email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความเดิมตอนที่ 22 ชะตากรรมของบัดดี้

ชื่อตอน : ความเดิมตอนที่ 22 ชะตากรรมของบัดดี้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ต.ค. 2563 11:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความเดิมตอนที่ 22 ชะตากรรมของบัดดี้
แบบอักษร

ความเดิมตอนที่ 22

 

ชะตากรรมของบัดดี้

 

....เหมันต์ รัตติกาล ผู้ที่ถือได้ว่าเป็นเศรษฐีระดับต้นๆ ของประเทศ และตอนนี้ก็กำลังกลายเป็นคู่แข่งของอัคคี นรินทร์ทร ซึ่งสามารถเป็นที่ 1 ของประเทศได้ ทั้งยังเป็นที่ยอมรับกันเป็นวงกว้างถึงความเก่งกาจ สามารถกู้ชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลเอาไว้ได้

 

เหมันต์เป็นคนที่เดินอยู่ข้างหลังของอัคคีเพียงแค่ก้าวเดียวในตอนนี้ ถึงแม้จะยังไม่สามรถก้าวข้ามไปได้ เพียงเพราะตระกูลของอีกฝ่ายกีดกัน และมักจะชอบสร้างปัญหาให้บางครั้ง ทุกครั้งที่เขากำลังก้าวกระโดดอีกฝ่ายก็จะกระโดดตามและมักจะขัดแข้งขัดขาเขาอยู่บ่อยๆ จนเขาไม่สามารถฝ่ามันออกไปได้ง่ายๆ

 

จนฝ่ายนั้นต้องก็ได้ยื่นข้อเสนอการเซ็นสัญญาร่วมหุ้นกับเขาเพื่อที่ว่าจะได้ไม่ต้องมีใครเหนือกว่าใคร และเพื่อให้บริษัทของเขาได้ดำรงคงอยู่ต่อไป หากจะพูดกันตามตรงแล้ว เขาก็ไม่ได้รับผลกระทบอะไรมากมาย ก็แค่ต้องคอยโดนกีดกันอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ จนกว่าจะมีโอกาสได้เทียบเท่าและแซงหน้าขึ้นไปอีกขั้น

 

แต่ก็ใช่ว่าเขาจะเสียผลประโยชน์เพียงคนเดียวสักหน่อย ถ้าเขาไม่เซ็น บริษัทของอีกคนก็จะไม่ก้าวหน้าเช่นกัน เพราะฉะนั้นอีกคนก็เลยอยากจะผูกสัมพันธ์ด้วย เพื่อที่จะได้ไม่ต้องให้เขาเป็นที่โดดเด่นมากกว่าเดิมนั้นเอง ซึ่งเขาไม่คิดอยากจะทำ เพราะยังไงซะเขาก็ต้องหาทางไต่เต้าขึ้นไปอยู่ดี

 

แต่ไม่นึกเลยว่าคนที่มาคุยเรื่องการเซ็นสัญญาจะทำให้เขารู้สึกอยากเปลี่ยนใจแบบนี้

 

"เอ่อ.....คือ..."

 

บัดดี้ผู้นั่งตัวเกร็งจนทำอะไรไม่ถูก เมื่อได้เล่าข้อดี ข้อเสียของบริษัทให้คนตรงหน้าฟัง แต่อีกคนกลับไม่พูดอะไรเอาแต่จ้องหน้าเขาจนอยากจะหายตัวไปจากที่นี่แล้ว

 

ถ้าเขารู้ว่าอีกคนคือคนเมื่อตอนนั้นเขาจะไม่เสนอตัวมาเด็ดขาด เขาจะไม่มีทางเจอกับคนใจร้ายแบบนี้หรอก

 

"นายชื่อว่าอะไร"

 

เสียงเย็นยะเยือกดังออกมาหลังจากที่เงียบไปนาน ก่อนที่บัดดี้จะพยายามฝืนยิ้มเพื่อให้มันดูเป็นมิตรมากที่สุด ถึงแม้มันจะไม่ใช่เลยก็เถอะ

 

"ผมชื่อบัดดี้ครับ"

 

บัดดี้เอ่ยแนะนำตัวพร้อมกับพยายามทำตัว เป็นมิตร คนตรงหน้าคือคนที่จะบอกได้ว่าเขาจะ ตกงานหรือไม่ เพราะฉะนั้นเขาต้องพยายามเอาใจคนตรงหน้าให้ได้มากที่สุด พยายามตอบคำถามที่เป็นกลางเอาไว้

 

วันนั้นผมไม่น่าไปพลาดเลยวุ้ย! ตอนนั้นผมเมามากเพราะดื่มเข้าไปเยอะ เลยไปหาโรงแรมใกล้ๆ ดู พอให้แท็กซี่มาส่งถึงโรงแรมแล้ว ผมก็ไปขอกุญแจห้องที่จองเอาไว้ คืนนั้นผมเมามากแทบจะเดินไม่ตรงอยู่แล้ว ตาก็เบลอๆ แต่เจ้คนนั้น! ที่เป็นเจ้าของโรงแรมที่ไม่ได้หรูอะไรมากมาย บอกให้เขาไปหยิบกุญแจที่มีเลข 322 แต่ผมดันหยิบผิดเป็น 122 ความชิบหายเลยบังเกิดเลยครับ

 

ผมเปิดประตูเลขห้องที่หยิบเอามาได้ไม่นึกเลยว่ามันจะเป็นห้องที่กว้างถึงขนาดนี้ทั้งที่เขาจ่ายราคาน้อย พอเดินเอียงๆ เข้าไปสักพัก เพื่อหาเตียงทิ้งตัวลงเพราะไม่ไหว แต่จู่ๆ ก็โดนไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้พุ้งกระโจนเข้ามาบดจูบคนเมาอย่างเขา แบบเร่าร้อนจนรู้สึกได้ถึงกลิ่นเลือดที่ คละคลุ้งอยู่ในโพลงปาก

 

แค่นั้นมันยังไม่พอหรอกครับ อีกคนบอกว่าเขาเป็นเด็กขายที่ทำงานได้ห่วยมาก แถมยังมาช้า มาก เขาค่อนข้างมึนงง พูดอะไรไม่ออก สติก็แทบจะไม่มีเหลืออยู่แล้ว! เขาละอยากจะสลบตายไปเสียตรงนั้น ทั้งที่เป็นครั้งแรกของผมแท้ๆ แต่คนตรงหน้ากลับใส่ไม่ยั้งราวกับว่าเขาเป็นตุ๊กตายาง แต่รู้ไหมครับว่าอะไรที่ ทำให้ผมไม่อยากเจอและคิดว่าคนตรงหน้าน่าจะลืมเขาไปแล้ว

 

เพราะอีกคนโดนยาปลุกเซ็กเข้าไป เลยควบคุมตัวเองไม่อยู่ แล้วบอกว่าเขาเป็นผู้หญิงไม่มีนมแถมยังมีกล้ามนิดๆ ก็แน่ละครับ ก็ผมเป็นผู้ชายนิ! คืนนั้นเขาต้องมาเสียเอกราชนอนอ้าขาให้กับผู้ชายที่ไม่รู้จัก แถมยังเมามากๆ อีกบ้าจริงๆ กว่าอีกคนจะหยุดกระทำก็เกือบจะโต้รุ่งแล้ว ร่างกายเขาในตอนนั้นแทบแหลก ระบมไปทั้งตัว

 

แถมยังต้องพาร่างที่แสนจะพังกลับมาคฤหาสน์ของบอส บอกเลยว่าแถมไม่รอด แค่เดินก็กระทบกระเทือนมาก ดีที่บอสดูแลคนของตนอย่างดี หรืออาจจะเป็นเพราะไอ้ตินที่มาเยี่ยมเขาและเห็นสภาพที่สุดๆ ของเขา เลยได้พักยาวจนรู้สึกเกรงใจ ก่อนที่วันนี้จะมาถึงเขาเลยเสนอขอทำงาน

 

แต่เหมือนโชคชะตาเล่นตลกให้เขาได้โคจรมาเจอไอ้คนที่ทำให้เขาร่างพัง แค่เห็นหน้าก็อยากจะลุกขึ้นไปต่อยสักหมัดแล้ว แต่ตอนนี้ต้องใจเย็นๆ ร่มไว้ เพราะอีกคนเป็นคนที่ไม่ธรรมดา

 

"นาย.....ใช่คนที่นอนกับฉันวันนั้นใช่ไหม"

 

".......เปล่านิครับ"

 

บัดดี้เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตร แต่ในใจกลับรู้สึกเหมือนอยากตาย พยายามสะกดจิตตัวเองว่ามันคือ วันไนน์แสตน อย่าคิดมาก แค่เสียซิงข้างหลังให้กับผู้ชาย ไม่เห็นเป็นไรเลย แถมอีกคนยังหน้าตาดีมีฐานะ แค่เสียเอกราชให้คนไม่ธรรมดาก็ควรจะเป็นเรื่องดีไม่ใช่รึไง//ปลอบตัวเอง

 

"ถ้านายพูดความจริงฉันอาจจะยอมเซ็นสัญญาให้ แต่เมื่อกี้นายโกหกก็เท่ากับว่าสิ่งที่นายพูดบอกเมื่อกี้คือคำโกหกทั้งหมด แล้วแบบนี้จะให้ฉันเชื่อใจบริษัทของนายได้ยังไง"

 

"แต่....เรื่องนั้นมันก็ส่วนเรื่องนั้นสิครับ"

 

"แสดงว่านายยอมรับว่าโกหกฉันเหรอ"

 

"......"

 

บัดดี้มองหน้าก่อนจะหุบยิ้มเล็กน้อยทำไมต้องเอาเรื่องนี้มาเกี่ยวกันด้วย ไม่เห็นจะเข้าใจ เลย บัดดี้ใจเย็นเอาไว้ สงบเหมือนน้ำที่เยือกเย็นทนไว้บัดดี้ ทนไว้..

 

"เฮ้อ....ผมขอโทษครับ....ผมจะไม่โกหกแล้วถามมาได้เลยครับ"

 

บัดดี้เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายจ้องไม่ลดละ เลยเลือกที่จะเอ่ยคำขอโทษออกไป พร้อมกับนั่งตัวตรงๆ เพื่อรอคำถาม อีกคนก็ยังทำหน้าเรียบเฉย มองหน้าเขาไม่หยุด จะต้องอะไรนักหนา กระถางดอกไม้อยู่ตรงหน้าก็มีทำไมไม่จ้องว่ะ

 

"ทำไมนายถึงหนีไปก่อนที่ฉันจะตื่น"

 

"เอ่อ....ก็ผมมีงานที่ต้องทำนิครับ"

 

"แล้วนายเป็นเด็กขายเหรอ ทำไมถึงได้ เข้ามาหาฉันที่ห้อง อยากขนาดนั้นเลยเหรอ"

 

"ผมไม่ได้เป็นเด็กขายสักหน่อย! "

 

บัดดี้เผลอขึ้นเสียงเล็กน้อย พร้อมกับทำเสียงขัดใจ เขาเริ่มทำหน้าไม่พอใจกับคำพูดของอีกฝ่าย นี้ใจคออีกคนจะไม่ถามเรื่องข้อเสนอเลยใช่ไหมเนี่ย มั่วแต่ถามเรื่องไร้สาระอยู่ได้

 

"ขอโทษครับ...ผมลืมตัว แต่กรุณาอย่าพูดเรื่องนั้นอีกเลยนะครับ มันก็แค่ วันไนน์แสตน"

 

บัดดี้พูดแบบปัดๆ พร้อมกับ หันหน้าหนีเมื่ออีกคนเริ่มขมวดคิ้วเป็นปมให้กับคำพูดของเขา เขาไม่ได้พูดอะไรผิดสักหน่อย ไม่นึกเลยว่าคนที่ทำให้ร่างเขาแทบแหลกจะเป็นคนที่กวนประสาทเขาขนาดนี้

 

"นั้น....เป็นครั้งแรกของนายใช่ไหม"

 

"นี้คุณ!! "

 

บัดดี้รู้สึกอายจนหน้าแดง เมื่ออีกคนก้มมองลงต่ำสายตาเริ่มแทะโลมอย่างเห็นได้ชัด รู้สึกว่าอีกคนชักจะกวนประสาทเขาเข้าไปทุกทีแล้ว ไอ้หื่นกามนี้! รู้ทั้งรู้ว่ามันเป็นครั้งแรกของเขายังจะถามอีกทำไมฟ่ะ!

 

ไม่รู้สิแปลก! ก่อนที่จะออกมาจากห้องก็เห็น คราบเลือดที่เตียงเป็นจุดๆ พร้อมกับน้ำสีขาวขุ่นที่ยังคงไม่แห้งสนิท ฮึย! แค่คิดก็น่าโมโหแล้วรู้สึกได้ยินเสียงความอดทนที่กำลังจะขาดอยู่รอมร่อ

 

"ตอบฉันสิ..."

 

"เหอะ! ถ้าใช่แล้วมันทำไมเหรอครับ ผมไม่ได้ จะมาที่นี่เพื่อคุยเรื่องไร้สาระสักหน่อย"

 

"มันไม่ใช่เรื่องไร้สาระ"

 

"ผมไม่รู้ว่ามันจะเกี่ยวกับงานตรงไหน แต่ กรุณาอย่าพูดเรื่องนี้อีกนะครับ"

 

บัดดี้หลับตาพร้อมกับสงบสติอารมณ์ของตนเองที่กำลังพุ่งสูงด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะรู้สึกเหมือนมีใครเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับโน้มตัวลงมาประทับรอยจูบอย่างไม่รู้ตัว

 

"อึก.....อื้อออออ"

 

บัดดี้ขัดขืนพยายามผลักอีกคนออก อย่างแรง แต่เหมือนว่าอีกคนจะไม่ขยับเลยสักนิด นี้คนหรือควายว่ะ แรงเยอะชิบหาย

 

"แฮ่กๆ ....นี้คุณ!!! ทำ...อะ...ไร...อยู่"

 

บัดดี้ที่กำลังขึ้นเสียงพร้อมกับชี้หน้า แต่กลับ ต้องหยุดชะงักเพราะรู้สึกได้ว่ามีใครกำลังสัมผัสลูบไล้ไปที่เนินอกของตน อยู่

 

เพียะ!!! ...."อะอะ....ไอ้คนหื่นกาม!! หยุดเดี๋ยวนี้นะ! "

 

"อะไรกัน...คุณไม่อยากให้ผมเซ็นสัญญารึไง"

 

"นี้คุณ! มันจะมากเกินไปแล้วนะ"

 

"ไม่มากหรอก...ฉันก็แค่อยากรู้ว่าตอนมีเซ็กกับฉันนายทำหน้ายังไง"

 

"ไอ้คนบ้าเอ๊ย!!! อื้อ"

 

บัดดี้ทั้งผลักทั้งทึงผมอีกคนไปมา ในใจนึกก่นด่าคนกระทำหลายๆ รอบ ถ้าไม่ติดที่ว่า งวดนี้คืองวดสุดท้ายที่เขาต้องใช้หนี้ เขาจะไม่มีทางยอมทำแบบนี้เด็ดขาด ที่จริงเขาก็ไม่ยอมหรอกนะ เพราะแรงของอีกคนมันทำให้เขาต้องทนความรู้สึกหวาดเสียวตรงท้องน้อยไปหมด

 

"อึก.....ฮึก....ไอ้คนหื่นกาม...เอามือออกไปนะ..."

 

บัดดี้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาพร้อมกับเริ่มหอบหายใจอย่างรุนแรง ก่อนจะพยายามชิดขาเข้าหากันอย่างเลี่ยงไม่ได้ เหมันต์มองคนตรงหน้าด้วยแววตาที่พึงพอใจ

 

วันนั้นอีกคนทำให้เขาพอใจมากจนไม่อยากจะหยุดความรู้สึกที่อยากได้มาเป็นของตนเองเอาไว้ คิดว่าพอถึงรุ่งเช้าเขาจะเอาอีกคนไปด้วย ในตอนนั้นเขารู้ว่าอีกคนเป็นผู้ชายจากการสัมผัสเรือนร่งที่แสนจะดูมีเนื้อมีหนังนั้น จำได้เพียงลางๆ ว่าอีกคนมีผมสีน้ำตาลหน่อยๆ น้ำเสียงก็ช่างยั่วยวนจนเขาอดใจไม่อยู่

 

แต่พอเขาตื่นขึ้นมากลับไม่เจอคนที่นอนกลับเขาเมื่อคืนซะงั้น แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะสนใจเท่าไหร่ จนกระทั่งวันที่เขาเริ่มมีอารมณ์ และให้คนของเขาหาคู่นอนมาให้ แต่กลับไม่มีคู่นอนคนไหนถูกใจเขาเลยสักคน แต่พอคิดว่าเป็นคนตรงหน้ากลับมีอารมณ์แบบห้ามไม่อยู่เหมือนคนที่อดอยากบอกแห้งเสียอย่างนั้น

 

แต่เพราะเขาต้องจัดการงานหลายอย่างเลยให้ลูกน้องของเขาสืบค้นข้อมูลของอีกคน แต่กลับไม่พบข้อมูลอะไรเลย จนกระทั่งวันนี้ที่อีกคนมาเจอเขาเพื่อให้เขาเซ็นสัญญาหุ้น มันทำให้เขารู้ว่าอีกคนคือคนของบริษัทคู่แข่ง แถมดูเหมือนว่าจะเป็นคนสำคัญของบริษัทนี้ซะด้วย หากว่าเขาเอาตัวไปจะเป็นยังไงนะ

 

"อึก...อื้อ..."

 

เหมันต์โน้มตัวลงมาประทับริมฝีปากของ บัดดี้ ก่อนจะค่อยๆ สอดลิ้นร้อนๆ เข้าไปในโพลงด้วยความหยอกล้อ บัดดี้พยายามผลักดัน แต่ร่างกายเหมือนไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน ก็เลยปล่อยเลยตามเลย

 

"หึ หึ....เสียงนายน่ารักดีนิ ฝากไปบอกเจ้านายของนายด้วยก็แล้วกัน ถ้าไม่ส่งตัวนายมาให้ฉัน ฉันก็ไม่เซ็นให้หรอกนะ"

 

"อึก...แฮ่กๆ "

 

เหมันต์มองหน้าคนที่ทำหน้าโกรธจัดพร้อมกับแสยะยิ้มเล็กน้อย เจ้าแมวตัวนี้ถูกใจเขามาก ยิ่งขัดขืนยิ่งทำให้เขารู้สึกสนุก เหมันต์เดินออกไปพร้อมกับทิ้งท้ายให้คนฟังเจ็บช้ำน้ำใจ

 

"ไอ้เลวเอ๊ย!!!! "

 

บัดดี้ผู้หัวเสียอย่างรุนแรงก่อนจะตะโกนออกไปสุดเสียงด้วยความเหลืออด ใครมันจะอยากไปทำตามข้อเสนอกันฟ่ะ!!!

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

ตอนนี้ขอย้อนความให้กับคนที่หลงเข้ามาอ่านหน่อยแล้วกันนะคะ สำหรับใครที่เคยอ่านมาก่อนแล้วก็ถือว่าเป็นการทบทวนแล้วกันนะคะ(≡^∇^≡)

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว