email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 12.1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ต.ค. 2563 20:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 12.1
แบบอักษร

บทที่ 12

มารักทำไมตอนนี้

ติ๊งหน่อง... ติ๊งหน่อง....

เสียงออดประตูห้องของสุรนันท์ดังขึ้นปลุกเอาหญิงสาวที่กำลังหลับสบายอยู่ใต้ผ้าห่มนวมผืนใหญ่เด้งตัวผึงอย่างงัวเงีย เปลือกตาคู่สวยที่ของเธอยังไม่ทันที่จะเปิดเสียงออดก็ดังขึ้นอีกสองครั้งจนคนที่ยังไม่อยากจะตื่นชักจะหงุดหงิด

ร่างอวบอิ่มถัดตัวมานั่งหย่อนขาที่ข้างเตียงแล้วจึงหยัดตัวลุกขึ้นจากเตียงเดินโงนเงนไปที่ประตูห้องแล้วเปิดออก

“ ขอโทษนะสาวฉันมากวนแกใช่ไหม ” เสียงหวานของแพรวาเอ่ยขึ้น สุรนันท์ยิ้มทั้งที่ตายังปิดแล้วส่ายหน้า

“ ไม่ๆ ฉันกำลังจะตื่นพอดี ”

“ ให้ฉันเข้าไปข้างในหน่อยสิ ” แพรวามองหน้าเพื่อนรักสายตาของเธอดูเศร้าจนคนเป็นเพื่อนรู้สึกสงสัย สุรนันท์จึงหลีกให้แพรวาเดินเข้ามาในห้อง แพรวาจึงเดินไปนั่งที่โซฟาในห้องนั่งเล่นสุรนันท์จึงเดินตามเข้ามานั่งข้าง ๆ

“ เกิดอะไรขึ้นวะ วันนี้แกต้องพาคุณนายมยุรีไปหาหมอไม่ใช่เหรอ ”

“ ฉันคงไม่ต้องทำหน้าที่ลูกสะใภ้ของคุณแม่อีกแล้วล่ะ ” แพรวาพูดเสียงเครือ

“ หมายความว่าคุณแม่รู้แล้ว? ” สุรนันท์เลิกคิ้วถาม

“ อือ ” แพรวาพยักหน้า

“ ได้ไงอะ!? ” สีหน้าของสุรนันท์ยังคงสงสัย

“ คุณแม่ไม่เห็นรูปแต่งงานในบ้าน แล้วเสื้อผ้าของฉันกับพี่วีก็มีอยู่แค่ไม่กี่ชุดในตู้เสื้อผ้าท่านก็เลยสงสัย ” สีหน้าของแพรวายังคงไม่สบายใจกับสิ่งที่เธอทำ

“ คุณนายมยุรีนี่ฉลาดสุด ๆ ”

“ ฉันรู้สึกแย่จังเลยสาวฉันไม่ควรช่วยพี่วีโกหกแม่เขาแบบนั้นเลย ฉันไม่น่ากลับไปหาเขาเลย ” พูดจบแพรวาก็ถอนหายใจ สุรนันท์มองเพื่อสาวอย่างเข้าใจและลุกจากโซฟาไปหยิบน้ำดื่มให้แพรวา

“ ดื่มน้ำก่อนจะได้สดชื่น ” สุรนันท์ส่งขวดน้ำให้แพรวา เธอรับไปแต่ก็ยังไม่เปิดดื่ม

“ แกรู้ไหมตลอดเวลาที่ฉันอยู่ใกล้เขา เขาทำเหมือนเขาต้องการฉันทำเหมือนยังรักฉัน ” เสียงของแพรวาขุ่นเขียว

“ แพรแกใจเย็นๆ ก่อนนะ ” สุรนันท์รีบตบบ่าเพื่อน

“ เมื่อคืนเขาก็พยายามจะ.... ” แพรวาเงียบไปดวงตาของเธอลุกโชนด้วยความโกรธ

“ อย่าบอกนะว่าไอ้พี่วีมันปล้ำแกน่ะ ” สุรนันท์เอ็ดขึ้นเสียงเขียว แพรวาส่ายหน้า

“ ฉันไม่ยอมเขาก็เลยหยุด ”

 

“ แล้วแกไม่หวั่นไหวบ้างเหรอ แกกับพี่วี... ” สุรนันท์หน้าแดงระเรื่อปล่อยจินตนาการกระเจิดกระเจิงจนแพรวาต้องสะกิดแขนเรียกสติเธอกลับมา

“ แกคิดอะไรอยู่ ”

สุรนันท์รีบโบกมือ “ ไม่ได้คิดเลย... จริง ๆ ”

“ เลิกพูดเรื่องนี้เถอะ นี่แกยังไม่ได้กินอะไรใช่ไหม ” แพรวาทำท่าจะลุกขึ้น

“ แก ฉันอยากกินข้าวต้มทะเล ” สุรนันท์ทำเสียงอ้อน

“ ได้สิ ในตู้เย็นมีของอยู่ใช่ไหม ” แพรวาถาม สุรนันท์พยักหน้างึกๆ

“ แกรีบทำนะเดี๋ยวฉันไปอาบน้ำก่อน ” พูดจบสาวร่างอวบก็รีบกลับเข้าห้องไปอาบน้ำทันที

ตลอดทางที่ปวีณ์ขับรถไปส่งมารดาที่สนานบินหูของเขาก็ไม่ได้ว่างเว้นจากเสียงบ่นอย่างเอาเป็นเอาตายของคุณนายมยุรีเลยแม้แต่วินาทีเดียว จนตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกว่าหูทั้งข้างอื้อจนฟังอะไรไม่รู้เรื่องแล้ว

“ แล้วแกจะทำยังไงต่อไป ” คุณนายมยุรีถามเสียงกร้าว

“ วียังทำอะไรได้อีกเหรอแม่ แพรเขามีคนอื่นไปแล้ว ” ปวีณ์พูดน้ำเสียงเครือ

“ เฮ้อ... เพราะปากไม่มีหูรูดของแกจริง ๆ ไอ้วี ” คุณนายมยุรีแทบอยากจะตีปากลูกชายคนเดียวให้สมกับที่พูดไม่คิด แต่พอเห็นหน้าเศร้า ๆ ของเขาก็อดสงสารไม่ได้

“ ทำใจ คิดซะว่าแกกับหนูแพรคงไม่ใช่คู่กัน ”

“ แต่วีเชื่อว่าเราสองคนยังรักกัน ” ปวีณ์ก็ยังคงดื้อดึง

“ วี แม่ว่าแกสงบจิตสงบใจสักพักเถอะนะอย่าเพิ่งทำอะไรตอนนี้ ปล่อยให้หนูแพรเขาได้ใช้เวลาคิดทบทวนบ้างว่าระหว่างที่แกกับหนูแพรห่างกันเขาคิดถึงแกบ้างไหม ถ้าเขายังรักแกเหมือนที่แกรักเขาสักวันพวกแกก็คงจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันเอง ”

“ ต้องใช้เวลานานแค่ไหนล่ะแม่ หนึ่งปี สองปี สามปีหรือมันอาจจะไม่มีวันนั้นเลยก็ได้ ” สีหน้าของเขาในตอนนี้มันดูสิ้นหวังเต็มที

ข้าวต้มทะเลของแพรวาถูกจัดขึ้นโต๊ะส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วห้องสุรนันท์จนคนที่ยังแต่งตัวอยู่ในห้องน้ำลายสอต้องออกมานั่งกินทั้งที่ยังสวมเสื้อคลุมอาบน้ำ

“ ทำไมแกไม่แต่งตัวให้เสร็จก่อนแล้วค่อยออกมานั่งกินก็ได้ ”

“ ก็ฉันหิวนี่ กินให้เสร็จก่อนแล้วค่อยกลับไปแต่งตัวก็ได้ ” สุรนันท์ตักข้าวต้มเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย แล้วเธอก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้

“ เมื่อคืนคุณกรไปนั่งดื่มที่ร้านฉันด้วยนะ ”

“ พี่กรไปนั่งดื่มที่ร้านแก ” ดวงหน้าสวยฉายความสงสัย

“ ใช่ ” จังหวะในการตักข้าวต้มเข้าปากของสุรนันท์ยังคงต่อเนื่องไม่มีตกจนข้าวต้มในชามลดลงเรื่อยๆ เพียงไม่กี่นาที

“ แล้วเขาบอกอะไรแกบ้าง ”

“ ไม่นะ เขาไม่ได้พูดอะไร ” สุรนันท์มองหน้าแพรวา

“ ฉันถามแกหน่อย แกชอบคุณกรเขาจริง ๆ หรือแกแค่อยากประชดพี่วีเรื่องยายณดา ” สีหน้าของสุรนันท์จริงจัง

แพรวาเงียบไปครู่ใหญ่เหมือนกำลังทบทวนอะไรบางอย่างแล้วจึงตอบ “ ฉันคิดว่าฉันจะชอบเขาได้ พี่กรเป็นคนดี ”

“ คิดว่าจะชอบเขาได้ ” สุรนันท์วางช้อนกึก

“ สาวแกเป็นอะไร ”

“ เปล่า ฉันอิ่มแล้ว ” สุรนันท์ลุกจากเก้าอี้เดินกลับไปที่ห้องเพื่อแต่งตัว เธอก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องรู้สึกไม่พอใจกับคำพูดของแพรวาด้วย

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว