ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่2 [ความลับแตก] 140% อัพแล้ว

ชื่อตอน : บทที่2 [ความลับแตก] 140% อัพแล้ว

คำค้น : มีเด็ก ตบจูบ มาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มี.ค. 2564 17:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่2 [ความลับแตก] 140% อัพแล้ว
แบบอักษร

 

ทางด้านพริสาทีแรกจะรีบวิ่งไปยังห้องทำงาน แต่เลือกสอบถามลูอิสเสียก่อนว่าพบอาทิตยาหรือไม่ คำตอบคือไม่เห็น เธอจึงคิดว่าลูกยังคงไปไม่ถึงจุดนั้น เลยเดินตามหาบริเวณนี้ แต่เพราะบ้านเขากว้างมาก มีทางเดินแยกสองถึงสามทางจึงใช้เวลาพอสมควร โดยไม่รู้เลยว่าคล้อยหลังเธอนั้น ลูอิสถูกสั่งให้ไปหยิบของด้านบน จึงทำให้หน้าห้องทำงาน ว่างเปล่า... ไร้คนเฝ้าอย่างที่ควรจะเป็น 

“อย่าให้เกิดอะไรขึ้นด้วยเถอะ” พริสาภาวนา  

 

ส่วนคนที่ทั้งบ้านกำลังกังวลว่าจะรู้ความลับเข้ากำลังใช้เวลาเงียบๆ อยู่ในห้องเล็กที่เชื่อมกับห้องทำงาน ห้องพิเศษที่เก็บรวบรวมเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อน การลอบสังหารที่นำมาซึ่งการเสียชีวิตของคนสนิทและลูกน้องอีกหลายคน เขานั่งอยู่บนโซฟาหนังเนื้อดีสีดำสนิท ทั้งห้องทาด้วยสีขาว เบื้องหน้าคือภาพของลูกน้องที่เสียสละชีวิตเพื่อเขา ติดเรียงกันไว้เพื่อย้ำเตือนถึงสิ่งที่เกิดขึ้น เขาได้รับผิดชอบครอบครัวด้วยการดูแลเรื่องค่าใช้จ่าย ไม่มีใครต้องตายฟรี และนอกเหนือจากภาพคนเหล่านี้ บนสุดคือภาพศัตรูตัวฉกาจอย่างอลาโน เกรย์แฮม คนที่ลงมือทำทุกอย่างและรอดไปได้จากการทรมานอันแสนสาหัสที่เขามอบให้ ทั้งถูกยิง มีดกรีดหลัง ฟาดด้วยไม้เท้า จับโยนลงน้ำ แต่ใครจะคาดคิดว่ามันจะดวงแข็ง ไม่ตาย หนีออกนอกประเทศได้สำเร็จ แต่ไม่ว่าจะอยู่ไหน... จะเปลี่ยนแปลงตัวตนอย่างไร เขาสาบานว่าจะลากคอมาชดใช้จนได้ 

“จะไม่มีใครต้องตายฟรี ฉันสาบาน!” 

เขาเหม่อมองภาพนั้นอยู่พักหนึ่ง แต่แล้วหูก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก คงเป็นเพราะเขาเปิดแง้มประตูบานนี้เอาไว้ ทีแรกคิดว่าหูฝาด แต่นาทีต่อมาเขากลับได้ยินเสียงหัวเราะ... เสียงเล็ก ใสกังวาน ราวกับเสียงเด็ก เขาขมวดคิ้วแทบชนกัน ก่อนจะส่ายหน้า 

“สงสัยจะหูฝาด... จะมีเด็กอยู่ในบ้านได้ยังไง แกนี่เกลียดเด็กจนเพี้ยนไปแล้วเฮกเตอร์” 

เขาบ่นกับตัวเองแล้วลุกขึ้นจากโซฟาเพื่อเดินออกไปยังห้องทำงาน อ่านเอกสารต่อ รอลูอิสไปเอาตราประทับของตัวเองเพื่อปั๊มลงบนเอกสารสำคัญที่จะส่งไปยังวอชิงตัน.ดีซี แต่พอเดินออกมากลับพบว่าเก้าอี้ตัวใหญ่นั้นขยับไปมาได้ มีบางอย่างบอกเขาว่ามีคนนั่งบนเก้าอี้ แต่ใครกันล่ะ? 

ร่างสูงเดินไปหาอย่างเชื่องช้าเพื่อไม่ให้ผู้บุกรุกรู้ตัว จนกระทั่งมาหยุดอยู่ด้านหลัง ผมสีน้ำตาลมัดเป็นจุกพร้อมติดกิ๊บสีแดงสดชี้โดดเด่นขึ้นมายิ่งทำให้เขาแปลกใจแต่สภาพเอกสารที่กำลังอ่านค้างไว้ ถูกขีดเขียนเล่นเลอะเทอะ ทำเอาเขาตกใจมากกว่าเดิม พอเดินเข้ามาใกล้มากพอ ได้เห็นว่าใครกันที่นั่งเก้าอี้ของเขาอยู่ ฉับพลันเฮกเตอร์ แบล็กฟอร์ด แทบไม่เชื่อสายตา สิ่งมีชีวิตตรงหน้าคือ เด็กตัวอ้วนกลม ผิวขาว สวมกระโปรงสีเหลืองสดใส กำลังหันมาสบตาและส่งยิ้มหวานเป็นการทักทาย 

“ฮาย...”  

ไม่ต้องถามเลยว่าใครเป็นคนทำเอกสารพัง เพราะหลักฐานคือปากกาด้ามหรูยังอยู่ในมือของเด็กน้อย อารมณ์กรุ่นโกรธคุโชนส่งผลให้ใบหน้าคมเข้มแดงก่ำด้วยความโกรธ งานเสียหายว่าแย่แล้ว แต่การมีเด็กอยู่ในบ้าน แย่ยิ่งกว่า! 

“บ้าเอ้ย! ใครเอาเด็กมาไว้ในห้องทำงานฉัน!”  

เสียงที่ดังก้องกังวานทำเอาทุกคนที่กำลังหาอยู่หยุดชะงัก พริสากลืนน้ำลาย เวลานั้นเธอเห็นลูอิสเดินลงบันไดมา นั่นแปลว่าไม่มีใครเฝ้าหน้าห้อง ดวงตากลมโตเบิกกว้างพลางคิดว่า “งานเข้าแล้ว” จึงรีบวิ่งไปยังห้องทำงานทันทีโดยมีคาร์เตอร์ที่โผล่มาอีกทาง รีบเดินตามด้วยเช่นเดียวกัน! 

 

 

 

 

  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว