email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 27 ผู้ช่วยลับ ๆ ของโยดา

ชื่อตอน : ตอนที่ 27 ผู้ช่วยลับ ๆ ของโยดา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.9k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2564 20:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 27 ผู้ช่วยลับ ๆ ของโยดา
แบบอักษร

 

 

@บ้านนครปฐม

 

“ภีม!!” ยลรตีดีใจเป็นที่สุดที่ได้เห็นหน้าลูกชาย

“ผมมีเรื่องอยากจะถามคุณแม่” เขาเรียกเธอว่าแม่เพราะตอนนี้อยู่กันเพียงแค่สองคน ยลรตีดีใจจนน้ำตารื้น

“ลูกอยากรู้เรื่องอะไร”

“เรื่องของวากับพอตเตอร์” ยลรตีผิดคาดไปเล็กน้อย คิดว่าลูกชายจะถามเรื่องของเธอเสียอีก

“ถ้าแม่รู้แม่จะบอก แต่แม่ขอถามภีมก่อนว่าภีมคิดยังไงกับวา”

“เรามีอะไรกันแล้ว”

ยลรตีอึ้งไปกับคำพูดขวานผ่าซากของลูกชาย จะตักเตือนก็คงทำมากไม่ได้เพราะเขาคงไม่เชื่อ เธอได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ

“ถ้าอย่างนั้นก็ถามมา”

“วามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง พอตเตอร์เป็นลูกของใคร ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้ว”

“ชื่นเป็นคนพามาฝากให้ทำงานกับแม่เมื่อเจ็ดปีก่อน พอตเตอร์ปีนี้อายุหกขวบกว่าแล้ว ส่วนจะเป็นลูกใครแม่เองก็ไม่รู้ วาท้องก่อนจะมาอยู่ที่นี่”

“แล้วน้ามุกดาละครับเสียไปตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ปีกว่าแล้ว ภีมรู้จักมุกด้วยเหรอ”

“ครับ น้ามุกเคยเป็นเมียคุณพ่อ” แต่เขาไม่ยอมบอกเรื่องของวารินทร์

“โธ่เอ้ยมุก”

ยลตรีได้แต่ทอดถอนใจในความโชคร้ายของมุกดา เธอไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงได้ถูกชะตากับสองแม่ลูกตั้งแต่แรกเห็น

“ถ้าอย่างนั้นภีมลูกก็ต้องรู้จักกับวามาก่อน?”

“หมดธุระแล้วผมขอตัวกลับก่อนนะครับ ต้องรีบกลับไปทำงาน” เขาไม่ยอมตอบคำถามของยลรตี

“เดี๋ยวสิภีม ลูกยังโกรธแม่อยู่ใช่มั้ย”

“ผมไม่กล้าโกรธคุณแม่หรอกครับผมแค่เสียใจมากกว่า แต่เห็นคุณแม่มีชีวิตที่ดีได้เจอคนดีผมก็ดีใจด้วย ตอนนี้คุณพ่อกลายเป็นคนพิการไปแล้วนะครับประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ถ้าคุณแม่ไปเยี่ยม คุณพ่อคงดีใจ” ประวัติสามีใหม่ของแม่เขาได้อ่านหมดแล้วจากอินเตอร์เน็ต

พัชระเดินกลับออกไปไม่ได้รอฟังคำตอบ เขาไม่ได้คาดหวังว่าพ่อกับแม่จะได้เจอกันอีกครั้ง ในวันที่แม่จากไป พ่อเขาโมโหหนักมากและคนที่ต้องคอยรองรับความโกรธนั้นก็คือแม่ผกาของเขาเอง

ทุกครั้งที่พ่อเข้าบ้านตกกลางคืนเมื่อเขาหลับแล้วแม่ผกามักจะถูกพ่อเรียกไปทำร้ายร่างกายเสมอ ถ้าวันไหนที่เสียงดังจนเขาตื่นแล้วออกไปห้าม เขาก็จะถูกพ่อตีไปด้วย จนแม่ผกาต้องยอมหาผู้หญิงคนใหม่เข้ามาแทนที่แม่แท้ ๆ ของเขาอยู่เรื่อย ๆ อารมณ์ร้อน ๆ ของพ่อจึงเบาลง

พ่อเขาเลิกทุบตีแม่ผกาก็ตอนที่ได้น้ามุกดาเข้ามาอยู่ในบ้าน แล้วคนที่ต้องทุกข์ทรมานก็คงไม่พ้นเป็นแม่ผกาของเขาอีก ไม่อย่างนั้นในวันที่พ่อต้องการวารินทร์แม่คงไม่ต้องกินยานอนหลับจนติดมาถึงทุกวันนี้

จะบอกว่าหายโกรธแม่เสียสนิทก็คงไม่ใช่ เขาต้องทนเห็นแม่ผกาถูกพ่อทำร้ายมาตั้งแต่สามขวบมันเกินรับไหว แม่มีชีวิตที่ดีขึ้นได้เจอคนดีเขาก็ดีใจด้วย แต่ความน้อยใจที่ถูกทอดทิ้งยังคงมีอยู่มันต้องใช้เวลาเยียวยา

มาถึงตอนนี้พัชระค่อนข้างเชื่อว่าพอตเตอร์อาจจะเป็นน้องชายของเขา ๆ คงต้องหาเวลากลับไปถามพ่อ หรือถ้าต้องถึงขั้นตรวจดีเอ็นเอเขาก็จะทำ

พัชระขับรถมาจนถึงออฟฟิศ วารินทร์ยังคงนั่งทำงานอยู่ แต่เขากลับไม่เห็นโยดา

“เลขาฉันไปไหน”

เขาถามวารินทร์แต่เธอยังไม่ทันตอบเหนือสมุทรก็เดินออกมาจากห้อง

“อ้าว พี่ภีมไหนว่าจะเข้ามาพรุ่งนี้ไงครับ”

“อืม พอดีฉันทำธุระเสร็จเร็วน่ะ แล้วนี่โยดาไปไหน”

“ผมไล่ออกไปแล้วครับ”

“ห๊ะ นายว่ายังไงนะ แล้วโยก็ยอม?”

“ไม่ยอมก็ต้องยอมเพราะพอพี่ภีมไม่อยู่ก็ไม่หยิบจับทำงานอะไรสักอย่าง เมื่อวานผมก็เลยบอกโยไปว่าไม่ต้องมาแล้ว นี่ผมยอมจ่ายฟรี ๆ ให้ตั้งสามเดือน”

“แล้วงานของฉันล่ะ ใครจะทำ”

“วาก็ทำให้พี่เป็นปกติอยู่แล้ว ยิ่งมีโยก็ยิ่งเพิ่มภาระให้วาเปล่า ๆ พี่ภีมก็กลับมาใช้งานวาเหมือนเดิมก่อนแล้วกันผมไม่อยากให้วาปวดหัว แล้วเดี๋ยวผมให้ฝ่ายบุคคลหาคนใหม่ให้”

“ไม่ต้องหรอกกลับไปทำแบบเดิมละกัน เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาวุ่นวายเปล่า ๆ” ห่วงกันเหลือเกินพัชระคิดในใจ

 

คืนนี้พัชระมีแต่ความเครียดเขายังไม่รู้จะหาโอกาสพูดเรื่องพอตเตอร์กับพ่อยังไง ยิ่งช่วงนี้พ่อของเขาอารมณ์ไม่ปกติแค่จะเดินเข้าไปหายังยาก เขาไม่อยากให้พ่อไปลงกับแม่อีก นั่งเครียดอยู่ไม่นานโยดาก็มาหาเขาที่คอนโดฯ

“พี่ภีม เหนือไม่ยอมให้โยไปทำงานกับพี่ ช่วยคุยให้โยหน่อยสิคะ” เปิดประตูเข้ามาโยดาก็กระเง้ากระงอดรีบเข้ามากอดออดอ้อนเขา

“พี่ไม่ใช่เจ้าของบริษัทจะไปทำอะไรได้ ถ้ามันไม่เอาพี่ก็ต้องตามนั้น”

“โยอยากทำงานจริง ๆ นะคะพี่ภีม”

“ก็ลองไปสมัครงานที่อื่นดู วันนี้พี่เหนื่อยโยกลับไปก่อนไป” เขาแกะมือปลาหมึกของโยดาออกจากเอว

“พี่ภีมคะ ให้โยค้าง...”

“พี่ไม่มีอารมณ์กลับไปก่อน”

พัชระพาเดินไปที่ประตู เปิดออกแล้วดันตัวเธอออกจากห้องโดยไม่สนใจฟังเสียงเอะอะของโยดา

สองเดือนแล้วที่พัชระไม่ยอมนอนกับเธออีก ครั้งสุดท้ายก็คือคืนที่เธอมาจับผิดเขา ความสงสัยของโยดายังอยู่ แต่จากการที่เธอติดตามเขาไปทำงานทุกวันเธอยังมองไม่เห็นความผิดปกติว่าพัชระเอาเวลาตอนไหนไปมีคนอื่น เธอเคยนั่งรออยู่หน้าล็อบบี้เป็นชั่วโมงก็ไม่มีคนที่น่าสงสัยเดินเข้าออกหรือจะกดลิฟต์ขึ้นมาบนชั้นนี้ งานนี้คงต้องหาตัวช่วย คนเดิมที่เคยช่วยเธอมาตลอดหลายปี

โยดาตัดสินใจขับรถมาสถานที่แห่งหนึ่งที่ที่เธอไม่ได้มานานมากแล้ว ครั้งสุดท้ายที่มาค้างที่นี่ก็ก่อนไปเรียนต่อปริญญาตรีที่เมืองนอก

เธอกดออดอยู่หลายทีก็ไม่มีใครออกมา จึงตัดสินใจนั่งลงรออยู่บนพื้นหน้าประตูห้องเธอพอเดาได้ว่าเขากำลังทำอะไร

ส่วนคนในห้องก็กำลังมุ่งมั่นกับการทำกิจกรรมเข้าจังหวะ หญิงสาวเอวบางอายุไม่เกินยี่สิบกำลังถูกกระแทกกระหน่ำอยู่บนเตียง

“อาาาา น้องแยม ซี้ดดดดด”

“พี่ชอบแบบนี้มั้ยคะ” ว่าแล้วเธอก็ควงบั้นท้ายอวบอัดส่ายไปมาเรียกเอาความเสียวซ่านให้ชายหนุ่ม

“โอ้ววววว”

 

เพี้ยะ!! เพี้ยะ!!

 

มือสากตีลงบนก้นขาวอวบอัดนั้นเพื่อระบายความเสียวซ่านก่อนจะโหมแรงกระหน่ำเป็นระลอกสุดท้ายส่งน้ำคาวใส่จนเต็มถุง

“เมื่อกี้หนูได้ยินเสียงออด” เด็กสาวหน้าใสบอกเขาพร้อมกับหยิบชุดนักศึกษาขึ้นมาใส่

“อืม ได้ยินแล้วใครไม่รู้ช่างมัน” เขาคนนั้นนั่งคุกเข่ากำลังรูดเครื่องป้องกันออกจากลำเอ็นท่อนใหญ่ที่เพิ่งจะสงบ

“เด็กส่งพิซซ่ารึเปล่าคะ” เด็กสาวแกล้งเย้า

“พี่ไม่ได้สั่ง อ่ะนี่ค่าเทอม” เขาหยิบยื่นแบงก์พันหลายใบให้ เธอยกมือไหว้

“งั้นหนูกลับก่อนนะคะ”

เขาพยักหน้าแล้วเดินออกไปส่งเด็กสาวที่หน้าประตูห้อง เห็นคนที่นั่งอยู่กับพื้นกำลังลุกขึ้นมา

“มาทำไม!!”

เจ้าของสถานที่ชักสีหน้านิด ๆ น้ำเสียงห้วน ๆ ที่โยดาคุ้นหู้เป็นปกติแบบนี้มาหลายปีแล้ว

โยดายังไม่ตอบได้แต่มองเหลียวหลังตามเด็กสาวชุดนักศึกษาที่เดินพ้นสายตาไปทางโถงลิฟต์ แล้วถือวิสาสะเดินเข้าห้องทั้ง ๆ ที่เจ้าของยังไม่ได้อนุญาต

“ทำไมยังต้องซื้อกิน แม่นั่นยังไม่ยอมเหรอ”

“เรื่องของฉัน ตกลงมาที่นี่มีอะไร”

“โยมีเรื่องอยากให้เหนือช่วย”

“เฮ้อ เรื่องพี่ภีมอีกแล้วสินะ เรื่องเก่าฉันเพิ่งจะเคลียร์ให้เสร็จเธอสร้างเรื่องใหม่อีกแล้วเหรอ ระดับโยดาแต่ผู้ชายอ่อน ๆ คนเดียวเอาไม่อยู่”

“ก็เหนือไล่โยออกจากงานทำไมละ ยิ่งเดี๋ยวนี้พี่ภีมก็ทำตัวห่างเหินแปลก ๆ เหมือนมีคนอื่น”

“ก็วัน ๆ เธอไม่ทำงานเล่นสร้างเรื่องสารพัดให้วา แล้วเธอคิดว่าฉันควรแคร์ใคร” เขากลัวว่าวารินทร์จะลาออกอีก

“นี่ขนาดแคร์ยังเรียกเด็กมานอนถึงห้อง”

“ถ้าไม่เข้าเรื่องก็กลับไปซะ เสียเวลาฉันจะพักผ่อน”

“เออ ๆ เหนือสืบให้หน่อยสิว่าพี่ภีมมีคนอื่นรึเปล่า แล้วนังนั่นมันเป็นใคร”

“ไม่โดนมากี่วันแล้ว”

“สองเดือน”

“ไม่ต้องสืบแล้วเตรียมตัวหาที่เกาะใหม่ได้เลย”

แล้วเหนือสมุทรก็เดินไปหยิบของบางอย่างที่อยู่ในลิ้นชักตู้รองเท้าชั้นบน มันเป็นกล้องวิดีโอใส่อยู่ในถุงซิป เขาโยนมันให้เธอ

“แล้วทีหลังจะไปเป็นเมียน้อยใครก็หัดดูหน้าเมียหลวงบ้าง จะได้ไม่โดนลงแขกอีก”

“เหนือไปเอาไอ้นี่คืนมาได้ยังไง”

“เงินทำได้ทุกอย่าง แต่ฉันจะไม่จ่ายให้เธอบ่อย ๆ หรอกนะมันเปลืองไร้ประโยชน์” เก็บไว้จ่ายให้ผู้หญิงที่เขากินได้จะดีกว่า

นี่เขาก็ต้องเอาเงินฟาดหัวคนในบ้านของวิวรณ์ตั้งหลายคนเพื่อค้นหากล้องวิดีโอตัวนี้ตามที่โยดาบอก แล้วที่สุดก็ได้มันมา

“แล้วเหนือแน่ใจนะว่ามันจะไม่ถูกก๊อบปี้ไว้แล้ว” เหนือสมุทรส่ายหัวทำหน้าระรื่น

“มันก็ขึ้นอยู่กับดวงของเธอนะโย ว่าแต่อึดขึ้นเยอะเลยนะไม่ป้อแป้เหมือนแต่ก่อน ดูท่าพีภีมคงสอนมาดี”

“เหนือ!! ใครให้เปิดดู!!”

“อ้าว แล้วใครจะยอมเสียเงินฟรี ๆ นี่ฉันไม่ไปขายเอาทุนคืนในกลุ่มลับก็ดีมากแล้วนะ”

เหนือสมุทรเอามือจับแขนโยดาแล้วพาหมุนตัวเพื่อเดินออกไปจากห้อง

“ไปได้แล้ว”

“แต่โยยังพูดไม่จบเรื่องพี่ภีม”

“เออน่า รู้แล้ว ถ้าไม่ลืมจะลองถามให้ แต่ทำใจไว้หน่อยละกันผ่านผู้ชายมาเป็นฝูงอย่างเธอคงทำใจไม่ยาก อ่อ แล้วไม่ต้องมาอีกนะ ฉันรำคาญเดี๋ยวจะมาโป๊ะแตกเจอวาที่นี่”

“ให้แม่นั่นยอมก่อนเถอะค่อยคุย”

“ไป ๆ รีบ ๆ ไป”

แล้วเหนือสมุทรก็ดันโยดาออกจากห้องปิดประตูใส่หน้าอย่างไม่สนใจมารยาท

โยดายืนถอนหายใจ จะกี่ปีผ่านไป เหนือสมุทรก็ยังเป็นผู้ชายคนเดียวที่เธอไม่สามารถต่อกรได้ เขารู้ไส้รู้พุงเธอ ก็ไม่ต่างจากเธอที่รู้ไส้ทุกขดของเขาเช่นกัน

 

มันเริ่มต้นจากวันนั้นวันที่โยดาเพิ่งขึ้นชั้นมัธยมปลายได้ไม่นาน...

ความคิดเห็น