facebook-icon

ฝากคอมเม้นเป็นกำลังใจและขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ : )

บทที่ 4 หมาตายลอยน้ำมา

ชื่อตอน : บทที่ 4 หมาตายลอยน้ำมา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.2k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ย. 2563 23:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 หมาตายลอยน้ำมา
แบบอักษร

ยิ้มได้แต่นั่งขำฟังเพื่อนในกลุ่มบ่นถึงภารกิจที่ได้รับจากกลุ่มพี่ว้ากที่ให้ไปทำอะไรแปลกๆ ตามระดับความยากง่ายที่ยิ้มก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเอาอะไรมาวัด  

ปริมได้รับคำสั่งจากเฮดว้ากอย่างเคนให้ไปตามหาและขอลายเซ็นรุ่นพี่ที่ชื่อเล่นขึ้นต้นด้วยบอใบไม้หรือตัวบีมาสิบห้าคนและรายละเอียดที่เกียวกับรุ่นพี่คนนั้นให้มากที่สุด 

แคทถูกเจอาร์สั่งให้ไปบอกรักรุ่นพี่ปีสองที่ชื่อขึ้นต้นด้วยกอไก่สามวันวันละสองคนชายหนึ่งหญิงหนึ่งและสิ่งที่รุ่นพี่คนนั้นชอบกินแล้วให้อัดคลิปมาให้ดู  

เบียร์สั่งให้ไวท์ไปบอกรักคนต่างคณะที่โรงอาหารให้ครบทุกคณะแล้วให้อัดคลิปมาให้ดูเหมือนแคทโดยที่ในคลิปคนที่ไปสารภาพรักจะต้องบอกรักตอบ  

เคได้คำสั่งจากทัพไทให้ทำยังไงก็ได้ให้กลุ่มพี่ว้ากคนใดคนหนึ่งหลุดหัวเราะออกมาให้ได้แล้วก็ต้องบันทึกวีดีโอเอาไว้เป็นหลักฐาน 

ภูผาได้รับคำสั่งจากปาร์คให้แต่งตัวตามที่ปาร์คให้โจทย์ในแต่ละวันไปวิ่งรอบสนามฟุตบอลทุกเช้าวันละห้ารอบหนึ่งสัปดาห์และหาคนถ่ายรูปคู่กับป้ายบอกเวลาหน้าสนามกีฬาทั้งตอนก่อนและหลังวิ่งในเวลาเดียวกันให้ทุกวันส่งไปให้ปาร์คดู  

"หวังว่าพี่ปาร์คคงจะไม่ให้แต่งตัวแปลกๆ มาวิ่งนะ เตรียมอายแล้วนะเนี่ย" 

"ฉันว่าไม่เหลือ"  

ไวท์ว่าแล้วระเบิดหัวเราะออกมาอย่างชอบใจเมื่อจินตนาการถึงภูผาที่อาจจะต้องแต่งตัวประแปลกๆ มาวิ่งทุกเช้าเพื่อนคนอื่นก็เลยพลอยหัวเราะไปด้วย 

"แล้วเรียวล่ะพี่เลโอสั่งให้ทำอะไร" 

ได้ยินเพื่อนคนอื่นโอดครวญแต่ไม่ยักกะได้ยินเรียวโวยวายหรือบ่นอะไรถึงสิ่งที่ต้องทำยิ้มเลยหันไปถาม เพื่อนคนอื่นเลยหันมามองที่เรียวเป็นตาเดียว 

"นั่นดิ นายได้ทำอะไรอ่ะเรียว"  

"เออ...กูอยากรู้จริงว่าพี่เลโอสั่งให้มึงทำอะไร" 

"ไม่ได้สั่งให้ทำอะไร แค่ให้คอยช่วยเพื่อนให้ทำภารกิจให้สำเร็จแค่นั้น"  

เรียวยักไหล่บอกอย่างเหนือกว่าก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าภารกิจของเพื่อนแต่ละคนนั้นต้องมีบุคคลที่สามคอยช่วยซึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเขา นั่นทำให้เพื่อนที่เหลือพากันหัวเราะลั่นจนเรียวต้องอุทานออกมาอย่างหัวเสียที่รู้ว่าตัวเองต้องได้วิ่งวุ่นไปทั่วกับเพื่อนทุกคน จะไม่ทำก็ไม่ได้อีกเพราะทุกคนที่เข้าหาพี่ว้ากเพื่อของให้เซ็นชื่อให้หลังจากได้รับคำสั่งออกจากปากของพี่ว้ากกลุ่มพี่ว้ากจะจดชื่อกับรหัสเอาไว้ หากครบตามกำหนดแล้วทำไม่สำเร็จหรือไม่ทำจะต้องโดนพี่ว้ากลงโทษ 

"เชี่ยเอ้ยย" 

"เออ แล้วยิ้มล่ะพี่เซนให้ทำอะไร" 

และยิ้มก็ไม่รอดไปจากการเป็นหัวข้อของบทสนทนาเมื่อแคทหันมาถามด้วยความใส่ใจแต่ดีที่ยิ้มนั้นคิดคำตอบมาไว้เรียบร้อยแล้ว 

"ความลับน่ะ พี่เซนไม่ให้บอกใครแล้วก็ไม่ให้ใครช่วยด้วย" 

"แอบๆ บอกก็ได้น่า พวกเราไม่ไปบอกใครหรอก...จริงไหม" 

แคทหันไปถามเพื่อนที่เหลือเพื่อขอความเห็นทุกคนก็พากันพยักหน้าเพราะอยากรู้ 

"ไม่ได้หรอก เพราะถ้าเรื่องนี้หลุดไปแล้วรุ่นพี่รู้ขึ้นมาทุกอย่างจะถือว่าเป็นโมฆะแล้วฉันก็จะไม่ได้ลายเซ็นพวกพี่ว้าก" 

"คงไม่ได้ไปทำอะไรแปลกๆ แผลงๆ ใช่ไหม" 

"ไม่อ่ะ หายห่วงได้เลย ฉันทำได้สบายมากถ้าไม่มั่นใจว่าจะทำได้ฉันก็บอกแล้วสิ"  

ในบรรดาเรื่องที่รุ่นพี่ให้เพื่อนเธอไปทำยิ้มคิดว่าภารกิจของเธอนั้นสบายที่สุดแล้ว ด้วยช่วงเวลาที่ยิ้มเลือกเชื่อว่าเซนคงไม่มีงานอะไรจะให้เธอทำขนาดนั้น แล้วอีกอย่างถึงจะมีงานให้เธอทำมันก็คงไม่ต้องทำเรื่องประหลาดเหมือนอย่างที่เพื่อนของเธอทำแน่ 

21.40 น.  

ยิ้มเทียวดูเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือตั้งแต่ก่อนสองทุ่ม ผ่านไปเกือบสองชั่วโมงก็ยังไร้วี่แววการติดต่อมาจากคนที่รออยู่ ทั้งๆ ที่ควรจะชอบแต่ยิ้มกลับไม่ถูกใจนัก เธอคิดอะไรไว้เยอะแยะที่จะเอาไปต่อกรกับเซนแต่เขากลับเงียบหายไปไม่คิดจะทักมาสั่งงานเบ๊อย่างเธอ 

"หรือว่าคิดจะแกล้งเราแล้วเรียกดึกๆ" 

ยิ้มรำพึงรำพันกับตัวเอง คิดได้แบบนั้นมือบางก็หยิบมือถือขึ้นมากดคิดจะส่งข้อความไปหาเจ้านายข้ามคืนของเธอแต่ก็นึกขึ้นมาได้ว่าเธอไม่มีเบอร์หรือช่องทางติดต่อกับเซนแล้วเซนก็ไม่มีช่องการการติดต่อของเธอ 

"ถึงว่าไม่ทักมาสักที ไว้ค่อยขอพรุ่งนี้แล้วกัน...แต่เขาไม่ให้ทำตัวสนิทเวลาอยู่ที่มอที่นา งั้นก็ไปขอวันนี้แหละ" 

ถกเถียงกับตัวเองเสร็จยิ้มก็หยิบกระเป๋าสะพายใบโปรดออกจากห้องของตัวเองมายืนอยู่หน้าห้องที่อยู่ตรงข้าม กดกริ่งแล้วรอไม่นานเจ้าของห้องก็มาเปิดประตูให้ 

หญิงสาวร่างบางในชุดนอนสีเรียบยืนอยู่หลังบานประตู ดูจากผมที่หมาดก็พอจะเดาได้ว่าคงจะพึ่งอาบน้ำเสร็จ 

"แพรเราจะออกไปข้างนอกนะ ยังไม่แน่ใจว่าจะกลับไหม" 

"ไปไหน...หาพี่คนนั้น?" 

"อือ" 

"ถ้าดึกก็ค้างที่กับยัยจิ๋วไปเลยไม่ต้องกลับ ยังไงก็โทรมาบอกด้วย" แพรกำชับ 

"จ้า ไปก่อนนะ คนสวยก็ไปนอนได้แล้วไป" 

บอกลาเพื่อนเสร็จยิ้มก็ขับรถคู่ใจของตัวเองตรงไปที่คอนโดของเซน คอนโดนี้ระบบการรักษาความปลอดภัยหนาแน่นหากไม่ใช่คนที่อาศัยอยู่จะไม่สามารถเข้าไปได้ถ้าไม่ให้คนที่อยู่รับรอง ดีหน่อยที่เพื่อนสนิทของยิ้มคนหนึ่งนั้นอาศัยอยู่ที่คอนโดแห่งนี้เธอจึงสามารถเข้าออกได้โดยง่ายเพราะเพื่อนของยิ้มทำเรื่องและแจ้งเจ้าหน้าที่เอาไว้แล้วให้ยิ้มกับแพรสามารถเข้าออกได้ 

เรื่องบังเอิญอีกเรื่องคือห้องของเซนอยู่ชั้นเดียวกันกับเพื่อนของยิ้มเพียงแต่อยู่คนละโซนกัน พอมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องเซนยิ้มก็กดกริ่งแล้วยืนหลบมุมอยู่เพื่อไม่ให้คนด้านในส่องตาแมวเห็น แต่รออยู่นานก็เงียบ  

"หรือว่าจะไม่อยู่" 

ยิ้มพึมพำกับตัวเองแล้วลองกดกริ่งดูอีกสองครั้งแต่ก็ยังเงียบเลยถอดใจเพราะคิดว่าเซนไม่น่าจะอยู่ห้อง ดูเวลาแล้วก็ยังไม่ดึกมากนักเธอสามารถขับรถกลับไปนอนที่ห้องได้ก่อนที่จะถึงเวลาชัตดาวน์ของเธอ ดังนั้นยิ้มเลยกลับไปที่รถเพื่อจะกลับแต่ก็สะดุดตาเข้ากับรถคันหนึ่งที่จอดนิ่งอยู่ตรงตำแหน่งที่เธอเคยขับรถของเซนมาจอด แต่ไม่ใช่รถของเซนที่เธอเคยขับแล้วคันที่เซนขับไปเรียนประจำก็จอดอยู่ห่างออกไปอีกบล็อค 

ความอยากรู้ของยิ้มทำให้สองขาพาเดินไปหยุดยืนอยู่ข้างรถคันดังกล่าวก่อนจะพบกับเจ้าของรถที่นอนหลับอยู่บนรถตรงตำแหน่งคนขับ มือบางยกขึ้นเคาะที่กระจกรถไปหลายทีหลังจากพยายามเปิดประตูรถแต่ไม่สำเร็จ 

เจ้าของรถที่หลับอยู่ลืมตาขึ้นมาเพราะเสียงรบกวนแล้วก็ต้องพบกับความประหลาดใจที่เห็นร่างบางยืนอยู่ข้างรถจึงเปิดประตูลงมายืนประจันหน้ากับหญิงสาว 

"มาได้ไง?" 

"ขับรถมาค่ะ" 

"เธอรู้ว่าฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนี้" เซนถามเสียงเรียบจ้องมองยิ้มอย่างไม่วางตา  

"ก็ที่เราตกลงกันไงที่ฉันจะเป็นเบ๊ให้พี่แต่ไม่เห็นพี่ติดต่อไปสักที แล้วฉันก็นึกขึ้นมาได้ว่าพี่ไม่มีช่องทางติดต่อฉันไงก็เลยมาหาพี่" 

"พรุ่งนี้ที่มหาลัยก็ได้ไหม?" 

"แล้วจะให้ฉันไปหาพี่ตอนไหน ตอนว้ากรึไง ไหนบอกไม่ให้คนอื่นรู้"  

ยิ้มว่าจนเซนไม่สามารถโต้แย้งอะไรได้อีกเลยล้วงมือหยิบเอาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงออกมาปลดล็อคแล้วยื่นให้กับยิ้มเพื่อเพิ่มช่องทางการติดต่อของเธอให้เขา 

"เสร็จแล้วก็กลับไปได้แล้ว" เซนว่าแล้วหันหลังให้ยิ้มเตรียมเดินเข้าคอนโด 

"เดี๋ยวค่ะ"  

ยิ้มเอ่ยรั้งเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของอีกคน ร่างบางเดินไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของรุ่นพี่หนุ่มแล้วยื่นหลังมือไปแตะบนหน้าผากของร่างสูงอย่างถือวิสาสะ 

"ก็ว่าทำไมเสียงเป็นแบบนั้น" 

"ยุ่ง เสร็จธุระก็กลับไปได้แล้ว" 

เซนปัดมือยิ้มออกจากตัวเองแล้วเบี่ยงตัวเดินหนีแต่กลายเป็นเซจนยิ้มต้องเข้าไปประคองเอาไว้ 

"ไม่ไหวแล้วยังจะฝืน" 

ยิ้มบ่นให้คนที่ตัวร้อนเป็นไฟแทบไม่มีแรงยืนแถมเสียงก็แหบพร่าจนฟังออกว่าป่วย ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าถ้าหากปล่อยให้เดินกลับห้องเองจะถึงห้องไหม เธอเลยต้องพาเซนเดินเข้าไปในคอนโดโดยที่เซนไม่สามารถขัดขืนยิ้มได้ 

ยิ้มพาเซนมานอนในห้องนอนของเขาแล้วก็หายามาให้รุ่นพี่หนุ่มกินหลังจากที่รู้ว่าเขายังไม่ได้ทานยา 

หมับ! 

เซนคว้าข้อมือของยิ้มที่กำลังแกะกระดุมเสื้อเม็ดบนของเขาออกพร้อมกับถามเสียงแผ่ว 

"ทำอะไร?" 

"ถอดเสื้อไง" 

"ถอดทำไม"  

"ถ้าไม่ถอดแล้วฉันจะเช็ดตัวให้ได้ไง" 

"ไม่ต้อง" เซนเค้นเสียงบอก 

"ไม่ต้องไม่ได้ พี่ตัวร้อนมาก ไข้สูง ถ้าไม่เช็ดตัวเพื่อลดอุณหภูมิของร่างกายลงพี่อาจจะช็อคได้" 

"แต่ฉันเป็นผู้ชาย" 

"แล้วไง?" 

"เธอเป็นผู้หญิงนะ ไม่รู้สึกกระดากอายบ้างรึไงมาแก้ผ้าผู้ชายแบบนี้"  

"ไม่อายอ่ะ เห็นบ่อยจนชินละถึงจะไม่ใช่ของพี่ก็เถอะ หรือว่าพี่อาย?" 

"ทำไมฉันต้องอาย" 

"เอ๊า...ก็แบบเผื่อไม่มั่นใจในหุ่นตัวเองงี้" 

"หึ...เอาอะไรมาไม่มั่นใจ อยากถอดก็ตามใจ" 

เซนหมดแรงจะต่อปากต่อคำกับยิ้มจึงต้องยอมปล่อยให้ยิ้มกระทำตามใจ มือบางปลดกระดุมเสื้อของเซนออกทีละเม็ดจนหมดโดยที่เจ้าของร่างนอนนิ่งอยู่เฉยๆ  

คนปากเก่งที่โกหกบอกว่าเคยเห็นบ่อยจนชินแทบเลือดกำเดาไหลเมื่อเห็นอกเนียนๆ กับซิกแพคแน่นๆ ของคนพี่ ยิ้มลอบกลืนน้ำลายลงคอตอนที่มือบางจับผ้าสัมผัสลงบนร่างกายของเซน พยายามบอกตัวเองไม่ให้คิดฟุ้งซ่านเมื่อเห็นเรือนร่างของเซน ท่องยุบหนอพองหนออยู่ในใจรอบแล้วรอบเล่าเตือนสติตัวเองแต่ก็มองตาไม่กระพริบ 

"หมาตายลอยน้ำมา หมาตายลอยน้ำมา หมาตายลอยน้ำมา...ฮะเฮ้ย!" 

ปากยิ้มงึมงำแผ่วเบาแทบไร้เสียงฟังไม่ได้ศัพท์ในคำเดิมซ้ำๆ ไม่ให้ตัวเองสติแตกก่อนจะร้องขึ้นอย่างตกใจขณะเช็ดตัวให้เซนที่อยู่ดีดีก็ให้ความร่วมมือกับเธอเป็นอย่างดีขยับตัวถอดเสื้อโยนทิ้งลงข้างเตียงแถมยังถอดกางเกงยีนส์ที่ใส่อยู่ออกเหลือไว้เพียงบ๊อกบ๊อกเซอร์สีฟ้าที่ใส่ติดตัว ยิ้มถึงกลับต้องกลืนน้ำลายลงคออีกอึกใหญ่หัวใจเต้นระส่ำกับเหตุการณ์ตรงหน้าพยายามห้ามสายตาไม่ให้มองไปที่จุดอันตรายนั้นเป็นอันขาด  

"อยากเช็ดมากใช่ไหม...เช็ดให้ทั่วล่ะ" เซนบอกแล้วยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจที่ได้แกล้งยิ้มก่อนจะหลับตาลงอย่างสบายใจ  

ความคิดเห็น