email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 45 หนาว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.5k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2563 14:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 45 หนาว
แบบอักษร

บทที่ 45

 

หนาว

 

......."มาติน"

 

"....."

 

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมกับจ้องร่างบางบนเตียงที่กำลังนอนกอดผ้าห่มไม่ยอมเอาออกจากตัว สายตาจับจ้องไปที่อัคคีด้วยสายตาไม่ยอม ริมฝีปากอวบอิ่มสีพีชเบะปากขึ้นเล็กน้อยทำท่าเหมือนจะร้องไห้

 

"ลุก...."

 

"ไม่!"

 

"ลุกก่อนเร็ว"

 

"ไม่เอาาาา....ปล่อย! ไม่ไป!"

 

มาตินว่าเสียงแข็งพร้อมกับจับที่นอนเอาไว้แน่นเมื่อใครบางคนกำลังจะเข้ามาอุ้มอย่างเคยเพื่อไปอาบน้ำเตรียมตัวไปบริษัท แต่ครั้งนี้กลับไม่ยอมไปแต่โดยดี คว้าจับที่นอนจนแทบจะยกขึ้น ก็มันหนาวอ่ะ ใครจะไปอยากอาบน้ำถึงจะมีฮีตเตอร์เครื่องทำน้ำอุ่นอยู่ก็เถอะ แถมยังปิดแอร์เอาไว้แล้วพร้อมกับเพิ่มอุณหภูมิแล้ว....แต่มันก็ยังหนาวพออาบน้ำอุ่นเสร็จก็หนาวอยู่ดีแถมยังหนาวมากกว่าเดิมอีก

 

แอร์ก็เพิ่มอุณหภูมิให้แค่นิดเดียวเพื่อไม่ให้มันร้อนเกินไปสำหรับใครบางคน ใช่ครับ....ผมหนาวแทบตายอีกคนบอกว่าร้อนจะตาย ผมเลยใช้ทีเผลอไปเอารีโมทแอร์มาเพิ่มอุณหภูมิเพราะไม่เชื่อว่าพี่อัคจะร้อน แต่ใครจะไปคิดว่าพี่แกจะบ่นว่าร้อนแล้วแก้ผ้าบอกว่าไม่ไหวแล้ว .. จากนั้นก็เดินเข้าไปอาบน้ำ พออาบเสร็จก็ยังเดินแก้ผ้าโล่งโจ้งไม่ยอมใส่เสื้อผ้า นั่งจ้องผมอยู่อย่างนั้นจนผมทนไม่ไหวลดอุณหภูมิให้เกือบเท่าเดิม แต่พี่แก เหมือนคนที่ใส่เสื้อผ้าตามอุณหภูมิอ่ะครับ พอเย็นขึ้นนิดหน่อยก็แค่เดินเอากางเกงมาใส่แค่นั้นแหละ ปล่อยด้านบนโล่งอยู่ดี

 

ช่วงนี้เข้าหน้าหนาวแล้วครับ ลมหนาวเย็นยะเยือกเข้ามาแล้ว หนาวจะตาย ถึงจะไม่รู้ว่าจะหนาวไปอีกกี่วันก็เถอะ ....หึ หึ ก็นี้ประเทศไทยไงครับ ลืมแล้วเหรอ ต่อให้เข้าหน้าหนาวแต่อีกไม่กี่วันคงจะกลับมาร้อนเหมือนเดิม

 

"เร็ว...ฉันเปิดเครื่องทำน้ำอุ่นแล้วไม่หนาวหรอก"

 

"ม่ายยย....ผมไม่อยากอาบ!"

 

"เร็วเข้า...ฉันหิว"

 

อัคคีบ่นรอบที่สองก่อนจะรวบตัวผมไปแบบทั้งเซตเพราะผมไม่ยอมออกจากผ้าห่มเลยจับผมกลิ้งม้วนตัวเป็นไข่ม้วนก่อนจะอุ้มผมเป็นท่าเจ้าสาวเข้ามาในห้องน้ำทั้งที่ผมยังถูกห่อด้วยผ้าห่ม ไอ้ผมก็ขัดขืนไม่ได้จะดิ้นก็กลัวอีกคนจะพลาดปล่อยมือทำให้ผมตก ถ้าผมตัวคนเดียวอาจจะทำแบบนั้นแต่ในท้องผมมีเด็กตัวแสบอยู่  เลยยอมอยู่นิ่งๆทำตาปริบๆ มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาพร่าๆ เพราะพ่อคุณเขาไม่ใส่เสื้อทำเอาคนในผ้าห่มเริ่มใจเต้นแรง

 

​​​​​​​​​​"เฮ้อ....นายเนี่ยนะ หึ หึ"

 

อัคคีวางมาตินลงในอ่างที่แห้งสนิท ก่อนจะจ้องมองท่าทางเด็กน้อยที่เอาแต่ใจ  ทำเอาตนเองรู้สึกเหนื่อยป่นเอ็นดู เห็นแล้วอยากฟัดแก้มป่องๆนี้จริงๆ มาตินทำตาแป้วเบะปาก ทำแก้มพองคล้ายกับเด็กกำลังแงงอนอยู่ในผ้าห่ม จนคนตัวโตทนไม่ได้ที่จะยีหัวอีกฝ่ายเล่น

 

".....ไม่อาบ"

 

มาตินจ้องตาอัคคีเขม็งพร้อมกับเอ่ยความต้องการของตนเอง แก้มทั้งสองแดงระเรื่อพยายามไม่มองไปที่ซิกแพ็คที่เรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบผิวของคนตัวโตไม่ได้ขาวมากและไม่คล้ำมาก สายตายังดูมีเสน่ห์อีก มองทีไรรู้สึกไม่เป็นตัวเองทุกที แต่ก็ยังพยายามทำตัวเองให้น่ากลัวสุดๆเพื่อจะได้ไม่ต้องโดนจับอาบน้ำ  แต่ดูท่าทางแล้วจะไม่ได้ผลกับคนตรงหน้าเท่าไหร่ อัคคียิ้มกว้างอีกครั้งมองภาพตรงหน้าเหมือนแมวน้อยที่กำลังขู่และเอาแต่ใจเห็นรู้สึกหลงยังไงไม่รู้

 

"อืออออ"

 

อัคคีโน้มตัวลงมาบดจูบตรงริมฝีปากของมาติน ก่อนจะเริ่มล่ามไปที่แก้มทั้งสองข้างที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ ดูแล้วนึกเอ็นดูอยู่ไม่น้อย ทั้งที่อยู่ด้วยกันแทบทุกวัน แต่ความเบื่อหน่ายกลับไม่มีให้เห็นเลยด้วยซ้ำ ยิ่งอยู่ด้วยแล้วยิ่งรู้สึกคลั่งเหมือนโดนมนต์บางอย่างให้รู้สึกรัก รู้สึกหลงหัวปักหัวปำทุกวัน

 

​​​​​​"อึก....อื้ออึง"

 

มาตินเริ่มดิ้นส่ายหัวไปมาเพื่อให้อีกคนผละออก เพราะจูบนานเกินไปจนแทบจะขาดออกซิเจน อัคคียอมถดถอยออกมาแต่ไม่ลืมดูดคลึงริมฝีปากของเจ้าตัว พร้อมกับแสยะยิ้มออกมา อีกครั้ง มองมาตินราวกับเหยื่อที่ทำอะไรไม่ได้

 

"แฮ่กๆ"

 

​​​​​​"จะยอมอาบดีๆไหม"

 

"ไม่!....อุ๊บ!...อื้อออออ"

 

​​​​อัคคีโน้มตัวเด็กดื้ออีกครั้งไม่ยอมผละออกเช่นเดิม มาตินพยายามเม้นปากเอาไว้แต่อีกคนใข้อีกเผลอแล้วสอดลิ้นร้อนเข้ามาอีกเหมือนเดิม เมื่อมาตินใกล้จะขาดอากาศหายใจ อีกคนก็ผละออก

 

"ว่าไง..."

 

"อึก...แฮ่กๆ มะ- อื้ออออ"

 

​​​​​​มาตินพูดได้ไม่ถึงครึ่งคำก็โดนอีกคนบดจูบลงมาซ้ำที่เดิม ร่างกายเริ่มอ่อนระทวยที่หางตามีน้ำสีใสปริ่มออกมาเมื่อโดนแกล้งแบบขัดขืนไม่ได้ แล้วแบบนี้เขาจะปฎิเสธไปได้ยังไงกันละครับ ฮือ~ เอาเถอะ....ยอมอาบก็ได้ว่ะ ก่อนที่มันจะเริ่มเลยเถิดไปมากกว่านี้

 

"หึ.....ยอมรึยัง"

 

"อึก...ฮ๊าๆ อะ! ยอมแล้วๆ ยอมแล้วครับ!"

 

มาตินรีบพูดออกไปเพราะอีกคนเริ่มประทับรอยจูบไว้ที่ซอกคอของเขา ทำเอารู้สึกจั๊กจี้ไปหมดเลย บอกแล้วไงครับ ถ้าไม่ยอมมันจะเลยเถิดไปมากกว่าเดิม คุณพี่จะหื่นไปไหนครับเนี่ย ถึง ช่วงนี้พ่อคุณเขาจะลดลงแล้ว อย่างเช่นว่าชอบลวนลามเขาแล้วยังชอบจูบเขาให้ล้มอ่ะ แต่ก็ไม่ได้ใส่เข้าไปหรอกนะครับ เพราะผมห้ามเอาไว้ แต่บางครั้งคนครงหน้าก็ทนไม่ไหวทำรอบเดียวแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำเลย คิดแล้วก็ขำนะครับ ทั้งที่เมื่อก่อนนี้ กว่าจะหยุดก็เกือบเช้าเลย

 

ยังไงเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องน่าห่วง สิ่งที่ผมห่วงคืออาการอาเจียนของพี่อัคต่างหาก ถึงตอนนี้แผลรอยช้ำต่างๆนานาเริ่มหายไปเกือบหมดแล้ว แต่กลับอาเจียนออกมาบ่อยมาก เหม็นนั้นเหม็นนี้อย่างกับคนท้องเลย แถมยังหงุดหงิดบ่อยด้วย ไม่งั้นคงไม่บ่นให้ผมเก่งขนาดนี้หรอก แถมผมยังกลายเป็นคนที่ไม่แพ้ท้องเลย แต่จะรู้สึกเพลียเหม็นนั้นนี้เหมือนเดิม แต่จะชอบอ่อนแรง ง่วงนอน ปวดฉี่บ่อย

 

ผมเคยลองโทรไปถามลุงหมอแล้วครับ ลุงหมอบอกว่าเดี๋ยวมาทีเดียวที่โรงพยาบาลเลยดูทรงแล้วคงไม่น่าเป็นห่วง เพราะอาการแบบนี้ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกเท่าที่ฟังผมเล่า ลุงหมอสันนิษฐานว่าอาจจะเป็นอาการแพ้ท้องแทนเมีย แต่ผมไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ คงต้องให้ลุงหมอตรวจอีกทีมั้ง 

 

"อุ่นใช่ไหม..."

 

"คร้าบ~"

 

"ฉันบอกแล้วไงว่าไม่หนาว"

 

มาตินทำตาปรือคล้ายอยากจะหลับ แช่น้ำอุ่นๆ แถมยังมีพี่อัคสระผมให้อีกนี้มัน สวรรค์ชัดๆเลย รู้สึกสบายจนอยากหลับไปเลย หลังจากที่ ยอมคนตัวโตแล้ว อีกคนก็จับผมแก้ผ้าอย่างเร็วจนผมตามไม่ทัน นี้ผมใกล้จะกลายเป็นลูกคุณพี่เขาแล้วใช่ไหมครับเนี่ย ดูแลผมดีเกินไปแล้ว... 

 

"ง่วงเหรอ"

 

"งืมมมม"

 

​​​​​ผมครางตอบคำถามพี่อัคในลำคอพร้อมกับหลับตาพริมในอ่าง ใกล้แล้วครับ ใกล้จะหลับแล้ว ถ้าพี่แกยังลีลาไม่รีบล้างน้ำยาสระผมออก ผมได้หลับไปจริงๆแน่ สงสัยว่าพี่อัคคงจะไม่อยากไปบริษัทถึงได้ชิวขนาดนี้ มีคนทำแทนครับ เลยไม่รีบ

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

​​​.......ณ บริษัท

 

"ในที่สุดแกก็มาสักทีสินะ"

 

เสียงเย็นยะเยือกดังออกมาจากคนที่กำลังนั่งอยู่บนที่นั่งประธาน พร้อมกับส่งรอยยิ้มมาให้คนตรงหน้า แผ่รังสีความไม่พอใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง สายตาดูคล้ายกับจะฆ่าคนได้ ก่อนจะเดินมาหาพวกเขาที่เดินเข้ามาในห้องประธาน ช่วงสายๆ ก็นะ....คุณพี่เขาทำให้ผมหลับไปตั้งแต่นอนแช่น้ำในอ่างตื่นมาอีกทีอยู่บนที่นอนแล้วแถมยังสายไม่รู้จะสายยังไงแล้ว

 

ผมเลยถามพี่แกว่าทำไมไม่ปลุก เหตุผลคือกลัวนอนไม่อิ่มเลยไม่ปลุกปล่อยให้ผมนอนต่อจนล่วงเลยเวลาไปนาน จากนั้นผมเลยไปแต่งตัวล้างหน้าแปรงฟัน เพื่อให้รู้สึกสดชื่นขึ้น ก็อย่างที่ผมบอกไปนั้นแหละครับ นี้ประเทศไทยแม้จะเข้าฤดูหนาว แต่ก็ไม่หนาวทั้งวัน หนาวแค่ตอนเช้าๆ กับตอนค่ำๆ 

 

"นาย......"อันดา

 

​​​​​"......"อัคคี

 

คุณอันดาเธอเดินกำหมัดรอยยิ้มเริ่มหายไปจากใบหน้า จ้องมองน้องชายผู้ที่หน้าเหมือนตนอย่างกินเลือดกินเนื้อ ทำเอาผมขนลุกขนพองไปหมด ก่อนที่ผมเดินถอยออกมาจากตรงนั้นปล่อยให้พี่น้องฝาแฝดคุยกันเอง

 

"แกรู้ไหมว่าฉันเหนื่อยแค่ไหนที่ต้องมาจัดงานที่เหลือให้เกือบสองอาทิตย์ ทั้งที่ไม่รู้อะไรเลย(฿;;฿)*6฿;#]℅${%{°©℅€])#?}©℅$"

 

​​​​​​"........."

 

คุณอันดาเธอว่าเหมือนคนเก็บกดบ่นสาธยายเกี่ยวกับความยากลำบากตลอดทั้งอาทิตย์ที่เธอมาทำงานแทนพี่อัค ก่อนจะเอื้อมไปจับที่ไหล่ของพี่อัคแล้วบีบแรงๆด้วยความหงุดหงิด แต่พี่อัคกลับไม่ได้พูดอะไรแค่ทำหน้าตากวนประสาท พี่สาวฝาแฝด ไม่สบตาแถมยังทำเหมือนว่าไม่สนใจ จนคุณอันดาเริ่มทนไม่ไหว

 

"#(!_:©{℅$(฿! นายมันคนเลว! ไอ้น้องเฮงซวย ปล่อยพี่สาวให้ทำงานหนักๆ แถมยังต้องเรียนรู้งานตั้งแต่เริ่มต้น อ๊ากก!! บ้าเอ๊ย! ไอ้น้องบ้า! บ้าที่สุด!!!"

 

"......."

 

จากการจับไหล่พี่อัคก็เริ่มเปลี่ยนเป็นเขย่าแรงๆจนตัวคุณพี่ไหวไปตามแรง  ขนาดโดนเขย่าแรงขนาดนี้พี่แกก็ยังทำหน้ากวนประสาทอยู่เหมือนเดิมไม่คุยไม่โต้ตอบไม่สบตา โห...เห็นแล้วสงสารคุณอันดาเลยครับ เธอคงหงุดหงิดที่คุณพี่ไม่ตอบเธอ เอาแต่ทำหน้าไม่สนโลก

 

คุณอันดาตอนนี้เหมือนคนที่กำลังโดนอะไรสิงเขย่าตัวพี่อัคไปด้วยบ่นไปด้วยเสียงดัง เหมือนคนเสียสติคุยกับต้นไม้ที่ไร้ความรู้สึก ไม่สิต้องบอกว่า เป็นหินเลย 

 

"อ๊าก!!ไอ้น้องคนนี้ นิ!!!"

 

คุณอันดาเธอเหมือนเริ่มทนไม่ไหวจนง่างมือขึ้นมาต่อยจนผมต้องรีบไปอยู่ตรงกลางห้ามเอาไว้ไม่งั้นคงไม่จบแน่ๆ คุณพี่เพิ่งหายเองนะ จะได้แผลใหม่มาอีกแล้วคงไม่ได้ คุณอันดาเธอชะงักค้างก่อนจะสะบัดมือลงอย่างเหลืออด

 

"คุณอันดาครับ....ใจเย็นๆก่อน"

 

"หึ้ย!!! ฉันเห็นแก่น้องสะใภ้หรอก!"

 

คุณอันดาเธอทำท่าทำทางเหมือนจะยอมปล่อยไปดีๆ  ก่อนจะเหมือนคิดอะไรบางอย่างออกแล้วดึงผมเข้าไปกอดผมเอาไว้แน่นจนคนน้องขมวดคิ้วเป็นปม เหมือนไม่พอใจอย่างแรง ผมไม่ได้ว่าอะไรเธอหรอกครับ ยังไงคุณอันดาก็เป็นพี่สาวของพี่อัค

 

"โอ๋ๆ หนูติน คงตกใจที่พี่ตะโกน ใช่ไหม"

 

"ครับ?"

 

"ปล่อย..."อัคคี

 

คุณอันดาเธอสวมกอดผมแน่นก่อนจะลูบหัวผมไปด้วย ผมไม่ได้เห็นสีหน้าของคนกอด แต่กลับได้ยินเสียงไม่พอใจจากคนข้างหลัง  อันดาแสยะยิ้มออกมาเมื่อเห็นน้องชายของตนเริ่มทำท่าทางไม่พอใจ นั้นสินะ....เธอควรรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเจ้าอัคมันหวงเมียจะตาย

 

"หึ....หนูตินจ่ะ พี่ว่าจะไปกินเค้กที่เรากับแม่ไปกินบ่อยๆ ไปกับพี่ไหม"

 

"ไปครับ!/ไม่ได้!"

 

เสียงทั้งสองประสานกันก่อนที่มาตินจะหันไปมองอัคคีด้วยสายตาที่ไม่พอใจ ทำไมผมถึงไปไม่ได้ ผมไม่ได้กินเค้กมานานแล้วนะ เพราะคุณหญิง บอกว่าถ้ากินบ่อยๆอาจจะเสี่ยงต่อการเป็นเบาหวานเลยทำให้ผมได้กินเค้กน้อยลงแถมยังต้องฉีดยาเพื่อลดความเสี่ยงด้วย  แต่คุณหญิงบอกว่าถ้านานๆครั้งจะกินก็ได้  

 

"ทำไมครับ?"มาติน

 

"นายกินของหวานบ่อยๆไม่ดี"อัคคี

 

"แต่ผมไม่ได้กินนานแล้วนะครับ"มาติน

 

"สามวัน?"อัคคี

 

อัคคีมองไปที่มาตินด้วยสายตาว่างเปล่า ส่วนมาตินทำท่าไม่พอใจ เพราะอยากกินเอามากๆ ส่วนอันดาเธออมยิ้มมองไปทางอัคคีด้วยท่าทาง เยาะเย้ย สายตาเต็มไปด้วยชัยชนะ เธอรู้ว่าจุดอ่อนของมาตินคือของกินยังไงซะเธอก็ชนะ อยู่แล้ว คนอย่างเจ้าอัคน่ะเหรอจะสู้ความน่ารักของเมียตัวเองได้

 

"ผมอยากกิน! สามวันมันก็นานแล้วนะครับ"

 

"ไม่ได้! พรุ่งนี้ค่อยกิน!"

 

"ไม่เอา...ผมอยากกินวันนี้!"

 

มาตินยังทำท่าไม่ยอมจะไปกับอันดาอย่างเดียว ทำเอาคนตัวโตต้องขมวดคิ้วมุ่น ตั้งแต่เด็กจนโตตนเองไม่เคยแพ้ใครเลย ยกเว้นพี่คิมหันต์ ส่วนอันดาไม่ต้องพูดถึงเพราะยังไงก็เถียงตนไม่ชนะ แต่พอเป็นมาติน เขาแพ้มาตินทุกอย่างไม่ว่า เรื่องไหนก็ตาม

 

"มาติน นายไม่กลัวจะโดนเอาตัวไปอีกเหรอ"

 

"ไม่ครับ! ผมไม่กลัว!"

 

"แต่ฉันกลัว! อย่าไปเลยนะ ถ้านายอยากกินฉันจะพาไปกินเอง"

 

อัคคีพยายามใช้น้ำเย็นเข้าลูบ เพราะอีกคนเป็นคนที่ไม่ยอมคน หากยังดื้อดึงสู้มีแต่จะเสียเปรียบ  มาตินชะงักกับคำพูดของอัคคี ก่อนจะก้มหน้าทำท่าเหมือนคิดหนัก อันดาที่เห็นท่าทางของมาตินเป็นแบบนั้น มุมปากที่ยกยิ้มอย่างผู้ชนะเมื่อกี้กระตุกกึก กลัวว่ามาตินจะปฎิเสธ

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

2 นาที กับตาแก่ติดเกาะ

 

ตาแก่:ฮึก....ตั้งแต่เกิดมาฉันเพิ่งจะเคยกินของอร่อยขนาดนี้

 

ชิโระ:นั้นสิครับ....ฮือๆ

 

คิริ:เอ่อ....คุณท่านเคยกินของอร่อยมาแล้วหลายอย่างเลยนะครับ

 

ตาแก่:เงียบน่า! ฉันบอกว่าอร่อยก็คือ อร่อย!

 

เคนโซคนที่ 1:นั้นสิครับ อร่อยจริงๆ ตั้งแต่อยู่เกาะนี้มา อาหารอันนี้อร่อยสุดๆแล้ว

 

เคนโซคนที่ 2:ขอบคุณที่ชมนะครับ ผมเคย ติดเกาะแบบนี้ครั้งหนึ่งน่ะครับ เลยชินไม่ค่อย ลำบาก แต่งูพิษเยอะแบบนี้ก็ระวังอย่าให้กองไฟดับนะครับ

 

เคนโซคนที่ 3:ผมนี่โชคดีนะครับที่ได้อยู่กับหมอนี่

 

ตาแก่:ดี! ดีจริงๆ! ถ้ากลับญี่ปุ่นเมื่อไหร่ ฉันจะเลื่อนขั้นให้!

 

เคนโซคนที่ 2:ขอบคุณครับนายท่าน

 

คิริ:แล้วผมละครับ~

 

ชิโระ:นายก็ได้เป็นลูกน้องฉันไง

 

คิริ:แล้วมันต่างกันตรงไหนครับเนี่ย!

 

เปี๊ยะ!!

 

ทุกคนยกเว้นเคนโซ 2:เฮือก!

 

เคนโซ 3:นั้นมึงจะทำอะไร 

 

เคนโซ 2:จะผัดเผ็ดงูพิษ อ่อ...ที่เอามาให้กินไม่ใช่เนื้อไก่หรอกครับ มันคือเนื้องูพวกนี้ต่างหาก

 

ทุกคน:........

 

.............

 

อาร่อยยยย5555(´∧ω∧`*)

 

เอาแล้วไง....น้องจะเลือกอะไรระหว่างคุณพี่ กับขนมหวาน น้องคือกรรมการที่ตัดสินแพ้ชนะ ระหว่างคุณพี่อัคกับคุณพี่อันดา

 

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าท่อนแรกไรท์แต่งตอนไหน5555 ด้วยความที่ไรท์หนาวแล้วไม่อยากอาบน้ำ เลยแต่งเช่นนั้น ต่อมาไรท์แต่งต่อตอนเที่ยงและตอนนี้ไรท์หิวข้าว55555

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว