ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เล่ม 1 บทที่ 2 ขับไล่ (3)

ชื่อตอน : เล่ม 1 บทที่ 2 ขับไล่ (3)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 156

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ย. 2563 17:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เล่ม 1 บทที่ 2 ขับไล่ (3)
แบบอักษร

อีกด้านหนึ่งที่อาณาจักรนาดาเชีย องค์ชายกับเพื่อนร่วมชั้นต่างพากันดีใจที่ขับไล่รูริไปได้สำเร็จ 

“ขอบคุณสำหรับความร่วมมือของเจ้ามาก” 

“หามิได้เพคะ” 

เพื่อนร่วมชั้นหญิงทาบมือกับอกพร้อมกับก้มหัวลง 

นักศึกษาวัยรุ่นเช่นพวกเธอไม่รู้วิธีวางตัวต่อราชวงศ์แม้แต่น้อย หากหลังจากต้องอยู่ที่นี่ก็ได้เรียนรู้มารยาทขั้นพื้นฐานมาบ้าง เพราะโดนสั่งสอนมาว่าพวกเธอไม่เหมือนอาซาฮิที่เป็นท่านหญิงมิโกะ มีอะไรผิดพลาดก็จะถูกลงโทษ จึงต้องคอยระวังท่าทีและคำพูดให้ดี 

“ไม่รู้หรอกว่าเป็นเพื่อนสมัยเด็กแล้วยังไง แต่นังนั่นเกะกะสายตาเหลือเกิน ป่านนี้คงไปอยู่ในกระเพาะสัตว์แล้ว ต้องไปบอกท่านหญิงมิโกะด้วยว่าเพื่อนนางนั้นหนีไปแล้ว ข้าจะเป็นคนปลอบใจท่านเอง” 

องค์ชายหัวเราะชอบใจแล้วเดินผละไป 

“นี่ คิดว่าอย่างนี้ดีแล้วจริงๆ หรอ” 

หนึ่งในกลุ่มเพื่อนชายรำพึงอย่างไม่สบายใจ 

“เพิ่งมากลัวอะไรป่านนี้กัน เธอเองก็บอกว่ายัยนั่นเกะกะใช่ไหมล่ะ” 

ตอนรูริถูกทหารลากตัวไปก็ยังตะโกนด่าอย่างสะใจอยู่แท้ๆ ตอนนี้กลับจะมาทำหน้าเป็นคนดี ผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มหันมาขึงตาใส่ด้วยความโกรธ 

“ไม่ใช่อย่างนั้น แต่นั่นไง ฆ่าทิ้งนี่มันเกินไปหรือเปล่า” 

“ไม่ได้ฆ่าเสียหน่อย แค่เอาไปทิ้งกลางป่าต่างหาก” 

“มันก็เท่ากับฆ่านั่นแหละ? ก็องค์ชายเป็นคนบอกเองนี่ว่าป่านนี้คงไปอยู่ในกระเพาะสัตว์แล้ว เท่ากับว่าพวกเราช่วยกันส่งเขาไปที่อันตรายแบบนั้นทั้งที่รู้อยู่แก่ใจน่ะสิ...?” 

ความเงียบคลุมตัวลงมาชั่วขณะ 

“ว่าแต่ทำไมพวกเราถึงต้องเกลียดเขาขนาดนี้ด้วยล่ะ” 

เมื่อออกปากถามดูก็ไม่มีใครตอบได้ ต่างคนต่างพยายามแหวกม่านหมอกที่ครอบงำความคิดเพื่อหาคำตอบ หากก็ไม่มีใครสามารถคว้าไว้สำเร็จ จึงได้แต่สลัดความหงุดหงิดใจทิ้งไปด้วยการพยายามทำให้ตัวเองถูก 

“พูดมากอยู่ได้! ยัยนั่นไม่เหมือนพวกเรา ถึงต้องกำจัดไปไง ทั้งหมดนี่ก็เพื่อคุณอาซาฮิไงละ!” 

“นั่น...สินะ ยัยนั่นไม่เหมือนกับพวกเรา” 

“จะ จริงด้วย” 

ความแคลงใจกระจายตัวเป็นวงคลื่นอยู่ในใจพวกเขา หากก็ไม่มีใครสามารถก้าวข้ามมันไปได้ 

 

 

ห้าวันแล้วที่รูริถูกทิ้งไว้ในป่า 

เธอยังคงเอาชีวิตรอดอยู่ได้ 

นอกจากเวทไฟจะช่วยได้มากแล้ว ตาของรูริเคยเป็นทหารและเป็นพวกบ้าวิชาเดินป่า ตั้งแต่ตอนยังเด็กเธอถูกพาขึ้นเขาเข้าป่า เพื่อเรียนรู้วิธีเอาตัวรอดในป่าจนจำติดตัวมาจนบัดนี้ 

คงจะเป็นสิ่งนั้นเองที่ฝึกให้เธอมีใจเข้มแข็งด้วย 

“ไม่ว่าจะต้องตกไปอยู่ในสถานการณ์อันตรายแบบไหน เราต้องเตรียมพร้อมเพื่อจะเอาชีวิตรอดกลับมาได้ทุกเมื่อ!” เป็นคำพูดติดปากของตา ตอนนั้นเธอเคยด่าในใจไปว่าประเทศญี่ปุ่นสงบสุขปานนี้ จะไปมีโอกาสพรรค์นั้นเมื่อไหร่กัน ตาแก่นี่! ถึงเวลานี้เธอก็อยากจะขอโทษจากใจ 

ใครเลยจะรู้ว่าชีวิตข้างหน้าจะมีอะไรรออยู่ 

“ถึงคุณตาที่เคารพ ด้วยคำสั่งสอนของคุณ รูริจึงยังมีชีวิตรอดอยู่ค่ะ หนูน่าจะพกเครื่องมือเดินป่าติดตัวอย่างคุณตาจริงๆ นะ...” 

หากรอดกลับไปได้ สาบานว่าเธอจะไปโขกหัวขอขมาผู้เป็นตาแน่นอน 

“...ถ้ากลับไปได้ละก็นะ” 

พูดตามตรงว่าเธอยังนึกความเป็นไปได้นั้นไม่ออกเลย แต่รูริก็อดหวังลมๆ แล้งๆ ไม่ได้ว่าหากไปถึงประเทศอื่นแล้วอาจจะพอมีหนทางอะไรบ้างก็ได้ และความหวังนั้นเองที่ช่วยค้ำจุนใจเธอเอาไว้ 

เสียงกระดิ่งดังขึ้นมาอีก 

เธอได้ยินเสียงนี้มาหลายครั้งแล้วตั้งแต่วันแรก เมื่อเดินตามเสียงไปก็จะได้พบแหล่งน้ำหรืออาหารเช่นผลไม้ทุกครั้ง 

ตอนแรกเธอก็รู้สึกขนลุกเพราะเหมือนมีคนจับตามองอยู่ แต่อย่างน้อยมันก็ช่วยให้เธอไม่อดตาย 

แต่ถ้าจะสามารถเอาแต่ใจตัวเองได้สักนิด เธอก็อยากได้เสื้อผ้าให้เปลี่ยน กับอาหารที่มีรสชาติบ้างเหมือนกัน 

พอได้ยินเสียงกระดิ่งดังมา หญิงสาวก็เหลียวมองรอบๆ ว่าอาจจะมีเสบียงอาหารอยู่ แต่คราวนี้ไม่เหมือนกับทุกครั้ง 

มันดังระรัว 

เสียงดังถี่แรงราวกับพยายามจะบอกอะไรสักอย่าง ซ้ำยังใกล้มาก 

มันดังสนั่นราวกับระเบิดอยู่ข้างหูจนเธอแทบจะตะโกนออกไปว่าหนวกหู แล้วตอนนั้นเองพงหญ้าข้างหลังก็ดังแซกๆ เหมือนมีอะไรขยับอยู่ 

เธอหันไปโดยไม่ได้คิดอะไร ก่อนจะพบสิ่งมีชีวิตประหลาดสูงกว่าสามเมตรที่เหมือนเอาหมูป่า หมีและแมงป่องมาผสมรวมกัน 

มันหายใจฟืดฟาดอย่างเกรี้ยวกราด เมื่อเล็งสายตามายังรูริแล้วก็ส่งเสียงร้องประหลาด “เบียงงงงงงงง” พร้อมกับพุ่งตัวเข้ามา 

“กรี๊ดดดด อะไรเนี่ย อะไรเนี่ย!?” 

เธอหันหลังให้สัตว์ร้ายที่ไม่รู้ว่าเป็นตัวอะไร ปากกรีดร้องพลางวิ่งสุดชีวิต 

ป่ารกทึบไปด้วยต้นไม้เขียวขจี เธอได้แต่วิ่งฝ่าดงไม้ไปไม่รู้เหนือรู้ใต้ 

“ตาย ตายแน่ๆ” 

กิ่งไม้กับใบหญ้าฟาดผ่านตัวไปทิ้งรอยแผลถลอกเพิ่มขึ้นทีละน้อย หากเธอก็วิ่งต่อไปโดยไม่สนใจ เมื่อเหลียวมองข้างหลัง สัตว์ประหลาดตัวนั้นก็ยังคงไล่ตามมาไม่ลดละ 

เธอเกร็งสีหน้า ก่อนจะหันกลับไปวิ่งหน้าตั้งให้เร็วยิ่งขึ้น 

หญิงสาวพยายามอ้อมต้นไม้บ้าง ลอดใต้พงไม้บ้าง เพื่อหาทางทิ้งระยะห่าง แต่สัตว์ร้ายก็เพียงพุ่งชนผ่านสิ่งกีดขวางอย่างไม่แยแสเป็นเส้นตรงมายังรูริเท่านั้นเอง 

“ฉันว่าฉันทำลายสถิติกรีฑาได้แน่ๆ เลย...แฮกๆ จะตื๊อไปถึงไหน ฉันไม่อร่อยหรอกนะ!!” 

ยิ่งตั้งหน้าตั้งตาหนี กิ่งไม้ที่ฟาดผ่านไปก็ยิ่งทำร้ายและขัดขวางเธอ ความเหน็ดเหนื่อยมีแต่จะสะสมขึ้นเรื่อยๆ 

ไม่ไหวแล้ว... 

พอคิดดังนั้น เธอก็รู้สึกเหมือนวิ่งทะลุผ่านบางสิ่งที่เป็นม่านบางๆ มันทำให้เธอตกใจเสียจนสะดุดขาตัวเองล้มลงไป 

ใจลนลานว่าไม่ได้การแล้วรีบลุกขึ้นหันกลับหลัง สัตว์ร้ายที่เคยนึกว่าจะพุ่งมาถึงตัวแล้วนั้นกลับยืนชะงักอยู่ในระยะที่แทบจะจ่อจมูก และมองซ้ายมองขวาด้วยท่าทีงุนงง 

แล้วราวกับว่าที่มันวิ่งไล่มาอย่างเกรี้ยวกราดเมื่อครู่นั้นเป็นแค่เรื่องโกหก สัตว์ประหลาดหมดความสนใจต่อรูริที่อยู่ตรงหน้า แล้วหันตัวเดินไปในทิศทางอื่น 

“...รอดไปที...แต่นี่มันเพราะอะไรกันน่ะ” 

เธอถอนใจยาว เมื่อกวาดสายตาไปก็ต้องเบิกตาโต 

“...บ้าน? ทำไมกัน เมื่อกี้ไม่มีอะไรอยู่ตรงนี้แท้ๆ...” 

บ้านหลังใหญ่ที่โผล่ขึ้นมากลางป่าอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย 

ต่อให้วิ่งหนีเอาเป็นเอาตายแค่ไหน ก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะมองไม่เห็นบ้านหลังใหญ่ปานนี้ 

หญิงสาวนึกประหลาดใจพลางเดินเข้าไปใกล้ จนมองเห็นควันลอยขึ้นมาตามปล่องควัน 

“มีใครอยู่ด้วย...” 

มนุษย์คนแรกที่เธอได้พบตั้งแต่ถูกเอาตัวมาปล่อยในป่า 

สัตว์ร้ายเมื่อครู่หายไปจากสมองเธอในทันที สีหน้าค่อยคลายลงด้วยความโล่งใจ 

“ขอให้เป็นคนดีด้วยเถอะ!” 

ในหัวตอนนี้มีแต่เรื่องอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า และอาหารอุ่นๆ สักมื้อ 

หลังจากยกมือขอพรให้เจ้าของบ้านมีใจเมตตาเผื่อแผ่สักหน่อยเถิดแล้ว เธอก็ลากสังขารอันเหนื่อยโทรมตรงไปยังบ้าน 

“นังเด็กตรงนั้นน่ะ นี่เจ้าเข้ามาจากทางไหน” 

เสียงนั้นทักมาอย่างกะทันหันจนเธอสะดุ้งโหยง 

พอหันไปยังต้นเสียงก็เห็นหญิงชรามีเลือดเปรอะไปทั้งตัวราวกับเพิ่งไปชโลมเลือดใครมาจากที่ไหน ในมือนั้นถือมีดเล่มใหญ่ 

“กรี๊ดดดดดดดด ผียายแก่!!” 

“ใครเป็นยายแก่กัน!!” 

โดยไม่มีโอกาสจะแย้งกลับว่านั่นใช่ประเด็นที่ควรโกรธรึ ความเหนื่อยจากการวิ่งไล่จับกับสัตว์ประหลาด และความแตกตื่นกับภาพสยองตรงหน้าก็ทำให้สติของรูริดับวูบลงในที่สุด 

 

**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ readawrite 

https://bit.ly/368lZi2 

ความคิดเห็น