Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[ตอนที่ 9 เธอรู้ พวกฉันรู้ แต่คนอื่นไม่รู้]

ชื่อตอน : [ตอนที่ 9 เธอรู้ พวกฉันรู้ แต่คนอื่นไม่รู้]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2564 13:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[ตอนที่ 9 เธอรู้ พวกฉันรู้ แต่คนอื่นไม่รู้]
แบบอักษร

เมื่อวายุขับรถพ้นตัวบ้านมาได้สักพัก ยี่หวาก็เอ่ยขึ้นเบาๆ “พี่วายุรอนานไหมคะ พอดีว่าอุปสรรคในบ้านเยอะไปหน่อยค่ะ” 

“ไม่นาน” เสียงเรียบตอบกลับมาทำให้หญิงสาวถอนหายใจโล่งอก ผ่านไปสักพักวายุก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง “แวะกินข้าวเช้าหน่อยไหม” 

ยี่หวาได้ยินดังนั้นจึงก้มดูนาฬิกา ก็เห็นว่าตอนนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงกว่าแล้ว “ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ พอดีว่าใกล้จะแปดโมงแล้ว เดี๋ยวไปโรงเรียนไม่ทันค่ะ” 

วายุไม่ได้พูดอะไรได้แต่ขับรถต่ออย่างเงียบๆ ไม่เป็นไรวันนี้ตอนเที่ยงเขายังอยู่โรงเรียน ค่อยบังคับให้เธอกินตอนนั้นก็ได้ 

เมื่อรถเคลื่อนมาถึงบริเวณรั้วโรงเรียน ยี่หวาก็ขอวายุลงก่อน เพราะเธอไม่อยากจะเป็นจุดสนใจ เนื่องจากเธอเดินมาเรียนตลอด ขืนวันนี้คนอื่นเห็นว่าเธอนั่งรถมาคงได้เป็นเรื่องใหญ่แน่ 

“ตั้งใจเรียนล่ะ” 

“ค่ะ เดี๋ยวหนูเอาผลคะแนนสอบวันนี้มาฝาก” 

“อืม” วายุกระตุกยิ้มเล็กน้อย เพราะที่เธอพูดแบบนั้นแปลว่าวันนี้เขากับเธอจะต้องได้เจอกันอีก 

“งั้นหนูไปนะ พี่วายุก็ตั้งใจทำงานนะคะ” 

“ครับ” 

จากนั้นยี่หวาก็ค่อยๆ หันซ้ายหันขวาก่อนจะเดินลงมาจากรถ โชคดีที่ไม่มีใครผ่านมา ถึงแม้วันนี้เธอจะไม่ได้กินข้าวตอนเช้า แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเหนื่อย เพราะได้นั่งรถมาเรียนเป็นครั้งแรกเลยไม่ได้ใช้พลังงานเยอะ 

พอยี่หวาลงจากรถไปได้สักพัก วายุก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูวิดีโอในสร้อยคอต่อ ซึ่งเขาก็ได้เห็นสายตาของผู้คนที่มองมาทางหญิงสาว แสดงออกถึงความรังเกียจอย่างเห็นได้ชัด 

“นี่เธอทนสายตาพวกนั้นได้ยังไง” วายุพึมพำเบาๆ เขาจะต้องรีบจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด… 

วายุขับรถเข้ามาในโรงเรียนแล้วตรงไปยังที่จอดรถสำหรับผู้อำนวยการ และก่อนที่เขาจะลงจากรถก็หยิบหูฟังไร้สายมาสวมเข้าที่หู อย่างน้อยๆ ก็ขอให้เขาได้ยินเสียงรอบข้างของเธอก็ยังดี 

ผู้คนแถวนั้นต่างก็แตกตื่น หลายปีมาแล้วที่ที่ตรงนั้นไม่เคยมีรถมาจอดเลย แล้ววันนี้มันเกิดอะไรขึ้น ผู้อำนวยการมาโรงเรียนเหรอ ทำไมกะทันหันแบบนี้ 

รองผู้อำนวยการที่ได้ข่าวจากธาราธรเมื่อเช้าตรู่ว่าวันนี้ผู้อำนวยการจะเข้ามาก็ตกใจมาก รีบมาโรงเรียนตั้งแต่ยังไม่สว่างเพื่อเคลียร์สถานที่ต้อนรับ พอเห็นว่ารถของผู้อำนวยการมาถึงก็รีบวิ่งเข้าไปต้อนรับทันที “สวัสดีครับผู้อำนวยการ” 

ชายสูงอายุคนหนึ่งกำลังก้มหัวให้ชายหนุ่มวัยรุ่นอยู่ ทำให้ตรงนั้นเป็นจุดสนใจอย่างมากของผู้คนรอบข้าง 

“อืม” น้ำเสียงอันเยือกเย็นออกมาจากปากชายหนุ่ม ทำให้ผู้คนแถวนั้นที่ได้ยินต่างก็ขนลุกไปตามๆ กัน 

“เชิญท่านผู้อำนวยการทางนี้เลยครับ” 

  

ยี่หวาที่เพิ่งเดินมาถึงห้องเรียนก็ได้ยินเสียงเพื่อนร่วมชั้นดังขึ้นว่า “วันนี้แกโดนไล่ออกแน่ยี่หวา” 

“ใช่ แกไม่รอดแน่ ได้ข่าวว่าวันนี้ผู้อำนวยการมาที่นี่ด้วยตัวเอง” 

ยี่หวาถึงกับขนลุกชัน ผู้อำนวยการงั้นเหรอ คนคนนี้ไม่เคยปรากฏตัวในโรงเรียนตั้งแต่เธอเข้ามาเรียนที่นี่เลยนะ อย่าบอกนะว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวกับดาหลา เพราะงั้นเมื่อเช้าเธอถึงได้พูดด้วยความมั่นใจขนาดนั้น 

“ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด พวกเธอรู้ดี” เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนมาจากการใส่ร้ายทั้งนั้น 

“แล้วไง...เธอรู้ พวกฉันรู้ แต่คนอื่นไม่รู้ ยังไงเธอก็ต้องโดนไล่ออก” ผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสะใจ 

รองผู้อำนวยการที่กำลังเดินนำหน้าวายุไปยังห้องทำงานส่วนตัวก็รู้สึกถึงรังสีอำมหิตออกมาจากตัวชายหนุ่ม นี่เขาทำอะไรผิดไปหรือเปล่า ทำไมอยู่ดีๆ ผู้อำนวยการก็อารมณ์ไม่ดีขึ้นมาแบบนั้น 

วายุที่เพิ่งได้รู้ว่าแม้แต่เพื่อนในห้องของเธอ ทุกคนต่างก็รู้ว่ายี่หวาไม่ได้ทำ แต่ก็ยังตั้งใจที่จะใส่ร้ายเธอ แบบนี้เขาจะปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว 

“ภาพจากกล้องวงจรปิดย้อนหลังหนึ่งเดือนทุกตัวในโรงเรียนภายในหนึ่งชั่วโมง” วายุพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา แม้ประโยคที่วายุพูดดูเหมือนจะไม่สมบูรณ์ แต่ก็ทำให้รองผู้อำนวยการเข้าใจได้ในทันที 

“ครับ” ถึงแม้ว่ารองผู้อำนวยการอยากจะถามถึงเหตุผลแต่เขาก็ไม่กล้าที่จะเอ่ยปากถามด้วยซ้ำ 

ยี่หวาเดินมานั่งที่โต๊ะได้สักพัก ดาหลาก็เดินเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าที่เพิ่งผ่านการร้องไห้มา ดังนั้นคนอื่นๆ ที่เห็นก็รีบวิ่งเข้าไปปลอบ 

“ดาหลาเธอร้องไห้ทำไม เป็นอะไรหรือเปล่า” 

“นั้นสิใครทำอะไรเธอ” 

“เมื่อสองวันก่อนคุณพ่อซื้อสร้อยคอเพชรให้ฉัน ฉันเก็บไว้ในกระปุกดินสอ แต่วันนี้พอฉันจะเอามาใส่ก็พบว่ามันหายไปแล้ว สร้อยนั้นแพงมากด้วย คุณพ่อต้องดุฉันแน่ๆ” ดาหลาพูดพร้อมกับร้องไห้ มือก็คอยปาดน้ำตา 

เหมือนกับว่าทุกคนจะนัดกันหันมาหายี่หวาในทันที ซึ่งยี่หวาก็ไม่ได้เอามือปิดบังสร้อย เพราะเธอไม่ได้ขโมย เธอไม่จำเป็นต้องกลัว ไม่ว่ายังไงพวกเขาก็ไม่มีหลักฐานทำอะไรเธอได้ 

“นั้นมันสร้อยของดาหลาหรือเปล่า” 

“สร้อยเพชรด้วย” 

“ที่คอยี่หวาใช่สร้อยของเธอไหมดาหลา” 

ดาหลาทำเป็นจ้องมองเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “สร้อยก็ดูเหมือนกับของฉันอยู่ แต่ยี่หวาอาจจะซื้อมาเองก็ได้นะ พวกเธออย่าไปกล่าวหายี่หวาเลย” ดาหลาดัดเสียงให้เล็กฟังแล้วชวนให้รู้สึกหมั่นไส้ยังไงไม่รู้ 

แปลว่าดาหลาเห็นสร้อยเส้นนี้ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วสินะ ถึงได้พูดแบบนั้นกับเธออย่างมั่นอกมั่นใจขนาดนั้น จะเล่นแบบนี้ใช่ไหม... 

“อย่างยี่หวานี่นะจะมีเงินซื้อสร้อยแพงๆ แบบนั้น” 

“นั้นสิ สร้อยเส้นนั้นราคาเกือบแสนแน่ๆ ยัยนั่นไม่มีเงินหรอก” 

“นี่ยี่หวา เธอขโมยสร้อยดาหลาไปใช่ไหม” 

“ไม่ใช่” ยี่หวาตอบเสียงเรียบอย่างไม่สนใจ ก่อนจะหันหน้าออกไปมองวิวข้างนอกหน้าต่าง 

“อย่ามาโกหก สงสัยแผลแค่บนหัวจะไม่พอสินะ” 

“พวกเธอจะทำอะไร...อ๊ะ!” ยังไม่ทันที่ยี่หวาจะได้ถามอะไรต่อ ก็มีน้ำจากไหนไม่รู้สาดมายังที่หัวเธอเต็มๆ ซึ่งเธอจะไม่โกรธเลยถ้าน้ำที่สาดมาไม่ใช่น้ำลำไย 

“ขอโทษนะยี่หวา พอดีว่าฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว