email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 4 ดูแลคนป่วย

ชื่อตอน : บทที่ 4 ดูแลคนป่วย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ต.ค. 2563 10:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 ดูแลคนป่วย
แบบอักษร

บทที่ 4

 

ดูแลคนป่วย

 

...ร่างสูงยืนดูเพื่อนหมอผู้เชี่ยวชาญตรวจนั้นตรวจนี้ จับนั้นจับนี้ที  เจ้าของร่างเองก็คล้ายจะไม่ได้สติ ตัวสั่นเทาหอบหายใจอยู่เป็นพักๆ ใบหน้าของอีกคนแดงระเรื่อเหงื่อไหลชุ่มเล็กน้อย เขาเช็ดตัวไปแล้วรอบหนึ่งตามคำแนะนำของเพื่อนหมอ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ดีขึ้นเท่าไหร่นัก

 

ไอ้คิวเพื่อนหมอของเขาซึ่งเป็นเพื่อนสนิทมันมองพร้อมกับขมวดคิ้วเล็นน้อย  ก่อนจะหยิบเข็มฉีดยาขึ้นมาพร้อมกับพลิกตัวของบัดดี้ที่หลับสนิทแทบจะไม่รู้สึกตัวเลยด้วยซ้ำ ไอ้หมอหนุ่มมองอยู่พักหนึ่งก่อนจะดึงกางเกงออกรวดเดียวจนแทบตะถึงหัวเข่า  จนคนที่ยืนเฝ้ามองอยู่ถึงกับสะดุ้งพุ่งตัวรีบไปดึงกางเกงขึ้นทันที

 

"ไอ้คิว!!มึงจะทำอะไร"

 

"กูก็จะฉีดยาไง ตามึงบอดรึไงวะ"

 

"ทำไมต้องถอดกางเกงจนสุดด้วยวะ"

 

"ทำไม..หวงเหรอ กูรู้หรอกว่าเด็กมึง แต่ไม่ต้องห่วงถ้ามึงเบื่อแล้วจะส่งมาให้กูก็ได้นะกูไม่ว่า"

 

"อย่าหวัง"

 

เหมันต์กดเสียงเข้มเอาจริงเอาจัง ต่อให้เบื่อขนาดไหนก็คงไม่มีทางส่งไปให้ไอ้หมอมันหรอกครับ เพราะคนที่เป็นของเขาแล้วก็เป็นของเขาอยู่วันยังค่ำ ถึงมันจะเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของผม แต่ถึงยังไงเพื่อนก็ไม่กินของเหลือเพื่อนครับ เหมันต์มองไอ้หมอด้วยสายตาไม่เป็นมิตร ดึงผ้าห่มขึ้นจนถึงคอ เพราะเริ่มไม่ไว้ใจไอ้หมอแล้ว

 

"ทำเป็นหวงไปได้ ทำเขาช้ำขนาดนี้ ยังจะมาห่วงไรว่ะ ให้กูดูแลยังดีกว่าอีก ดีกว่าให้อยู่กับมึงแล้วมาลำบากกูทีหลัง"(คิว)

 

"เอาไง...เรียกกูมารักษาก็รีบจากตัวคนของมึงได้ละ กูจะได้รีบกลับ!"

 

ไอ้หมอพูดพร้อมกับทำสายตาจริงจัง สงสัยมันจะรีบจริงๆ เพราะตอนโทรไป มันก็มีเคสคนไข้ที่เป็นแขกสำคัญ มันเลยทำท่าร้อนรนละมั้ง ผมจ้องตามัน ก่อนที่คนป่วยจะพึมพำออกมาเล็กน้อย เหมือนกำลังทรมานกับพิษไข้ ทำให้จำต้องผละออกจากตัวของอีกฝ่าย

 

"งั้นก็ รีบๆฉีดกูรำคาญ"

 

"เหอะ! ไอ้จงอาง"

 

ไอ้หมอทำเสียงไม่พอใจเล็กน้อยพร้มกับสบถด่าเบาๆ  ก่อนจะค่อยๆ ดึงกางเกงลงช้าๆต่างจากเมื่อกี้ที่มันดึงรวดเดี๋ยวจนแทบจะถึงขาอ่อน เหมันต์จ้องมองดูก้น ขาวเนียนของใครบางคน ก่อนจะลอบมองไอ้หมอที่ กำลังใช้เข็มทิ้มลงไปที่ก้นอันขาวเนียนนั้น

 

ถึงท่าทางเขาที่เหมือนจะยอมอีกฝ่าย  แต่ในใจกลับรุ่มร้อนดั่งไฟ อยากเดินไปถีบไอ้หมอมันจมพื้น ความรู้สึกบางอย่างทำให้เขาอยู่นิ่งไม่ได้ หงุดหงิด หัวเสียที่เพื่อนของเขากำลังจ้องมองไปที่แก้มก้นของบัดดี้

 

"เร็วๆดิว่ะ!"

 

"เออ...ใกล้เสร็จแล้วเนี่ย! มึงจะร้อนใจอะไรนักหนา"

 

เหมันต์กัดฟันแน่นที่เห็นว่ามันกำลังใช้สำลีเช็ดตรงที่โดนฉีด รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองใบหน้า เริ่มเก็บอาการไม่อยู่  คิวที่เป็นหมอยกนาฬิกาขึ้นมาดูเล็กน้อย เหลืออีกประมาณสองชั่วโมง แขกคนสำคัญของเขาก็จะไปหาที่โรงพยาบาล ก่อนจะลอบมองไอ้ฤดูหนาวที่ทำท่าทางอยู่ไม่สุข ร้อนรนดูท่ามันจะหวงคนที่ป่วยเอามากๆ  ตอนมันโทรมาหามันบอกว่า

 

'ให้มาช่วยรักษาคู่นอนคนใหม่ให้มันหน่อย กลัวมันตายคาบ้าน'

 

แถมยังบอกอีกว่า อยากรักษายังไงก็เชิญ จะ รุนแรงหรือทำอะไรก็ได้ ที่ทำให้หายตามแบบของมัน ปกติมันจะไม่ค่อยสนใจคู่นอนมันเท่าไหร่ ก็แค่สั่งๆแล้วมานั่งจิบกาแฟดูผมรักษาคนของมัน พอรักษาเสร็จก็ให้โยนตังให้คนป่วยที่ทำท่านอนโทรมทั้งที่จริงแล้วก็เสแสร้งกันเกือบทุกคนแหละครับ

 

แต่เหมือนว่าคนที่ผมกำลังรักษาตอนนี้จะไม่ใช่คนธรรมดาสินะ ถึงได้ทำให้ไอ้ฤดูหนาวถึงกับอยู่ไม่สุขได้ถึงขนาดนี้ น่าแปลกใจดีจริงๆ แถมยังดูเหมือนจะหวงมากซะด้วย ทั้งที่ก่อนหน้านี้มันบอกให้เขารักษายังไงก็ได้ แต่ตอนนี้คือมันกำลังบังคับให้เขารักษาอย่างนุ่มนวลที่สุด แถมยังมาพะวงว่าเขาจะจับตรงไหนหรือดูตรงไหนอีก 

 

ผมลืมบอกไปสินะ ผมชื่อ คิว เป็นหมอประจำแก็งค์มาเฟียมังกรขาว  แถมยังเป็นเพื่อนสนิทของไอ้หัวหน้าแก็งค์อย่างไอ้ฤดูหนาวนี้ด้วย ก็รู้จักกันมาตั้งแต่อยู่ ปี1 เลยครับ แค่บังเอิญเดินชนกันแล้วปะทะฝีปากกัน 1 นาที จากนั้นก็ไฟร์กัน 2 รอบ

 

สภาพยับเยินเหมือนหมาข้างถนนทั้งคู่ ตอนแรกเลยไม่ถูกกัน เรียกว่าเจอหน้ากันต้องเขม็งใส่อย่างเดียว จนวันหนึ่งคนของแก็งค์ตรงข้ามลักพาตัวมันไปปล่อยเกาะ ซึ่งผมแม่งโดนไปด้วย เพราะเดินอยู่แถวนั้นพอดี โชคชะตาโครตนำพาให้เราได้ไปตีกันบนเกาะกันเกือบตายทั้งคู่

 

ผู้รอดผ่านคืนนั้น ดีที่ผมเป็นหมอพอเรียนพื้นฐานมาบ้างประปรายเลยรักษาแผลเบื้องต้นให้มันตอนแรกกะว่าจะไม่ทำเพราะเกลียดเข้ากระดูกดำ แต่พอเห็นว่ามันใจเด็ดทำถ้าเหมือนจะตายไม่ยอมเอ่ยปาก ขอความช่วยเหลือจากผมเลยสักนิด ก็เลยรู้สึกสงสารและช่วยเอาไว้  จากนั้นก็พอ ผ่านไปได้ 3 วันพวกเขาก็เริ่มชิน แล้วเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับความเป็นมาของชีวิต ทำให้เข้าใจกันมากขึ้นและตกลงสงบศึก และเกิดเป็นมิตรภาพ

 

อยู่กินด้วยกันบนเกาะราว 1 อาทิตย์ คนในตระกูลมันหามันกับเขาเจอ เลยไม่ต้องอยู่นาน พวกเขาเริ่มจากการเป็นอริ กันก่อนจะมาเป็นเพื่อนกันในที่สุด และหลังจากนั้นก็อยู่เป็นเพื่อนกันจนจบมหา'ลัย จนถึงตอนนี้

 

"ไอ้หมอ....มึงจะทำอะไร"

 

คิวคิดจะป้อนยาให้กับบัดดี้ที่นอนสลบอยู่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร โดยใช้ปากในการป้อน เขาดื่มน้ำก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆเพื่อหวังจูบและส่งยาเข้าไปในปากของบัดดี้ แต่โดนไอ้บ้านี้ปิดปากถามคำถาม ทำให้จำใจต้องกลืนทั้งน้ำ ทั้งยาลงคอ

 

"ทำเชี้ยอะไรของมึงเนี่ย! กูกินยาเข้าไปแทนแล้วไหมล่ะ"

 

"แล้วมึงคิดจะทำอะไร"

 

"ก็ป้อนยาไงว่ะ"

 

"กูป้อนเอง บอกมาได้ล่ะ ว่าคนของกูเป็นอะไร จัดยาไว้แล้วออกไปรำคาญตา"

 

"เหอะ....เออ ไอ้หมาหวงก้าง"

 

คิวสบถออกมาเล็กน้อย ดีที่ยาที่เขากินไปมันเป็นยาเปล่า ไม่มีสายผสมอะไรอยู่ในนั้น แค่จะดูว่าไอ้ฤดูหนาวมันหวงคนตรงหน้าแค่ไหน แต่เท่าที่ดูคือแตะต้องไม่ได้เลย นี้ของเล่นหรืออะไรว่ะ หวงอย่างกับจงอางหวงไข่ จับนิดจับหน่อยมาทำตาขวางใส่ ปล่อยจิตสังหาร กดดันกูตลอด หึ..

 

"กลับไปได้ละ มีงานไรก็รีบไปทำดิ"

 

"โธ่~ตอนเรียกกูมาไม่เห็นเป็นแบบนี้เลยครับเพื่อน"

 

"รีบไสหัวไปเลย กูจะเช็ดตัวให้คนป่วย"

 

"ให้กูช่วยป่ะ เดียวมึงเช็ดไม่ถูกวิ-.....เออๆ กูไปก็ได้ วุ่ย!"

 

ไอ้หมอมันทำหน้าเซ็งๆ เมื่อผมหันไปทำตาขวางใส่ หลังจากที่มันเล่าอาการต่างๆของคนที่นอนหลับไม่ได้สติให้ฟัง พร้อมกับจัดยาไว้ให้ พร้อมกับทำสายตาแปลกๆในคนป่วย ผมเลยไล่มันออกไปจากห้องทันที  เพราะจะเช็ดตัวให้ใครบางคน 

 

ไอ้หมอมันบอกว่าร่างบางเป็นไข้สูงมาก เลยฉีดยาลดไข้ให้ และดูเหมือนจะมีอาการไอ กับ เจ็บคอร่วมด้วยจึงให้ยาแก้อักเสบไว้ให้ และก็ยาลดไข้  เผื่อเอาไว้

 

พอไอ้หมอออกไปแล้วผมจึงทำตามที่มันบอก ป้อนยาก่อนอาหารให้คนป่วยก่อน แล้วค่อยป้อนข้าวป้อนน้ำ แล้วจากนั้นก็เช็ดตัวให้ ต่อไปก็ เป็นการป้อนข้าวป้อนน้ำที่ดูเหมือนงานมันจะยากจะไปหน่อยหากไม่ปลุกอีกคนขึ้นมากินข้าวเอง 

 

ผมจัดการป้อนยาก่อนอาหารโดยใช้ปากต่อปากส่งยา ถึงจะเป็นงานอยากไปหน่อยแต่ก็ำม่ถือว่าแย่เท่าไหร่ ในโพลงปากของร่างบางมีไอความร้อนออกมารับรู้ได้อย่างชัดเจน พอส่งยาให้ เสร็จแล้วถึงจะแอบชกชิมความหวานในโพลงปากอยู่นานสองนานก็เถอะ ผมก็จัดผ้าห่มท่านอนแล้วแปะเจลลดไข้ให้

 

ก่อนจะให้ป้าแม่บ้านทำโจ๊ก แล้วเอาขึ้นมา แต่ก็ยังพบว่าอีกคนยังนอนอยู่บนเตียง ไม่ไหวติงทำเอารู้สึกกระวนกระวายใจนิดหน่อย กลัวว่าจะมาตายห้องเขา แล้วเกิดอยากแก้แค้นอำเขาตายจะทำไง

 

"บัดดี้....บัดดี้"

 

"อึก....อื้มมม"

 

อีกฝ่ายครางรับในลำคอทั้งที่ยังหลับตาสนิท ไม่ยอมตื่นขึ้นมา เหมันต์เขย่าตัวเบาๆ เหมือนอีกคนจะรู้สึกรำคาญเสียมากกว่า ก่อนจะทำท่าถอนหายใจ จัดท่าทางของคนที่หลับตาพริ้มบนเตียงเขา อีกฝ่ายปัดมือด้วยความรำคาญเล็กน้อยพร้อมกับทำคอพับ หลับสนิทเหมือนไม่ได้นอนมาเป็นชาติ

 

"กินข้าว"

 

เหมันต์ว่าก่อนจะตบแก้มของอีกฝ่ายเบา เพื่อเรียกสติ อีกฝ่ายทำท่าสลึมสลือ เหมือนยังไม่ตื่นเต็มตาคนตัวสูงเห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆ เขาไม่เคยต้องมาดูแลใครเลยในชีวิตนี้ เวลาเขาป่วยก็ไม่ยอมให้ใครมาดูแลเพราะไม่ชอบ ตอนนี้เลยไม่รู้จะต้องดูแลคนแบบบัดดี้ยังไง แต่คิดว่าน่าจะประมาณนี้

 

"อ้าปากสิ"

 

ร่างสูงตักโจ๊กไปจ่อปากคนป่วยที่ทำตาเหม่อๆ คนป่วยไม่มีการตอบสนอง ริมฝีปากที่เคยเป็นสีชมพู กลายเป็นสีคล้ำจนคนมองรู้สึกไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก

 

"เฮ้อ...."

 

ร่างสูงถอนหายใจอีกครั้ง เอื้อมมือไปจับที่ปลายคางให้อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้น พร้อมกับจับถ้วยโจ๊กที่ถืออยู่คิดอยากจะจับกรอกปาก แต่นึกถึงคำพูดของไอ้หมอที่เตือนตัวเอง เลยวางโจ๊กลงข้างๆ ก่อนจะตักโจ๊กเข้าปากตัวเอง

 

แล้วจึงโน้มตัวลงมาประทับริมฝีปากแล้วค่อยๆส่งโจ๊กเข้าไปในโพลงปากของอีกฝ่าย รู้สึกถึงรสหวานผสมปนกันกับรสของโจ๊ก รู้สึกว่ามัน อร่อยมากกว่าโจ๊กซะอีก ถึงจะเป็นจูบที่ไม่ได้เร้าร้อนหรืออะไร แต่ก็ทำให้เขารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

 

"อึก....อื้ออึง"

 

คนป่วยเบิกตากว้างก่อนจะพยายามดันไหล่ ของใครบางคนออกจากตัว โพลงปากของอีกฝ่ายร้อนระอุแต่ไม่ได้ทำให้รู้สึกแย่เท่าไหร่ บัดดี้ พยายามจะหันหน้าหนีหลบสัมผัสของอีกฝ่าย แต่ เหมันต์จับต้นคอของอีกคนเอาไว้ พร้อมกับหยอกล้อ ส่งลิ้นร้อนเข้าไปพัวพันลิ้น หลังจากที่ป้อนโจ๊กเสร็จ บัดดี้กลืนมันอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนที่มันจะหมดลง แต่อีกฝ่ายกับไม่ยอมผลักออก จนต้องทุบไหล่เพื่อเรียกสติ แต่แรงคนป่วยเหมือนมีน้อยนิด มีหรือจะสู้คนตรงหน้าได้

 

เหมันต์ดูดคลึงริมฝีปากของบัดดี้อยู่นานก่อนจะผละออก บัดดี้หอบหายใจรีบโกยอากาศเข้าปอดอย่างเร็ว พร้อมกับมองภาพคนตรงหน้าเบลอๆผ่านม่านตาที่คลอหน่วย แทบจะไหลริน เพราะคนตรงหน้าจูบเก่งจนเขาร่างอ่อนระทวยแทบไม่มีแรงจะทำอะไรเลยด้วยซ้ำ

 

"ฮ๊าๆ....แค่กๆ"

 

"หึ....ป้อนแบบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน"

 

"อึก....ไอ้ ...แค่กๆ"

 

บัดดี้เช็ดน้ำสีใสที่ไหลออกมาตรงมุมปากก่อนจะไอออกมาไม่หยุด เหมันต์รีบหยิบน้ำไปให้อีกฝ่ายกิน บัดดี้รับน้ำมาดื่มเพื่อดับกระหายรู้สึก คอแห้ง เจ็บคอ ปวดหัว สติเริ่มพร่ามัวเล็กน้อย

 

"หึ....นี้พึ่งคำเดียวเองนะ ต้องกินเยอะกว่านี้หน่อยจะได้หาย"

 

"ไม่! ผมจะกิน อุ๊บ!! อื้อ!"

 

ไม่ทันที่บัดดี้จะพูดจบอีกฝ่ายก็ตักโจ๊กเข้าปากตัวเอง พร้อมกับโน้มตัวลงมาประทับ รอยจูบเพื่อส่งโจ๊กเข้ามาในโพลงปากของเขา

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

เห้ย!มีคนรังแกคนป่วยอ่ะทุกคน อันนี้ไม่น่าจะใช่ดูแล555≧﹏≦

 

ช่วงนี้ไรท์อัพช้าต้งขออภัยด้วยนะคะ เพราะคิดพล็อตเพลินไปหน่อยมันจบในหัวไรท์แล้วค่ะ แต่ไรท์ไม่รู้จะเขียนออกมาในรูปแบบไหน ยังไงก็ขออภัยที่ให้รอนานน้าา

 

รักรี้ดทุกคนนน(≧∇≦)/(❁´◡`❁)

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว