email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 จีบเลขาสาว (NC)

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 จีบเลขาสาว (NC)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 29k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 29 เม.ย. 2564 01:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 จีบเลขาสาว (NC)
แบบอักษร

 

 

นับจากวันนั้นโยดาก็ถือโอกาสหอบเสื้อผ้าไปอยู่ที่หอพักของพัชระ เธอทิ้งบ้านที่พ่อซื้อให้ และไม่ยอมบินกลับไทยตามคำสั่งพ่อ โดยบอกแค่ว่าเธออยากทำงานที่นี่ แต่จนแล้วจนรอดห้าปีเธอก็ไม่เคยออกไปหางาน ได้แต่อาศัยเงินที่พ่อส่งมากับเงินที่พัชระให้ใช้ทุกเดือน ๆ

ช่วงแรกที่โยดาย้ายมาอยู่กับพัชระ เรื่องบนเตียงของทั้งคู่ไม่เคยมีคำว่าขาด จนกระทั่งเข้าปีที่สอง พัชระก็ได้เจอความลับของโยดาเข้าโดยบังเอิญ และนั่นทำให้สถานะของทั้งคู่เปลี่ยนแปลงไป

คลิปวิดีโอสั้น ๆ ไม่กี่สิบวินาที ที่ถูกบันทึกอยู่ในโปรแกรมแชทของโยดาเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่เขาไม่กลับบ้านเพราะทำงานหนัก มันทำให้พัชระตาสว่าง

ภาพเคลื่อนไหวของผู้หญิงที่ร่างกายเปลือยเปล่าอยู่ในท่าคลานเข่าบนเตียง มีร่างกำยำล่ำสันคุกเข่าซ้อนอยู่ที่บั้นท้าย กำลังถอดถอนท่อนเอ็นใหญ่ออกมา น้ำสีขาวขุ่นข้นไหลทะลักออกจากรูโหว่หยดไล่จากขาลงมาบนเตียง และยังมีอีกมากมายหลายคลิป ที่แม้จะไม่เห็นหน้าของนักแสดง แต่พัชระก็จำได้ดีว่าเป็นใคร

พัชระบอกเลิกโยดาทันทีที่รู้ความจริง เธอถึงกับคุกเข่าอ้อนวอนกอดแข้งขาเขา แต่เมื่อเห็นว่าพัชระไม่ยอมใจอ่อน จึงต่อรองขอลดสถานะ เธอยอมเป็นแค่คู่นอนขอแค่ได้มีเขาอยู่ใกล้ ๆ ก็พอใจแล้ว

โยดาต้องยอมเก็บข้าวของออกจากที่พักของพัชระแล้วย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านของตัวเอง ถ้าวันไหนพัชระเรียกเธอจึงมีสิทธิ์ไปหาเขา โยดาหวังใช้เรื่องบนเตียงกลับมามัดใจเขาอีกครั้งแต่จนกระทั่งถึงทุกวันนี้พัชระก็ยังใจแข็งไม่เปลี่ยน

 

 

“พี่ภีมหิวมั้ยคะ”

โยดาถามเมื่อพัชระก้าวเท้าออกมาจากห้องน้ำ ส่วนเธออยู่ในชุดคลุมอาบน้ำที่ถูกหยิบมาสวมใส่แทนผ้าเช็ดตัว

“ไม่ละ พี่ง่วงนอนมากกว่า ถ้าโยหิวก็ลงไปหาอะไรกินก่อนก็แล้วกัน”

เขาเพิ่งมาถึงเมื่อวาน แถมวันนี้ยังต้องออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้า ยังปรับเรื่องเวลาไม่ทัน พัชระที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันเอวสอบก้าวขึ้นเตียงห่มผ้านวมผืนหนาแล้วเหวี่ยงผ้าเช็ดตัวออกมาหลับตานอน

“พี่ภีมคะแต่โยหิว” พัชระลืมตากำลังจะบ่นว่าเรื่องที่เธอเซ้าซี้ แต่พอเห็นสายตาแพรวพราวของโยดาเขาก็รู้ว่าเธอหิวอะไร

“เมื่อคืนพี่ให้รางวัลไปตั้งเยอะยังไม่อิ่มอีกเหรอ” พัชระลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง

“กับพี่ภีมโยไม่เคยอิ่ม”

“แต่พี่ไม่มีถุงยางแล้ว” เมื่อคืนเขาใช้หมดแล้วและยังไม่ทันคิดจะซื้อเพราะมัวแต่วุ่นวายทั้งวัน

โยดาล้วงกระเป๋าชุดคลุมอาบน้ำ หยิบเอาของสำคัญที่เพิ่งใช้แม่บ้านไปซื้อมาให้ เธอรู้อยู่แล้วว่าพัชระต้องมาไม้นี้

“สรุปโยจะไม่ให้พี่นอน”

“ถ้าพี่ภีมทนไหวก็นอนไปสิคะ”

แล้วโยดาก็สะบัดชุดคลุมตัวยาวออก เผยให้เห็นชุดชั้นในลายลูกไม้สีดำสุดเซ็กซี่ ก้อนเนื้อกลมเบียดอัดอยู่ใบบราเซีย ยอดเม็ดสีชมพูยังนอนสงบเป็นเนื้อเดียวกัน

กางเกงในลายลูกไม้ระบายตามขอบดูไม่หวือหวา มองเห็นเนินเนื้ออูมนูนเด่นไร้เส้นขน เธอค่อย ๆ เดินเข้ามาหาพัชระอย่างเชื่องช้าด้วยท่าทางสุดแสนยั่วยวน

สายตามองต่ำลงมาใต้ผ้าห่ม อะไรบางอย่างที่เธอปรารถนากำลังเคลื่อนไหวจนผ้าผืนหนาขยับไปมา

กล่องกระดาษในมือหญิงสาวถูกพัชระดึงไปสำรวจ พลาสติกบาง ๆ ยังคงไม่มีรอยถูกฉีก ไม่ต้องกังวลว่าของสำคัญด้านในจะมีรู

ผ้าห่มหนาค่อย ๆ ถูกมือบางดึงออกอย่างไม่รีบร้อนนัก ผ้าผืนหนักเสียดสีกับแท่งเนื้อแกร่งจนคนที่นั่งนิ่งยังอดเสียววูบไม่ได้

พัชระเอามือกอดอกยิ้มเหยียด เขากางขาออกเล็กน้อยเพื่อส่งสัญญาณให้โยดารู้ว่าศึกครั้งนี้เขาจะไม่ร่วมมือ

“อาา พี่ภีมแค่นี้ก็แข็งซะแล้ว”

“ไม่ชอบรึไง”

“ชอบค่ะ อยากรีดพิษด้วย” เธอมองแท่งเนื้อที่มีเส้นเลือดปูดโปน

“เริ่มเลยสิ เสร็จแล้วพี่จะได้นอน”

โยดาคุกเข่าลงที่หว่างขาของพัชระเมื่อเขาอำนวยความสะดวกเปิดทางให้ ลิ้นสีชมพูเลียไล้กลีบปากทำเอาแท่งเนื้อกระดกหัวรอ

ปากนุ่มอ้าอมลงไปจนสุดลำโคน โยดาเกร็งริมฝีปากรูดเข้ารูดออก ลิ้นเล็กเลียซอกซอนเข้าไปในรูที่ตอนนี้เริ่มมีเมือกใสหลั่งไหลออกมา

โยดาเริ่มเร่งจังหวะจนคนร่างใหญ่เริ่มเกร็งแล้วอยู่ ๆ เธอก็หยุดทำไปเสียดื้อ ๆ

“ให้พี่ภีมเสร็จก่อนโยก็ไม่สนุกสิคะ” ชายหนุ่มได้แต่มองอย่างขัดใจ

โยดาหยิบซองสีเงินฉีกออกหยิบถุงยางออกมารูดใส่ให้ชายหนุ่มจนสุดโคน ขาเรียวสองข้างยกขึ้นอ้าออกพาดไว้กับสองขาแกร่ง เปิดเผยให้เห็นรอยแยกที่ร่องรักของผ้าลูกไม้สีดำที่เปิดให้เห็นเนื้ออูมช่วยอำนวยความสะดวกตอนใช้งานไม่ต้องถอดดึงให้เสียเวลา

กลีบเนื้อแดงที่มีรอยปริปลิ้นเล็กน้อยเพราะผ่านการใช้งานมาพอควร กำลังคายน้ำหวานออกมาเชิญชวนให้ชายหนุ่มจ้องตาไม่กระพริบ

“จับสิคะพี่ภีม” โยดาเสียงกระเส่าเชื้อเชิญ แต่พัชระยังคงใจแข็งนั่งยิ้มมุมปาก

“มือพี่ไม่ว่าง”

เขาพูดเมื่อเห็นว่าโยดาเริ่มทนไม่ไหว กำลังเอานิ้วบดคลึงปุ่มกระสันเพื่อให้รูสวาทคายน้ำหวานออกมา

“อ๊าาา”

เสียงร้องยังคงเชิญชวนแม้ว่าเขาจะปฏิเสธไป สะโพกขาวแอ่นสูงลอยจนกลีบเนื้อแดงแนบชิบกับลำเอ็นใหญ่ แล้วบดเบียดถูไถที่ส่วนหัวจนน้ำจากกายสาวพานเปียกเยิ้มชโลมไปทั่วลำเอ็น

ในที่สุดโยดาก็อดทนต่อความเสียวซ่านไม่ไหวจับเอาหัวหยักยัดเข้าร่องรักแล้วดันสะโพกของตัวเองให้สุดมิดด้าม เสียงซี้ดซ๊าดดังแข่งกันระงม

ร่างบางเอนกายลงเล็กน้อย สองมือบางดันไว้กับที่นอนเพื่อให้ได้องศาที่เหมาะสมแล้วแอ่นควงสะโพกที่มีท่อนเอ็นคาอยู่

“อ๊าา อ๊าา พี่ภีมขา ดูดนมให้โยหน่อย”

โยดาแอ่นกายเชิญชวน พัชระจึงกระชากเอาบราเซียสีดำขาดจนเนื้อขาวเป็นรอยแดง มือใหญ่โอบหลังหญิงสาวให้แอ่นกายมากขึ้น เพื่อให้ลิ้นสากดูดกินเม็ดถันได้อย่างสะดวก

เมื่อจุดเสียวถูกกระตุ้น โยดาก็ยิ่งแอ่นเอาร่องสวาทบดคลึงกับท่อนเอ็นใหญ่ยาว ส่วนชายหนุ่มเมื่อเริ่มติดเครื่องก็ไม่ได้คิดจะหยุด ปากใหญ่ตะโบมดูดเอาเต้าขาวอย่างรุนแรงจนแก้มตอบ ทั้งกัด ทั้งฟัด ไม่สนใจว่าจะมีรอยฟันขูดข่วนบนเต้าอวบหรือไม่

เมื่อได้เห็นรอยดูดสีแดงขึ้นจนที่พอใจแล้ว จึงโอบเอาเอวบางให้ขึ้นนั่งบนตักเขา

“ขย่มแรง ๆ” เสียงแหบพร่าสั่งการ

ปึ้ก!!

 

“อ๊าาา”

เสียงสองกายกระแทกกันแข่งดังกับเสียงคราง พัชระกระแทกสวนขึ้นเป็นบางจังหวะน้อยครั้งแต่หนักแน่นจนหญิงสาวแทบจุก

จนกระทั่งใกล้สุดปลายทาง พัชระพลิกตัวเป็นฝ่ายขึ้นคร่อมควบคุมจังหวะเร้าใจด้วยตัวเอง

“อ๊าาาา โยรักพี่ภีมนะคะ” โยดาเอ่ยปากเมื่อทั้งคู่เดินทางไปจนสุดปลายรุ้ง

พัชระลุกขึ้นถอดถุงยางทิ้งลงพื้น แล้วล้มตัวลงนอนเหงื่อท่วมกายแม้จะไม่ค่อยได้ออกแรง แต่โยดาไม่ยอมจบลงแค่นั้น เธอยังก้มลงเลียไล้ส่วนที่ยังดูขึงขังให้จนสะอาดหมดจด

“พี่ภีมคะ”

“อืม พี่จะนอนแล้ว”

“แต่พี่ภีมยังแข็งอยู่เลยนะคะ”

“ช่างเถอะน่า” พูดแค่นั้นพัชระก็หันหลังให้โยดาแล้วนอนหลับทันที

 

หนึ่งสัปดาห์จากนั้นพัชระก็ได้ทั้งกุญแจคอนโดฯ และรถหรูมาไว้ในมือ อีกทั้งสัญญาที่ทำกับบริษัทของเหนือสมุทรก็เซ็นเรียบร้อยแล้ว เขาเริ่มทำงานได้ทันที

การกลับจากอังกฤษครั้งนี้เขาไม่ได้บอกคนทางบ้าน ไม่ได้บอกแม้แต่เรือนผกา เพราะไม่อยากให้พ่อเรียกกลับบ้านหรือส่งคนมาวุ่นวายกับชีวิตเขา

มันนับเป็นโชคชะตา งานที่เขาทำที่อังกฤษดันเจริญรุ่งเรืองสร้างกำไรให้บริษัทมหาศาลตลอดระยะเวลาห้าปี รายได้ที่วิ่งเข้ากระเป๋าเขาต่อปีคิดเป็นเงินไทยก็เกือบร้อยล้าน ถ้าไม่คิดว่าเบื่อชีวิตที่นั่นคงไม่กลับมาแล้ว

“ขอกาแฟให้ผมหน่อย” เสียงห้วน ๆ ของเจ้านายคนใหม่โทรมาสั่งแบบมะนาวไม่มีน้ำแล้ววางสายทันที

วารินทร์เดินชงกาแฟเป็นแก้วที่สามของครึ่งวันเช้า ตั้งแต่พัชระมาทำงานในตำแหน่งซีเอฟโอควบรองประธานบริษัท เขาก็เรียกผู้จัดการฝ่ายบัญชีเข้ามาหาเพื่อขอดูรายละเอียดของผลประกอบการย้อนหลังห้าปี

พัชระต้องการวิเคราะห์ความแข็งแกร่งของบริษัทเพื่อวางแผนสำหรับการลงทุนในครั้งถัด ๆ ไป เวลานี้ในห้องของเขาจึงมีแฟ้มเอกสารกองเป็นภูเขา

“โอ้โห มีสงครามในห้องเหรอครับท่านรอง”

เหนือสมุทรผู้เป็นทั้งซีอีโอและประธานบริษัทเอ่ยแซวเมื่อเห็นกองกระดาษมากมายอยู่บนโต๊ะ

“ฉันกำลังหาลู่ทางทำกำไรให้แกไง” พัชระตอบแต่ตายังมองที่แล็ปท๊อปบนโต๊ะ

“อย่าเครียดมากนะพี่ ยังไงบริษัทนี้ก็ไม่เจ๊งง่าย ๆ หรอก” มีบริษัทใหญ่ของพ่อเขาค้ำอยู่ทั้งที

“พอดีฉันหวังอยากได้ขึ้นเงินเดือนสักสามสิบเปอร์เซ็นต์ กลัวแกจะไม่มีปัญญาจ่าย” เหนือสมุทรหัวเราะ รู้ว่าพัชระแค่พูดแซว

“เออ ช่วงนี้ฉันอาจจะใช้งานเลขาแกหนักหน่อยนะ”

“ตามสบายเลยครับ ตอนนี้งานผมไม่ค่อยยุ่ง แต่ถ้าพี่อยากได้เลขาของตัวเองก็รับสมัครได้เลยนะ”

“หึ หวงเหรอ”

“โธ่ เปล่าาาา แค่กลัวว่าวาจะช่วยพี่ได้ไม่เต็มที่เพราะต้องทำงานให้ผมด้วยก็เท่านั้น ว่าแต่วันนี้พี่จะใช้เธอเกินเวลามั้ย ผมว่าจะชวนเธอไปกินข้าว” พัชระเหลือบตาขึ้นมอง

“คงไม่ ตามสบาย”

“งั้นผมไปประชุมกับลูกน้องก่อนนะครับพี่ก็อย่าหักโหม”

เหนือสมุทรตั้งใจมาพูดธุระแค่นี้ ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับวารินทร์จะได้คืบหน้าเสียที

เย็นวันนั้นพัชระเห็นวารินทร์เดินตามเหนือสมุทรออกจากบริษัท เขาอดแคลงใจไม่ได้ว่าวารินทร์เอาพ่อของเขาไปไว้ที่ไหน

 

“ไหนลูกค้าที่คุณเหนือนัดไว้คะ”

วารินทร์ถามขึ้นมาอย่างอดสงสัยไม่ได้เมื่ออาหารในจานของทั้งคู่พร่องลงไปเกินครึ่ง ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของบุคคลที่สาม

ช่วงบ่ายเหนือสมุทรเดินมาบอกว่าคืนนี้มีนัดคุยกับลูกค้าให้เธอตามเขาออกมาด้วย ทั้ง ๆ ที่ในตารางงานของเหนือสมุทรในวันนี้เขาไม่มีงานแล้ว

“พี่ขอโทษนะครับวา จริง ๆ วันนี้ไม่ได้มีนัดกับใคร พี่แค่อยากพาวามาทานข้าว” วารินทร์รวบช้อนอย่างเบามือ

“เพราะพี่รู้ว่าถ้าชวนตรง ๆ วาจะเป็นแบบนี้ พี่รู้ว่าวารังเกียจพี่”

“เอ่อ ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ วาไม่ได้รังเกียจคุณเหนือ”

“ทำไมจะไม่ใช่ แค่เวลาเรียกยังดูห่างเหิน พี่เคยบอกวาหลายครั้งแล้วไม่ให้เรียกคุณ”

“วาแค่คิดว่ามันไม่เหมาะสมที่จะทำตัวสนิทสนมกับเจ้านายค่ะ”

“ทำไมละครับในเมื่อพี่เต็มใจ หรือว่าพี่ยังไม่ดีพอที่วาจะให้โอกาส”

“ไม่ใช่แบบนั้น วาต่างหากค่ะที่ไม่ดีพอ” เสียงของวารินทร์แผ่วลงเมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีต

“ถ้าอย่างนั้นวาก็ให้โอกาสคบกับพี่ได้มั้ย”

เมื่อเห็นวารินทร์หน้าเครียด เหนือสมุทรจึงยอมถอยให้หนึ่งก้าว

“ถ้าวายังไม่อยากเป็นแฟนกับพี่ก็ไม่เป็นไร แต่อย่างน้อยขอโอกาสให้พี่ได้พิสูจน์ความจริงใจบ้างได้มั้ย”

“เอ่อ แต่ว่า”

“หรือวามีคนรักแล้ว” เหนือสมุทรพยายามต้อน มีหลายเรื่องของเธอที่เขายังไม่รู้

“ไม่มีค่ะ”

คำตอบของเธอทำให้เหนือสมุทรยิ้มกว้าง แต่วารินทร์ก็ยังไม่ยอมรับปาก และเพื่อเป็นการลดความตึงเครียดเหนือสมุทรจึงเปลี่ยนเรื่องคุยหันไปสั่งของหวานให้เธอแทน

วารินทร์ลงจากรถของชายหนุ่มที่หน้าหอพัก เธอรู้สึกไม่ดีที่ต้องให้เขามาส่งถึงที่นี่ รถหรูราคาหลายล้านช่างไม่เหมาะกับถนนในซอยที่มีแต่ตึกเก่าซอมซ่อแบบนี้เลย

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น