email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 469

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ย. 2563 00:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3
แบบอักษร

เมื่อรับยาเสร็จเรียบร้อย หญิงสาวจึงเดินออกมาโบกมอเตอร์ไซค์รับจ้างหน้าโรงพยาบาลด้วยความรวดเร็ว แม้จะรู้สึกเจ็บไม่มาก แต่การฉีดยากันบาดทะยักก็เล่นเอาเธอปวดแขนเช่นกัน

อดทนอีกนิดนะเดี๋ยวก็ถึงบ้านแล้ว 

ที่หน้าบ้านไม้เก่าที่ดูทรุดโทรมตามกาลเวลา แต่กลับสะอาดสะอ้านบ่งบอกว่า คนอาศัยดูแลบ้าน และรอบบ้านเป็นอย่างดี หากมองเข้าไปจะเห็นรถกระบะที่อายุเกิน 15 ปี จอดอยู่

"หยี" หญิงชราวัย 70 ปีค่อยๆ เดินมาหาหลานสาวด้วยความเป็นห่วง

“ยายจ๋า เห็นไหม หยีบอกแล้วไม่ได้เป็นอะไรมาก เข้าบ้านเถอะจ้ะ” หญิงสาวยิ้มละไมให้ยายขัดกับความเจ็บปวดที่เจ้าตัวกำลังเผชิญอยู่ 

ยายมะลิลูบหัวหลานสาวด้วยความเป็นห่วง "พรุ่งนี้ก็หยุดสักวันสิลูก ไม่ต้องไปขายของหรอก"

ยาหยีส่ายหัว "ไม่ได้นะยาย ลูกค้ารอของเราเพียบเลย"

"แล้วจะไหวไหมล่ะเนี่ย"

"สบายมากจ้า พรุ่งนี้ยายนั่งเก็บเงินให้หยีก็พอ เรื่องอื่นหยีจัดการได้ แต่ตอนนี้หยีหิวข้าวมากเลย ยายมีอะไรให้กินบ้างไหมจ๊ะ"

"ยายทอดไข่เจียว กับผัดผักไว้ มียามากินไหมลูก"

"มีจ้าหมอให้มาถุงเบ้อเริ่มเลย" หญิงสาวชูถุงยาให้ยายดู

"ไหนบอกว่าไม่เจ็บมาก ว่าแต่โดนหูไหมเนี่ย"

"ไม่โดนจ้ายาย เขาคงให้หยีหูหนวกข้างซ้ายพอ เหลือหูขวาไว้ฟังยายบ่นไงจ๊ะ" หญิงสาวหัวเราะร่วน

"เดี๋ยวเถอะพูดเป็นเล่นไป แต่ไม่โดนจริงๆ ใช่ไหม ยายกลัวหยีจะปวดหูนะลูก"

"ไม่จ้ายาย แต่ตอนนี้หยีปวดแขนมากเลย เข็มฉีดอันใหญ่มากเลยจ้ายาย" หญิงสาวส่งเสียงออดอ้อน และสอดแขนเข้าไปกอดเอวยายด้วยความเคยชิน

"ที่หลังก็ระวังหน่อยนะลูก อันตรายรอบด้าน ยายเคยบอกแล้วไง ยายต้องตายก่อนหยี" 

ทันทีที่ได้ยินคำว่าตาย หญิงสาวก็รีบพูดแซงขึ้นมาทันที "ยาย ไม่เอาไม่พูดเรื่องตาย ถ้ายายตาย หยีก็จะตายตามไปด้วย"

"อ้าว มันห้ามกันได้ที่ไหนละลูก"

"ไม่เอาจ้ะ ไม่พูดนะยาย"

"ไม่พูดแล้วลูก ไปๆ กินข้าวกัน หิวไม่ใช่รึเรา" 

ยายมะลิลูบผมหลานสาวเป็นเชิงปลอบใจ ก้มมองหน้ายาหยีด้วยความเป็นห่วง แม้ทั้งคู่จะไม่ผูกพันกันทางสายเลือด แต่เพราะการป่วยเป็นอัมพฤกษ์เมื่อ 6 ปีก่อน ทำให้ยายมะลิได้หลานสาวที่น่ารัก กตัญญูรู้คุณ ดูแลกันมาจนทำให้หญิงชราที่ป่วยติดเตียงกลับมาเดินได้อีกครั้ง แม้ต้องมีไม้เท้า 3 ขาช่วยพาเดินก็ตาม

ที่สำคัญยาหยี ถือเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงช่วยยายมะลิทำมาหากินจนลืมตาอ้าปากได้อีกครั้ง หลังต้องหมดตัวไปกับค่ารักษาพยาบาล และฟื้นฟูร่างกายให้กลับมาแข็งแรง ขณะที่ยาหยีเองก็ต้องรักษาตัวเองเช่นกัน เพราะเมื่อ 6 ปีก่อน เธอเป็นหลายโรค และมีอาการหูหนวกร่วมด้วย

////

ภวิศนั่งมองคลื่นทะเลผ่านห้องทำงานที่ตั้งอยู่บนเนินเขา ชายหนุ่มคิดไม่ผิดที่ย้ายมาทำงานที่เกาะช้าง เพราะที่ดินของลาวัลย์ และ ณรงค์เดช หรือ ตากับยายนั้นสวยทุกผืน ถ้าเบื่อๆ ก็ลงไปวิ่งที่หาด แต่ถ้าเหนื่อยมากๆ ก็นอนดูทะเลโง่ๆ แบบที่ใครหลายคนอยากทำก็ได้ 

"เป็นไงบ้างใหญ่ ชอบห้องใหม่ที่ยายทำไหมลูก" ลาวัลย์ถือของทานเล่น และกาแฟมาเสริฟหลานชาย

"ชอบครับยาย สวยดี ตอนแรกที่เห็นแปลนบ้านก็ยังงงๆ อยู่ แต่พอทำเสร็จโอเคเลยครับ" 

"ถ้าชอบก็มาอยู่บ่อยๆ นะ ที่นี่เป็นของใหญ่คนเดียว" 

"ครับยาย แล้วตาไปไหนแล้ว" ชายหนุ่มเลิกคิ้วถาม

"ไปอยู่ไร่โน่นเลยลูก ว่าแต่อยากไปเที่ยวไร่บ้างไหม วันไหนว่างๆ ก็ไปดู สวนนั้นตากับยายทำไว้ให้ ถึงเวลาใหญ่ก็ควรไปดูบ้าง ไปเก็บผลผลิตของเรา"

"คร้าบยาย" ชายหนุ่มตอบรับเสียงสูง "ยายอย่าลืมเอาบัญชีมาให้ใหญ่ดูนะครับ"

"จ้า เดี๋ยวให้ เจ้าโก้หยิบมาทีเดียว เออ ยายจะมาบอกอาทิตย์หน้า ยายจะจัดงานวันเกิดให้ตาเขา ว่าจะเชิญชาวบ้านแถวนี้มาร่วมงานเลี้ยง"

"ตาเดชนี่ คนใหญ่คนโตจริงๆ"

"ก็แน่ล่ะ อดีตกำนันเชียวนะ"

"แล้วจะให้ใหญ่ทำอะไรบ้าง" ภวิศจิบกาแฟแก้กระหาย

"ก็ไม่ต้องทำอะไร แค่ยืนยิ้มรับแขก ให้คนแถวนี้รู้ว่า ใหญ่เป็นหลานใคร"

"เนี่ย งานหนักของใหญ่เลย" 

"โชว์ตัวบ้างลูกเอ๋ย"

"ครับๆ ใครจะกล้าขัดคุณนายลาวัลย์"

"ฮ่าๆ ก็มีแต่ใหญ่นี่แหละ"

"นั่นไง โดนอีกจนได้ ว่าแต่จะให้ใหญ่ทำอะไรก็บอกได้นะครับ"

"แน่ใจนะ"

"ครับ" ชายหนุ่มพยักหน้าตอบ 

"ก็หาหลานสะใภ้ให้ยายกับตาสักคน อยากอุ้มเหลนแล้วลูก"

ภวิศส่ายหน้าปนหัวเราะ "อันนี้ก็ยากอีกตามเคย"

"โอเค ยายไม่กดดันแล้ว ว่าแต่เจอเมื่อไรบอกยายนะ ยายจะรีบไปขอให้เลย"

"ครับ" ภวิศนั่งขำยายอย่างมีความสุข ถ้าเป็นไปได้เจ้าตัวก็อยากย้ายมาอยู่ที่เกาะช้างถาวร เพราะอยู่ที่นี่มีความสุขมากกว่าอยู่ที่กรุงเทพฯ เป็นไหนๆ 

//////

1 อาทิตย์ถัดมา 

นพ เลขาฯ ส่วนตัวรีบเดินตรงมาหาภวิศ โดยในมือของเขาถือแมคบุ๊กโปรมาด้วย "คุณใหญ่ เรื่องที่ให้ไปตาม เรียบร้อยแล้วนะครับ" 

"อืม AirDrop ข้อมูลมาเดี๋ยวจะเปิดดูตอนนี้เลย" ภวิศพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น หลังจากเหตุการณ์ที่รถของเขาชนผู้หญิงคนนั้น ชายหนุ่มก็ให้เลขาฯ ไปสืบเรื่องราวมาทั้งหมด 

"เอ่อ แต่ผมบอกก่อนนะครับว่าได้มาแค่ตอนเธอมาอยู่เกาะช้างแล้ว แต่ดีเทลก่อนหน้านี้ ผมให้นักสืบไปสืบเพิ่มอยู่"

"เออ เอาที่ได้มาก่อน กูอยากรู้" ภวิศขมวดคิ้ว ถอนหายใจถี่ๆ  

1 อาทิตย์ยังรอมาได้ แต่ AirDrop ไฟล์แค่นี้ทำไมมันช้านักวะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว