Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ย. 2563 20:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 7
แบบอักษร

ณ มหาวิทยาลัยอาร์

 

ตอนนี้ผมกับไอ้เทพก็ได้มาถึงที่มอแล้วครับ และเมื่อคืนหลังจากที่ไอ้เทพอุ้มผมมาไว้ในห้องนอน มันก็ได้เดินออกไปข้างนอกเลยครับ มันบอกว่ามันอยากนอนที่โซฟา ผมนี่งงกับมันเลยละ แล้วตื่นเช้ามามันยังเอาชุดนักศึกษาที่ซื้อมาใหม่ตั้งเอาไว้ให้ผมตรงหน้าห้องน้ำด้วย แถมมันยังทำอาหารเช้าให้ผมกินอีกอะ นี่ผมหรือไอ้เทพกันแน่ที่เป็นเบ๊วะ?! แต่มันก็ยังคงกวนตีนผมไม่เลิก ส่วนการกระทำแม่งโคตรจะอ่อนโยน ผมนี่ใจเต้นแรงเลยครับ ดูแลดีโคตรๆเลยอะ

 

"พี่เทพ ชาขอลายเซ็นหน่อยดิ" ผมเงยหน้าขึ้นไปพูดกับมันอย่างยิ้มๆ หลังจากที่เดินออกมาจากโรงจอดรถของคณะวิศวะ

 

"ไม่ ถ้ามึงยังไม่รู้ว่าโซตัสคืออะไร" ไอ้เทพพูดพลางยกแขนขึ้นมากอดคอผม

 

"ก็ระบบรับน้องไง พี่เทพอย่าลืมดิว่าชาจบนอกมา รู้แค่นี้ก็ดีสุดๆแล้วป่ะ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางดึงชายเสื้อช็อปสีน้ำตาลของมัน

 

"กูต้องการความหมายของแต่ละตัวอักษร"

 

"โห่~พี่เทพ ใครจะไปรู้อะ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเหม็นเบื่อ

 

"ก็หาดิ" ไอ้เทพพูดพลางผละออกจากการกอดคอผม เพราะพวกผมเดินมาถึงตึกของสาขาไฟฟ้าแล้วครับ

 

"พี่เทพอ่า~ ชาขี้เกียจหา"

 

"มึงต้องหา แล้วอย่าทำเสียงอย่างงั้นที่ไหนล่ะ กูต้องไปละ และถ้าวันนี้มึงมาสายอีก กูทำโทษมึงจริงๆด้วยเตี้ย" ไอ้เทพพูดด้วยน้ำเสียงดุๆ

 

"ครับ~คุณพ่อคนที่สอง" ผมพูดพลางดันแว่นให้เข้าที่

 

"หึ" ไอ้เทพยกยิ้มมุมปากแล้วก็เดินออกไปทันที แต่นี่ไอ้เทพมันเดินมาส่งผมงั้นเหรอวะ?! ทำซะยิ่งกว่าผมเป็นแฟนมันอีกน่ะ

 

"ไอ้ชา! ทางนี้โว้ย~!!" ผมที่เดินเข้ามาในตึกของสาขาไฟฟ้า ไอ้ดินที่นั่งอยู่กับไอ้รบก็ได้ตะโกนเรียกผมพร้อมกับยกแขนขึ้นโบกไปมา

 

"เสียงดังทำเชี้ยอะไรเนี่ย" ผมพูดพลางเดินไปนั่งลงตรงข้างไอ้รบมัน

 

"กูกลัวมึงไม่ได้ยิน" ไอ้ดินพูดด้วยน้ำเสียงติดจะขี้เล่น

 

"กวนตีน"

 

"แล้วเมื่อไหร่มึงจะเลิกแกล้งทำตัวเป็นเด็กเนิร์ดสักทีวะ" ไอ้รบหันมาพูดถามผมด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"นี่อย่าบอกนะพวกมึงรู้อะ" ผมพูดพลางชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

 

"พวกกูไม่ได้โง่น่ะ ดูจากการที่มึงพูดและการกระทำของมึง แล้วเมื่อวานพวกกูก็เห็นรอยสักที่หลังหูกับรอยต่างหูมึงด้วย" ไอ้รบพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ นี่ผมปลอมตัวไม่เนียนขนาดนั้นเลยเหรอวะ แล้วแบบนี้ผมจะทำยังไงต่อเนี่ย กลัวพี่บีเอ็มรู้โคตรเลยครับ

 

"โอเค ยังไงพวกมึงก็เป็นเพื่อนกูแล้ว กูจะบอกให้หายสงสัยก็แล้วกัน พอดีครอบครัวกูอะคิดว่ากูเป็นเด็กเนิร์ดแต่มันไม่ใช่อย่างงั้นเลยเว้ย ตอนอยู่อเมริกากูเกเรฉิบหาย กูเลยต้องปลอมตัว เพราะกูไม่อยากให้พ่อแม่กูผิดหวังว่ะ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"โอ้โหไอ้เชี้ย นี่มึงเป็นเด็กนอกเหรอวะ แต่ก็อย่าว่าแต่มึงเลย กูกับไอ้รบก็เคยเกเรเหมือนกันนั่นแหละ ส่วนตอนนี้ก็เริ่มจะเปลี่ยนแปลงตัวเองใหม่แล้ว" ไอ้ดินพูดอย่างยิ้มๆ

 

"แต่ไอ้ชาถึงมึงจะปลอมตัวไป ยังไงสักวันครอบครัวมึงก็ต้องรู้อยู่ดีนั่นแหละ กูว่ารีบบอกครอบครัวมึงจะไม่ดีกว่าเหรอวะ"

 

"กูนี่อยากจะบอกพวกเขาใจจะขาดแล้ว แต่ไอ้รบคือกูยังไม่พร้อมว่ะ" ผมหันไปพูดกับไอ้รบด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"แต่ที่มอมึงไม่ต้องปลอมตัวก็ได้ดิ กูโคตรเกลียดไอ้พวกที่ชอบมองเหยียดมึงฉิบหายอะ" ไอ้ดินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"ประเด็นพี่ชายกูเรียนที่นี่ไง"

 

"มึงก็บอกพี่ชายมึงสิว่าอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง แล้วเรื่องที่อเมริกาที่มึงเป็นคนยังไง มึงค่อยบอกครอบครัวมึงทีหลังก็ได้"

 

"เออว่ะ ทำไมกูถึงคิดไม่ได้" ผมพูดด้วยน้ำเสียงอึ้งๆ แต่ถ้าผมเลิกปลอมตัวเป็นเด็กเนิร์ดแล้ว ครอบครัวผมก็จะเห็นรอยสักกับรอยต่างหูของผมหมดสิ

 

"มึงลืมที่กูบอกเหรอไอ้ชา ถึงมึงจะเป็นเด็กเนิร์ดแต่มึงไม่ต้องทำตัวเชยก็ได้ดิ แล้วเดี๋ยวนี้เด็กเนิร์ดเขาแต่งตัวเป็นกันหมดแล้วเว้ย" ไอ้ดินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"กูไม่รู้นี่หว่า เด็กเนิร์ดที่เมกาแต่งตัวอย่างนี้กันหมด แล้วถ้ากูเอาผมขึ้นเดี๋ยวครอบครัวกูก็เห็นรอยสักอีก"

 

"งั้นเอาอย่างงี้ มึงก็ปลอมตัวตอนที่มึงอยู่กับครอบครัวมึงสิ ส่วนข้างนอกมึงก็เป็นตัวของตัวเองไปเลย ส่วนพี่ชายมึงกูว่าเขาต้องเข้าใจมึงแหละ แถมคงจะหวงมึงน่าดูเลยด้วย"

 

"กูเพิ่งเคยเห็นมึงจริงจังขนาดนี้น่ะเนี่ยไอ้ดิน" ไอ้รบพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ

 

"ก็กูไม่อยากให้ใครมามองเหยียดเพื่อนกูนี่หว่า" ไอ้ดินพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"กูเห็นด้วยกับพวกมึงน่ะ แต่มันยากว่ะ เดี๋ยวยังไงกูขอคิดดูอีกทีก็แล้วกัน" ผมพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"ถ้ามึงไม่เริ่ม มึงจะรู้ได้ยังไงว่ามันยาก" ไอ้รบพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"กูขอคิดดูก่อนนะ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางก้มมองดูนาฬิกาที่ข้อมือพร้อมกับลุกขึ้นยืน

 

"มึงจะไปไหนเนี่ยไอ้ชา" ไอ้ดินพูดถามอย่างงงๆ

 

"ก็ไปเรียนสิว่ะ จะสายแล้วเนี่ย"

 

"อ้าว~ คุยกันเพลินเลย" ไอ้ดินพูดพลางลุกขึ้นยืนพร้อมกับไอ้รบ

 

"ก็พวกมึงแหละ ชวนกูคุย" ผมพูดพลางพากันเดินไปที่บันไดตึก

 

"โทษพวกกูเลยน่ะไอ้สัส" ไอ้รบพูดด้วยน้ำเสียงติดจะขำๆ จากนั้นพวกผมทั้งสามคนก็พากันขึ้นไปที่ห้องเรียน

 

12:00

 

"แดกไรดีวะ" หลังจากที่เรียนคาบเช้าเสร็จ พวกผมก็พากันมาที่โรงอาหารของมอ เพราะโรงอาหารของคณะปิดหนึ่งวันครับ เพื่อจะปรับปรุงอะไรนิดหน่อย

 

"กูไม่รู้วะ" ผมพูดตอบไอ้รบพลางเดินไปที่โต๊ะว่างโต๊ะหนึ่ง

 

"ก๋วยเตี๋ยวน้ำตกดีป่ะวะ" ไอ้ดินพูดถามพลางนั่งลงตรงข้ามผมพร้อมกับไอ้รบ

 

"เอาดิ" ผมพูดตอบพลางหันไปมองรอบๆ เพราะคนในโรงอาหารของมอเริ่มมองมาที่ผมแล้วครับ

 

"มึงมองไรวะไอ้ชา" ไอ้รบพูดถามผมอย่างสงสัย

 

"ก็มองพวกที่มองกูอยู่ไง มองอะไรนักหนาก็ไม่รู้" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย

 

"ทำใจเถอะ มอนี้ไม่ชอบเด็กเนิร์ดหรือพวกทำตัวเชยอะ" ไอ้ดินพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"กูเข้าใจความรู้สึกของคนที่ถูกบูลลี่เลยว่ะ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงหงอยๆ เพราะคิดถึงตัวเองตอนที่บูลลี่คนอื่น ผมรู้แล้วละว่าคนที่ถูกผมบูลลี่พวกเขารู้สึกยังไง ขนาดผมแค่ถูกคนอื่นมองเหยียด ยังรู้สึกแย่เลยอะ

 

"กูนี่รอตอนมึงเลิกปลอมตัวไม่ไหวแล้วว่ะ กูว่าพวกแม่งต้องอึ้งมากแน่ๆ" ไอ้ดินพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

 

"พวกผู้หญิงที่ลงรูปมึงในเพจมอกูว่าช็อคตายแน่ๆ ก็มึงสวยก็พวกเขาซะขนาดนั้น" ไอ้รบพูดด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์

 

"พวกมึงก็เวอร์ไป แต่พวกมึงเห็นที่พวกเขาลงด้วยเหรอวะ"

 

"เห็นดิว่ะ กูนี่แบบอย่าเดินไปด่าตรงๆเลย มาหาว่ามึงเป็นไอ้เนิร์ดโรคจิตได้ไงวะ แต่พวกเขาเป็นผู้หญิงไง กูเลยไม่กล้า" ไอ้รบพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ตอนที่ผมเข้าไปส่องในเพจของมอ มีแต่คนคอมเมนต์ว่าผมเป็นไอ้เนิร์ดโรคจิตตามแคปชั่นเต็มไปหมดเลยครับ และนี่ละมั้งที่ทำไมคนในโรงอาหารของมอถึงมองมาที่ผมแบบแปลกๆ แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรหรอกครับ พวกเขาอยากทำอะไรก็ให้พวกเขาทำไป เพราะยังไงผมก็เคยบูลลี่คนอื่นมาก่อน จะโดนเองบ้างมันก็สมควรแล้วละครับ

 

"ช่างแม่งเถอะ พวกมึงไปซื้อของกินไป" ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ

 

"เคๆ เดี๋ยวจะรีบมาแล้วกัน" ไอ้รบพูดพลางลุกขึ้นเดินออกไปกับไอ้ดิน

 

พวกเพื่อนผมที่เดินออกไปซื้อข้าว ผมก็ได้หยิบโทรศัพท์ของมาจากกระเป๋า แล้วโทรออกไปหาไอ้โจมัน ไอ้โจมันโทรมาตอนที่ผมกำลังเรียนอยู่ครับ ผมเลยไม่ได้รับสายของมัน

 

(ทำไมโทรไปไม่รับอะดาร์ลิ้ง) ผมที่รอสายได้ไม่นาน ไอ้โจก็ได้รับพลางพูดใส่สายมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

 

"ก็กูเรียนอยู่ มึงมีอะไรอะ"

 

(กูคิดถึง อยากกอด อยากหอม)

 

"เฮ้อ~ อีกแล้วน่ะ"

 

(มึงเบื่อกูเหรอซีวาย งั้นกูไปนอนกับคนอื่นนะเว้ย)

 

"เดี๋ยวนะไอ้โจ กูไม่ได้เบื่อมึงเลยสักนิด แล้วมึงจะไปนอนกับใครมันก็เรื่องของมึงไหม จะมาเกี่ยวเหี้ยอะไรกับกู"

 

(ไม่รู้ละ กูจะไปไทย ตอนไหนเดี๋ยวมึงก็เจอกูเองนั่นแหละ)

 

"ห๊ะ?!!! ไอ้โจกูไม่เข้า...."

 

(แค่นี้แหละ)

 

"เดี๋ยวไอ้โจ!......" ติ๊ด!!!! ผมยังไม่ทันจะพูดอะไรเลย ไอ้โจมันก็ได้ตัดสายของผมทิ้งไปครับ ผมละงงกับมันจริงๆเลย

 

"กรี๊ด~!!!!!!!!!!" ผมที่กำลังเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง อยู่ๆพวกผู้หญิงในโรงอาหารก็พากันกรี๊ดลั่นโรงอาหารเลยครับ

 

"กรี๊ด~!!!!! แกพวกพี่เทพมา!!!!"

 

"กรี๊ด~!!! งั้นพี่บีเอ็มของฉันก็ต้องมาด้วยสิ"

 

"แล้วจะนั่งกันทำไมล่ะอีดอก ไปดูกันสิค่ะ!!" พวกผู้หญิงที่นั่งอยู่หลังโต๊ะผมพากันวิ่งไปที่ทางเข้าของโรงอาหาร หลังจากที่พูดคุยกันเสร็จ

 

"พวกเขากรี๊ดอะไรกันวะ" ไอ้รบกับไอ้ดินที่กลับมาจากซื้อของกินเสร็จ ก็ได้พูดถามผมอย่างงงๆพร้อมกับนั่งลงตรงข้ามกับผม

 

"เห็นว่าพวกพี่ชายกูมาว่ะ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ

 

"ถึงว่าละ พวกผู้หญิงถึงพากันวิ่งไปหาขนาดนั้น" ไอ้รบพูดพลางดันถ้วยก๋วยเตี๋ยวกับน้ำเปล่ามาให้ผม

 

"ขอบใจนะเว้ย" ผมพูดพลางมองก๋วยเตี๋ยวน้ำตกอย่างตื่นเต้น เดี๋ยวนี้ผมรู้จักอาหารไทยแล้วน่ะ เพราะหาดูในเน็ตนั่นแหละครับ แต่มีอีกหลายอย่างเลยที่ผมยังไม่เคยกิน ก๋วยเตี๋ยวน้ำตกตรงหน้าของผมก็เช่นกันครับ

 

"เห้ยไอ้ชา! พี่มึงเดินมาทางนี้ว่ะ มาทั้งแก๊งพี่มึงเลยด้วย!" ไอ้ดินพูดพลางมองไปด้านหลังผมอย่างแววตาเป็นประกาย

 

"สวัสดีครับ!!" ไอ้รบกับไอ้ดินยกมือไหว้พวกคนที่ยืนอยู่ด้านหลังของผม

 

"อืม" โห่! ดูพวกเขาตอบเพื่อนผมสิครับ โคตรเย็นชาเลยอะ สงสัยคงจะคีพลุคกันอยู่มั้ง

 

"สวัสดีครับ" ผมหันไปพูดพลางยกมือไหว้พวกพี่ชายผม

 

"พวกพี่ขอนั่งด้วยนะชา" พี่เหนือพูดอย่างยิ้มๆ

 

"ได้เลยครับ" ผมพูดตอบ จากนั้นพวกพี่เหนือ พี่ป้อง พี่สิงก็พากันไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับผม ไอ้รบกับไอ้ดินนี่ทำหน้าดีใจใหญ่เลยครับ ก็ได้นั่งใกล้ไอดอลของพวกมันซะขนาดนั้นอะ จะไม่ให้ดีใจได้ยังไงอะเนอะ

 

"แล้วพวกมึงชื่อไรกันล่ะ" พี่สิงพูดถามไอ้รบกับไอ้ดิน

 

"ผมนักรบ เรียกรบก็ได้พี่" ไอ้รบพูดตอบอย่างยิ้มๆ

 

"ผมแผ่นดินครับ" ไอ้ดินพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ

 

"โอเค ส่วนพวกมึงก็น่าจะรู้จักพวกกูแล้ว" พี่สิงพูดอย่างนิ่งๆ

 

"ครับ" ไอ้ดินกับไอ้รบพูดตอบกลับ

 

"ชา ทำไมตอนเช้าพี่ไม่เห็นชาเลย ไปดูในห้องนอนก็ไม่เจอ" พี่บีเอ็มที่นั่งอยู่ขวามือผมก็ได้พูดถามผมอย่างสงสัย นี่ผมลืมเรื่องนี้ไปเลยแฮะ ผมจะแถพี่บีเอ็มยังไงดีวะเนี่ย?!

 

"ผมออกมาเร็วครับ" ผมพูดแถอย่างยิ้มๆ

 

"แน่ใจ" พี่บีเอ็มพูดด้วยน้ำเสียงจับผิด

 

"มึงจะอะไรกับมันนักหนา ไอ้เตี้ยบอกว่าออกมาเร็วก็คือออกมาเร็วสิ" ไอ้เทพที่นั่งอยู่ซ้ายมือผมก็ได้พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"เอ้าไอ้เหี้ย ก็นี่น้องกูไหมล่ะ" พี่ผมพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

 

"เอ่อ...พวกพี่ไม่หิวกันเหรอ" ผมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ

 

"ใช่ๆ พวกพี่ไปซื้อข้าวก่อนน่ะ" พี่ป้องพูดพลางรีบดึงพี่เหนือกับพี่สิงและก็พี่บีเอ็มลุกขึ้นเดินออกไป

 

"เป็นอะไรของพี่เทพเนี่ย" ผมหันไปพูดกับไอ้เทพด้วยน้ำเสียงสงสัย

 

"ก็ช่วยมึงไง" ไอ้เทพพูดพลางยื่นมันมาจับมือผมตรงใต้โต๊ะ

 

"พี่เทพช่วยหรือจะแดกหัวพี่บีเอ็มกันแน่" ผมพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ตอนที่ไอ้เทพพูดกับพี่ชายผม ผมคิดว่าพวกพี่มันจะท้าต่อยกันอะ สีหน้าพวกพี่มันนี่โคตรเถื่อนอะครับ

 

"กูช่วยแล้วยังจะมาบ่นอีก" ไอ้เทพพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ

 

"เดี๋ยวนะไอ้ชา ไหนบอกไม่สนิทกันไง" ไอ้รบพูดถามผมอย่างสงสัย

 

"เอ่อ...ตอนนี้สนิทกันแล้ว" ผมพูดพลางหลบสายตาจับผิดของพวกเพื่อนผม

 

ปั๊ก!

 

"เหี้ย!!" พวกเพื่อนผมที่กำลังจะพูด แต่อยู่ๆพวกพี่ชายผมที่กลับมาจากซื้อข้าวก็ได้วางจานลงที่โต๊ะอย่างเสียงดังลั่น จนพวกผมสามคนร้องออกมาอย่างตกใจ มีแต่ไอ้เทพที่นั่งทำหน้าบึ้งตึง

 

"พวกพี่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ" ไอ้ดินพูดถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

 

"พวกกูหมั่นไส้คนปากแข็ง" พี่บีเอ็มพูดตอบอย่างนิ่งๆ

 

"ใครเหรอพี่" ไอ้รบพูดถามด้วยน้ำเสียงสงสัย

 

"คนแถวนี้แหละ" พี่ผมพูดพลางตกข้าวเข้าปาก

 

"มึงไม่แดกข้าวไงไอ้เทพ" พี่สิงพูดถามไอ้เทพ

 

"ไม่"

 

"เออๆแล้วแต่มึงเถอะ" พี่สิงพูดอย่างเบื่อหน่ายพลางยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม

 

"พี่เทพปล่อยมือชาก่อน ชาจะกินข้าว" ผมหันไปพูดบอกไอ้เทพด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

 

"อืม" ไอ้เทพพูดพลางปล่อยมือผม แล้วก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีนส์สีดำขาดเข่า

 

"แล้วนี่พวกชาได้ลายเซ็นกันบ้างยัง" พี่เหนือพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ

 

"ยังเลยอะพี่ พวกผมยังไม่มีเวลาเลย" ผมพูดตอบ

 

"ไม่มีเวลาหรือขี้เกียจไปขอ" ไอ้เทพหันมาพูดกับผมด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"ชาเอาสมุดมา เดี๋ยวพวกพี่เซ็นให้" ผมที่กำลังจะหันไปพูดกับไอ้เทพ ทว่าอยู่ๆพี่บีเอ็มแกก็ได้พูดแทรกขึ้นมาซะก่อน

 

"ถ้าใครให้กูสั่งซ่อม" ไอ้เทพพูดด้วยน้ำเสียงโหดๆ

 

"อะไรของมึงเนี่ย กูจะให้ ใครจะทำไม" พี่บีเอ็มพูดด้วยน้ำเสียงกวนๆพลางดึงสมุดของไอ้รบกับไอ้ดินไปเซ็นพร้อมกับยื่นไปให้พวกพี่เหนือ พี่ป้องและก็พี่สิงเซ็นด้วย

 

"พวกมันได้ แต่ไอ้เตี้ยห้ามใครให้" ไอ้เทพพูดบอกด้วยน้ำเสียงโหดๆ ผมว่าไอ้เทพมันแกล้งผมอีกแน่ๆเลยครับ เพื่อนผมได้แต่ทำไมผมไม่ได้วะ?!

 

"พี่เทพแกล้งชาเหรอห๊ะ?!" ผมหันไปพูดกับไอ้เทพด้วยน้ำเสียงโมโห

 

"เมื่อมึงรู้ว่าโซตัสคืออะไร มึงก็ได้เมื่อนั้นละ" ไอ้เทพพูดบอกผมด้วยน้ำเสียงติ่งๆ

 

"พี่เทพอ่า~" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเหม็นเบื่อ

 

"พวกมึงดูสนิทกันเนอะ" พี่บีเอ็มพูดด้วยน้ำเสียงโหดๆ เอาแล้วไง ผมลืมตัวอีกแล้วครับ

 

"ก็มันเบ๊กู" ไอ้เทพพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพลางก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ของมันไป

 

"หึ" พี่ผมยกยิ้มมุมปากอย่างนิ่งๆ

 

"พวกมึงจะคุยกันอีกนานไหม รีบแดกแล้วไปประชุม" พี่เหนือพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"เออๆ" พี่บีเอ็มพูดด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ

 

20นาทีผ่านไป.....

 

"พวกพี่ไปก่อนนะชา" หลังจากที่ทุกคนกินข้าวกันเสร็จ พี่บีเอ็มก็ได้พูดบอกผมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางลูบหัวผมไปมา

 

"ครับ" ผมพูดตอบอย่างยิ้มๆ จากนั้นพวกพี่ชายผมก็พากันเดินออกไป

 

"อย่ามาสายละ" ก่อนที่ไอ้เทพจะเดินออกไปมันก็ได้ก้มหน้าลงมากระซิบบอกผม

 

"ไอ้ชามึงมีซัมติงกับเฮดว้ากใช่ป่ะ" ไอ้ดินพูดถามผมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"ซัมติงเหี้ยไรล่ะ ไม่มีเว้ย" ผมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"ตอนเฮดว้ากก้มหน้าลงมาพูดอะไรกับมึงอะ กูคิดว่าเฮดแม่งจะจูบมึงซะอีก"

 

"จริงโคตรไอ้ดิน กูว่ามีซัมติงชัวร์" ไอ้รบพูดพลางมองผมด้วยสายตาจับผิด

 

"พวกมึงก็คิดได้เนอะ ไม่มีอะไรทั้งนั้นนั่นแหละ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงดุๆ

 

"เหรอ พวกกูจะเชื่อให้ก็แล้วกัน" ไอ้ดินพูดด้วยน้ำเสียงล้อเลียน

 

"เลิกพูดแล้วไปคณะเถอะ กูเบื่อที่นี่ละ มองเชี้ยอะไรนักหนาก็ไม่รู้" ผมพูดพลางลุกขึ้นยืน ตลอดเวลาที่พวกผมนั่งกินข้าวกันมีแต่คนนินทาและก็แอบถ่ายรูปพวกผมด้วยนะครับ สงสัยคงเอาไปลงในเพจมออีกนั่นแหละ

 

"มึงก็ดูเอาเองละกัน ตอนนี้คนด่ามึงเยอะกว่าเดิมอีก" ไอ้ดินพูดพลางยื่นโทรศัพท์ของมันมาให้ผม

 

UR_Thailand

 

โอ้โห่นี่แอดไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลยอะ เด็กเนิร์ดคนนี้เป็นใครกันแน่ ทำไมพวกพี่เทพถึงได้ไปนั่งด้วยแบบนั้น มิหนำซ้ำพี่บีเอ็มของเรายังไปลูบหัวเด็กเนิร์ดด้วยนะจ๊ะ น่าอิจฉาไปอีก

*แนบรูป*

 

เรียกเราอสรพิษ แต่อย่าสกิดเดียวจะติดใจ : แรด!

 

ทั้งโสดทั้งซิงกางเกงลิงก็สีรุ้ง : อีดอก!

 

ได้ยินชื่อกูแล้วจะหนาว กูชื่อแอร์ : ไอ้เนิร์ดโรคจิต ไปไกลๆพวกพี่เทพนะ!!!!

 

ขายของออนไลน์รอควายมาซื้อ : ดักตบ!!!!

 

"ฮ่าๆ!!" ผมที่อ่านไปได้แค่สี่คอมเมนต์ ก็ได้ขำออกมาอย่างเสียงดังลั่น ก็เพราะชื่อเฟซของแต่ละคนนี่สุดจริงอะครับ แถมรูปที่ผมหันไปคุยกับไอ้เทพและก็ตอนที่พี่บีเอ็มลูบหัวผม ผมขอบอกเลยว่าถ่ายได้สวยมาก ไม่น่าเชื่อว่าจะแอบถ่ายจริงๆ ยิ่งกว่ามืออาชีพมาถ่ายเองซะอีกอะ

 

"มึงไม่เครียดเลยไง มีคนด่ามึงเป็นหมื่นๆเลยนะเว้ย" ไอ้ดินพูดด้วยน้ำเสียงสงสัย

 

"ไม่ว่ะ ไร้สาระฉิบหาย" ผมพูดพลางยื่นโทรศัพท์ไปให้ไอ้ดิน

 

"มึงไม่คิดมากก็ดีแล้ว แต่กูขอให้มึงเลิกปลอมตัวเร็วๆเถอะ" ไอ้รบพูดพลางเดินเข้ามากอดคอผม

 

"เอาน่า กลับคณะเราดีกว่า" ผมพูดอย่างยิ้มๆพลางเดินออกจากโรงอาหารของมอพร้อมกับพวกเพื่อนผม

 

"แต่มึงก็ระวังตัวไว้หน่อยละ กูเห็นมีคนบอกจะทำร้ายมึงด้วย" หลังจากที่พวกผมเดินออกมาจากโรงอาหาร ไอ้ดินก็ได้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"ขอบใจที่เป็นห่วงนะเว้ย แต่กูไม่เป็นไรหรอก" ผมพูดบอกอย่างยิ้มๆ

 

"มึงอย่าอยู่คนเดียวด้วยละ พวกกูเป็นห่วงมึงจริงๆนะเว้ย" ไอ้รบก้มหน้าลงมาพูดบอกผมด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"แหมไอ้รบ กูก็ไม่ได้อ่อนแออะไรขนาดนั้นไหม" ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ

 

"ดูตัวมึงด้วยครับเพื่อนชา กูว่าผลักทีเดียวกระเด็น"

 

"จริงอย่างที่ไอ้รบมันพูด มึงต้องกินข้าวเยอะๆน่ะไอ้ชา ผอมจนไม่รู้จะผอมยังไงละ" ไอ้ดินพูดด้วยน้ำเสียงติดจะขี้เล่น

 

"โห่ไอ้สัส! กูก็ไม่ได้อะไรขนาดนั้นไหม" ผมพูดพลางเดินเข้าไปในตึกคณะวิศวะของสาขาไฟฟ้า

 

"ยังไงมึงก็ต้องระวังตัวไว้ก่อน เข้าใจไหม" ไอ้รบพูดพลางผละออกจากการกอดคอผม

 

"เออๆ กูรู้แล้ว" ผมพูดพลางเดินไปนั่งที่โต๊ะพร้อมกับพวกเพื่อนผม จากนั้นพวกผมก็ได้นั่งคุยเล่นกันจนเวลาล่วงเลยมาถึงเวลารับน้อง

 

ณ ลานเกียร์ 15:00

 

พวกผมพากันเดินมาที่ลานเกียร์ วันนี้พวกผมไม่ได้มาสายเหมือนเมื่อวานน่ะ ถ้ามาสายอีกเดี๋ยวไอ้หน้าปีศาจมันก็แดกหัวผมเอาสิครับ

 

"ผมมีเรื่องจะมาแจ้ง นับตั้งแต่วันนี้เราจะไม่มีการรับน้อง เพราะพวกผมเห็นหลายคนมากที่ไปโพสต์เรื่องที่ไม่พอใจกับการรับน้อง แล้วผมก็จะไม่ว่าพวกคุณ ยังไงมันก็เป็นสิทธิ์ของพวกคุณอยู่แล้ว พวกผมคงสื่อสารถึงพวกคุณไม่ดีพอเอง แต่ล่าลายเซ็นยังคงมีอยู่ พวกผมจะรอดูผลในวันรับเกียร์!!!!" หลังจากที่ทุกคนนั่งที่กันเรียบร้อยแล้ว พี่บีเอ็มก็ได้ว้ากบอกทุกคนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"แล้ววันนี้เราจะจับสายรหัสกัน เฉลยพี่รหัสก็วันรับเกียร์นั่นแหละ จับเสร็จแล้วก็แยกย้ายได้" พี่เหนือพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"พี่ครับผมมีคำถาม!!!" อยู่ๆก็มีผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่แถวหน้ายกมือขึ้นมาพลางพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

 

"มีอะไร" น่าจะพี่ปีสองคนหนึ่งหันไปพูดถามผู้ชายคนนั้นอย่างนิ่งๆ

 

"ถ้าไม่มีรับน้องแล้ว พวกผมยังต้องมาที่นี่ตอนบ่ายสามอีกไหมครับ"

 

"ผมจะพูดให้เข้าใจกันอีกที พวกเราจะไม่มีการรับน้อง เพราะงั้นพวกคุณก็ไม่ต้องมาตามนัดของพวกผมแล้ว ทุกคนเข้าใจที่ผมพูดไหม?!!!" ไอ้เทพพูดว้ากด้วยน้ำเสียงโหดๆ

 

"เข้าใจครับ/ค่ะ!!!!!!" ปีหนึ่งพูดตอบ

 

"ปีสองดูแลพวกเขาตอนจับสายรหัสด้วย พวกผมขอตัวก่อน!!!!" ไอ้เทพพูดด้วยน้ำเสียงดุๆ

 

"ครับ/ค่ะ" ปีสองพูดตอบ จากนั้นพวกไอ้เทพกับพวกปีสามที่เป็นพี่ว้ากก็พากันเดินออกไปเหลือแต่พวกปีสองที่ยังคอยจัดระเบียบให้กับพวกผมอยู่

 

"เอาละน้องๆ เดินไปจับกันที่ละแถวน่ะ" พี่ผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ

 

"ทำไมถึงยกเลิกวะ" ไอ้ดินหันมาพูดถามผมกับไอ้รบอย่างสงสัย

 

"กูก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะ แต่ก็ดีแล้วป่ะ บางคนต้องไปทำงานหลังเลิกเรียน บางคนติดธุระมาไม่ได้" ไอ้รบพูดตอบอย่างนิ่งๆ

 

"ใช่ รับน้องแม่งไม่ควรมีตั้งแต่แรกละ ดีที่มอเรายกเลิก มออื่นกูว่ารับน้องกันหนักแน่นอน" ไอ้ดินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"มันมีทั้งดีกับไม่ดีนั่นแหละ ข้อดีก็คือเราได้รู้จักกันมากขึ้น เราได้เห็นสิ่งใหม่ๆ และข้อเสียเราไม่เข้าใจว่าพวกพี่เขาจะสื่อถึงเราว่าอะไร มันเลยทำให้พวกเราไม่เข้าใจกับการกระทำของพวกพี่เขา สุดท้ายมันเลยลงเอยที่การรับน้องมันเป็นสิ่งไม่ดี" ผมพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"มันก็จริงว่ะ แต่กดขี่ไปมันก็ไม่ไหวป่ะวะ แม่งว้ากใส่อยู่ได้" ไอ้รบพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

 

"ที่กูเรียนจบมาก็มีรับน้องเหมือนกัน กูว่าของที่นี่ดีกว่าที่กูเรียนอีก ของไทยฝึกให้เราเป็นหนึ่งเดียวกัน เพื่อให้เราที่มาจากพื้นฐานทางสังคมแตกต่างกันมีการแลกเปลี่ยนความรู้และความเข้าใจ แต่ประเด็นมันอยู่ที่รุ่นพี่เขาสื่อถึงเราไม่ดีพอไง" ผมพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ตอนแรกผมก็ไม่ค่อยจะเข้าใจระบบรับน้องของที่นี่หรอก แต่สังเกตดูดีๆจะรู้ว่าพวกพี่เขาตั้งใจทำเพื่อพวกผมจริงๆ ถึงแม้คนหลายๆคนจะไม่เข้าใจมันก็ตาม มิหนำซ้ำที่อเมริการับน้องโหดกว่านี้อีกครับ รับน้องตั้งแต่ห้าทุ่มจนถึงหกโมงเช้าเลยละ และรับน้องแต่ละอย่างไม่ค่อยจะมีสาระสักเท่าไหร่ แต่เป็นแค่บางที่เท่านั้นน่ะ ที่ไฮสคูลอื่นผมไม่รู้ว่าเป็นยังไง แต่ไฮสคูลผมคือเหี้ยมากครับ

 

"แต่ล่าลายเซ็นแม่งก็เหมือนกันกับการรับน้องป่ะวะ พวกเราก็ได้รู้จักกันหมดนั่นแหละ" ไอ้ดินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางลุกขึ้นยืน เพราะแถวพวกผมต้องไปจับสายรหัสกันแล้ว

 

"เลิกคิดเถอะไอ้เหี้ย ยังไงแม่งก็ยกเลิกไปแล้ว" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆพลางเดินไปรับกระดาษมาจากรุ่นพี่ผู้ชายคนหนึ่ง

 

"เออๆ" ไอ้ดินพูดพลางเดินไปรับใบกระดาษพร้อมกับไอ้รบ

 

"พวกมึงได้คำใบ้ว่าอะไรวะ" ไอ้รบพูดถามผมกับไอ้ดินอย่างนิ่งๆ หลังจากที่พวกผมเดินออกมาจากลานเกียร์แล้ว

 

"ชอบเวลาที่เพื่อนเศร้า เพราะกูจะได้แดกเหล้าฟรี #M" ผมอ่านคำใบ้ในกระดาษอย่างนิ่งๆ

 

"โห่เหี้ยอะไรวะเนี่ย ฟังของกูนะไอ้สัส กินข้าวเหมือนกินแป้ง ไม่มีแรงเหมือนตอนกินเหล้า #S" ไอ้ดินอ่านคำใบ้ในกระดาษอย่างหัวเสีย ผมคิดว่าของผมเหี้ยแล้วน่ะ ของไอ้ดินยิ่งกว่าผมอีกครับ

 

"ตัวกูนั้นคือเสือ ส่วนเหยื่อก็คือสุรา #T" ไอ้รบอ่านคำใบ้อย่างเซ็งๆ

 

"กูว่าแม่งอยู่กลุ่มเดียวกันแน่นอน" ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะขำๆ

 

"จะเจอกับพี่รหัสแบบไหนวะกู" ไอ้รบพูดด้วยน้ำเสียงเหมือน

 

"กูว่ากวนตีนทั้งแก๊งแน่ๆอะ" ไอ้ดินพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ

 

"พวกมึงเจอแล้วก็บอกกูด้วยล่ะ" ผมพูดบอกพวกมันอย่างนิ่งๆ

 

"ได้ๆ แต่จะเจอไหมมันก็อีกเรื่อง ฮ่าๆ" ไอ้ดินพูดด้วยน้ำเสียงติดจะขำๆ

 

"กูว่าต้องไปหาที่ผับหลังมอเราว่ะ พวกพี่รหัสแม่งน่าจะชอบดื่มเหล้า" ไอ้รบพูดเสริม

 

"หลังมอเรามีผับด้วยเหรอวะ" ผมพูดถามอย่างงงๆ

 

"มีดิว่ะ ผับหลังมอเราดังมากเลยนะเว้ย เขาบอกกันว่าเจ้าของผับเรียนอยู่ที่มอเรานี่แหละ พวกเพจดังๆกำลังสืบอยู่" ไอ้ดินพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

 

"ว่างๆไปกันป่ะ" ไอ้รบพูดถาม

 

"เอาดิ" ผมพูดตอบด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ

 

"แล้วพวกมึงจะไปไหนต่อวะ ช่วงบ่ายไม่มีเรียนไม่มีรับน้องจนถึงอาทิตย์หน้าเลย หาไรทำก็ดีนะกูว่า " ไอ้ดินพูดพลางเดินไปนั่งที่โต๊ะหน้าคณะวิศวะ

 

"ไม่รู้ดิ" ไอ้รบพูดพลางเดินไปนั่งตรงข้ามกับไอ้ดินพร้อมกับผมที่เดินไปนั่งลงข้างๆไอ้ดินมัน

 

"กูต้องเป็นเด็กเสิร์ฟน้ำให้ทีมบาสของมอว่ะ เซ็งเลย" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเหม็นเบื่อ

 

"เอ้าไงงั้นวะ" ไอ้รบพูดขึ้น

 

"ก็ไอ้เฮดว้ากหน้าปีศาจนั่นแหละแม่งใช้ให้กูไปทำ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเหม็นเบื่อ

 

"แล้วเห็นว่าวันนี้พวกปีหนึ่งจะไปคัดตัวกันนี่หว่า มึงไม่รีบไปเหรอ เดี๋ยวก็โดดเฮดว้ากดุเอาอีกหรอก" ไอ้ดินพูดพลางหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง

 

"เออว่ะ! งั้นกูไปก่อนนะ เจอกันเว้ยพวกมึง"

 

"โอเค" พวกเพื่อนผมพูดตอบ จากนั้นผมก็ได้รีบลุกขึ้นพลางวิ่งตรงไปที่โรงยิ้มของมอทันที ตอนไอ้เทพออกไปจากลานเกียร์หน้ามันดูอารมณ์ไม่ค่อยดีเลยด้วยครับ ถ้าผมไปช้ามันคงจะไม่จับผมแดกหรอกน่ะ

 

15:55 ณ โรงยิมของมอ

 

ผมที่เดินเข้ามาในโรงยิมก็เจอเข้ากับพวกปีหนึ่งที่มาคัดตัวประมาณยี่สิบกว่าคนได้ ส่วนพวกทีมบาสที่เหลือผมไม่เห็นเลยครับ สงสัยคงจะยังไม่มากัน มิน่าล่ะไอ้เทพกับพี่บีเอ็มถึงยังไม่ทักผมมา

 

ปึ๊ก!

 

"ขอโทษครับ! คุณเป็นอะไรหรือเปล่า"

 

"เหี้ยไอ้เบน!!" ผมที่กำลังเดินไปนั่งที่ข้างสนาม ทว่าอยู่ๆก็มีผู้ชายที่วิ่งเข้ามาในโรงยิมก็ได้ชนผมเข้า ผมเลยเสยผมขึ้นพร้อมกับเงยหน้าขึ้นไปดูว่าเป็นใคร แต่แล้วก็ต้องตะโกนออกมาอย่างตกใจสุดๆ ก็เพราะผู้ชายตรงหน้าผมที่น่าจะสูงถึงร้อยแปดสิบกว่าๆได้ มันคือไอ้เบน หนึ่งในคนที่ผมบูลลี่จนเข้าโรงพยาบาล มันมาเป็นเด็กแลกเปลี่ยนที่โรงเรียนของผม แถมไอ้เบนมันยังอยากจะเข้าทีมบาสของพวกผมด้วย พวกผมเลยรับน้องกันซะหน่อย และนั่นเลยที่ทำให้ไอ้เบนมันช็อกจนต้องเข้าโรงพยาบาลครับ

 

"ซีวาย!!!" ไอ้เบนตะโกนออกมาอย่างตกใจ ก็ตอนที่พวกผมชนกันมันเลยทำให้แว่นตาของผมตกลงที่พื้น และนั่นคือสาเหตุที่ทำไมไอ้เบนถึงมองหน้าผมแล้วตกใจขนาดนี้

 

หมับ!!

 

"กูกับมึงมีเรื่องต้องคุยกัน!!!" ผมพูดพลางก้มลงไปเก็บแว่นของตัวเองขึ้นมาสวมใส่ไว้อย่างเดิมพร้อมกับจับแขนไอ้เบนลากไปที่ห้องแต่งตัวของพวกทีมบาส

 

"ซีวาย!! ผมขอโทษ ผมจะรีบออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้เลย อย่าทำอะไรผมเลยนะครับ" ผมที่ลากไอ้เบนเข้ามาในห้องแต่งตัว ไอ้เบนมันก็ได้ยกมือไหว้ผมพลางพูดด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว

 

ปัง!!!!

 

"มึงเลิกบ้าสักทีไอ้เบน!!!" ผมใช้มือทุบไปที่ตู้ล็อคเกอร์พลางพูดบอกมันด้วยน้ำเสียงโหดๆ

 

"....." ไอ้เบนมันเงียบพลางหลบสายตาผม

 

"กูต่างหากที่ต้องขอโทษมึง ขอโทษที่ทำให้มึงต้องเข้าโรงพยาบาล และตอนนั้นที่กูไปเยี่ยมมึงไม่ได้เพราะกูติดสอบ ตอนกูไปเยี่ยมมึง หมอก็บอกว่ามึงออกจากโรงพยาบาลไปแล้ว กูเลยไปถามครูใหญ่ว่าบ้านมึงอยู่ไหน กูอยากจะไปขอโทษมึง แต่ครูใหญ่บอกว่ามึงกลับไทยไปแล้ว กูรู้ว่ากูเคยทำร้ายจิตใจมึงมามาก กูแค่อยากจะขอโทษ ขอโทษในสิ่งที่กูเคยทำกับมึง มึงไม่ต้องให้อภัยกูหรอก กูเข้าใจเว้ย" ผมพูดบอกไอ้เบนด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ

 

"ผมไม่เคยโกรธซีวายเลยครับ ผมสามารถเลี่ยงได้ แต่ผมก็ไม่คิดที่จะทำมัน แล้วที่ผมกลับไทย ก็เพราะผมมีเวลาแลกเปลี่ยนแค่หนึ่งปีเองครับ" ไอ้เบนพูดบอกผมอย่างยิ้มๆ

 

"ไอ้เหี้ย! กูแม่งเลวฉิบหาย กูทำให้มึงต้องได้ความทรงจำเหี้ยๆกลับไป กูขอโทษจริงๆนะเว้ย" ผมพูดด้วยน้ำเสียงหงอยๆ

 

"ผมยกโทษให้ซีวายครับ มันนานมากแล้วลืมๆมันไปเถอะครับ" ไอ้เบนพูดบอกผมอย่างยิ้มๆ

 

หมับ!!

 

"โห่ไอ้เบน! กูรักมึงว่ะ มึงแม่งทั้งหล่อทั้งจิตใจดีฉิบหาย" ผมเข้าไปกอดไอ้เบนมันพลางพูดด้วยน้ำเสียงดีใจ ผมว่าคนแบบไอ้เบนผู้หญิงคงชอบเยอะแน่นอนครับ ทั้งหล่อ ทั้งนิสัยดี ไอ้เบนมันหล่อมากนะครับ พอๆกันกับไอ้รบไอ้ดินเลย

 

"งั้นผมคงจะไม่คัดตัวแล้ว ซีวายไม่ชอบให้ผมเล่นบาสนี่" ผมที่ผละออกจากไอ้เบน มันก็ได้พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"เห้ย! มึงจะบ้าเหรอ ตอนนี้กูเปลี่ยนไปแล้ว มึงอยากทำอะไรก็ทำเลย แล้วอีกอย่างกูเป็นแค่เด็กเสิร์ฟน้ำ มึงไม่ต้องสนใจกูหรอก มองข้ามกูไปเถอะ"

 

"ห๊ะ?!!! สวิงแมนระดับโลกอย่างซีวายเนี่ยน่ะเป็นเด็กเสิร์ฟน้ำ?!!!" ไอ้เบนพูดออกมาอย่างอึ้งๆ แล้วสวิงแมนที่ไอ้เบนบอกมันก็คือตำแหน่งที่สามารถเล่นสลับระหว่างชู้ตติ้งการ์ดกับสมอลฟอร์เวิร์ดได้ครับ

 

"มึงดูสภาพกูด้วยไอ้เบน ตอนนี้กูเป็นไอ้เนิร์ดโรคจิตไปแล้ว" ผมพูดบอกด้วยน้ำเสียงเหม็นเบื่อพลางพิงหลังกับตู้ล็อคเกอร์

 

"โอ๊ย~ ฮ่าๆ!! เอสทีมดราก้อนเป็นเด็กเนิร์ดโรคจิตเนี่ยน่ะ มองมาจากดาวอังคารก็รู้แล้วว่าไม่ใช่ เหี้ยๆอย่างซีวายถึงจะใส่แว่นทำตัวเป็นเด็กเรียนยังไงก็มองออกอยู่ดีนั่นแหละ ใครที่บอกซีวายว่าเป็นเด็กเนิร์ด ถ้าไปเจอซีวายที่เมกา สงสัยคงหนีกลับไทยตั้งแต่วันแรกอะ" ไอ้เบนพูดด้วยน้ำเสียงติดจะขำๆ

 

"ไอ้สัสเบน นั่นมันเหมือนก่อนเว้ย แล้วอยู่ที่นี่อย่าเรียกกูว่าซีวายอีก ให้เรียกกูว่าชา"

 

"ได้ครับชา"

 

"แล้วไม่ต้องพูดเพราะด้วย รุ่นเดียวกันจะพูดเพราะทำเหี้ยไรล่ะ"

 

"กูพูดได้จริงดิ มึงจะไม่กระทืบกูอีกใช่ไหม" ไอ้เบนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"เออดิว่ะ กูไม่ใช่คนแบบนั้นแล้ว แล้วนี่มึงอยู่คณะไหนวะ"

 

"คณะวิทยาศาสตร์การกีฬาอะ แล้วมึงล่ะ"

 

"จริงดิ ก็เหมาะกับมึงดี กูอยู่วิศวะไฟฟ้าอะ อ๋อ!ไอ้เบน เรื่องที่อเมริกาของกูมึงห้ามบอกใครเด็ดขาดนะ ไม่ว่าจะเรื่องไหนก็ตาม" ผมพูดบอกไอ้เบนด้วยน้ำเสียงนิ่งๆปนจริงจังพลางเดินไปที่ประตูห้องแต่งตัว

 

"กูจะไปกล้าบอกใครล่ะ บอกปั๊บกูคงได้แดกลูกปืน" ไอ้เบนพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ

 

"หึ ก็รู้นี่ งั้นก็สู้ๆละ ขอให้มึงติดทีมบาสนะ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ จากนั้นก็ได้เปิดประตูออกไปพลางเดินไปนั่งที่ข้างสนาม แต่พวกทีมบาสไปไหนวะ ทำไมยังไม่มากันอีก พวกปีหนึ่งรอจนตั้งทีมเล่นบาสกันเองแล้วเนี่ย

 

ร่างบางกับเบนนั้นไม่รู้อะไรเอาซะเลย นักบาสของทีมมออาร์และโค้ชที่นั่งอยู่ในห้องประชุมตรงหลังตู้ล็อคเกอร์ได้ยินเรื่องที่ร่างบางกับเบนคุยกันหมดแล้ว และพวกเขาพากันนั่งคิดว่าเรื่องที่ได้ยินเมื่อกี้มันหมายความว่าอะไรกันแน่?!.........

 

20นาทีผ่านไป....

 

"ปีหนึ่งมารวมกันตรงนี้!!!!!" ผมที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ โค้ชแกก็ได้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น หลังจากที่เดินออกมาจากห้องแต่งตัวพร้อมกับพวกนักบาสของทีม แต่เอ๊ะ!พวกเขาเข้าไปในห้องแต่งตัวกันตอนไหนวะ ทำไมผมไม่เห็นเลย สงสัยเข้าไปตอนที่ผมนั่งเล่นเกมส์อยู่มั้งครับ ผมเลยไม่เห็นพวกเขา

 

"ฉันคือโค้ชของทีมนี้ และนี่กัปตันทีม ฉันกับผู้เล่นตัวจริงจะเป็นคนคัดเลือกพวกนายเอง ไปเตรียมตัวแล้วไปดูที่บอร์ดว่าใครอยู่ทีมไหน" โค้ชแกพูดบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางชี้นิ้วไปทีไอ้เทพกับพวกนักบาสตัวจริง แล้วก็พากันเดินมานั่งที่เก้าอี้ข้างสนาม แต่ผมนี่ไม่อยากจะเชื่อว่าไอ้เทพเป็นกัปตันทีม คิดว่าเป็นพี่ชายผมซะอีก ก็ผมเห็นพี่บีเอ็มแกสั่งอยู่คนเดียวเลยนี่ครับ

 

"ชา กลับบ้านแล้วเรามีเรื่องต้องคุยกัน" พี่บีเอ็มที่อยู่ในชุดนักบาสเดินเข้ามาหาผมพลางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"เอ่อ...ครับ" ผมพูดตอบอย่างงงๆ จากนั้นพี่บีเอ็มก็ได้เดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆโค้ชแก แล้วพี่บีเอ็มแกเป็นอะไรอีกวะเนี่ย หน้าพี่ผมอย่างโหดอะครับ

 

"ไอ้เตี้ย! หยิบน้ำมาให้กูหน่อย" ไอ้เทพที่อยู่ในชุดนักบาสสีดำทองก็ได้หันมาพูดบอกผมด้วยน้ำเสียงดุๆ หลังจากที่มันคุยกับโค้ชเสร็จ

 

"ได้ๆ" ผมพูดพลางเดินไปหยิบขวดน้ำที่โต๊ะใกล้ๆตรงที่ผมนั่งอยู่

 

พิ๊ว~!!!!

 

"เห้ย!! ระวัง!!!!" ผมที่หยิบขวดน้ำเสร็จก็กำลังจะเดินไปหาไอ้เทพมัน แต่แล้วอยู่ๆก็ได้มีลูกบาสพุ่งมาทางผม มิหนำซ้ำยังตรงกับหน้าผมเป๊ะๆเลยด้วย

 

ตึ๊ก!! หมับ!!!

 

"ไอ้เหี้ย!!! เล่นระวังหน่อยดิ!! ถ้าโดนหน้ากูขึ้นมามึงจะรับผิดชอบไหมห๊ะ?!!!" ผมรับลูกบาสด้วยมือเดียวพลางว้ากใส่ไอ้คนที่โยนลูกบาสพลาดมาทางผมพร้อมกับกระโดดชู้ตลูกลงห่วงตรงครึ่งสนาม

 

สวบ!!!

 

จากนั้นลูกที่ผมชู้ตมันก็ได้ลงห่วงไปอย่างสวยงาม จนลืมไปว่าตอนนี้ผมเป็นแค่เด็กเนิร์ด!!! โอ๊ย!ผมเผลออีกแล้วไงครับ จับลูกบาสทีไรวิญญาณเอสเข้าสิงผมตลอดเลยอะ ทำไงดีวะทีนี้ ความจะแตกไหมเนี่ย?!!

 

"......" อึ้งกันทั้งสนามเลยครับ ซวยจริงๆเลย

 

"ฮ่าๆ!! แหม~เรานี่ก็โชคดีเหมือนกันเนอะ" ผมพูดแถอย่างขำๆพลางเดินเกาท้ายทอยไปหาไอ้เทพมัน

 

"หึ เก่งดีนี่ไอ้เตี้ย" ไอ้เทพพูดพลางรับขวดน้ำไปจากผม

 

"ฮ่าๆ เก่งอะไรกัน มันฟลุ๊คเฉยๆ" ผมพูดอย่างติดจะขำๆ

 

"ชื่อชาใช่ไหม" โค้ชแกพูดถามผมอย่างนิ่งๆ

 

"ใช่ครับ" ผมพูดตอบ

 

"ก็ชู้ตได้ดี คอยเสิร์ฟน้ำให้พวกปีหนึ่งด้วยล่ะ" โค้ชแกพูดพลางก้มหน้าดูไอแพด

 

"ครับโค้ช" ผมพูดตอบอย่างนิ่งๆ ระดับสตาร์เอ็นบีเออย่างผมเนี่ยน่ะ ก็ชู้ตได้ดี?!! ถ้าชมแบบนี้อย่าชมเลยครับโค้ช!

 

หมับ!

 

"เตี้ย มึงมีอะไรที่ไม่ได้บอกกูหรือเปล่า" ก่อนที่ผมจะเดินออกไป ไอ้เทพมันก็ได้จับแขนของผมไว้ก่อนพลางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"ไม่มีนี่ พี่เทพมีอะไรเหรอ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงสงสัย

 

"แน่ใจ" ไอ้เทพพูดพลางทำหน้าจับผิดผม

 

"แน่ใจดิ พี่เทพไปนั่งกับเพื่อนไป" ผมพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพลางดันให้ไอ้เทพไปนั่งกับพวกพี่ชายผม เพราะสีหน้าพี่บีเอ็มแกเริ่มจะอารมณ์เสียแล้วครับ

 

"หึ อย่าให้พี่รู้เองนะชาเย็น พี่จะทำโทษชาให้หนักเลย" ไอ้เทพก้มหน้าลงมากระซิบบอกผมด้วยน้ำเสียงโหดเหี้ยมพลางเดินไปนั่งลงตรงขวามือโค้ชแก แต่ไอ้เทพมันเรียกชื่อเต็มของผมด้วยครับ แถมยังแทนตัวเองว่าพี่อีก เหมือนมันไปรู้อะไรมาและกำลังโกรธผมอยู่เลย แล้วมันโกรธผมเรื่องอะไรล่ะ?!! ผมเริ่มงงแล้วน่ะเนี่ย

 

"เด็กเสิร์ฟน้ำชู้ตบาสเก่งขนาดนี้เลยเหรอครับ" ผมที่เดินออกมานั่งลงที่พื้นตรงหน้าโต๊ะน้ำ ไอ้เบนก็ได้เดินเข้ามาหาผมพลางพูดด้วยน้ำเสียงติดจะล้อเลียน

 

"ซวยฉิบหาย" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเหม็นเบื่อ

 

"แต่มึงไม่ต้องเป็นห่วงหรอก คนอื่นๆเข้าพูดกันว่ามึงฟลุ๊ค" ไอ้เบนพูดพลางนั่งลงข้างๆผม

 

"แบบนั้นก็ดีแล้ว" ผมพูดพลางมองไปที่ไอ้เทพ เพราะไอ้เทพมันหันมามองผมเหมือนมันจะลุกขึ้นมาฆ่าผมอย่างงั้นแหละ แววตามันอย่างโหดอะครับ เป็นอะไรของมันอีกก็ไม่รู้

 

"แต่พวกนักบาสทีมมอทำไมพวกเขาถึงมองมึงแปลกๆวะ" ไอ้เบนพูดถามผมอย่างสงสัย

 

"มองเหยียดกูแหละมั้ง ก็ที่นี่ไม่ชอบเด็กเนิร์ดอะ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเซ็งๆพลางดันแว่นให้เข้าที่

 

"ไม่นะเว้ย พวกเขาไม่ได้มองเหยียด แต่มองเหมือนสงสัยอะไรบางอย่างอะ" ไอ้เบนพูดพลางจับหน้าผมหันไปมองรอบๆโรงยิม และนั่นก็เป็นไปอย่างที่ไอ้เบนพูดไว้จริงๆครับ พวกนักบาสของทีมมอ พวกเขามองมาที่ผมแบบแปลกๆอะ มองเหมือนอยากเข้ามาถามอะไรผมสักอย่างเลย พวกตัวจริงที่นั่งอยู่กับโค้ชยังมองผมแบบนั้นด้วยน่ะ นี่พวกเขาเป็นอะไรกันวะ ผมเริ่มขนลุกแล้วนะเว้ย

 

"ช่างเถอะ แล้วนี่มึงคัดตัวตอนไหน" ผมหันไปพูดถามไอ้เบนอย่างนิ่งๆ

 

"กูอยู่ทีมดี ทีมสุดท้ายเลย คงอีกนานอะ" ไอ้เบนพูดตอบ

 

"คัดตัวยังไงวะ มึงบอกกูหน่อยดิ"

 

"รอบแรกทีมเอกับทีมบีแข่งกันก่อน รอบสองก็ทีมซีกับทีมดีอะ แล้วรอบสามก็เอาทีมของรอบแรกกับรอบสองมาแข่งกัน ทีมไหนชนะก็ได้เข้าทีมมอไปเลย" ไอ้เบนพูดบอกผมอย่างนิ่ๆ

 

"เดี๋ยวนะไอ้สัส คัดตัวเหี้ยไรวะ แบบนี้มันไม่แฟร์เลยนะเว้ย บางทีมยังไม่เคยเล่นด้วยกันมาก่อนเลย แล้วมันจะเป็นทีมเวิร์คได้ยังไงกัน" ผมพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

 

"ทำไงได้ล่ะ โค้ชให้คัดแบบนี้นี่หว่า" ไอ้เบนพูดด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ

 

หมับ!

 

"มึงชื่ออะไร" อยู่ๆไอ้เทพมันก็ได้เดินเข้ามาหาผมพลางดึงแขนผมให้ลุกขึ้นและพูดถามไอ้เบนด้วยน้ำเสียงโหดๆ

 

"ผมเบนครับกัปตัน" ไอ้เบนพูดพลางลุกขึ้น

 

"หึ ไปนั่งกับทีมมึงซะก่อนที่กูจะตัดมึงออก" ไอ้เทพพูดด้วยน้ำเสียงกดดัน

 

"พี่เทพ! นี่เพื่อนชาเอง" ผมพูดพลางดึงชายเสื้อไอ้เทพมัน

 

"รีบไปก่อนที่กูจะตัดมึงออกจริงๆ" ไอ้เทพไม่สนผมพลางพูดบอกไอ้เบนด้วยน้ำเสียงโหดๆ

 

"ครับกัปตัน" ไอ้เบนพูดพลางรีบวิ่งไปข้างสนามอีกฝั่งหนึ่ง

 

"พี่เทพเป็นอะไรเนี่ย" ผมเงยหน้าขึ้นไปพูดถามมันอย่างสงสัย

 

"กูไม่ได้เป็นอะไร แล้วอย่าให้กูเห็นอีกว่ามึงนั่งอ่อยผู้ชายนะไอ้เตี้ย" ไอ้เทพพูดด้วยน้ำเสียงดุๆพลางเดินกลับไปนั่งที่เดิมของมัน อะไรของแม่งวะ ผมงงกับมันแล้วน่ะเนี่ย คุยกับผู้ชายก็หาว่าผมอ่อย ผมเป็นผู้ชายนะเว้ย แถมยังอยู่ในสภาพแบบนี้อีก จะไปอ่อยใครได้ไงวะ?!

 

 

 

 

 

 

ตอนน้องชาปล่อยผมกับมัดผมนะจ๊ะ จะลงให้ดูหลายตอนแล้วแต่ลืม ฮ่าๆๆ ❤️❤️❤️

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว