ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 10 : บุคคลในตำนาน

ชื่อตอน : Chapter 10 : บุคคลในตำนาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 628

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ย. 2563 18:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 10 : บุคคลในตำนาน
แบบอักษร

คำถามนั้นทำให้เต้ต้องชะงักพลางหันหน้าไปมองน้องวิวด้วยท่าทีที่สงสัย ว่านี่เธอไม่รู้หรอกเหรอ ว่าเขาคือแฟนของพี่แชมป์

"ใช่ครับ มีอะไรหรือเปล่า"

เต้ถามกลับด้วยน้ำเสียงห้วนๆ พร้อมกับความรู้สึกที่ยังคงสงสัยว่าน้องวิวไม่รู้จักเขาจริงๆ เหรอ ก่อนที่น้องวิวจะส่งยิ้มเล็กๆ ให้เต้ได้เห็น

"ดีใจจังเลยค่ะที่ได้เจอ เคยได้ยินพนักงานเขาคุยกันว่าพี่แชมป์มีแฟนเป็นผู้ชายอยู่ที่บริษัทนี้ วิวเองก็ไม่แน่ใจว่าใช่พี่หรือเปล่า ก็เลยลองถามดูน่ะค่ะ"

ท่าทีและกิริยาการตอบของน้องวิวนั้นเหมือนแกล้งทำเป็นไม่รู้และมาถามเต้อย่างไรอย่างนั้น มันเป็นการกระทำที่เต้รู้สึกไม่ถูกชะตาอย่างแรง โดยในจังหวะนั้นเขาก็หันไปหยิบช้อนที่อยู่ในกล่องเพื่อที่จะเอามันมาใช้ในการชงกาแฟ

"พี่กับพี่แชมป์คบกันนานหรือยังคะ"

น้องวิวยังคงเอ่ยถามต่อ จนทำให้เต้ต้องถอนหายใจที่น้องวิวนั้นยังไม่เลิกถามสักที

"ทำไม!" เต้หันหน้ามาตอบด้วยท่าทีที่เริ่มรำคาญแล้ว "จะเอาคำตอบของพี่ไปทำข้อสอบเหรอ หรือยังไง"

น้องวิวเหมือนจะตกใจกับท่าทีที่เต้นั้นแสดงออกมา แต่ทว่าน้องวิวกลับยืนขำซะอย่างนั้น

"พี่ตลกอะ ใครจะเอาคำตอบพี่ไปทำข้อสอบกันล่ะ" น้องวิวยังคงหัวเราะต่อ แต่เต้เองกลับไม่ตลกด้วยเลย พร้อมกับความสงสัยว่าน้องวิวกำลังคิดอะไรกันอยู่แน่

"จะหัวเราะอะไรนักหนาอะ ตลกมากหรือไง?"

เต้เริ่มเอ่ยปากว่าน้องวิวที่กำลังยืนหัวเราะแบบไม่มีมารยาท จนน้องวิวนั้นหยุดหัวเราะและมองหน้าเต้ด้วยสายตาที่จ้องมองเหมือนมีอะไรอยู่ในใจ แค่เสียงหัวเราะที่น้องวิวนั้นหยุดลง บรรยากาศในห้องบริการก็เงียบลงไปในทันที ในจังหวะนี้มีเพียงเต้และน้องวิวที่ยืนมองหน้ากันอยู่เท่านั้น

"นี่พี่เต้" น้องวิวค่อยๆ เอ่ยออกมาด้วยสีหน้าที่ดูกึ่งจริงจัง ผิดกับเมื่อกี้อย่างมาก "พี่คิดว่าความรักระหว่างผู้ชายกับผู้ชาย หรือผู้หญิงกับผู้ชาย อะไรยั่งยืนกว่ากันคะ"

คำถามของน้องวิวทำให้เต้ยืนมองคิ้วขมวดด้วยความไม่เข้าใจในสิ่งที่น้องวิวกำลังสื่อสาร พลางวางช้อนที่เพิ่งหยิบมาลงในแก้วของตัวเองเสียงดัง

"ถามคำถามแบบนี้นี่หมายความว่าอะไร!"

"อ้าว! นี่สิ่งที่หนูพูดไปไม่ชัดเจนเหรอคะพี่ หนูว่าหนูพูดชัดแล้วนะ" สีหน้าบ้องแบ๊วที่น้องวิวแสดงออกมา ยิ่งทำให้เต้รู้สึกเกลียด

"พี่ถามว่าถามคำถามแบบนี้หมายความว่าอะไร ตอบให้ตรงประเด็น" เต้พูดมันออกมาด้วยน้ำเสียงฉะฉาน พร้อมกับความโกรธที่น้องวิวนั้นปั่นให้เขาจนเกือบจะถึงขีดสุด

น้องวิวค่อยๆ ยิ้มเล็กๆ พลางใช้นิ้วเกี่ยวเส้นผมทัดไปที่หู

"ก็ไม่ได้หมายความว่าอะไรหรอกค่ะ แค่หนูจะบอกพี่เต้ว่า หนูชอบพี่แชมป์ และหนูก็มั่นใจว่าความรักระหว่างผู้ชายกับผู้หญิง ยังไงก็ต้องยั่งยืนกว่าความรักของผู้ชายกับผู้ชายอยู่แล้วล่ะค่ะ เพราะมันคือสัจธรรมที่แท้จริงของโลกใบนี้ค่ะ"

คำพูดของน้องวิวมันทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจของเต้ น้ำเสียงและท่าทีที่ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลยเวลาพูดออกมา มันทำให้เต้รู้สึกโกรธถึงขีดสุด ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าการที่น้องวิวโทรมาเรียกพี่แชมป์ไปที่โต๊ะบ่อยๆ มันคือการอ่อยและการอยากได้ของคนอื่นมาครอบครอง โดยไม่ได้สนใจว่าพี่แชมป์จะมีแฟนอยู่แล้ว ทำให้ในจังหวะนั้น เขาได้เอื้อมมือไปหยิบถ้วยกาแฟที่มีผงกาแฟอยู่ในถ้วยสาดไปที่น้องวิวในทันที ผงกาแฟและช้อนที่อยู่ในแก้วกระจายไปทั่วตัวของน้องวิว ก่อนที่มันจะค่อยๆ ร่วงมาที่พื้น ตรงที่น้องวิวยืน

"กรี๊ดดดด!"

น้องวิวสงเสียงกรี๊ดดังขึ้นเหมือนอย่างกับโดนข้าวสารเสกปาใส่ จนทำให้พนักงานที่กำลังอยู่บริเวณแถวนั้นรีบเดินมาดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องบริการในทันที เต้ยืนมองสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเขานั้นได้สติว่าทำอะไรลงไป ก่อนที่เขาจะมองเห็นพนักงานมากมายมายืนมุงและดูสิ่งที่เกิดขึ้น ซึ่งหนึ่งในนั้นที่เดินมาดูด้วย... ก็คือพี่แชมป์

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ยเต้"

พี่แชมป์มองสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนที่จะค่อยๆ มองหน้าเต้ด้วยความตกใจ พร้อมกับเสียงของน้องวิวที่เริ่มส่งเสียงร้องไห้ด้วยความน่าสงสารที่สุด

"น้องมันเริ่มก่อนอะพี่แชมป์ น้องมันจะแย่งพี่ไปจากผมอะ" เต้เล่าสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยความโกรธ

มันยิ่งทำให้น้องวิวร้องไห้หนักขึ้น จนพนักงานผู้หญิงสามสี่คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นค่อยๆ เดินเข้ามาหาน้องวิวเพื่อปลอบและช่วยปัดเศษผงกาแฟที่เปอะเปื้อนตามตัวของน้องวิวให้มันหมดไป ท่าทีของพี่แชมป์ดูไม่เชื่อในสิ่งที่เต้พูดอย่างมาก

"นี่ยังไม่เลิกคิดเรื่องพวกนี้อีกเหรอเต้! นี่พี่คิดว่าเราจะคิดได้นะถึงสิ่งที่ทำลงไปเมื่อวานน่ะ" พี่แชมป์เอ่ยปากว่าเต้ในทันที ทำให้เต้ตกใจที่พี่แชมป์ไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูด "แต่นี่ไม่เลย กลับทำคนที่เขาไม่รู้เรื่องนี้ด้วยอะนะ"

พนักงานหลายคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นเริ่มหันหน้ามามองที่เต้เป็นสายตาเดียวกัน เหมือนคำพูดของพี่แชมป์ เป็นสิ่งที่ทำให้พนักงานทุกคนหันมามอง

"ผมคิดทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วครับพี่แชมป์ ผมพยายามจะขอโทษและก็ง้อพี่ด้วยการเข้ามาชงกาแฟนี่ไง แต่น้องมันอะ มัน..." เต้พยายามจะอธิบาย แต่ดูเหมือนพี่แชมป์จะไม่ฟัง

"อย่าแก้ตัว มันฟังไม่ขึ้นหรอก! พี่รู้ว่าเราเป็นคนยังไง ความอารมณ์ร้อนของเราน่ะ จะสร้างปัญหาให้ทุกๆ คน รู้ไหม!"

พี่แชมป์พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ไยดี ทำเอาเต้ค่อยๆ น้ำตาไหลออกมาด้วยความเสียใจ ที่พี่แชมป์นั้นไม่คิดจะฟังในสิ่งที่เขาพูดเลย

"พี่ว่าเราเลิกกันเถอะ"

เต้มองหน้าพี่แชมป์ด้วยความตกใจที่ได้ยินพี่แชมป์เอ่ยปากบอกเลิก

"พี่ไม่อยากให้คนอื่นที่เขาไม่รู้เรื่องนี้ต้องมาเดือดร้อนเพราะไอ้ความอารมณ์ร้อนของเรา แล้วพี่เองก็คงรับไม่ไหวกับสิ่งที่เราเป็นเหมือนกัน"

คำพูดของพี่แชมป์มันทำให้เต้แทบเข่าทรุด เขาไม่คิดว่าพี่แชมป์จะเชื่อคนอื่นมากกว่าตัวเขาเอง พลางยืนมองพี่แชมป์ที่ค่อยๆ เดินเข้าไปหาน้องวิวพร้อมกับเอ่ยปากขอโทษแทนเต้ มันเป็นภาพที่เต้รู้สึกเจ็บปวดที่สุด ก่อนที่เขาจะชำเลืองสายตามองพนักงานคนอื่นๆ ที่ก็ยืนมองเต้เหมือนว่าเขาเองเป็นคนผิดเช่นกัน

"เดี๋ยววิวไปปัดออกในห้องน้ำ ก็คงหมดค่ะ อย่าให้เรื่องนี้มันเป็นเรื่องใหญ่เลยนะคะ"

วิวพูดด้วยท่าทีที่น่าสงสาร ยิ่งทำให้ทุกคนเห็นใจน้องวิวมากขึ้น โดยเฉพาะพี่แชมป์

น้ำตาของเต้ที่ไหลออกมาด้วยความรู้สึกเจ็บปวดนั้นดูไม่มีความหมายไปเลย ยิ่งเขาร้อง ก็ยิ่งถูกคนอื่นสมเพช ก่อนที่เต้จะใช้มือปัดน้ำตาออกและเดินสวนทุกคนออกไปจากห้องบริการในทันทีด้วยความเสียใจ โดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

เหตุการณ์ในวันนั้นทำให้เต้ตัดสินใจลาออกจากบริษัทเก่าด้วยความรู้สึกที่ไม่กล้าสู้หน้าทุกคน และก็ด้วยความที่ไม่อยากเจอพี่แชมป์ด้วย

 

꧁⊱ ⊰꧂

 

ในเช้าของวันทำงาน เต้มาทำงานด้วยความรู้สึกไม่ยิ้มแย้มและไม่มีความสุข เหตุการณ์ที่เขาได้เจอพี่แชมป์เมื่อวันหยุดที่ผ่านมา มันทำให้เขาไม่สามารถก้าวเดินต่อไปได้ พี่แชมป์ทำให้เขากลับมารู้สึกเจ็บปวดอีกครั้ง จนทำให้เขารู้สึกไม่มีความสุขเลยจนถึงตอนนี้

"เฮ้ย! อย่างผอมเลยมึงอะ"

เสียงของพี่บอมเอ่ยดังขึ้นที่โต๊ะทำงานของเขาพร้อมกับมีเสียงพูดคุยของพี่โน้ตและพี่ซินซินที่นั่งอยู่ข้างๆ เอ่ยตาม เต้ที่นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะค่อยๆ หันไปมองตามเสียง เขาเห็นพี่โน้ตและพี่ซินซินกำลังชะเง้อคอมองดูอะไรบางอย่างที่จอคอมพิวเตอร์ของพี่บอม

"นี่ๆ รูปนี้ๆ แสงแดดกับหมอกตอนเช้าแม่งอย่างสวยอะ"

พี่ซินซินดูตื่นตาตื่นใจกับสิ่งที่เขาดูอย่างมาก จนทำให้พี่ชานนท์ที่นั่งทำงานอยู่ใกล้ๆ พี่สรรต้องลุกขึ้นไปดู ว่าทุกคนนั้นดูอะไรกัน

"ดูอะไรกันวะ?" พี่ชานนท์เอ่ยพลางยืนมองจอคอมพิวเตอร์ที่โต๊ะทำงานของพี่บอม ก่อนที่เขาจะพยักหน้าเล็กๆ เมื่อได้เห็น

"อ๋อ กูก็นึกว่าดูอะไร ทริปเที่ยวดอยเมื่อต้นปีนี่เอง"

คำพูดของพี่ชานนท์ทำให้เต้นั้นเข้าใจ ก่อนที่เต้เองจะลุกขึ้นจากโต๊ะและเดินไปดูด้วย ภาพที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอของเครื่องพี่บอมนั้น เป็นรูปพี่ๆ ในแผนกที่ถ่ายรูปกับภูเขา หมอก และท้องฟ้าที่มีเมฆมองเห็นได้อย่างชัดเจน เป็นภาพที่สวยมากๆ

"นี่มันตั้งแต่ที่น้องเนยยังอยู่เลยนี่หว่า เห็นแล้วก็คิดถึงขึ้นมาเลย"

พี่โน้ตเอ่ยพร้อมกับชี้นิ้วไปที่ผู้หญิงผมสั้นคนหนึ่งที่เต้ไม่เคยเห็นหน้า กำลังยืนถ่ายรูปยิ้มแย้มกับพี่ๆ ในแผนก ซึ่งนี่เป็นครั้งแรกที่เต้ได้เห็นหน้าของบุคคลในตำนานที่ได้ยินมานานแต่ไม่เคยได้เห็นหน้าสักที

พี่บอมเปิดรูปถัดไปเรื่อยๆ จนมาถึงรูปเดี่ยวของพี่ไทม์ เป็นรูปที่พี่ไทม์กำลังนั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่บนภูเขาด้วยสีหน้าที่ตกใจ จนทำให้พี่ๆ ในแผนกที่กำลังยืนดูรูปอยู่นั้น หัวเราะออกมาในทันที ซึ่งมันก็ทำให้เต้พอขำๆ ให้หายฟุ้งซ่านได้บ้าง

"ดูอะไรกันน่ะ!"

เสียงเอ่ยทักบริเวณด้านหน้าของโต๊ะทำงานของพี่บอมทำให้ทุกคนตกใจ เต้ก็เช่นเดียวกัน พี่ไทม์เดินมายืนที่ด้านหน้าของโต๊ะทำงานพี่บอมตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้พลางมองพี่ๆ ทุกคนที่กำลังยืนมุงโต๊ะทำงานของพี่บอม ก่อนที่พี่ไทม์เองจะเดินอ้อมโต๊ะมายืนอยู่ข้างเต้เพื่อดูรูปที่กำลังเปิดอยู่

"พอดีผมมาเปิดหาไฟล์งานเก่าๆ น่ะครับพี่ไทม์ ก็เลยเห็นโฟลเดอร์รูปที่เคยไปเที่ยวที่ดอยเมื่อต้นปีกันมา ก็เลยมาเปิดดูเล่นน่ะครับ" พี่บอมเอ่ย

"อ๋อ" พี่ไทม์พยักหน้าเล็กๆ เมื่อได้รู้ว่าทุกคนกำลังดูอะไร ก่อนที่เขาจะค่อยๆ หันหน้ามามองเต้ที่ยืนอยู่ข้างๆ

"เรามาทันทริปนี้ด้วยเหรอ?"

"เปล่าครับ ไม่ทันครับ" เต้รีบตอบอย่างทันควัน

"น้องมันมาไม่ทันหรอกพี่ไทม์ นี่ทริปตั้งแต่น้องเนยยังอยู่เลย" พี่ชานนท์เอ่ยพลางชี้นิ้วไปที่จอคอมพิวเตอร์ที่ตอนนี้พี่บอมกำลังเปิดรูปรวมของแผนกอยู่ ซึ่งในนั้นมีพี่เนยและก็ผู้ชายที่เต้ไม่คุ้นหน้าที่ยืนอยู่ใกล้พี่เนย ทำให้เต้พอเดาออกว่าผู้ชายคนนั้นอาจเป็นแฟนของพี่เนย

"เออจะว่าไป เราจัดไปเที่ยวอีกสักทริปดีไหม" อยู่ดีๆ พี่ไทม์ก็ผุดไอเดียการไปเที่ยวขึ้นมา ทำให้ทุกคนหันมามองด้วยท่าทีที่ดีใจ รวมถึงพี่สรรที่นั่งทำงานอยู่ก็หันมามองเช่นกัน

"จริงเหรอพี่ไทม์ ก็ดีนะ พวกผมอยากไปเที่ยวกันพอดีเลย" พี่ชานนท์เอ่ยพลางหันกลับไปมองหน้าคนอื่นๆ ซึ่งก็ต่างพยักหน้าและก็เห็นด้วยที่ว่าพี่ไทม์นั้นควรจะจัดทริปไปเที่ยวอีกครั้ง

"ว่าแต่ว่าเราจะไปที่ไหนดีล่ะ เราก็ไปกันมาหลายที่แล้วนะ" พี่ไทม์เอ่ยถามพลางมองหน้าทุกคนในแผนก

พี่ๆ ในแผนกเริ่มมองหน้ากันด้วยความสงสัยว่าควรจะไปเที่ยวที่ไหนกันดี

"เราอยากไปไหนน้องเต้!" พี่ไทม์หันหน้ามาหาเต้ที่ยืนอยู่ข้างๆ ทำเอาเต้สะดุ้งเล็กๆ

"อ่า แล้วแต่พี่ๆ เลยครับว่าจะไปเที่ยวที่ไหน ผมที่ไหนก็ได้ครับ" เต้รีบตอบ

"พี่ให้การบ้านเราไปคิดมาว่าอยากจะไปที่ไหน เพราะพวกพี่ก็ไปกันมาหลายที่แล้ว ถือซะว่าเป็นการเลี้ยงต้อนรับการเป็นครอบครัวซิสเต็มของเรา" พี่ไทม์พูด จนทำให้เต้ขมวดคิ้วและหัวเราะออกมาเบาๆ กับเหตุผลที่ดูประหลาดของพี่ไทม์

"แล้วที่พี่พาผมไปกินเลี้ยงที่ร้านอาหารญี่ปุ่นเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา นี่ยังไม่ได้ถือว่าผมเข้าแผนกอีกเหรอครับพี่ไทม์" เต้ถามกลับด้วยความอยากรู้ ซึ่งมันก็ทำให้พี่ๆ คนอื่นๆ ในแผนกนั้นหัวเราะออกมาที่ได้ยินเต้ถามพี่ไทม์กลับ

พี่ไทม์มองหน้าเต้พลางยิ้มเล็กๆ

"เอาเป็นว่า พี่ถือว่าเป็นการบ้านของเต้ก็แล้วกัน ว่าอยากให้พี่ๆ ไปเที่ยวที่ไหนกัน ขอคำตอบก่อนสิ้นเดือนหน้านะ"

พี่ไทม์ดูโยนเรื่องการหาที่เที่ยวมาให้เต้เฉยเลย ก่อนที่พี่ไทม์นั้นจะเอ่ยปากชวนพี่ชานนท์ออกไปสูบบุหรี่ข้างนอกออฟฟิศในทันที ทิ้งให้เต้ยืนมองพี่ไทม์ที่เดินออกไปกับพี่ชานนท์ด้วยความตกใจเล็กๆ เขาไม่คิดว่าเขาจะต้องเป็นคนมาคิดเรื่องไปเที่ยวพวกนี้

 

อะไรกันเนี่ย! อยู่ดีๆ ก็กลายเป็นคนหาที่เที่ยวซะงั้น ผมไม่ใช่คนทำทัวร์นะพี่ไทม์

 

เต้แอบบ่นพี่ไทม์ในใจก่อนที่เขาจะยิ้มเล็กๆ ด้วยความรู้สึกที่มีความสุข การที่เขาได้พูดคุยกับพี่ไทม์ มันทำให้เขาพอที่จะลืมเรื่องของพี่แชมป์ลงไปได้บ้าง

 

꧁⊱ ⊰꧂

 

ในเย็นวันนั้นก่อนเวลาเลิกงาน เต้ได้นั่งรวบรวมข้อมูลโปรเจกต์ใหม่ที่จะต้องส่งให้พี่ไทม์ในเย็นวันนี้จากพี่ๆ ในแผนกทุกคนจนเสร็จเรียบร้อย พลางลุกขึ้นเดินไปยังโต๊ะทำงานของพี่ไทม์เพื่อเอาเอกสารไปส่ง ซึ่งพี่ไทม์นั้นก็นั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขาไม่ไปไหน

"ผมเอาโปรเจกต์เว็บไซต์ของบริษัทเทนวาไรตี้มาส่งครับ เป็นแผนงาน การดำเนินงาน และโครงสร้างต่างๆ ครับ"

เต้เอ่ยพร้อมกับวางแฟ้มเอกสารนั้นลงบนโต๊ะทำงานของพี่ไทม์ ก่อนที่พี่ไทม์จะพยักหน้าและหยิบมันไปเปิดอ่าน

"โอเค เดี๋ยวพี่เช็ก แล้วถ้าขาดเหลืออะไรตรงไหนแล้วเดี๋ยวพี่บอกนะ"

"ครับพี่ไทม์" เต้เอ่ยรับทราบพร้อมกับหมุนตัวเพื่อจะเดินออกจากโต๊ะทำงานของพี่ไทม์ไป

"เออน้องเต้!"

แค่เพียงเต้หันหลัง เสียงของพี่ไทม์ก็เอ่ยเรียก มันทำให้เขาแอบยิ้มเล็กๆ ที่พี่ไทม์นั้นเอ่ยเรียกชื่อของเขาเหมือนไม่อยากให้เขาไป ก่อนที่เต้จะค่อยๆ หันหลังกลับไปมองพี่ไทม์อีกครั้งด้วยใบหน้าที่พยายามทำหน้าปกติ

"ครับพี่ไทม์"

"เรื่องเที่ยวน่ะ สรุปได้ที่ไหน?"

"โหพี่ไทม์! ไหนว่าก่อนสิ้นเดือนหน้า แล้วพี่เพิ่งให้คำถามผมเมื่อเช้าเองนะ กะไม่ให้ผมกลับไปนอนคิดบ้างเลยเหรอครับ" เต้แกล้งบ่นใส่พี่ไทม์เบาๆ ซึ่งมันก็ทำให้พี่ไทม์ยิ้มเล็กๆ

"พี่ก็นึกว่าเราจะคิดได้แล้ว ว่าอยากไปไหน"

"แล้วพี่ไทม์ล่ะครับอยากไปไหน ผมจะได้เลือกที่ที่พี่อยากไป" เต้แอบถามกลับด้วยน้ำเสียงกวนๆ ซึ่งมันก็ทำให้พี่ไทม์หัวเราะ แล้วเต้เองก็หัวเราะตาม

"แน่ะ! โยน!" พี่ไทม์ว่าเต้เบาๆ เหมือนกัน ที่เขานั้นกลายเป็นคนโดนถามกลับซะเอง ก่อนที่เต้จะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อเช้านั้นพี่ไทม์มาทำงานสาย ซึ่งก่อนหน้านี้ที่เต้นั้นทะเลาะกับพี่ไทม์ พี่ไทม์ยังมาเช้ากว่านี้เลย

"เอ๋! ทำไมเมื่อเช้าพี่มาทำงานสายครับพี่ไทม์ ทำงานดึกเหรอครับ" เต้เอ่ยถามด้วยความอยากรู้

พี่ไทม์ยิ้มพลางเอนหลังพิงเก้าอี้ของเขาอย่างช้าๆ พร้อมกับเอามือขึ้นมาเกาที่ข้างหัวเบาๆ

"พี่เผลอปิดนาฬิกาปลุกน่ะ"

"ฮะ!" เต้มองหน้าพี่ไทม์ด้วยความตกใจเล็กๆ เขาไม่คิดว่าพี่ไทม์จะตอบคำตอบออกมาแบบนั้นจริงๆ

"นี่พูดเล่นหรือพูดจริงอะพี่ไทม์"

"พูดจริงสิ พี่จะโกหกทำไมล่ะ"

พี่ไทม์ดูจริงจังในการตอบผสมกับความเขินอายเล็กๆ ซึ่งถ้าหากเป็นแต่ก่อน เต้คงเอ่ยปากว่าพี่ไทม์ไปแล้ว ถึงการมาทำงานสายของเขาแบบนี้ แต่ตอนนี้ความรู้สึกของเต้มันเปลี่ยนไป เขาค่อยๆ ล้วงสมาร์ตโฟนของตัวเองออกมาจากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะปลดล็อกหน้าจอสมาร์ตโฟนและก็ยื่นมันไปให้พี่ไทม์ที่กำลังนั่งมองเขาอยู่

"ผมขอเบอร์พี่หน่อยครับพี่ไทม์"

พี่ไทม์มองหน้าของเต้พร้อมกับสลับมองที่สมาร์ตโฟนไปมาด้วยสีหน้างงๆ

"ขอไปทำอะไร?"

"เดี๋ยวต่อไปนี้ ผมจะเป็นคนโทรไปปลุกพี่ไทม์ทุกเช้าเองครับ พี่จะได้ไม่ต้องมาทำงานสายและก็โดนผมว่าอีก" เต้เอ่ยมันออกมาด้วยท่าทีที่จริงจัง ทำเอาพี่ไทม์ชะงักในทันที

"เฮ้ย! ไม่เอา พี่..." ไม่ทันที่พี่ไทม์ได้เอ่ยออกมา เต้ก็เอ่ยสวนในทันที

"กดเบอร์เถอะครับพี่ไทม์ ให้ผมเป็นคนโทรไปปลุกพี่เถอะ" เต้พูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน จนทำให้พี่ไทม์จ้องมองหน้าเต้ไปพักใหญ่ ก่อนที่เขาจะยิ้มเล็กๆ พร้อมกับพยักหน้าเบาๆ และก็หยิบสมาร์ตโฟนของเต้ออกไปจากมือ

"ตามใจ"

เต้นั่งมองพี่ไทม์ที่กำลังนั่งกดเบอร์ให้เขาด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เขาแอบยิ้มในใจที่เขานั้นกำลังจะกลายเป็นคนที่โทรปลุกพี่ไทม์ทุกเช้าแล้ว ไม่นานนักพี่ไทม์ก็ส่งสมาร์ตโฟนกลับคืนมา

"ซักหกโมง โทรปลุกไหวไหมล่ะ!"

พี่ไทม์จ้องมองหน้าเต้เหมือนท้าทายเล็กๆ เป็นการท้าทายที่เต้นั้นอยากจะเอาชนะเหลือเกิน

"พี่ไทม์ตื่นมารับสายของผมให้ได้ก็แล้วกัน!"

เต้โต้ตอบ ซึ่งในจังหวะนั้นเองเสียงกระดิ่งของการเลิกงานก็ดังขึ้น พร้อมกับมีเสียงขยับตัว เสียงขยับเก้าอี้ เริ่มดังระงมไปทั่วออฟฟิศ

เต้ยังคงยืนมองพี่ไทม์พลางยิ้มอยู่อย่างนั้น

"ผมต้องไปแล้วนะครับพี่ไทม์ สวัสดีครับ"

เต้ยกมือไหว้พี่ไทม์แบบสวยๆ พลางหมุนตัวและเดินออกจากโต๊ะทำงานของพี่ไทม์ไปด้วยความรู้สึกที่มีความสุข สายตาของเขาจ้องมองไปยังตัวเลขสิบตัวที่แสดงอยู่ที่หน้าจอสมาร์ตโฟน มันยิ่งทำให้เต้มีความสุขมากขึ้น พลางใช้นิ้วกดบันทึกเบอร์ของพี่ไทม์ลงไปในสมาร์ตโฟนของตัวเอง

 

~ โปรดติดตามตอนต่อไป ~

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว