ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 9 : การพบเจอ... ที่ไม่อยากเจอ

ชื่อตอน : Chapter 9 : การพบเจอ... ที่ไม่อยากเจอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 647

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.พ. 2564 22:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 9 : การพบเจอ... ที่ไม่อยากเจอ
แบบอักษร

ในช่วงบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ เต้ได้นัดตินออกมาเดินเที่ยวห้างชื่อดังในกรุงเทพฯ ที่ ณ เวลาอัดแน่นไปด้วยพวกวัยรุ่นหนุ่มสาวที่ก็มาเที่ยวที่ห้างนี้เหมือนกัน เต้และตินได้แวะดูหนังก่อนที่พวกเขาจะออกมาจากโรงภาพยนตร์และได้มาแวะที่ร้านขายน้ำร้านหนึ่งที่อยู่ชั้นรองของโรงภาพยนตร์ ซึ่งเป็นร้านขายน้ำที่ถูกตกแต่งด้วยโทนแนวน่ารักสีพาสเทล ทำให้ในร้านเต็มไปด้วยพวกหนุ่มสาวที่เข้ามานั่งเล่นและก็ถ่ายรูปกัน

เต้ได้เดินเข้ามานั่งในร้านหลังจากสั่งเครื่องดื่มเสร็จ ในจังหวะนั้นเขาได้มองเห็นร้านอาหารญี่ปุ่นที่อยู่ไม่ไกลจากร้านที่เขาและตินนั่ง การตกแต่งของร้านอาหารญี่ปุ่นนั้น ทำให้เต้อดนึกถึงร้านอาหารญี่ปุ่นที่เขาได้ไปกินมากับพี่ๆ ในแผนกเมื่อวันศุกร์ไม่ได้ เพราะมันมีความทรงจำดีๆ เกิดขึ้นทั้งในร้าน และก็บนรถที่เขาได้อยู่กับพี่ไทม์ในคืนวันนั้น

 

'แต่ยังไงพี่ก็อยากมีใครสักคนนะ คนที่จะคอยโทรมาปลุกพี่ทุกเช้า พี่จะได้ไม่ต้องมาทำงานสาย และก็ให้กำลังใจกัน ในเวลาที่พี่ท้อใจ'

 

คำพูดของพี่ไทม์นั้นทำให้เต้นั่งยิ้มเล็กๆ อยู่เพียงคนเดียว เขารู้สึกอยากจะเป็นคนนั้น คนที่จะโทรไปปลุกพี่ไทม์ในทุกๆ เช้าเลย ซึ่งการที่เต้นั่งยิ้มคนเดียวนั้น ทำให้เขาไม่ทันได้สังเกตว่าตินกำลังละสายตาจากสมาร์ตโฟนและเงยหน้ามามองเขาอยู่

"มึงยิ้มทำไมวะไอ้เต้ มีอะไรวะ"

ตินจ้องมองเต้ด้วยความสงสัย พลางหันหน้าไปมองร้านอาหารญี่ปุ่นนั้นตามที่เต้มอง แต่ก็ไม่เห็นอะไร

"มึงดูอะไรอยู่วะ?"

"ไม่มีอะไร" เต้รีบปฏิเสธในทันทีเมื่อเขานั้นดึงสติกลับมาได้ พร้อมกับเลิกมองร้านอาหารญี่ปุ่นนั้น

"มันจะไม่มีได้ไง ก็กูเห็นมึงยิ้มอยู่" ตินยังคงไม่เลิกสงสัย

"ไม่มีอะไรหรอก กูคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยน่ะ" เต้พยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกของตัวเอง

"แปลว่าเรื่องที่มึงคิดอยู่นี่ต้องเป็นเรื่องที่ดีแน่ ไม่งั้นมึงไม่นั่งยิ้มเหมือนคนบ้าแบบนี้หรอก" ตินแซวกับสิ่งที่เขาเห็น จนเต้ต้องขมวดคิ้วและแกล้งทำสีหน้าไม่พอใจใส่ที่โดนแซวแบบนั้น

"ชาเขียวหวานน้อยใส่ไข่มุก กับชานมไข่มุกหวานน้อยได้แล้วค่ะ"

เสียงของพนักงานสาวสวยในร้านเอ่ยขานขึ้น ซึ่งมันคือเมนูที่เต้และตินนั้นสั่งไป ก่อนที่พนักงานสาวสวยจะค่อยๆ เดินถือแก้วน้ำทั้งสองแก้วมาวางไว้บนโต๊ะที่เต้และตินกำลังนั่งอยู่ พร้อมกับส่งยิ้มให้เต้เล็กๆ และเดินกลับไป เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ตินนั้นมองหน้าเต้ในทันที

"ฮันแน่! เสน่ห์แรงนะ เปลี่ยนใจมาจีบผู้หญิงดูสักหน่อยไหมล่ะ"

คำพูดของตินทำให้เต้ส่ายหัว เพราะถึงแม้ว่าภายนอกเขานั้นจะดูเป็นผู้ชายที่ผู้หญิงเห็นก็อาจจะชอบ แต่ความเป็นจริงแล้ว เขาไม่ได้ชอบผู้หญิงเลยสักนิด

"ไม่!" เต้ตอบออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนจะเอื้อมมือหยิบแก้วชานมไข่มุกขึ้นมาดูด มันเป็นเครื่องดื่มที่เขารู้สึกรักมันมาก กินอย่างไรก็ไม่มีเบื่อ

"เออนี่ไอ้เต้! ช่วงนี้หัวหน้ามึงเป็นยังไงบ้างวะ ตั้งแต่ที่มึงเล่าให้กูฟังคราวนั้นว่ามึงเอ่ยปากขอโทษหัวหน้ามึงไปแล้วอะ มึงก็ไม่เห็นเล่าอะไรให้กูฟังอีกเลย

"ก็...ดีขึ้น" เต้เอ่ยตอบออกไปเพียงคำสั้นๆ เท่านั้น

"ดีขึ้นแบบไหนวะ" ตินยังคงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

"มึงจะอยากรู้ไปทำไมวะ ไม่ใช่หัวหน้ามึงสักหน่อย" เต้บ่ายเบี่ยงที่จะพูดถึงหัวหน้าของเขาให้ตินได้ฟัง พลางดูดชานมไข่มุกโดยไม่ได้สนใจว่าตินจะชะงักกับสิ่งที่เขาเอ่ยออกไปหรือไม่

"อะไรของมึงเนี่ยไอ้เต้! วันนี้มึงแปลกๆ นะ ทุกทีมึงจะเล่าเรื่องหัวหน้าของมึงให้กูฟังเองไม่ใช่เหรอ แล้วทีอย่างนี้มึงมาบอกว่าไม่ใช่หัวหน้าของกู คืออะไร? เกิดอะไรขึ้นกับมึงเนี่ย!" ตินพูดเหมือนกำลังสอบสวนเต้อย่างไรอย่างนั้น แต่เต้กลับไม่ได้สนใจพลางเคี้ยวไข่มุกที่ในอยู่ปากอย่างนั้น

ในจังหวะนั้นเอง เสียงเรียกเข้าสมาร์ตโฟนของตินที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น ชื่อของ เตย น้องสาวของตินแสดงอยู่บนหน้าจอของสมาร์ตโฟน ทำให้ตินต้องรีบละสายตาจากเต้และหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมารับสายในทันที

"เออ ว่าไงเตย... พี่อยู่ห้างกับเพื่อน มีอะไรหรือเปล่า"

สีหน้าของตินดูซีเรียสเล็กๆ

"เย็นนี้เหรอ... พี่ว่างอยู่ เดี๋ยวพี่ไปส่งให้ก็ได้ อ่า... โอเคๆ" ตินพูดส่งท้ายก่อนจะกดวางสายและเงยหน้าขึ้นมามองที่เต้ต่อ

"เออไอ้เต้ เดี๋ยวมึงรอนี่แป๊บหนึ่งนะ กูขอไปกดตังค์แป๊บ เย็นนี้ไอ้เตยมันจะไปลงคอร์สเรียนภาษาอังกฤษ กูต้องไปส่งและก็ต้องไปดูเรื่องค่าใช้จ่ายให้มันน่ะ"

"เออๆ เดี๋ยวกูนั่งรอ มึงไปกดตังค์เหอะ" เต้พยักหน้ารับทราบ

"แต่เรื่องเมื่อกี้มึงกับกูยังไม่จบนะ กูจะกลับมาถามต่อ เตรียมคำตอบไว้ได้เลย"

ตินยังคงไม่ลืมเรื่องที่เพิ่งคุยกันไป จนเต้นั้นหัวเราะพร้อมกับเอ่ยปากด่าด้วยรูปปากที่ไม่มีเสียง ก่อนที่ตินจะลุกออกไปจากโต๊ะโดยทิ้งแก้วน้ำชาเขียวไว้ เต้แอบหัวเราะเบาๆ ที่ได้ยินตินพูดแบบนั้น

เกือบนาทีกว่าๆ ที่เต้นั่งรอตินอยู่ในร้านขายน้ำ ก็มีเสียงเข้มๆ ของผู้ชายคนหนึ่งเอ่ยเรียกเต้บริเวณทางเข้าของร้าน เสียงเรียกนั้นทำให้หัวใจของเต้เต้นแรงด้วยความคุ้นเคย มันเป็นเสียงที่เขาไม่ได้ยินมานานแล้ว ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมามองด้วยหัวใจที่เต้นระรัว

"พี่แชมป์"

เต้เอ่ยเรียกชื่อเบาๆ เมื่อเขามองเห็นพี่แชมป์ แฟนเก่าที่กำลังยืนมองเขาอยู่ที่หน้าร้านพร้อมกับก้าวเท้าเดินเข้ามาหาเต้

"บังเอิญจัง มาซื้อชานมไข่มุกเหรอ" พี่แชมป์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น เพราะพี่แชมป์นั้นรู้ดีว่าเต้ชอบกินชานมไข่มุกมากแค่ไหน

เต้มองหน้าพี่แชมป์ด้วยใบหน้าที่นิ่งไปพักหนึ่งก่อนที่เขาจะคว้าแก้วน้ำชานมไข่มุกและแก้วน้ำชาเขียวและลุกขึ้นยืนในทันที เพื่อที่จะออกไปจากร้านขายน้ำ โดยที่เขาไม่เอ่ยปากตอบคำถามของพี่แชมป์เลยสักคำ

"เดี๋ยวสิ จะรีบไปไหนล่ะ ยังไม่ตอบคำถามพี่เลย"

พี่แชมป์รีบเดินมาขวางทางเข้าออกของร้านเพื่อไม่ให้เต้นั้นเดินออกจากร้านไป ซึ่งในจังหวะนั้นผู้คนที่นั่งอยู่ในร้านขายน้ำและที่กำลังยืนซื้อน้ำกันอยู่ ก็หันมามองที่เต้และพี่แชมป์เป็นสายตาเดียวกัน

"แล้วนี่มากับเพื่อนเหรอ" พี่แชมป์ยังคงเอ่ยถามต่อเมื่อเขานั้นเห็นแก้วน้ำสองใบที่อยู่ในมือของเต้ ถึงแม้ว่าคำถามแรกของเขานั้นจะยังไม่ได้รับคำตอบก็ตาม

เต้มองหน้าพี่แชมป์ด้วยความรู้สึกไม่พอใจที่เขาพยายามจะคุยด้วย แต่เต้นั้นกลับรู้สึกไม่ได้อยากคุยด้วยเลย

"ผมไม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับพี่อะ ผมหมดเรื่องคุยตั้งแต่ที่พี่คิดจะไม่ฟังความจริงจากผมละ"

เต้พูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ เมื่อเขานั้นได้นึกถึงเหตุการณ์วันเก่า วันที่เขารู้สึกเจ็บปวดที่สุดจนต้องลาออกจากที่ทำงานเก่า ก่อนที่เต้จะพยายามเบี่ยงตัวจากพี่แชมป์เพื่อจะเดินออกจากร้าน แต่พี่แชมป์ก็ยังเดินมาขวาง ซึ่งคราวนี้ไม่ใช่แค่ขวาง แต่แขนของพี่แชมป์นั้นชนกับแก้วชานมไข่มุกที่เต้กำลังถืออยู่ จนทำให้แก้วชานมไข่มุกนั้นร่วงลงสู่พื้น จนน้ำและไข่มุกกระจายไปทั่วพื้นของร้าน เสียงนั้นมันทำให้ทุกคนในร้านหันมามองกันแบบไม่มีใครสนใจอะไรอย่างอื่นเลย นอกจากเขาและพี่แชมป์

"เฮ้ย! พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจ" พี่แชมป์รีบเอ่ยปากขอโทษในทันที เมื่อสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นสิ่งที่เขาไม่ได้ตั้งใจ ซึ่งก็ทำให้เต้รู้สึกอายอย่างบอกไม่ถูก เขานั้นไม่ชอบเลยที่ใครๆ หลายๆ คนมาจ้องมองเขาแบบนี้เหมือนอย่างกับคนผิด ทั้งๆ ที่เขาไม่ได้ผิด

"พี่จะเอาอะไรจากผมวะ!" เต้เริ่มเอ่ยเสียงดังด้วยความไม่พอใจ ตอนนี้อารมณ์ร้อนที่เขานั้นไม่ได้มีมานานเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง เขาจ้องมองพี่แชมป์ด้วยความโกรธ ที่เขานั้นพยายามจะเดินหนีแต่พี่แชมป์นั้นก็ไม่ให้เขาไป

"จะกลับมาให้ผมเห็นหน้าทำไมอะ หายไปแล้วก็หายไปดิ จะกลับมาทำไม!" เต้พูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ตาของเต้เริ่มแดงเหมือนคนกำลังอยากจะร้องไห้

"พี่ขอโทษ พี่แค่เห็นเราน่ะ ก็เลยอยากทักทาย อยากรู้ว่าสบายดีไหม" พี่แชมป์พูดด้วยน้ำเสียงเบาๆ

"ผมสบายดีครับพี่ สบายดีมาก มีความสุขดี และก็แข็งแกร่งมากพอที่จะไม่นึกถึงเรื่องเก่าๆ ด้วย" เต้พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางจ้องมองหน้าพี่แชมป์ที่กำลังมองเขาอยู่

ในจังหวะนั้นตินที่ไปกดเงินเสร็จเรียบร้อยก็เดินกลับมาที่ร้านขายน้ำด้วยความตกใจ เมื่อเขานั้นเห็นพี่แชมป์กับเต้กำลังยืนพูดคุยกันในร้าน เป็นภาพที่ตินนั้นไม่คิดว่าจะได้เห็น และก็รู้สึกเป็นห่วงเต้ที่กำลังยืนจ้องมองหน้ามพี่แชมป์ด้วยสายตาที่แดงก่ำ ชานมไข่มุกที่เปรอะเปื้อนอยู่บนพื้น มันทำให้ตินได้รู้ว่าต้องไม่ใช่เหตุการณ์ดีๆ แน่

"ขอตัวนะครับ ผมมีธุระ"

เต้พูดส่งท้ายพร้อมกับเดินเบี่ยงพี่แชมป์ออกไปจากร้านในทันที โดยคราวนี้พี่แชมป์นั้นหลบให้เต้ได้เดินผ่านไปอย่างง่ายดาย เขานั้นยืนมองเต้ที่กำลังเดินไปกับตินอย่างไม่ละสายตา

 

꧁⊱ ⊰꧂

 

ตินเดินพาเต้มายังรถของเขาในทันทีหลังจากที่เต้เพิ่งได้เจอหน้าพี่แชมป์มา เต้นั่งนิ่งไม่ยอมพูดอะไรเลยสักคำ เป็นมาตั้งแต่ที่เดินมาด้วยกันแล้ว ซึ่งตินก็รู้ดีว่าเต้กำลังรู้สึกอะไร เพราะหากถ้าเป็นเขาเองได้เจอเหตุการณ์แบบนี้ เขาเองก็คงไม่รู้จะทำสีหน้ายังไงเหมือนกัน

"มึงโอเคไหมไอ้เต้" ตินเริ่มเอ่ยถามด้วยความรู้สึกที่เป็นห่วงพลางมองเต้ที่ยังคงนั่งเงียบอยู่เหมือนเดิม

"มึงไม่โอเคอะไรหรือไม่สบายใจอะไร ก็ระบายได้นะเว้ย กูไม่บอกใครหรอก"

ตินพยายามทำให้เต้รู้สึกผ่อนคลาย ซึ่งในจังหวะนั้นเองเต้ก็ใช้มือตีไปที่โซนด้านหน้าที่นั่งของตัวเองอย่างแรงจนทำให้ตินแอบสะดุ้งกับสิ่งที่เต้แสดงออกมา

"แม่งจะกลับมาให้กูรู้สึกเจ็บอีกทำไมวะ" เต้ค่อยๆ เอ่ยมันออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆ ไหล

ตินมองเต้ด้วยความเป็นห่วง เขารู้ดีว่าเต้ไม่อยากเจอหน้าพี่แชมป์ เพราะขนาดตอนนั้นที่เขาเองแค่เอ่ยชื่อของพี่แชมป์ เต้ยังคงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แล้ววันนี้ได้เจอหน้ากันอีกครั้ง มันก็คงจะมากกว่านั้นเป็นสิบเท่าร้อยเท่า

"กูกำลังจะลืมได้อยู่แล้วอะ จะกลับมาให้กูรู้สึกเจ็บอีกทำไมวะ"

เต้เริ่มร้องไห้มากขึ้น ทำให้ตินต้องค่อยๆ โผเข้ากอดเต้เพื่อให้เต้ได้ระบายทุกอย่างผ่านการกอดของเขาเอง

"กลับมาทำไมวะ แม่งจะกลับมาทำไม!"

เต้ยังคงโวยวายกับการกอดติน เมื่อความรู้สึกเก่าๆ เหตุการณ์เก่าๆ ที่เขาพยายามจะลบเลือนมันออกไปจากความทรงจำ มันกลับเข้ามาหมด เหมือนทุกสิ่งทุกอย่างที่เต้เคยรู้สึกนั้น มันเพิ่งเกิดไปเมื่อวานนี้เอง

เหตุการณ์ที่เขาตัดสินใจลาออกจากที่ทำงานเก่าเพราะพี่แชมป์...

.

.

.

เต้ชะเง้อคอมองพี่แชมป์ผ่านโต๊ะทำงานของตัวเองด้วยความรู้สึกผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวาน วันเกิดของเขาเองที่ล่มลงไปเพราะไอ้นิสัยอารมณ์ร้อนที่เขานั้นควบคุมไม่ได้ ทำให้ตลอดช่วงเช้าของการทำงาน พี่แชมป์ไม่ยอมพูดคุยด้วยเลย

 

ทำยังไงดี เราจะง้อพี่แชมป์ด้วยวิธีอะไรดี

 

เต้พึมพำกับตัวเองพลางคิดหาวิธีว่าจะทำอย่างไรเพื่อให้พี่แชมป์นั้นหายโกรธ เขารู้สึกผิดและอยากเอ่ยปากขอโทษพี่แชมป์แล้ว ซึ่งในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของโต๊ะไอทีก็ดังขึ้น ก่อนที่เพื่อนในทีมจะหยิบรับสาย

"ฮัลโหลครับ... ครับ... สักครู่นะครับ"

เพื่อนพนักงานที่รับสายโทรศัพท์นั้นค่อยๆ หันหน้าไปหาพี่แชมป์

"แชมป์ๆ รับโทรศัพท์หน่อย"

คำเอ่ยเรียกชื่อพี่แชมป์นั้นทำให้เต้ต้องหันไปมองพี่แชมป์ที่กำลังหยิบหูโทรศัพท์เพื่อรับสายต่อ เต้แอบกังวลว่าสายที่โทรเข้ามานั้นอาจจะเป็นน้องวิว เด็กบัญชีที่ชอบโทรมาก็ได้

"ฮัลโหลครับ... ครับ... ไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ตอีกแล้วเหรอครับ"

เต้จ้องมองพี่แชมป์ที่กำลังคุยโทรศัพท์พร้อมกับเดาว่าใครนั้นโทรมา

"โอเคเดี๋ยวผมไปดูที่โต๊ะให้ครับ"

พี่แชมป์เอ่ยส่งท้ายก่อนจะวางสายไป และเขาก็ลุกออกจากโต๊ะและเดินไปในทันที เต้นั่งมองพี่แชมป์ที่กำลังเดินไปหาพนักงานคนที่โทรมาเรียก ก่อนที่เต้จะต้องกำมือแน่น เมื่อคนที่โทรมาเรียกนั้นก็คือน้องวิวจริงๆ

สีหน้าของน้องวิวดูดีใจมากๆ ที่พี่แชมป์เดินมาหา พลางชี้นิ้วชี้ไม้ไปยังบริเวณใต้โต๊ะเพื่อให้พี่แชมป์ได้ก้มลงไปจัดการสายอินเทอร์เน็ต เป็นภาพที่เต้รู้สึกโกรธ ที่น้องวิวก็ยังจะโทรมายุ่งกับพี่แชมป์ ทั้งๆ ที่น้องวิวก็รู้ว่าพี่แชมป์เป็นแฟนกับเต้

เต้กำมือแน่นพลางจ้องมองด้วยความไม่พอใจกับสิ่งที่เห็น

 

'พี่ก็รู้ว่าผมไม่ชอบอีเด็กนั่นน่ะ มันพยายามมาเกาะแกะพี่ตลอดพี่ก็เห็น แค่ที่ทำงานมันก็มากพอแล้วอะ นี่ลามมาถึงข้างนอกอีกเหรอ อีกไม่นานมันคงลามไปถึงห้องพี่อะ'

 

คำพูดของเต้ที่คุยกับพี่แชมป์ในคืนวันเกิดนั้นเริ่มผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง เมื่อเต้กำลังจ้องมองสิ่งที่เกิดขึ้น

 

'เต้! หยุดพูดอะไรแบบนี้ได้ไหม พี่บอกไม่มีอะไรก็คือไม่มีอะไร อย่าทำให้พี่ที่กำลังอารมณ์ดีๆ กลายเป็นอารมณ์เสียได้ไหม'

'ก็เพราะว่าวันเกิดไง ถึงได้แอบไปซื้อเค้กมาเซอร์ไพรส์วันเกิด กะว่าจะอยู่กินด้วย แต่ตอนนี้ไม่อยากอยู่ละ หมดอารมณ์!'

 

คำพูดของพี่แชมป์ที่ดังอยู่ในหัว ทำให้เต้ชะงักและค่อยๆ ปล่อยมือที่กำให้คลายออก เขาไม่อยากจะให้พี่แชมป์รู้สึกเกลียดเขาไปมากกว่านี้

"เราต้องเชื่อใจพี่แชมป์สิ"

เต้พยายามจะไม่คิดมากและเชื่อใจพี่แชมป์ให้มากกว่านี้ เพราะเขานั้นรู้ว่าพี่แชมป์รักเขามากแค่ไหน ก่อนที่เต้จะละสายตาจากการมองพี่แชมป์ที่กำลังไปดูสายอินเทอร์เน็ตที่โต๊ะของน้องวิวและหันกลับมาทำงานด้วยความพยายามไม่คิดอะไร ถึงแม้ว่าในใจจะยังแอบรู้สึกโกรธน้องวิวอยู่ก็ตาม

 

꧁⊱ ⊰꧂

 

ในช่วงพักเบรกบ่ายสาม เต้เดินเข้ามาในห้องบริการของบริษัท ซึ่งเป็นห้องที่เต็มไปด้วยของอำนวยความสะดวกของพนักงาน มีทั้งกาแฟที่สามารถชงได้ฟรี รวมถึงโต๊ะพักผ่อนที่ก็มีให้พนักงานได้มานั่งเล่น

เต้เดินมาตรงจุดชงกาแฟ พร้อมกับตัดสินใจจะชงกาแฟเพื่อง้อพี่แชมป์ เป็นสูตรที่เขามักจะชงให้พี่แชมป์บ่อยๆ พร้อมกับความแอบหวังว่าพี่แชมป์จะยอมคืนดีและยกโทษในสิ่งที่เขานั้นทำลงไป

เต้ยืนยิ้มพลางฉีกซองกาแฟเทลงถ้วย โดยในจังหวะนั้นเองก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องบริการและก็เดินมาหยุดที่จุดชงกาแฟเหมือนกัน ทำให้เต้ค่อยๆ ละสายตาจากถ้วยกาแฟและหันไปมอง ก่อนที่เต้จะชะงักเล็กๆ เมื่อคนที่กำลังยืนอยู่ข้างเขานั้น คือน้องวิว เด็กบัญชีที่ชอบโทรเรียกพี่แชมป์ไปหาที่โต๊ะบ่อยๆ

จากที่เต้นั้นกำลังอารมณ์ดีๆ ก็เริ่มอารมณ์เสียขึ้นมาเมื่อได้เจอน้องวิวที่นี่ แต่เขาเองกลับพยายามไม่แสดงอาการนั้นให้น้องวิวได้รู้

"พี่ใช่แฟนพี่แชมป์หรือเปล่าคะ?"

น้องวิวค่อยๆ หันหน้ามามองที่เต้พร้อมกับยิ้มเล็กๆ

 

~ โปรดติดตามตอนต่อไป ~

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว