ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่3 [ลิตเติลมอนสเตอร์] 40% อัพแล้ว

ชื่อตอน : บทที่3 [ลิตเติลมอนสเตอร์] 40% อัพแล้ว

คำค้น : มีเด็ก ตบจูบ มาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 972

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มี.ค. 2564 17:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่3 [ลิตเติลมอนสเตอร์] 40% อัพแล้ว
แบบอักษร

 

บทที่3 

[ลิตเติลมอนสเตอร์] 

 

       ร่างเพรียวระหงของพริสาวิ่งกระหืดกระหอบมายังห้องทำงานหลังได้ยินเสียงดังก้องกังวานของเฮกเตอร์แบล็กฟอร์ดภาพแรกที่เห็นทำให้ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ในใจได้แต่ภาวนาให้อาทิตยาปลอดภัย หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวเมื่อมาถึงก็ผลักประตูห้องที่เปิดแง้มอยู่เข้าไป สภาพลูกสาวกำลังห้อยอยู่โดยมีเจ้านายหนุ่มจับด้านหลังชุดในลักษณะ “หิ้ว” ไม่ใช่ “อุ้ม” อย่างที่ควรจะเป็น  

       “ซันนี่!” 

       ทั้งเด็ก ผู้ใหญ่ ต่างหันไปมองหน้าผู้มาใหม่และเป็นอาทิตยาส่งเสียงร้องโบกไม้โบกมือ “มัมขา... ฉูงๆ ฉูงๆ” 

       เมื่อเด็กที่กำลัง “หิ้ว” อยู่ เรียกผู้ช่วยส่วนตัวว่า “มัม” เฮกเตอร์ถึงกับกวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอีกหน ท่าทางของเธอไม่เหมือนผู้หญิงที่มีลูก แปลว่าเธอมีสามีแล้วอย่างนั้นเหรอ แต่นั่นยังไม่ใช่ประเด็นเท่ากับการเห็นสิ่งที่เขาไม่ชอบอยู่ในบ้าน มองเลยไปยังคาร์เตอร์ที่เพิ่งตามมา มีสีหน้าตกใจ ไม่กล้าสบตา เป็นการยืนยันบางอย่างได้ทันที ก่อนหน้านี้ที่พยายามช่วยไม่ให้หญิงสาวย้ายมายังคฤหาสน์หลังงาม คงเป็นเพราะรู้ล่วงหน้าแล้วสินะ แถมยังปิดบังเมื่อครั้งที่เขาได้ยินเสียงเด็กอีกด้วย นั่นทำให้อารมณ์กรุ่นโกรธเพิ่มทวีพุ่งขึ้นสูง 

       “มีเด็กในบ้านฉันได้ยังไง” เขากัดฟันถามเสียงเข้ม 

       พริสากลืนน้ำลายได้สติรีบวิ่งไปอุ้มอาทิตยาจากมือร่างสูง พอได้สบกับนัยน์ตาสีเทาแสนเกรี้ยวกราดก็พลันให้ขนแขนลุกชันด้วยความหวาดกลัว แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นเอกสารบนโต๊ะทำงานกระจัดกระจายตามด้วยรอยปากกาขีดเขียนซะยุ่งไปหมด หน้าผากชื้นเหงื่อทันทีทั้งที่เครื่องปรับอากาศก็ทำงานได้อย่างดีเยี่ยม 

       “เอ่อ... คือว่า ฉัน...” 

       “ตอบมาสิ!” เขาตวาดเสียงดังลั่นทำเอาอาทิตยาสะดุ้งโหยง รีบวาดแขนโอบรอบคอมารดา 

       “พูดเบาๆ ก็ได้ค่ะ อย่าลืมว่าเรามีเด็กอยู่ด้วยนะคะ” หญิงสาวได้ทีปราม 

       “แล้วยังไง ฉันต้องสนเหรอ นี่บ้านฉัน ฉันจะทำอะไร จะตะโกนแค่ไหนก็ได้!” เขาสวนกลับทันที 

       คาร์เตอร์กลัวเรื่องบานปลายรีบเดินมายืนตรงกลางระหว่างคนทั้งคู่ “ผมว่าใจเย็นๆ ก่อนนะครับ และ...” 

       “แกรู้เรื่องนี้ด้วยใช่ไหม... แกช่วยเธอปิดบังใช่หรือเปล่า” เฮกเตอร์ถามเสียงเข้ม 

       “เอ่อ... คุณเฮกเตอร์ครับ ผม...” 

       ร่างสูงแสยะยิ้มจ้องมองด้วยความผิดหวัง “แกรู้ว่าฉันไม่ชอบเด็ก แต่ยังสนับสนุนผู้หญิงคนนี้ ยังจ้างงานและให้เธอพาลูกเข้ามาอยู่ในบ้าน กล้าที่จะโกหก ทั้งที่ฉันเป็นเจ้านาย เป็นคนให้เงินเดือนพวกแก... คงมีคนสมรู้ร่วมคิดเยอะเลยสินะ ก็ได้... ดี... เยี่ยมไปเลย! ฉันไล่พวกแกออกทุกคน ไสหัวออกไปซะ รวมถึงเธอและยัยเด็กนี่ด้วย” 

       เฮกเตอร์พูดด้วยความเกรี้ยวกราด ความโกรธเกิดจากสองสาเหตุ หนึ่งเขาไม่ชอบเด็ก ข้อสองที่เป็นชนวนเหตุและฟางเส้นสุดท้ายของการตัดสินใจ นั่นเพราะลูกน้องเลือกที่จะช่วยเหลือคนอื่น ยอมปิดบัง โกหก ขัดคำสั่ง นั่นคือข้อห้ามอย่างร้ายแรงของการทำงานที่ตระกูลแบล็กฟอร์ด ซึ่งคาร์เตอร์รู้ดี... และพ่อบ้านรายนี้ไม่เคยทำให้เขาผิดหวังแม้แต่ครั้งเดียว ทว่าครั้งนี้กลับกล้าที่จะทำ  

       พริสาเบิกตากว้างอย่างตกใจ “ละ... ไล่ออก คุณจะไล่ทุกคนออกเหรอคะ” 

       “ใช่ ฉันไล่ทุกคนออก ไปซะ... ไปให้พ้นหน้าฉัน!” 

       เฮกเตอร์พูดเสร็จ คว้าไม้เท้าคู่ใจเดินออกจากห้องทำงานทันที มุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือที่อยู่ถัดไปอีกสองห้อง ตอนนี้เขาไม่ต้องการเห็นหน้าใครทั้งนั้น ผู้หญิงเพียงคนเดียวกลับมีอิทธิพลมากพอให้ทุกคนร่วมกันปิดบัง แม้จะรู้ดีว่าบอดี้การ์ดหรือเด็กรับใช้คนอื่น ได้รับคำสั่งคาร์เตอร์ ที่เขามอบอำนาจให้มากพอที่จะดูแลจัดการ ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่ง แน่นอนว่านั่นก็เป็นการย้อนกลับมาทำร้ายตัวเอง เขาเดินไปยังโต๊ะยาวติดกับหน้าต่างบานใหญ่ คว้าขวดเหล้าที่วางอยู่ อันที่จริงก็มีวางอยู่ทุกห้องที่เขาใช้เวลาอยู่มากที่สุด กระดกดื่มจากขวดทันที  

       ทางด้านพริสา เห็นคาร์เตอร์ยืนนิ่งก็รู้สึกผิด “เขาจะทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ พวกคุณไม่ผิด” 

       “ผมว่าคุณควรไปเก็บของ... ผมเองก็เช่นกัน” พ่อบ้านเก่าแก่พูดเสียงเรียบจะเดินออกไปทว่าถูกหญิงสาวขวาง 

       “อะไรนะคะ คุณจะยอมทำตามคำสั่งเขาจริงๆเหรอ” เธอถามย้ำ 

       “ผมว่าเราทั้งคู่ได้ยินชัดเจนแล้วนะครับ” 

       “ฉันว่าเราควรธิบายให้เขาฟัง” 

       “คำสั่งก็คือคำสั่ง ผมรู้ถึงความผิดของตัวเองและยอมรับในบทลงโทษนี้” คาร์เตอร์ตั้งท่าจะเดินหนีอีกครั้งทว่ากลับถูกขวางอีกหน 

       “แต่คุณทำงานที่นี่มานานแล้วไม่ใช่เหรอคะ เขาคงโกรธ ไม่ไล่คุณออกจริงๆหรอก” 

       “ผมรู้จักเขาดีกว่าที่คุณคิด และผมไม่สามารถปฏิเสธคำสั่งนี้ได้” 

       เธอกลอกตา “ถ้าเขาสั่งให้คุณไปตาย คุณก็ต้องไปงั้นเหรอ” 

       “ใช่... เราทุกคนในแบล็กฟอร์ดพร้อมเสียสละชีวิตเพื่อคุณเฮกเตอร์!” 

       น้ำเสียงเข้มกับแววตาจริงจังทำให้พริสากลืนน้ำลาย นี่คือข้ามขั้นของการเป็นลูกน้องกินเงินเดือนทั่วไป แต่กลายเป็นส่วนหนึ่ง จงรักภักดี เธอรู้จากโซอี้มาว่าขาข้างขวาของคาร์เตอร์ที่ต้องใส่ขาเทียม นั่นเป็นเพราะเขาสละชีวิตเพื่อปกป้องแฮร์ริส ทายาทคนเล็กของตระกูล นับเป็นโชคดีที่รอดมาได้ แต่ก็เป็นเครื่องยืนยันถึงสิ่งที่พ่อบ้านรายนี้พูดไว้ เธอรู้ว่าการกระทำของเฮกเตอร์ ทุกคนก็เจ็บปวด หญิงสาวรู้ว่าเธอคือสาเหตุก็ไม่ยอมแพ้ 

       “ฉันจะไปพูดกับเขาเองค่ะ”  

       “มิสมาติเนส ผมขอเตือนว่า...” 

       “ฉันรู้คุณจะพูดอะไร แต่เรื่องเกิดขึ้นเพราะฉัน... และฉันยอมไม่ได้ที่จะให้ทุกคนเดือดร้อน ฉันจะไม่ยอมให้เขาไล่พวกเราออกอย่างไร้เหตุผล ฝากซันนี่ด้วยนะคะ... เดี๋ยวมัมมานะเด็กดี” พริสาจูบศีรษะลูกสาวก่อนจะยื่นอาทิตยาให้กับคาร์เตอร์อย่างรวดเร็วจนอีกฝ่ายรีบรับทันทีและเดินออกจากห้องไป 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว