็วจังเมื่อกี้คุณแม่อ้วกออกมาด้วย คุณแม่ไม่สบายเหรอครับ"มิกซ์

 

"มิกซ์อย่าพูดเสียงดังเดี๋ยวแม่ตื่น"มาร์ค

 

"หึ หึ...คุณแม่กำลังมีน้องให้พวกเราครับ ตอนนี้เลยต้องการพักผ่อน"

 

อัคคีบอกลูกๆออกไม่อย่างไม่ปิดบัง เด็กๆทำตาโต ก่อนที่จะทำสีหน้าตื่นเต้นอย่างปิดไว้ไม่มิด ผมพาลูกๆมาที่โซฟาเพราะลูกทำท่าเหมือนอยากจะถามอะไรบางอย่าง และคงจะเป็นคำถามที่กินเวลาเอามากๆ เลยคิดว่ามันอาจจะรบกวนผู้เป็นแม่ก็ได้เลยออกมาจากห้องนอน

 

"คุณแม่กำลังมีน้องให้พวกเราเหรอครับ"มาร์ค

 

"ใช่ครับ"อัคคี

 

"แล้วน้องจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงครับ  น้องต้องออกมาน่ารักแน่เลย"มิกซ์

 

"น้องต้องน่ารักมากๆแน่เลยครับ เดี๋ยวต่อจากนี้เราคงต้องดูแลคุณแม่ แล้วก็ต้องเป็นเด็กดีเชื่อฟังคุณแม่นะครับ"

 

"ครับ!!"

 

เด็กทั้งสองคนตอบรับคำของอัคคีก่อนจะทำท่าเหมือนอยากจะเข้าไปหาแม่ แต่อัคคีห้ามไว้ก่อนเพราะคิกว่าอาจจะรับกวนคนเป็นแม่ เลยไปส่งลูกๆเข้านอนแทน ลูกผมตอนนี้สามารถแยกห้องนอนกันได้แล้ว ดีหน่อยที่ใช้เวลาไม่นานลูกๆก็ชินกับการที่ต้องนอนคนเดียวได้แล้ว

 

อยากรู้จริงๆว่าลูกคนที่สามของผมจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย แต่ต่อให้เป็นเพศอะไรผมก็รักทั้งนั้น ขอแค่เขาออกมาสมบูรณ์แข็งแรงแค่นั้นผมก็ดีใจมากๆแล้ว

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

........7 เดือนต่อมา

 

วันนี้นับเป็นวันที่ผมเองที่ตื่นเต้นไม่หายแม้จะผ่านมาหลายวันแล้วสำหรับการมานอนอยู่ที่โรงพยาบาลเพื่อเตรียมที่จะคลอดลูกคนที่สาม ที่จริงผมควรจะรู้เพศของลูกตั้งแต่ตอนที่อายุครรภ์สี่เดือนแล้ว แต่ผมรู้สึกอยากลุ้นตอนที่คลอดออกมาเลย เพราะแบบนั้นเลยทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้น ลุ้นจนอยากรู้ตอนนี้เลย

 

แต่คนที่อาการหนักกว่าผมก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นพี่อัคคี กับเหล่าญาติๆ ที่มาเพื่ออยากเห็นหน้าหลานคนต่อไป ถ้าจะบอกว่ามีคนตื่นเต้นมากกว่าเขาแล้วก็พี่อัคไหม ผมก็บอกได้เลยว่าเป็นเจ้าตัวแสบทั้งสองคนนี้

 

เด็กสองคนนี้มัวแต่ถามอาการของผมว่าเป็นยังไงบ้าง น้องจะปลอดภัยไหม น้องจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงและอีกสารพัดคำถามที่ผมตอบลูกบ่อยๆ 

 

และวันนี้ก็ครบกำหนดวันผ่าคลอด และผมต้องผ่าคลอดในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า พี่อัคจับมือผมเอาไว้แน่นกวงตาฉายแววเป็นห่วง จนผมรู้สึกกลัว  พี่อัคเฝ้าบอกผมว่าไม่เป็นไรนะ สู้ๆ นะ  อดทนหน่อย ทั้งที่ผมยังไม่ได้เข้าไปในห้องผ่าตัดเลยด้วยซ้ำ

 

"คุณมาตินค่ะ ได้เวลาแล้วค่ะ"

 

"ครับ...."

 

"มาติน.....นายอย่าเป็นอะไรไปเด็ดขาดนะ"

 

"หึ หึ ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ขนาดเจ้าเด็กแฝดยังคลอดออกมาได้เลย"

 

ผมยิ้มออกมาเพื่อให้กำลังใจคนเป็นพ่อก่อนที่หมอจะเข้ามาเข็นผมเพื่อไปห้องผ่าตัด ตอนแรกก็พูดไปอย่างนั้นแหละครับ แต่ตอนนี้ในใจเริ่มรู้สึกกลัวเอามากๆ แต่มันก็รู้สึกตื่นเต้นเอามากๆด้วยเช่นกัน

 

พอมาถึงห้องผ่าตัดสักพักรอพี่อัคเปลี่ยนชุด ก่อนที่จะมาประจำที่ หมอที่ผ่าตัดให้ผมในครั้งนี้คงจะเป็นใครไม่ได้นอกจากลุงหมอ ที่ยังทำหน้าที่เป็นหมอที่ดูแลเคสของผมอยู่

 

"ไม่ต้องห่วงไปหรอก ลุงจะทำสุดความสามารถ เราอาจจะได้เจอกันบ่อยๆซะแล้วสิ ว่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า"

 

"หึ หึ"

 

"มาติน......."

 

ผมหัวเราะให้กับคำพูดของลุงหมอ พร้อมกับส่งสายตาบอกว่าไม่เป็นไรให้กับพี่อัคที่ทำหน้าตื่นเต้นระคนตื่นกลัว ก่อนที่ทีมแพทย์คนใดคนหนึ่งจะให้ยาสลบกับผม ใช้เวลาไม่นานนัก ตาผมก็เริ่มพร่ามัวและเริ่มจะไม่สติอะไรเลยทุกอย่างมืดสนิท ความรู้สึกทุกอย่างก็ไม่อาจรับรู้ได้ แต่กลับมีแวบหนึ่งที่ดังขึ้นมาในหัว

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

"อึก....."

 

"มาติน!! ไม่เป็นไรนะ"อัคคี

 

ผมลืมตาตื่นก่อนจะรู้สึกเจ็บแปล็บๆที่หน้าท้อง พี่อัคที่เห็นผมตื่นขึ้นมาก็ยิ้มให้อย่างอ่อยโยนไม่ลืมไปรินน้ำใส่ในแก้วแล้วส่งมาให้ผมดื่ม ผมรับเอาไว้แล้วดื่มมันอย่างนึกกระหาย 

 

"แล้วลูกปลอดภัยไหม ครับ"

 

"อืม...ลูกเราปลอดภัยดี แข็งแรงมาก"

 

"แล้วลูกเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงครับ"

 

ผมถามด้วยความตื่นเต้นเนื้อใจอกข้างซ้ายมันเต้นแรงใจอยากออกมา โลดแล่น ผมมองตาพี่แกสักพัก ก่อนที่จะกำบังเอ่ยปากพูดแต่ดันมีรนมาขัดจังหวะซะก่อน..

 

"แม่ครับ!!!"มิกซ์

 

"แม่เป็นยังไงบ้างเหรอครับ"มาร์ค

 

เด็กชายทั้งสองคนที่เดินเข้ามาแล้วเห็นว่าเขาฝืนแล้วก็วิ่งเข้ามาหาอย่างตื่นเต้น ให้เดาคิดว่าเด็กๆคงได้เห็นน้องกันแล้ว ถึงได้มีใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสกันขนาดนี้ แล้วพวกคุณญาติๆทั้งหลาย คงจะอยู่ดูลูกปมอยู่เหมือนตอนที่คลอดเจ้าเด็กแฝดละมั้ง

 

"น้องเป็นยังไงบ้าง"มาติน

 

"น้องน่ารักมาเลย!ครับ!"มิกซ์

 

"อืม.....น่ารักมากครับ"มาร์ค

 

"หึ หึ"อัคคี

 

มาตินมองลูกๆพร้อมกับอมยิ้มให้กับท่าทางที่ตื่นตาตื่นใจของเด็กๆ ก่อนจะมองพ่อของลูกที่ทำท่าทางไม่ต่างกันมากนัก ใช้เวลาไม่นานนักพยาบาลก็อุ้มลูกของผมมาให้ ผมรับมาไว้ให้อ้อมกอดอย่างหวงแหน ก่อนจะเห็นคุณอันดาที่กำลังจูงลูกตัวน้อยมาหาผม ผมมองพรางยิ้มให้อย่างอ่อนโยน 

 

ผมลืมบอกไปคุณอันดาเธอมีลูก มีสามีที่น่ารักแล้ว ลูกของคุณอันดาเป็นเด็กผู้หญิงน่ารักๆ น่าจะถึงสองขวบแล้วครับ ส่วนคุณคิมหันต์เองได้ข่าวว่ากำลังจะมีลูก แต่ผมยังไม่เคยเห็นแฟนพี่เขาเลย ส่วนคุณรัชดา ตอนนี้กำลังคบหาดูใจกับคนที่อยู่อเมริกัน ทุกคนดูเหมือนจะมีคู่กันหมดแล้วละครับ

 

เพียงแต่ผมเป็นคนแรกที่มีลูกก่อนชาวบ้านเขา เลยถูกจ้องตัวเอาไว้ และแน่นอนว่าผมปฎิเสธที่จะรับมัน แต่เผอิญว่าเกิดเป็นมาตินเลยปฎิเสธได้ยากยิ่งเลยโดนยัดเหยียดแบบเต็มๆ ให้เดาเถอะ ถ้าลูกชายคนโตผมโตขึ้นจะต้องกลายเป็ผู้สืบทอดแน่ๆ และลูกชายคนรองจะต้องได้ไปนั่งแท่นนายน้อยที่ญี่ปุ่นแน่ๆ ครับ....ลูกชายผมโดนจองตัวเอาไว้แล้ว

 

".....น่ารักจริงๆ ลูกผมเป็นผู้ชายใช่ไหมครับ"

 

"อืม......"

 

"ทำไมพี่ตอบแบบนั้นอ่ะ ผิดหวังเหรอ"

 

"เปล่า"

 

ผมทำท่าเอียงคอมองพี่อัคด้วยความมึนงง พี่แกทำท่าหนักอกหนักใจเหมือนคนกำลังผิดหวังยังไงอย่างนั้น ทำเแาผมรู้สึกเศร้าตามไปด้วย

 

"พี่ว่าพี่ต้องรีบไปทำงานให้หนักขึ้นแล้ว"อัคคี

 

"ทำไมเหรอครับ....?"มาติน

 

"ทำไมเยอ"มิกซ์

 

"นั้นสิครับ..."มาร์ค

 

ผมกับลูกมองพี่อัคเป็นตาเดียวกันอย่างงงๆ ก่อนที่คนเป็นพี่จะพูดขึ้นมาประโยคหนึ่งจนทำให้ผมแทบกลั้นขำไม่อยู่ 

 

"ก็มีตัวแสบมาเพิ่มอีกคนไง.....คราวนี้พี่คงได้หัวหมุนเพิ่มแน่ๆ"

 

"ฮ่าฮ่าฮ่า........"

 

"พ่ออ่าาา"

 

"ผมไม่ดื้อสักหน่อย"

 

"แอะ....แอะ"

 

ผมหัวเราะเสียงดังก่อนที่เด็กน้อยที่ผมอุ้มอยู่จะครางรับเป็นเสียงทารก ลูกผมนี้ดีจริงๆ ขนาดเสียงดังขนาดนี้ยังไม่ร้องไห้โวยวาย เลยแฮะ

 

"ผมขอตั้งชื่อลูกว่า มาร์ท ก็แล้วกันนะครับ จะได้คล้องจองกัน"

 

"หึ หึ......ชื่อน่ารักดี"

 

"น้องมาร์ทล่ะ!!"มิกซ์

 

"น้องของเรา"

 

ผมยิ้มกว้างอย่างดีใจพร้อมกับคิดถึงอนาคตอันไกลที่วาดฝันเอาไว้ ลูกผมต้องเติบโตเป็นคนที่ดีของสังคมและคนรอบข้างอย่างแน่นอน ไม่ว่าลูกจะเจอเรื่องอะไรผมก็พร้อมที่จะช่วยเหลือเสมอ ไม่ว่าลูกต้องการอะไรผมก็อยากจะให้ในสิ่งที่ ให้ได้ แม้ว้าหนทางจะยาวไกลหรืออยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ ผมก็ยังหวัง หวังว่าสักวันลูกของผมจะเติบโตแข็งแรง และมีความสุขถึงจะมีทุกข์มากก็สามารถผ่านพ้นมันไปได้

 

ไม่ว่าอะไรผมก็ขอให้พวกเขาได้อยู่ดีมีสุขตลอดกาล แม้ชีวิตของผมจะจบลง ผมก็ยังอยากเห็นพวกเขามีรอยยิ้มที่สดใสแบบนี้ต่อไป

 

.......จบ

 

.

 

.

 

.

 

และตอนนี้คือตอนสุดท้าย ของตอนพิเศษ ขอบคุณมากจริงๆที่อยู่มีถึงตอนนี้ด้วยนะคะ ไรท์รักทุกคนมากจริงๆ ขอบคุณทุกคอมเม้น ทุกกำลังใจที่ให้ไรท์ตลอดมา  ขอบคุณที่ติดตามไรท์ สำหรับไรท์แล้ว ไม่มีรี้ด ก็ไม่มีไรท์ในวันนี้ค่ะ

 

รักทุกคนที่สูดดดดด(●♡∀♡)(〃゚3゚〃)

 

ภาคต่อไปรออีกสักปีได้รึไม่เจ้าค่ะ555  สำหรับภาคของคุณลูกๆ ไรท์ยังคิดไม่ออกนะคะ อาจจะมีก็ได้ค่ะヾ(^-^)ノ

 

และนี้คือช่วง Q&A ทุกคนสามารถถามไรท์มาได้ทุกคำถามถ้าไรท์ตอบได้ก็จะตอบในคอมเม้นนะคะ หรือไม่ก็อาจจะอัพอีกตอนเพื่อตอบคำถามของทุกคน 

 

อยากถามอะไรถามมาได้เลยค่ะ! ไรท์ยินดีตอบคำถาม ขอแบบสุภาพนะคะ จุ๊บๆ(❁´◡`❁)(〃゚3゚〃)

 

สามารถให้คำแนะนำได้นะคะ(。・ω・。)(❁´◡`❁)

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว