ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เล่ม 1 บทที่ 8 ชาสมุนไพร (1)

ชื่อตอน : เล่ม 1 บทที่ 8 ชาสมุนไพร (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 158

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2563 18:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เล่ม 1 บทที่ 8 ชาสมุนไพร (1)
แบบอักษร

บทที่ 8 ชาสมุนไพร 

 

วันหนึ่งหลังจากที่เธออาศัยอยู่ในป่ามานานจนเริ่มชิน เชลซีได้สอนวิธีทำยาจากสมุนไพรให้กับเธอ 

ตอนเข้าเมืองไปครั้งก่อนนั้น พวกเธอขายสมุนไพรกับผลไม้ไปทั้งแบบนั้น ความจริงจะแปรรูปทำเป็นแยมแล้วค่อยเอาไปขายก็ได้ 

เชลซีที่ปรุงยานั้นยิ่งเหมือนแม่มดมากขึ้นไปอีก 

เธอตื่นเต้นว่าจะมีวิธีทำยังไงบ้าง หากขั้นตอนก็เรียบง่ายและแสนจะธรรมดา 

เริ่มจากการหั่นสมุนไพร บดในชามที่คล้ายกับครก ไม่ก็ตากแห้งแล้วต้มในน้ำเดือด เป็นต้น 

ไม่มีอะไรแฟนตาซีแม้แต่น้อย ออกจะใกล้เคียงกับการทำอาหารด้วยซ้ำ 

“น่าเบื่อจังเลยค่ะ คุณเชลซี ไม่มีวิธีทำอย่างอื่นที่สมเป็นแม่มดบ้างเลยเหรอ” 

“สมเป็นแม่มดที่เจ้าว่านี่คือยังไงน่ะ นี่เป็นการแพทย์แผนชาวบ้านที่เกิดจากประสบการณ์ที่สั่งสมมาต่างหาก อย่าว่าแต่ข้าไม่ใช่แม่มด ไม่มีปัญญาปรุงยาอย่างพวกนางหรอก” 

“.....ตกลงมีอยู่จริงๆ สินะ แม่มดน่ะ” 

เธอรู้แล้วว่าเชลซีเป็นเผ่ามังกรไม่ใช่แม่มด เลยเพียงแค่จะล้อเล่น แต่ดูเหมือนจะมีแม่มดอยู่จริง เลยได้รับรู้แบบไม่ตั้งใจเพิ่มอีกอย่างว่านี่เป็นโลกแฟนตาซีจริงเสียด้วย 

“ก็อยู่ในที่ของพวกนางนั่นแหละ แม่มดจะกางเขตแดนเพื่อไม่ให้ใครพบ เจ้าคงไม่มีโอกาสได้เจอพวกนางหรอก เอ้า ขยับมือเข้าสิ เรายังต้องทำกันอีกเยอะเลย” 

“ค่า” 

รูริใช้มีดซอยใบสมุนไพรที่ซ้อนกันอยู่ตามคำสั่ง ก่อนจะหยิบใส่ครกแล้วบดไปมา 

ที่ทำอยู่นี้เหมือนจะเป็นยาสำหรับแผลฟกช้ำและรักษาอาการปวดกล้ามเนื้อ วิธีใช้ก็เอายาที่บดแล้วทาบนผิวส่วนนั้น 

‘รูริ พยายามเข้า’ 

“มอรรร์” 

ภูตส่งเสียงเชียร์มาจากบนไหล่ แล้วโคทาโร่ซึ่งยื่นหน้ามองจากทางหน้าต่างก็ร้องเสียงต่ำสนั่นรับอีกตัว 

เธอยิ้มตอบ มือก็ทำงานไปพลาง แล้วเริ่มเหงื่อตก 

(เอ่อ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้นะ) 

งานง่ายๆ แค่บดยา ไม่มีตรงไหนเลยที่น่าจะพลาดกันได้ 

แต่สมุนไพรที่กลับกลายเป็นอื่นในมือก็ทำให้เธอผงะ 

“คุณเชลซี...นี่ทำไงดีคะ” 

“อะไรรึ” 

เชลซีหยุดมือมาชะโงกมองจากด้านข้าง ก่อนจะเงียบไป 

“...รูริ คราวนี้เจ้าทำอะไรอีกล่ะ” 

เจ้าตัวพูดเหมือนว่ารูริต้องทำอะไรไม่ดีอีกแน่ เธอจึงรีบแย้ง 

“เปล่าสักหน่อย! ฉันก็แค่บดเฉยๆ ไม่ได้ทำอย่างอื่นเลยนะ” 

จริงอยู่ที่มีคดีเก่า แต่ฟันธงว่าเป็นฝีมือเธอเลยก็ใจร้ายเกินไปหน่อยไหม รูริสู้เพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ตัวเองเต็มที่ 

“แค่บดเฉยๆ จะกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไงกัน” 

ใบสมุนไพรสีเขียวนั้นพอรูริลงมือบด ยิ่งนานก็ยิ่งเปลี่ยนสีไปเรื่อยๆ สุดท้ายคนบดยังไม่รู้เลยว่าทำไมมันถึงกลายเป็นสีชมพูขนาดนี้ได้ 

“ไม่ใช่ว่าเจ้าเผลอใส่สมุนไพรอย่างอื่นลงไปด้วยรึ” 

“ไม่เลยค่ะ ฉันดูแล้วว่าเป็นสมุนไพรอย่างเดียวกันแน่ๆ” 

“แต่ว่านะ...ไหนลองทำดูอีกทีสิ” 

เธอเทยาใส่ชามอื่นแล้วทำความสะอาดครกบด 

พวกภูตน้ำพากันเสนอตัวมาช่วย และเอะอะแย่งกันว่าใครจะเป็นคนทำ แต่ลงท้ายก็ตัดสินกันด้วยการเป่ายิงฉุบที่รูริเป็นคนสอนให้ 

เหมือนพวกเขาจะสงสัยอยู่ว่าทำไมกระดาษถึงชนะค้อนละ แต่พวกภูตก็ชอบการละเล่นนี้มาก เลยจับกลุ่มกันเล่นเป่ายิงฉุบกันเต็มไปหมด 

เธอลองถามเชลซีดูว่าโลกฝั่งนี้ไม่มีอะไรที่คล้ายกับเล่นเป่ายิงฉุบเลยหรือ ได้ความว่ามีที่คล้ายๆ อยู่ 

แต่วิธีจะต่างกันนิดหน่อย แบบที่รูริสอนจึงดูแปลกใหม่ในสายตาพวกภูต 

คราวนี้เชลซีเป็นคนคอยดูและหยิบใบสมุนไพรใส่ลงในครกให้ 

“ลองทำดูซิ” 

“ค่ะ” 

หญิงชราจ้องเขม็งมองเธอบดยาเหมือนจะไม่ยอมให้อะไรหลุดสายตาไปเลย 

และแล้วสีเขียวของใบสมุนไพรก็เริ่มเปลี่ยนไป 

ครั้งนี้ไม่ใช่สีชมพู แต่เป็นสีเหลืองหม่น ซึ่งเธอก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่ามันเกิดอะไรขึ้น 

“คุณเชลซี?” 

เธอนึกว่าผู้สูงวัยกว่าจะรู้สาเหตุ หากเจ้าตัวก็ทำหน้างงไม่แพ้กัน 

ถัดมาเลยเปลี่ยนให้เชลซีเป็นคนบดตั้งแต่แรกบ้าง ผลที่ได้ก็คือใบไม้ที่ถูกบดละเอียดเป็นสีเขียวตามปกตินี่เอง 

เป็นการยืนยันได้ว่าสาเหตุอยู่ที่ตัวรูริ แต่ก็ไม่รู้ว่าเหตุผลคืออะไร 

“ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้นะ...” 

“คุณเชลซีก็ไม่รู้เหรอคะ” 

“จะไปรู้ได้ยังไง” 

ทั้งสองนั่งคิดอยู่ด้วยกัน แล้วโคทาโร่ก็โผล่หัวมาตรงหน้าร้อง “บุมอร์” เหมือนอยากจะบอกอะไรกับรูริ 

“มีอะไรเหรอ โคทาโร่” 

“บุมอๆๆๆ” 

โคทาโร่ใช้จมูกดุนชามใส่สมุนไพร ก่อนจะหันปลายจมูกไปยังบรรดาภูตที่ยังเล่นเป่ายิงฉุบกันอยู่ 

“...หรือว่านี่เพราะพวกภูต?” 

พอโพล่งถาม โคทาโร่ก็พยักหน้าหงึกหงักเหมือนแทนคำยืนยัน 

“นั่นสินะ ที่ข้ากับรูริต่างกันก็มีเรื่องพลังเวทไม่ก็เรื่องภูตนี่แหละ ข้าไม่เคยได้ยินว่าสมุนไพรจะเปลี่ยนสภาพหรือสีตามพลังเวทด้วย เท่ากับว่าต้นเหตุน่าจะมาจากภูตสินะ” 

เธอเรียกพวกภูตที่กำลังเฮฮากับการเป่ายิงฉุบมา 

“นี่ทุกคน ขอโทษนะที่ขัดจังหวะตอนกำลังสนุก แต่ขอเวลาหน่อยได้ไหม” 

‘อื้ม ได้สิ’ 

‘มีอะไรเหรอ’ 

ได้ยินเสียงเรียกของรูริแล้ว ทุกคนก็มารวมกันที่เธอ 

“ฉันบดยาแล้วมันเปลี่ยนสีน่ะ ทุกคนรู้หรือเปล่าว่าเพราะอะไร” 

‘อื้ม รู้สิ’ 

‘ทุกคนพยายามเพื่อรูริไง’ 

‘พอรู้ว่ารูริจะทำยา ภูตต้นไม้กับดอกไม้เลยให้พรกับสมุนไพรเยอะๆ จะได้ได้ยาดีๆ ไง’ 

‘แล้วท่านลิเดียก็เป็นภูตศักดิ์สูงสุดที่มีพลังมากที่สุดตนหนึ่งในหมู่ภูตด้วย รูริทำสัญญากับท่านลิเดีย เลยดึงพลังของภูตมาใช้ได้ง่ายขึ้น’ 

“เอ มีคำที่สะดุดใจเต็มไปหมดเลย หมายความว่าทุกคนใช้พลังภูตกับสมุนไพรเหรอ แถมฉันทำสัญญากับลิเดียด้วย สมุนไพรเลยแปรสภาพไปเลย ส่วนคุณเชลซีไม่ได้ทำสัญญาเลยไม่มีอะไรเปลี่ยนใช่ไหม” 

‘ใช่แล้ว’ 

“เขาว่างั้นน่ะค่ะ คุณเชลซี” 

“ตกลงต้นเหตุก็รูริอยู่ดีไม่ใช่รึ พวกภูตทำไปก็เพื่อเจ้านั่นแหละ” 

เชลซีถอนใจเหนื่อยๆ 

“ไม่ใช่เสียหน่อย ฉันไม่ได้เป็นคนขอให้ช่วยนี่ค่ะ” 

เธอโบกมือค้านรัวๆ 

ฝ่ายภูตนั้นหูผึ่งกับคำพูดของรูริที่บอกเป็นนัยว่าตัวเองไม่ได้ต้องการผลลัพธ์นี้ 

‘ไม่ดีงั้นเหรอ’ 

ภูตหลายตนที่คงเป็นผู้ให้พรนั้นร้องไห้น้ำตาซึมจนเธอร้อนรน 

ถึงจะไม่ได้ตั้งใจ แต่ใบหน้าของเหล่าภูตที่มองมาอย่างกังวลก็ทำให้เธออยากด่าตัวเองว่าพูดแบบนั้นออกไปได้ยังไง 

“ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันแค่ตกใจไปหน่อยเท่านั้นเอง ขอบคุณมากเลยนะที่ทุกคนพยายามเพื่อฉัน” 

หญิงสาวพยายามฉีกยิ้มพร้อมกับขอบคุณ แล้วพวกภูตก็มีสีหน้าสดใสขึ้นทันตา ‘ไม่เป็นไรหรอก’ 

เธอค่อยโล่งใจ ในขณะที่เชลซีมองดูยาซึ่งได้รับพรจากภูตด้วยใบหน้ากลัดกลุ้ม 

 

**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ readawrite 

https://bit.ly/368lZi2 

ความคิดเห็น