email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 30 ละเมอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.4k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ต.ค. 2563 17:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 30 ละเมอ
แบบอักษร

บทที่ 30

 

ละเมอ

 

...."อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ"

 

อัคคีถามเจ้าตัวกินจุงที่กินโดยไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย แต่ก็ยังพยักหน้าเป็นเชิงว่า 'ใช่ 'แล้วไม่พูดอะไรต่อ เมื่อกี้ยังทำตาเศร้าเรียกหาความเป็นธรรมอยู่เลยแท้ๆ แต่พอกลับมาเจอขนมเค้กก็กลายเป็นเจ้าแมวน้อยที่เห็นอาหารแล้ววิ่งเข้าใส่ จนเขาต้องทำเสียงดุๆไปทีหนึ่ง

 

ถึงเขาจะเอาแต่ทำงาน แต่ก็สังเกตท่าทางของอีกคนตลอดเวลา ตอนที่เขากำลังทำงานก็มานั่งจ้องกันแล้วก็ยิ้มแบบแปลกๆ หรือเขาอาจจะคิดไปเอง แต่ดูแล้วก็'น่ารักดี' แถมตอนอ้อนมันยิ่งทำให้รู้สึกใจสั่นๆ เหมือนกำลังอยู่ไม่สุขเลย

 

"อิ่มรึยัง"

 

"อีกชิ้น....ไม่ได้เหรอครับ~"

 

มาตินกินเสร็จชิ้นทีสามก่อนจะเงยหน้ามองบอสที่กำลังจิบกาแฟ ถอดสายตามองเหมือนสังเกตพฤติกรรมของเขายังไงยังงั้น เขาเลยมองพร้อมกับทำตาเศร้าไปด้วย ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองต้องทำอะไรแบบนี้

 

อัคคีหลับตาเล็กน้อยก่อนจะมองไปที่จานอันว่างเปล่าเพื่อเลี่ยงการสบตากับใครบางคน ถ้าเผลอมองละก็เขาต้องใจอ่อนแน่ๆ

 

"พี่~ ร้อนอยู่เหรอครับ"

 

"เปล่า....ทำไม"

 

"ก็หูพี่มันแดงอ่ะ....เขินผมเหรอออ"

 

มาตินแสยะยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีรีบร้อนของบอสที่รีบยกกาแฟขึ้นมาจิบแก้เขิน ได้เวลาเอาคืนแล้วครับ ในเมื่ออีกคนเขินผมแบบนี้แสดงว่าการอ้อนเมื่อกี้เป็นอันว่าได้ผลใช่ไหม

 

"พี่อัคคี~"

 

จุ๊บ.....มาตินยื่นหน้าไปใกล้ก่อนที่ อีกฝ่ายจะเลียที่มุมปากของเขาพร้อมกับจูบเบาจนเขาขึ้นสีทันทีจนต้องรีบยกมือขึ้นมาจับที่มุมปากของตน

 

'อ๊ากกกก'กรีดร้องในใจรอบที่แปดล้าน

 

บอสเว้ย! จะทำบอสเขินดันเขินซะเอง อะไร ว่ะ เนี่ย! เมื่อกี้เขาไม่น่ายื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆบอสเลย โดนเล่นซะแล้วไหมละ ดูรอยยิ้มเหมือนผู้ชนะนั้นสิ...

 

"เอ่อ...ขะ....ขอตัวนะครับ!"

 

"ไหนบอกว่ายังไม่อิ่ม"

 

"ผะ....ผม...ผม..."

 

ปากผมเป็นไรว่ะ ทำไมจู่ๆก็ติดอ่างเฉย โธ่ บอสก็น่าจะรู้อยู่แล้วทำไมต้องถามด้วยเนี่ย! ฮือ~ หน้าเขาร้อนหมดเลย ตอนนี้คงเป็นมะเขือเทศสุก ไปแล้ว

 

"หึ..."

 

"ฮึย! ผมไม่พูดกับพี่แล้ว!"

 

อัคคีมองแมวน้อยตรงหน้าที่ตอนนี้หน้าแดงไปหมด ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความนึกเอ็นดู เมื่อกี้เขายอมรับว่าตัวเองเสียอาการไปกับท่าทีของอีกฝ่ายไป นิดหน่อย ไม่นึกเลยว่าจะน่ารักขนาดนี้

 

ติง....");#+#!# ได้ค่ะ! พี่รอแป๊บนะ....อ้าว! อัคคี  มาติน ทำไมกลับมาเร็วแบบนี้ ไม่ได้อยู่บริษัทเหรอ"

 

คุณอันดาที่ทำท่ารีบร้อนคุยโทรศัพท์ก่อนจะออกมาจากลิฟท์แล้วเจอพวกเขาที่กำลังจะเดินไป ลิฟท์เลยเอ่ยทักทาย ผมลืมบอกไปอีกอย่างว่าคุณอันดาเธออยู่ที่นี่ ที่คฤหาสน์นี้ด้วยเพราะที่นี่คือบ้านของครอบครัวใหญ่ แต่ส่วนใหญ่ทุกคนจะไม่ค่อยอยู่เพราะต้องทำงานที่อื่น 

 

คุณหญิงกับนายท่านก็ไปเที่ยวที่ต่างประเทศ และก็ทำงานอยู่ที่ประเทศนั้นเลย แต่ผมไม่รู้หรอกครับว่าทำงานอะไร หน้าตาของพวกท่านก็จำไม่ได้แล้ว 

 

"เอ่อ...."มาติน

 

"ฉันทำงานเสร็จแล้ว แต่จะเข้าประชุมตอนเย็น"อัคคี

 

"อ่อ....งั้นฉันไปก่อนนะ พอดีมีธุระนิดหน่อย"อันดา

 

"อืม"อัคคี

 

คุณอันดาว่าจบก็เดินตรงออกไปทางประตูใหญ่ ก่อนจะมีรถคันสุดหรูมารอรับ แล้วเธอก็ออกไปทันทีเลย ท่าทางของเธอดูเหมือนจะรีบร้อนแบบสุดๆ คงจะมีงานด่วนอะไรล่ะมั้ง

 

"จะรีบไปไหนของเขากันนะ"

 

"แล้วนายจะไปไหน...."

 

"เฮือก! ปะ....เปล่านิครับ กะ...ก็แค่ ง่วงเฉยๆ"

 

"งั้นก็เดินเบาๆหน่อย ฉันกลัวลูกหลุด"

 

ลูกหลุดอะไรละครับ! ผมไม่ได้เดินแรงขนาดนั้นสักหน่อย แล้วนี่ยังจะเดินตามมาอีกทำไมล่ะเนี่ย! แล้วเมื่อกี้ทำไมต้องมากระซิบเขาด้วย หน้าเขาจะไหม้อยู่แล้ว!

 

มาตินไม่ตอบอัคคีก่อนจะเดินเข้าไปในลิฟท์พร้อมกับก้มหน้า เพราะหน้าผมมันแดงไปหมดแล้ว อยู่กับบอสมาตั้งนานทำไมไม่ชินสักที หรือว่าต้องตัวติดกันเลยจะได้ชินๆ

 

ติง....ลิฟท์เปิดออกก่อนที่ชายสองคนจะเดินออกจาก คนหนึ่งเดินก้มหน้าแต่ใบหูแดงระเรื่อ ส่วนอีกคนกำลังแสยะยิ้มมองคนที่กำลังก้มหน้าอยู่ แล้วก็เดินไปที่ห้องที่พวกเขาสองคนอยู่ด้วยกัน บางทีเขาก็คิดนะทำไม จู่ๆบอสถึงหันมาสนใจเขาหรือว่า เป็นเพราะชอบร่างกายมากกว่าที่เป็นเขา

 

"นายไปนอนก่อนเถอะ ตื่นแล้วก็เดินมาหาฉัน ฉันจะนั่งทำงานอยู่ห้องข้างๆ"

 

อัคคีว่าก่อนจะเดินเข้าไปในห้องที่ว่านั้น มาตินมองตาม แล้วคิดว่าดูเหมือนกับว่าเขากลายเป็นคนเห็นแก่ตัวขึ้นมาทันทีเลยแฮะ ก็นะ....บอสเอาแต่ทำงานส่วนเขาก็นั่งอยู่เฉยๆ นั่งๆ กินๆ นอนๆ  จนเขาเริ่มจะจำไม่ได้แล้วว่างานแต่ละอย่างเขาต้องทำอะไรบ้าง

 

เมื่อกี้นี้เขาก็เอาแต่ใจไม่หน่อย บ่อน้ำตาตื้อทั้งที่ไม่เคยเป็นมาก่อน บอสเลี้ยงดูเขาดีเกินไปรึเปล่านะถึงได้เป็นแบบนั้น ไม่ได้การล่ะ....เขาจะทำตัวแบบนี้ไม่ได้! ต้องทำตัวให้มีประโยชน์ ถ้าบอสเบื่อขึ้นมาแล้วเห็นว่าเขาเป็นตัวภาระจะทำยังไง!

 

"พี่.....ผมขอไปทำงานด้วยได้ไหม"

 

"ทำไม....ไหนบอกว่าง่วง"

 

"ผมไม่ง่วงแล้ว อีกอย่างจะให้พี่ทำงานแบบนี้ คนเดียวก็ดูจะเห็นแก่ตัวเกินไป...ให้ผมไปทำงานด้วยเถอะนะครับ!"

 

มาตินว่าด้วยน้ำเสียงหนักแน่นก่อนจะเดินไปตรงหน้าของอัคคี  มองด้วยสายตาที่จริงจังมาก! เขามั่นใจว่าตัวเองต้องช่วยงานบอสได้แน่! 

 

อัคคีมองคนตรงหน้าแววตาไม่ได้แฝงอะไร เป็นพิเศษ แค่คิดว่าเวลามาตินทำหน้าจริงจังก็น่ารักดี ไม่รู้ทำไมอีกคนทำอะไรก็ดูน่ารักไปหมด แย่ละสิ... เขาเริ่มมาไกลจนถอยไม่ได้แล้ว

 

"ก็ได้.....มานี้สิ"

 

"ครับ!"

 

มาตินว่าก่อนจะเดินตามเข้าไปในห้อง นึกว่าจะมีแค่พวกเอกสารเล็กๆน้อยๆซะอีก แต่นี้มันอะไรกันเนี่ย! เอกสารเต็มโต๊ะเลย ไม่ต่างจากที่บริษัทสักเท่าไหร่เลยแฮะ แล้วเลขาของบอสไม่ได้ช่วยอะไรเลยรึไง แต่....ปกติเขาก็ช่วยงาน บอสนี้น่า

 

"อะ!....พี่อัค ให้ผมไปนั่งตรงโน้นก็ได้ ไม่เห็นต้องให้ผมนั่งแบบนี้เลย"

 

"ไหนบอกจะช่วย นั่งนี้แหละ"

 

ห่ะ?....จะให้เขามานั่งแบบนี้เนี่ยนะ จะไม่ เกะกะรึไง จู่ๆก็ดึงเขามานั่งตักเฉยเลย แต่นี้ไม่ใช่ครั้งแรกนี้น่า... เอาว่ะ! ดีกว่าไม่ช่วยบอสทำงาน แค่นี้ สบายมาก!

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

1 ชั่วโมงต่อมา

 

..."งื้ม....บอส~ ฮ่าๆ อ้าม"

 

อัคคีมองคนที่นั่งหลับอยู่บนตักบอกว่าจะ ช่วยงานแต่พออ่านเอกสารได้ไม่ถึงสองฉบับก็อ้าปากห้าวนอนซะแล้ว เขาเลยเปลี่ยนท่านั่งให้อีกคนนั่งกอดเขา หันหลังให้กับคอมพร้อมกับเอาคางมาเกยไว้ที่ไหล่ ผ่านไปสักพักก็กัดเข้าที่ไหล่เขาเหมือนหิว นี้ขนาดนอนหลับยังฝันถึงของกินเลยเหรอ... ละเมอกัดไหล่เขาแถมยังเคี้ยวไปมา นี้ชอบเขาหรือของกินกันแน่เนี่ย

 

"อื้อ....หอมจัง...งับ!"

 

"อึก...."

 

อัคคีสะดุ้งเพราะเจ็บเล็กน้อย กัดซะแรงเลยนะ  เจ้าแมวตัวนี้เดี๋ยวคืนนี้จะกินทั้งตัวเลยดีไหมเนี่ย..

 

"มาติน...."

 

เขาเรียกเบาๆแต่ดูเหมือนอีกคนจะหลับลึกไปหน่อย คลายริมฝีปากออกก่อนจะไปทั่วไหล่กว้าง น้ำลายยืดไปหมด จนไหล่ของเขาตอนนี้ชุ่มไปด้วยน้ำลายของมาติน แต่แปลกที่ไม่ยักจะโกรธ แถมยังรู้สึกชอบอีกต่างหาก 

 

สงสัยเขาคงจะหลงมาตินเอามาก ทั้งที่ตอนแรกคิดว่าอีกฝ่ายเป็นแค่ของเล่นค่าเวลาแท้ๆ แต่พอนานเข้าหน่อยก็เริ่มสับสน ยิ่งตอนที่อีกคนตกอยู่ในอันตรายเขายิ่งรู้สึกใจสลาย แต่พอได้ยินว่า อีกคนกำลังมีลูกให้เขา

 

ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงไล่ให้ไปอยู่กับคนเป็นแม่ไปแล้วเพราะแม่ต้องการแค่ทายาท เลยส่งให้คนเป็นแม่ดูแลดีกว่า แต่พอเป็นมาตินเขารู้สึกเหมือนตัวเองได้โชคครั้งใหญ่ไม่อยากปล่อยให้ใครมาดูแลแทนเขา

 

แค่มาตินออกไปห้างใกล้ๆเขาก็รู้สึกไม่ไว้ใจทั้งที่มีบอดี้การ์ดไปด้วยแท้ๆ แต่ก็ยังไม่ไว้ใจอยู่ดี รู้สึกเหมือนตัวเองแทบคลั่งเวลาได้ยินเสียงผู้หญิงที่เข้ามาหามาติน 

 

แทบจะไม่มีสมาธิในการทำงานเลย เวลาที่ไม่มีมาตินอยู่ในระยะสายตา แค่นี้คงรู้แล้วว่าเขากังวลที่อีกคนอยู่ห่างจากตัวขนาดไหน แบบนี้เขาคงปฏิเสธว่าตัวเองกำลังรู้สึกหลงมาตินมากขึ้นเรื่อยๆในทุกๆวัน

 

"อื้อ...."

 

มาตินเหมือนจะหายนอนละเมอ ก่อนจะมุดหัวฝังเข้าไปอกเขาพร้อมกับดึงเสื้อเขามาคุม หัวตัวเอง สงสัยว่าคงแสบตาเพราะแสงไฟละมั้ง แต่ แบบนี้นี้มันทำให้เขากำลังเริ่มไม่เป็นตัวของตัวเอง

 

"เฮ้อ...."

 

อัคคีถอนหายใจออกมา ไม่ใช่เพราะเหนื่อยใจรึอะไรหรอก ก็แค่กำลังปรับลมหายใจให้เข้าที่เข้าทางเพราะตอนนี้รู้สึกเหมือนใจมันเต้นไม่เป็นจังหวะ แถมยังเริ่มอ่านเอกสารไม่รู้เรื่องแล้ว 

 

เจ้าแมวตัวนี้กำลังทำให้เขาไม่มีสมาธิ รู้ทั้งรู้ว่ามาตินกำลังท้องอยู่แต่อีกคนเริ่มกระตุ้นความอยากของเขามากขึ้นเรื่อยๆ ขนาดอยู่เฉยๆอีกคนยังทำเอาเขาแทบอยู่ไม่เป็นสุขแล้ว

 

แผล็บ....."ไอติน...มะ...ม่วง..จุ๊บ.."

 

"อึก....มาติน...อย่ายั่ว"

 

อัคคีวางเอกสารในมือก่อนจะปลดกระดุมออก เพราะอีกฝ่ายเข้าไปในเสื้อของเขาแล้ว มันเลยรู้สึกเริ่มมีอารมณ์ เขานึกว่าอีกฝ่ายจะหายละเมอไปแล้วซะอีก สถานการณ์แบบนี้มันอันตรายเกินไป

 

"งื้มมมม...งำๆ.."

 

มาตินงับเบาๆ ก่อนจะเลียอ้อนเหมือนแมวน้อย ถึงจะรู้ว่าอีกคนกำลังละเมอ แต่แบบนี้มันจะยั่วเขาเกินไปแล้ว รู้สึกเหมือนเส้นความอดทนเริ่มขาดพึง ก่อนจะอุ้มมาตินมาที่โซฟาพร้อมกับวางลงเบาๆ

 

สงสัยการประชุมตอนเย็นคงต้องเลื่อนออกไปอีกหน่อยซะแล้ว....

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

น้อนน ทำไมไปยั่วพี่เขาแบบนั้นละลูก!≧﹏≦ หิวจนเก็บไปฝันเลย5555

 

เอาละ ตอนหน้าคงไม่ต้องเดาว่าตอนอะไร555 (๑˃̵ ᴗ ˂̵)و

 

รักรี้ดทุกคนนน(≧∇≦)/

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว