email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 9.3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ต.ค. 2563 11:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 9.3
แบบอักษร

 

แสงทองอมส้มที่ตรงขอบฟ้ายังอ้อยอิงเหมือนไม่อยากจะลาลับไป เวลานี้ใกล้ค่ำเต็มทีและยังเป็นเวลาที่ครอบครัวจะใช้เวลาอยู่ด้วยกันบนโต๊ะอาหารอีกด้วย

อาหารค่ำมื้อนี้เป็นฝีมือของคุณนายมยุรีจึงมีแต่ของโปรดของลูกชายสุดที่รักโดยมีแพรวาเป็นลูกมือค่อยช่วยหยิบนั้นจับนี้ส่งให้ ส่วนปวีณ์ก็ยืนมองอยู่ห่างๆ เพราะถึงเข้ามาอยู่ในครัวก็ช่วยอะไรไม่ได้ทั้งยังถูกบ่นว่าเกะกะเสียด้วยซ้ำ

“ วี แกอย่ายืนเฉย ๆ ไปจัดโต๊ะเข้าสิแม่กับหนูแพรทำกับข้าวใกล้เสร็จแล้วนะ ” เสียงดุ ๆ ของคุณนายมยุรีพูดขึ้น

“ ครับ ” ปวีณ์รับคำแล้วรีบกระวีกระวาดออกไปจัดโต๊ะอาหารตามคำสั่ง

ไม่นานอาหารก็ถูกจัดขึ้นโต๊ะส่งกลิ่นอบอวลชวนให้น้ำลายไหลไปทั่วบ้าน มื้อนี้คุณนายมยุรีทำแกงเขียวหวานลูกชิ้นปลากราย ปลากระพงทอดน้ำปลา ผัดผักบุ้งไฟแดงและแกงจืดฝักใส่น่องไก่

“ โอ้โหแม่! น่ากินทุกอย่างเลย ” ปวีณ์รีบตักลูกชิ้นปลากรายในแกงเขียวหวานใส่ปากอย่างไม่รีรอ แล้วก็ต้องน้ำตาเอ่อเพราะความร้อนของลูกชิ้นที่ระอุอยู่ในปากจนต้องรีบพ้นลมออกมา แพรวาจึงส่งน้ำเย็นให้เขาดื่ม

“ วี! ทำไมไม่รู้จักเป่าก่อนหึ หิวอะไรนักหนา ” คุณนายมยุรีมองลูกชายแล้วส่ายหน้าพลางขำไปด้วย

“ ก็มันหิวนี่แม่ ” ปวีณ์ยังทำท่าเป่าปากเพราะยังร้อนไม่หาย

“ ปากคงพองหมดแล้วมั้ง ” แพรวาพูดขึ้นปวีณ์จึงตวัดสายตาค้อนเธอ

“ มา ๆ กินข้าวกันได้แล้ว ” คุณนายมยุรีตักกับข้าวให้ลูกชายและลูกสะใภ้ ทั้งสามคนจึงรับประทานอาหารเย็นพร้อมกับคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ไปด้วย พอรับประทานอาหารเสร็จแล้วแพรวากับปวีณ์ก็ช่วยกันเก็บจานชามออกจากโต๊ะ แพรวาจึงนำเอาผลไม้ที่เธอเตรียมเอาไว้มาจัดขึ้นโต๊ะอาหาร

“ คุณแม่จะไปตรวจร่างกายวันอังคารนี้ใช่ไหมคะ ” แพรวาถามพลางส่งจานผลไม้ให้กับมารดาของอดีตสามี

“ จ๊ะ ” คุณนานมยุรีตอบ

“ เดี๋ยวผมกับแพรไปด้วยนะแม่ ” ปวีณ์พูดขึ้นหันไปมองหน้าแพรวา เธอก็พยักหน้ารับ

“ ไม่เป็นไรลูก พวกเราต้องทำงานก็ไปทำงานเถอะนะแม่ไปคนเดียวได้ ”

“ แพรลางานเอาไว้แล้วค่ะ แพรจะไปกับคุณแม่ด้วย”

“ ผมก็ยังไม่มีงานอะไร ให้เราสองคนไปด้วยแหละ ” ปวีณ์มองหน้าแพรวาด้วยแววตาลึกซึ้งจนแพรวาต้องหลบตาเขาเสไปมองทางอื่นด้วยใจผิดจังหวะ

หลังจากรับประทานเสร็จแล้วทั้งของคาวและผลไม้ ปวีณ์ก็อาสาเป็นคนล้างจานแล้วปล่อยให้มารดาและแพรวาไปนั่งคุยกันที่ห้องนั่งเล่น จนปวีณ์ล้างจานเสร็จออกมาคุณนายมยุรีจึงปลีกตัวไปพักผ่อนที่ห้องของเธอ เหลือสองหนุ่มสาวอดีตสามีภรรยานั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่น สองคนมองหน้ากันแล้วให้รู้สึกกระอักกระอ่วนบอกไม่พูด แพรวาขยับตัวอย่างอึดอัดเพราะสายตาของปวีณ์ที่ทำให้เธอหายใจไม่ค่อยออก

“ แพร ขึ้นห้องเถอะจะได้พักผ่อน ” ปวีณ์พูดขึ้นแล้วลุกจากโซฟาเดินไปยังบันได

“ แพรวา แกต้องตั้งสติ ” เสียงเธอพึมพำกับตัวเอง

ปวีณ์ขึ้นมาถึงชั้นบนก่อนแพรวาแต่แทนที่เขาจะเข้าห้องนอนเลย เขากลับเดินไปที่หน้าห้องของมารดาแทน

“ แพรเข้าไปอาบน้ำก่อนเถอะนะ เดี๋ยวพี่ไปหาแม่ก่อน ” พูดจบปวีณ์ก็เปิดประตูเข้าไปในห้องของคุณนายมยุรี

แพรวายืนดูจนปวีณ์เข้าไปในห้องของมารดาแล้ว เธอจึงเข้าห้องเพื่ออาบน้ำ

ประตูห้องของคุณนายมยุรีเปิดออกพร้อมร่างสูงใหญ่ของบุตรชายที่เดินเข้ามาทิ้งตัวบนเตียงนอน เวลานี้คุณนายมยุรีกำลังนั่งหวีผมอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งเธอจึงมองลูกชายผ่านกระจก

“ เข้ามาทำไมหึ? ”

ปวีณ์ไม่ตอบเพียงยิ้มให้มารดาของเขา

“ แล้วเรืีองที่ทะเลาะกับหนูแพร แกต้องรีบปรับความเข้าใจกันซะนะอย่าปล่อยเอาไว้นานรู้ไหม แม่ดูออกว่าหนูแพรน่ะเขารักแกมากง้อเขานิดหน่อยก็คงจะใจอ่อนให้แกแล้ว ” พูดพลางก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินไปที่เตียงนอนลดตัวลงนั่ง ปวีณ์จึงขยับเข้าใกล้มารดาแล้วยกศีรษะขึ้นไปหนุนบนตักนุ่มของท่าน

“ จริงเหรอแม่ ที่ว่าแพรยังรักผมอยู่ ” ปวีณ์ยิ้มดวงตามีประกายความหวัง

“ แม่เป็นผู้หญิงแม่ดูออก ” มืออบอุ่นลูบที่ผมนุ่มของลูกชายอย่างรักใคร่

“ ผมจะรีบกลับไปง้อแพรตอนนี้เลย ” เขาผุดลุกขึ้นแล้วกอดมารดาเอาไว้พร้อมทั้งหอมแก้มท่านทั้งซ้ายขวา

“ ง้อเขาดี ๆ ล่ะ อย่าไปทำให้เขาโกรธแกอีกเข้าใจไหม ” คุณนายมยุรีกำชับลูกชายเสียงจริงจัง

ในเวลาเดียวกันภายในห้องน้ำที่แพรวากำลังอาบน้ำอยู่ เสียงซู่ของน้ำกระทบผิวกายขาวผุดผ่องทำให้แพรวารู้สึกผ่อนคลายยิ่งมีกลิ่นหอมของสบู่เหลวที่เธอชอบผสมกับกลิ่นของไอน้ำมันช่างเพิ่มความรู้สึกสบายได้อย่างน่าประหลาด มือเล็กลูบไล้ไปตามเรือนกายเพื่อพาเอาฟองสบู่ไปชำระส่วนต่าง ๆ ตั้งแต่หัวไหล่ แขน ทรวงอกอิ่ม ขาและเลื่อนผ่านส่วนกลางของลำตัว ความรู้สึกวาบหวิวก็ผันเกิดขึ้นยิ่งคิดถึงดวงตาร้อนแรงคู่ที่คอยจ้องมองเธอของปวีณ์ ในกายเธอก็ปั่นป่วนไปหมด แพรวาพยายามสลัดความปรารถนาล้ำลึกที่เก็บมานานออกไปจากหัว หญิงสาวเปิดน้ำให้แรงขึ้นเอาน้ำรดศีรษะล้างความคิดและจินตนาการกระเจิดกระเจิงออกอย่างยากลำบาก

‘ แพรวาสติ ’ เสียงในจิตใต้สำนึกกำลังเรียกเธอกลับมาจากอำนาจความต้องการที่เพิ่มขึ้นทุกที แพรวาสูดลมหายใจเข้าออก เข้าออก อยู่พักใหญ่ก็เอาชนะมันได้

ประตูห้องเปิดออกปวีณ์ก็ก้าวเข้ามาด้านใน ดวงตาคมกวาดมองไปทั่วห้องก็พบกับผ้านวมผืนหนาที่ถูกปูเอาไว้ข้างเตียงนอนบนผ้านวมมีหมอนและผ้าห่มอีกหนึ่งผืน เขายิ้มส่ายหน้าเบา ๆ

“ นี่เธอจะให้พี่นอนพื้นใช่ไหมแพร ”

ปวีณ์เดินไปหยิบผ้าขนหนูในตู้เสื้อผ้ามาผลัดเอาเสื้อผ้าออกจนหมดเหลือเพียงผ้าขนหนูสีขาวสะอาดผืนเดียวที่ห่อหุ้มร่างกายส่วนล่างเอาไว้เท่านั้น เขาไม่ทันรู้ตัวเลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองเขาความปรารถนาลึกล้ำแต่เธอก็พยายามสะกดมันเอาไว้

“ ทำไมไม่ใส่เสื้อคลุม ” เสียงหวานแว้ดขึ้น แพรวาทำเป็นเสมองไปทางอื่นแต่สายตาเจ้ากรรมก็คอยเบนกลับมามองมัดกล้ามท้องแน่นและวงแขนแข็งแรงของปวีณ์อย่างควบคุมไม่ได้

“ นี่พี่อุตส่าห์นุ่งผ้าขนหนูเพราะเกรงใจแพรหรอกนะ ปรกติพี่ไม่ใส่อะไรด้วยซ้ำเวลาจะไปอาบน้ำ ” เขาทำท่าจะปลดผ้าขนหนูออก แพรวารีบเอ็ดเสียงดัง

“ จะทำอะไร!? ”

“ ฮ่าๆ ” ปวีณ์หัวเราะชอบใจ

“ ห่างกันแค่หกเดือนทำเป็นทนดูไม่ได้ ที่เมื่อก่อนเรายังนอนกอดกันแบบไม่ใส่อะไรเลยบนเตียงนั่น จำได้ไหมว่าแพรชอบนอนอยู่บนตัวพี่ ” เขาชี้ไปที่เตียงนอนแล้วยิ้มกว้าง

“ หยุดพูดลามกแล้วไปอาบน้ำเลยนะ ” เสียงพูดของเธอเหมือนกับคนที่กำลังพยายามควบคุมสติอารมณ์ให้เป็นปรกติจนปวีณ์รับรู้ได้ แทนที่เขาจะเดินเข้าห้องน้ำไปปวีณ์กลับเดินเข้าหาแพรวา เธอถอยกรูดจนสะดุดเท้าตัวเองหงายหลังลงบนเตียงปวีณ์จึงฉวยโอกาสโถมตัวทาบทับลงบนตัวของแพรวา ใบหน้าของเขาค่อยๆ โน้มเข้าใกล้หน้าของเธอจนปลายจมูกทั้งสองคนชนกัน ลมหายใจอุ่นของปวีณ์ลดลงบนริมฝีปากอิ่มของแพรวา เขาแกล้งทำเป็นจะจูบเธอแต่กลับขยับหน้าไปกระซิบที่ข้างใบหูขาวของเธอแทน

“ กลัวพี่หรือกลัวว่าจะควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วปล้ำพี่หึ? ” เขายิ้มกริ่ม

แพรวาดันตัวปวีณ์ออกอย่างแรงเขาก็ยอมลุกขึ้นแต่โดยดีแล้วเดินผิวปากเข้าห้องน้ำไป

“ ไอ้พี่วีบ้า ” หญิงสาวหยัดกายลุกขึ้นเอามือทาบหน้าอกตัวเอง ตอนนี้หัวใจของเธอเต้นราวกลองที่ถูกตีรัวจนหายใจไม่ทัน ภายในกายสาวมันรุ่มร้อนจนเหงื่อซึมออกมาตามผิว ปวีณ์เกือบจะทำให้อารมณ์ที่แพรวาสะกดเอาไว้ได้แล้วระเบิดออกมาอีกครั้ง

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว