facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : STARTING POINT

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ย. 2564 20:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
STARTING POINT
แบบอักษร

 

“สวัสดีทุกท่านทั้งลูกค้าเก่าและลูกค้าใหม่ที่เข้ามาเยือนเพจ แคทสุ่มขายทุกอย่างที่ขว้างหน้า สำหรับลูกค้าใหม่ที่ยังไม่รู้ว่าร้านแคทอะไรบ้างยังไง ร้านแคทจะเป็นการสุ่มเอาของมาขายไม่ซ้ำกันนะคะต่อสามวัน อาทิตย์หนึ่งแคทจะมาไลฟ์แค่สองวันน้า.."

"ในส่วนของวันนี้จะเป็นกระเป๋าแบรนด์แท้ ย้ำว่าของแท้ทุกใบแน่นอน และแคทก็จะมาปล่อยในราคาหลักสิบกับหลักร้อยเท่านั้นตลอดไลฟ์” หญิงสาวหน้าหวานออกหมวยๆในชุดนักศึกษายืนถือกระเป๋าไลฟ์สดผ่านเพจของตัวเองอยู่กลางห้องคอนโดหรูของเพื่อนรักอย่างเนเน่อย่างเช่นเคย หลังเลิกเรียนเธอก็จะมาขายของออนไลน์แบบนี้ทุกวันโดยที่แคนดี้เพื่อนรักอีกคนของเธอจะขับรถมาส่งเพราะเป็นทางผ่านกลับบ้านพอดี

ทำไมเธอถึงมาไลฟ์สดที่นี่น่ะเหรอ ก็ของที่รับมามันจำนวนค่อนข้างจะเยอะซึ่งที่บ้านของเธอเป็นไม้มันแคบไม่มีที่ไว้ แถมใกล้จะผุพังลงทุกทีเพื่อนเลยให้มาเก็บของไว้ที่นี่ทั้งไลฟ์ขาย จริงๆให้เธอย้ายมาอยู่เลยแต่เธอไม่เอา ขอแค่ชั่วคราวพอ

“ไม่รู้นะว่ากระเป๋าตัวนี้ร้านอื่นขายเท่าไหร่กันแต่ร้านแคทขายให้แค่หลักสิบ รอซีเอฟไปได้เลยแม่” แคทชูกระเป๋าที่ตัวเองถือขึ้นมาให้ลูกค้าดู ก่อนอีกมือจะกดเพิ่มเสียงเพลงประกอบหลังพูดจบประโยคหลัง พร้อมกับยืนนิ่งยิ้มๆเหมือนคนฝืนๆ

Icon pink : รอค่ะ

เมก้า : สวัสดีค่ะ

Ploy chan : 📌ปักรอเลยค่ะ

ริชชี่ ริช : แม่ค้าดูหน้าไม่สดชื่นเลย ป่วยหรือเปล่า

คอมเมนท์รอทั้งทักทายประดังประเดขึ้นมาเต็มหน้าไลฟ์ เธอชะงักเมื่อสายตาสะดุดเข้ากับคอมเมนท์หนึ่งซึ่งเพิ่งเด้งขึ้นมา

ใบหน้าหวานยื่นหน้าเข้าไปอ่านคอมเมนท์คนนั้น ก่อนจะตอบกลับไปตามความจริง “ใช่ค่ะ วันนี้แคทปวดหัวนิดหน่อย” แม้วันนี้หญิงสาวจะรู้สึกปวดหัวตื้อๆและล้าจากการเรียนติดกันมาหลายชั่วโมง ทว่าไม่สามารถทำให้เธอหยุดพักได้เลย เพราะไม่อยากขาดรายได้

ตอนนี้เธอกำลังเร่งรีบเก็บเงินเอาไปซื้อบ้านและจ้างคนมาช่วยแพ็คของ เนื่องจากทำคนเดียวล่าช้า อีกอย่างเกรงใจเพื่อนทั้งสองคนด้วยต้องคอยมานั่งช่วยแพ็คกว่าจะเสร็จปาเข้าไปสองสามวันเห็นจะได้ บ้างก็เป็นอาทิตย์ถ้ารอบไหนของเข้าเยอะ

มือเล็กกดเบาเสียงเพลง “ขอแจ้งนิดนึงวันนี้แคทจะปิดไลฟ์ตามปกตินะคะ ต้องขอโทษทุกคนด้วยที่วันนี้มาเอาซะพลบค่ำเลย พอดีแคทเพิ่งจะเลิกเรียน” เสียงใสแหบนิดๆเอ่ยแจ้ง แคทจำเป็นต้องปิดร้านเร็ว กลัวจะดึกเกินไปแล้วจะไม่มีรถกลับบ้าน

“อะมา..ตอนนี้คนเข้ามาดูห้าพันกว่าแคทจะเริ่มปล่อยเลยนะ ค่าส่งเหมาๆเพียงแค่หกสิบบาทเท่านั้น ลูกค้าจะเอฟกี่ใบก็ได้ไม่จำกัดค่ะ ก่อนแคทจะปล่อยคุณลูกค้าเก่าและใหม่ฟังนะคะ ระบบร้านแคทจะเป็นระบบอัตโนมัติ ถ้าลูกค้าอยากอยากเอฟติดแคทแนะนำให้กดแชร์และทักแชทเพจก่อน” ว่าแล้วแคทก็วางกระเป๋าทั้งสิบใบลงบนโซฟาแล้วหยิบขึ้นมาเพียงแค่สีเดียว พลางชูให้ดู

“ตัวนี้จะเป็นแบรนด์แท้ของคารอส ไซร้ความกว้างจะอยู่ที่สิบนิ้วนะคะส่วนความยาวจะสิบสองนิ้วมีสามช่อง โล่งๆกว้างๆมาพร้อมสายสะพายยาวหนาเรียบหรูปรับระดับได้ ใส่ของได้เยอะมาก หนังดีสวยแน่นอนรับประกัน ขอบอกงานสีพาสเทลด้วยนะแม่ ว้าวไหมว้าวไหม ไหนใครอยากได้รัวหัวใจมา” ไม่พูดเปล่าเธอเปิดอ้ากระเป๋าใบนั้นให้ดูช่องด้านใน ตามด้วยขยับหน้าหวานเข้ามาใกล้ๆหน้าจอโทรศัพท์ที่ตั้งติดอยู่กับขาตั้งกล้องไฟกระซิบบอกงานสี

ทันทีที่พูดจบหญิงสาวโน้มตัวก้มลงมาดูเลขรหัสในโน้ตบุ๊ค ก่อนจะเงยขึ้นมาบอกราคาพร้อมกับรหัสนั้น “99บาท รหัส กปตามด้วยสีที่เลือกค่ะ” มือเล็กสอดโกยกระเป๋าคล้องแขนขึ้นมาโชว์ให้ดูไปด้วยอีกครั้ง จากนั้นคนก็กระหน่ำแย่งกันซีเอฟ จนหน้าไลฟ์เด้งรหัสตามด้วยสีขึ้นมารัวๆไม่มีพัก

เพียงแค่ไม่กี่นาทีเสียงอัตโนมัติก็ดังขึ้นบอกว่าหมดแล้ว เธอจึงหยิบเซ็ตสองสามขึ้นมาพูดขายต่อไปเรื่อยๆ ทั้งเพิ่มลดเสียงเพลงประกอบตามสไตล์การขายของตัวเอง โดยที่ยอดคนดูเพิ่มขึ้นเข้ามาเรื่อยๆ

 

วันต่อมา..

@มหาวิทยาww

ภายในห้องเรียนสาขาการออกแบบตึกคณะศิลปกรรมศาสตร์ แคทซึ่งนั่งอยู่ด้านหลังของห้องกับเพื่อนรักทั้งสองคนก้มหน้าเงยมองกระดานสลับกับสมุดโน้ตจดเลกเชอร์ในจุดสำคัญที่ตกหล่นเพิ่มลงไปให้ครบ พร้อมกับหูผึ่งฟังอาจารย์สาววัยกลางคนยืนเขียนกระดานพูดทวนเนื้อหาบทเรียนที่สามให้อีกรอบแบบรวบรัดผ่านไมโครโฟนไร้สาย เนื่องจากเธอกับเพื่อนในห้องบางคนได้ยกมือบอกยังไม่ค่อยเข้าใจ

“มีใครไม่เข้าใจหรือสงสัยตรงไหนอีกไหม ถ้าไม่มีอาจารย์จะเลิกคลาสแล้วนะ” เสียงอาจารย์สาวเอ่ยถามต่อหลังจากทบทวนให้เสร็จสรรพ เรียกให้คนที่จดเลกเชอร์เพิ่มเสร็จพอดีวางปากกาลงเงยหน้าไปตอบกลับพร้อมกับเพื่อนนักศึกษาบางคน

“ไม่มีแล้วค่ะ/ไม่มีแล้วครับ”

“โอเค งั้นเลิกคลาสค่ะ” สิ้นเสียงประกาศทุกคนต่างก็จัดการเก็บสัมภาระของตัวเองใส่กระเป๋า บางคนก็เก็บเตรียมพร้อมไว้ก่อนแล้วคว้ากระเป๋าสะพายและสมุดช็อตโน้ต หนังสือหรือแฟ้มเอกสารลุกขึ้นเดินเปิดประตูออกจากห้องไป

"เฮ้อ เหนื่อยชะมัด!" หญิงสาวบ่นกับตัวเอง พลางฟุบหน้าลงบนโต๊ะทับแขนที่ยืดยาวออกไปข้างหนึ่งด้วยความเหนื่อย วิชาทฤษฎีการออกแบบเป็นวิชาที่ยากที่สุดสำหรับเธอ ไม่เคยมีครั้งไหนที่เธอจะเข้าใจและจดเลกเชอร์ทันในรอบเดียวสักครั้ง

“โอ๊ยยยยเกือบตาย เกลียดวิชานี้ที่สุดเลย”

“ฉันแทบจะไม่อยากเป็นนักศึกษาแล้ว แทบอยากจะลาออกไปเลย เมื่อไหร่จะจบปีสองสักทีว่ะเนี่ย ฮือ..” เสียงบ่นจากเพื่อนรักทั้งสองคนดังขึ้นมาติดๆ ทำให้แคทเงยหน้าขึ้นเท้าคางหันมองเลยคนข้างไปยังคนถัดไป

“ลาออกไปเลี้ยงควายไหมแคนดี้” ริมฝีปากบางเอ่ยหยอกล้อเพื่อนรัก แล้วดีดตัวขึ้นเก็บของใส่กระเป๋าสะพายผ้า

“อีนี่..เดี๋ยวตบ เลี้ยงทำไมควายเดี๋ยวมันขวิดเลี้ยงผู้ชายดีกว่าสบายหลี” แคนดี้สาวประเภทสองหันขวับมาทำท่าจะเหวี่ยงกระเป๋าสะพายแบรนด์เนมตีใส่อย่างไม่จริงจังนัก ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นมายืนข้างหน้าพร้อมกับเพื่อนอีกคน

“แกมันมันร่าน”

“อะจ้ะพวกคนไม่ร่าน ใยเกาะหนาเตอะและ”

“นี่ๆ ด่ากันสองคนเกี่ยวอะไรฉัน ลามและ” เนเน่ที่ยืนอยู่กดมือถืออยู่ข้างๆแคนดี้เหล่มองตาขวางอย่างเอือมระอาเมื่อจู่ๆถูกเอี่ยว แต่แคนดี้กลับยักไหล่ไม่ยี่ระ ส่วนแคทหยัดกายลุกขึ้น พลางกระเป๋าหยิบกระเป๋ามาพาดสะพายข้าง แล้วเดินมากอดคอเพื่อนทั้งสองคนเดินออกไป

“ไปกินข้าวกันเถอะหิวและ เดี๋ยวรีบกลับไปแพ็คของอีก”

 

 

ขณะที่รถกำลังขับแล่นอยู่เกาะกลางถนน หญิงสาวนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่ฝั่งคนนั่ง นึกถึงหน้าของใครบางคนที่เธอแอบชอบมาตั้งแต่เด็ก ทั้งที่รู้ว่าเขาเป็นบุคคลอันตรายแต่ก็เลิกชอบไม่ได้สักทีไม่รู้ทำไม

ป่านนี้เขาจะทำอะไรอยู่นะ.. ช่วงนี้เธอออกจากบ้านไปเรียนเช้าไม่ได้เจอเขาเลย ความรู้สึกของคนแอบชอบอะเนอะก็ต้องอยากเจอคนที่ตัวเองชอบเป็นธรรมดา ถ้าถามว่าเขารู้ไหมว่าเธอชอบ หึ..เขาไม่รู้จักเธอด้วยซ้ำ

"จะแวะซื้ออะไรเข้าไปไหม"

"อ้าวอีนี่ถามไม่ตอบ ไม่ได้ยินรึไง" เจ้าของรถละสายตาจากถนนเบื้องหน้าสลับมามองเมื่อเห็นว่าเพื่อนยังเงียบไม่ตอบคำถามสักที "อีแคท" พอเห็นว่าเหม่อแคนดี้จึงตะโกนเรียกเสียงดัง ทำให้แคทหลุดจากภวังค์สะดุ้งตกใจหันมาขานรับ

"ฮะ!"

"เป็นอะไรของแก ฉันถามไม่ได้ยิน?"

"ถามอะไร"

"จะแวะซื้ออะไรเข้าไปกินไหม"

"ไม่อะ"

 

 

เย็นวันเดียวกันเสียงเจี๊ยวจ๊าวของพวกผีพนันทั้งชายและหญิงที่ต่างก็นั่งเสี่ยงโชคกันอยู่มากมายภายในโซนวีไอพีชั้นสองของบ่อนเถื่อน มีทั้งคนมีฐานะและคนที่ไม่มีอันจะกินพลานเงินคนในครอบครัวมาเล่นเพื่อหวังจะได้กลับไป พอหมดก็ต่างเดินไปกู้ยืมเจ้าของเหมือนเช่นคนนี้

“แม่งเอ้ย!” ชายหนุ่มวัยกลางคนก้าวถอยออกมาเพราะหมดตัว พลางสบถคำบ่นอย่างหงุดหงิด เขาเดินหัวเสียตรงไปยังโต๊ะหนึ่งซึ่งมีผู้คนมากมายยืนล้อมรอบ มือหนาแหวกขอทางเพื่อเข้าไปหาใครคนหนึ่งในนั้นที่นั่งอยู่

“เสือลุงขอกู้อีกหมื่นได้ไหม?”

“…..” เจ้าของชื่อซึ่งกำลังแง้มเปิดไพ่ตวัดสายตาหันมามอง “ยอดเก่าสองหมื่น เอาไปอีกก็เป็นสามหมื่น จะเอามาใช้เมื่อไหร่” เสือ โจรหนุ่มหน้าตาหล่อเหล่า จมูกโด่งคมสันเด่นรับใบหน้าและส่วนอื่นๆเอ่ยขึ้น ก่อนจะหันกลับมาเปิดไพ่โยน แล้วเขาก็กวาดชิบจากหน้าตักคนของบนโต๊ะมากองรวมกันอยู่หน้าตัวเองเมื่อไพ่เข้าป๊อกเก้าเด้ง

เขาคือหนึ่งในเจ้าของของบ่อนแห่งนี้ที่มีเวลาว่างก็จะลงมาเป็นเจ้าเอง เพื่อค่าเวลาเหมือนกับตอนนี้

“ภายในอาทิตย์นี้” คำตอบที่ได้รับทำเอาเขาแสยะยิ้มออกมา คำพูดส่งๆที่เขาต้องเจออยู่บ่อยครั้งจนตัวเองรู้สึกเฉยๆกับมัน แต่ก็ไม่ปฏิเสธที่จะให้เพราะยังไงต้องมีการทำสัญญากู้ยืมกันก่อนอยู่แล้ว

“อะไรวะ กินแม่งอยู่คนเดียว เจ้าโกงปะเนี่ย” ขณะเดียวกันใครคนใดคนหนึ่งได้โวยวายขึ้นมาอย่างหัวเสียที่เจ้ามือเข้าป๊อกทุกตา จนพวกเขาใกล้จะหมดตัวกันอยู่รอมร่อ ตามด้วยเสียงคนอื่นๆร้องเห็นด้วยว่าต้องโกงแน่ๆ ทำไพ่ชัวร์ไม่งั้นคงไม่เข้าทุกตาแบบนี้

“ไปเอาจากไอ้บอลในห้องกู้ และอย่าให้ผมต้องไปตามทวงถึงบ้าน” พูดแค่นั้นเสือก็ทำการแจกไพ่ต่อ “ถ้าใครไม่อยากเล่นต่อก็ไสหัวออกไปจากตรงนี้” แต่ก่อนจะแจกเขาไล่ตะเพิดพวกที่บ่นออกมาเสียงห้วนทว่าดุดันด้วยความรำคาญ เขาไม่ปฏิเสธว่าใครจะหาว่าโกง วงการนี้มันสีเทาไม่มีหรอกที่ใครจะมานั่งบริสุทธิ์ ในเมื่อคิดอยากจะมาเสี่ยงโชคกันก็อยู่ที่ดวงใครดวงมัน ซึ่งเขาจะเป็นคนกำหนด

เสียงบ่นภายในโต๊ะเพลาลงทันควันเหลือเพียงเสียงเจี๊ยวจ๊าวจากโต๊ะอื่นๆ ทุกคนต่างเลื่อนชิบมาวางเล่นต่อโดยไม่มีใครถอย นอกเสียจากคนหมดตัวหรือเปลี่ยนโต๊ะ ไม่รอช้าโจรหนุ่มรีบทำการแจก เพราะเขามีเวลาเล่นได้อีกแค่ไม่กี่ชั่วโมง มีกิจต้องไปทำนิดหน่อย

ออกล่าเหยื่อ

 

 

 

 

---------------------------------------

 

มาแย้วฝากติดตามด้วยนะคะ

 

(ดีไม่ดียังไงฝากคอมเม้นท์+ถูกใจ เป็นกำลังใจให้กันหน่อยน้า)

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว