Instagram-icon

อ่านแล้วคอมเม้นท์​ถูกใจด้วยยิ่งดีเลยเห็นเม้​นท์ทีสมองโปรง♡

รักลวง​ ตอนที่​13 เป็นอะไรวะ

ชื่อตอน : รักลวง​ ตอนที่​13 เป็นอะไรวะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.9k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2564 11:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักลวง​ ตอนที่​13 เป็นอะไรวะ
แบบอักษร

ผมไม่เคยว่าตัวเองจะมีวันนี้​ วันที่เสียใจเรื่องผู้หญิง

คนอื่นนอกจากเเม่

ผมคิดไว้ว้าถ้าพรุ่งนี้​สร่างเมาให้สติ​ครบ

ก่อนผมจะไปขอโทษ​เธอที่บ้าน​ เเต่พอเช้ามาผู้จัดการ​ร้าน

เข้ามาหาไอ้เคน​เพื่อให้มันเซ็นใบลาออกให้พนักงาน​แล้วรู้

มั๊ยว่าพนักงาน​งานคนที่ลาออกเเม่งคือต้นข้าวไง​ผมได้ยินเเค่นั้นก็รีบขับรถไปบ้านเธอทันที​เเละสิ่งที่คิดไว้ไม่อยากให้​มัน

เป็นจริงมันก็เป็นจริง​ ข้าวย้ายบ้านเธอไม่ได้อยู่​ที่นี่แล้ว...

ตลอดเวลา4เดือนที่ผ่านมาผมตามหาเธอตลอดเเต่ก็

ไม่เจอเเม้เเต่วี่เเววเธอหรือบางทีอาจจะออกนอกประเทศ​

ทำให้ตามหาตัวข้าวยากมากขึ้น

 

“โอ๊กก.. เเหวะ​ ”​ผมมีอาการ​แบบนี้มี2อาทิตย์​แล้ว​

กินอะไรก็ออกหมด​ เหม็นยันขี้หน้าไอ้ไวท์​ยังไม่พอไอ้เคนกับไอ้เรียวผมก็เหม็น​ เบื่อของชอบตัวเอง​ ขนาดเหล้าเเค่ได้กลิ่น​

ผมต้องวิ่งเข้าห้องน้ำทันที​ เมื่ออาทิตย์​ที่แล้วที่ผมก็

เป็นแบบนี้ไอ้เรียวมันพึ่งกลับมาจากเที่ยวเเล้วมาหาผมที่บ้านเหมือนเคย​มันเข้ามาหาในห้องทำงาน​ ผมปิดจมูกแทบไม่ทันแล้วเริ่มมวล​ท้องสุดท้ายก็ต้องวิ่งเข้าห้องน้ำเอาอาหารที่กินเข้าไปออกหมดจนทุกวันนี้เวลาที่จะมาหาผมต้องอาบน้ำใหม่ให้ไม่มีกลิ่นเหล้าก่อนผมถึงเข้าใกล้​ได้​

นี่ผมเป็นอะไรกันเเน่ว่ะทรมาน​ชิบหาย​ มัน.. มาอีกแล้ว

 

 

“อ้วกกก”​ใครมันกินเหล้าว่ะ​ เเต่กลิ่นเเม่งอยู่​ข้างๆเนี่ย

 

“นาย​ ผมว่านายไปโรงพยาบาล​ดีกว่าครับ”​ยังไม่รู้​ตัวอีก

 

“กูว่ามึงไปเอากลิ่นเหล้าที่ตัวมึงออกก่อน​แล้วกูจะไม่ต้องไปถึงโรงบาลเลย”​ กลิ่นนี่คลุ้ง​เชียวไอ้เวร

 

“ครับๆ​ ผมดื่มนิดเดียว​เองทำไมนายถึงได้กลิ่น

​ จมูกดีเกินไปนะผมว่า”​ก็กูไม่รู้​เหมือนกัน​ว่าตัวกูเอาเป็นอะไรเหมือนกันไวท์

 

“เหมือนมึงจะหลอกด่ากู​เลยไอ้ไวท์​ มึงรีบไปจัดการ

ก่อนเถอะกูจะไม่ไหวอีกแล้ว”​ มันพยักหน้าแล้วออกไป

ทันที​ พอมันออกไปผมปกติทันที​ ไอ้ไวท์​เป็นทั้งมีขวาแล้วก็เพื่อนสนิท​ผมอีกคน​ และมันยังสนิท​กับไอ้เคนไอ้เรียวอีกด้วย

เลยทำให้เล่นอะไรก็เหมือนเพื่อน​มากกว่าลูกน้อง เฉพาะ​เวลาไม่มีลูกน้องเยอะๆเท่านั้นเเต่พอมีลูกน้องเยอะๆเราก็จะเหมือนเจ้านายลูกน้องทั่วไป

 

 

วันนี้ป๊ากับม๊าคิดยังไง​มาหาผมถึงที่ได้ปกติ​ผมต้องเป็นคนไปหาตลอด​

 

“เป็นไงไอ้เสือ​ ได้ข่าวว่าโดนทิ้งไง”​เห็นหน้าเปิดเลยนะป๊า

 

“ป๊า​ ผมรู้ว่าป๊ารู้อยู่แล้ว”​ป๊าซ้ำเติมชิบ

 

“คุณ​คะ​ ก็ไปพูดให้ลูกสะเทือนใจ​ว่าโดนทิ้ง! อยู่ได้”​ม๊าถ้า

จะเน้นขนาด​นี้ด่าผมตรงๆว่าเลวก็ได้

 

“ฮ่า​ ฮ่า​ ผมเเค่หยอกเล่นเอง​ ว่าเเต่ไปทำอีท่าไหนหนูคนนั้นถึงหนีแกไปแบบนี้ล่ะ”​ พอๆกันทั้งป๊าม๊า นี่ผมลูกนะครับ​

 

“เรื่องมันยาว​ เเค่รู้​ว่าเธอโกรธ​เเค่นั้นพอครับ”​

 

“ยาวเเค่ไหน​ ม๊าพร้อมฟังเเกต้องเล่าเซน​ ใช่มั๊ยคะ​คุณ​”​

ป๊าพยักหน้าเห็นด้วย​ สรุปเล่าจนได้

 

 

“เรื่องมันก็เป็นแบบนี่เเหละ​ครับ”​

 

“ถ้าเป็นฉัน​ ฉันก็จะเกลียด​เเกเเบบเเม่หนูคนนั้นเหมือนกันเซนม๊าไม่เคยสอนให้ลูกทำอย่างนี้กับผู้หญิง​นะลูก”​ม๊าพูดขึ้น

 

“คุณ​ๆใจเย็นๆเเค่นี้ลูกก็สำนึก​แล้วล่ะ”​ป๊าทำให้ม๊าใจเย็น

พอเริ่มใจเย็นก็ถามต่อด้วยอารมณ์​ยังเคือง​ๆอยู่

 

“แล้วแกได้ป้องกันมั๊ย​แม่หนูคนนั้นบริสุทธิ์​นี่”​

 

“เอ่ออม๊าเซนไม่ได้ป้องกัน”​ม๊าทำท่าตกใจ

 

“นะ​ นี่เเกไม่ป้องกัน​ แล้วถ้าเผื่อเเม่หนูคนนั้นก็ลืม

เหมือนกันล่ะ​ ตายๆ”​

 

“เธออาจจะกินยาเเล้วก็ได้นะม๊า”​

 

“แล้วถ้าหนูคนนั้นไม่ได้กินล่ะ... ว๊ายยคุณ​ไม่ใช่ว่าหลาน

ฉันมาแล้วหรอค่ะ”​ก็เเสดงว่าเธออาจจะท้องแล้วและนับๆก็น่าจะประมาณ​3เดือน​กว่าๆได้ถ้าไม่ได้กินยาวันนั้น

 

 

“เเกต้องรีบตามหาว่าที่ลูกสะใภ้​ฉัน​ และอาจจะมีหลานมาด้วยให้เจอ​ ไม่งั้นม๊าจะไม่หายโกรธ​เเกตาเซน”​

 

“ไปค่ะคุณ​ หาให้เจอด้วย”​และม๊าก็ชวนป๊ากลับไม่วายหันมากำชับว่าให้ตามหาต้นข้าวให้เจอ

 

“เฮ้ออ...”

 

พอป๊าม๊ากลับไปผมได้เเต่ถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจ

อยากจะบอกม๊าว่า​ ผมก็อยากหาเธอให้เจอใจแทบขาด

เหมือนกัน​

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

____________________

จะให้เจอเร็วๆดีมั๊ย​เนี่ยอีพี่

ชื่อตอนแปลกๆหน่อยคิดไม่ออก

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว