email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2 อารมณ์พาไป (NC)

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 อารมณ์พาไป (NC)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 29 เม.ย. 2564 01:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 อารมณ์พาไป (NC)
แบบอักษร

 

 

โยดาตื่นขึ้นมาอีกครั้งในตอนเช้าเห็นพัชระกำลังแต่งตัวด้วยชุดเสื้อสูทราคาแพง

“พี่ภีมจะไปไหนแต่เช้าคะ”

เธอลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงปล่อยผ้าห่มลงมากองที่ขาตั้งใจโชว์ความอะร้าอร่ามให้ชายหนุ่มดู

“ไปบริษัทเหนือไง”

“ออ โยลืมไปซะสนิท โยขอไม่ไปด้วยนะคะ ยังเพลียอยากนอนอยู่เลย”

“ก็ตามใจสิ”

พัชระตอบไปแบบนั้นแล้วโยดาก็ลุกขึ้นมาจากเตียงเดินเปลือยเปล่ามาช่วยจัดเนคไทให้เขาโดยไม่คิดจะหาผ้าคลุมปิดกาย แต่พัชระไม่ได้สนใจเรือนร่างนั้นแม้แต่นิด แต่งตัวเสร็จรีบเดินออกจากห้องป่านนี้เหนือสมุทรคงมารอรับเขาอยู่ที่ล็อบบี้แล้ว

โยดามองสภาพห้องที่เกลื่อนไปด้วยกระป๋องเบียร์ที่เธอไม่รู้ว่าพัชระลุกขึ้นมาดื่มเมื่อไหร่ แต่เธอก็ไม่ได้ใจสนใจไปมากกว่าซากถุงยางที่ถูกทิ้งอยู่บนพื้นเกือบสิบอัน มันทำให้เธอภาคภูมิใจ แล้วโยดาก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงหลับไปทันทีโดยไม่สนใจจะเก็บถุงยางที่ใช้แล้วลงถังขยะสักนิด

 

ระหว่างเดินทางไปสำนักงานที่อยู่ไม่ไกลจากโรงแรมมากนักแต่เพราะออกมาสายจึงต้องเอารถมาจอดนอนเล่นกลางสี่แยก

“พี่ภีมจะไม่กลับบ้านจริง ๆ เหรอครับ” เหนือสมุทรถามขึ้นมาระหว่างรอสัญญาณไฟเขียว

“อืม”

“ถ้าพ่อพี่รู้คงเสียดายน่าดูที่พี่ไม่ยอมกลับไปทำงานที่ธนาคาร”

“จะด่าสิไม่ว่า”

“แล้วเรื่องที่อยู่ละพี่ดูที่ไหนไว้บ้างรึยัง”

“ฉันว่าจะซื้อคอนโดฯ ใกล้ ๆ ที่ทำงานแกนี่แหละจะได้เดินไปทำงานได้”

“เอาจริงเหรอพี่ ผู้บริหารระดับสูงเดินไปทำงานเนี่ยนะ”

เหนือสมุทรไม่ได้ติดใจเรื่องคอนโดฯ เพราะเขารู้ว่าพี่ชายคนนี้ก็ร่ำรวยไม่ต่างจากตัวเขา

“อืม ถือซะว่าออกกำลังกาย”

“แล้วจะซื้อห้องใหญ่เผื่อทำเรือนหอเลยรึเปล่า”

“ถามทำไม นี่แกจะสัมภาษณ์ก่อนรับฉันเข้าทำงานเหรอ”

“ฮ่าๆๆ เปล่าพี่ เผื่อผมให้คนช่วยหาคอนโดฯ ดี ๆ ให้”

“ฉันยังไม่คิดเรื่องแต่งงานแต่จะเอาห้องใหญ่หน่อยก็ได้เผื่อพาเด็ก ๆ มานอนค้าง”

“เด็กที่ไหนวะพี่”

“เด็ก ๆ แบบที่แกชอบไง”

“โถว เข้าตัวจนได้ แต่แหมพี่พูดแบบนี้โยได้ยินเสียใจแย่”

“ฉันกับโยไม่ได้คบกันแบบผูกมัดอยู่แล้ว ถ้าเค้าเจอคนอื่นที่ดีกว่าฉันก็ยินดี”

“พี่ภีมแน่ใจเหรอว่าโยจะคิดแบบเดียวกับพี่ อุตส่าห์อยู่ที่โน่นรอพี่ตั้งหลายปี”

“อืม ฉันกับโยตกลงกันไว้ตั้งแต่แรกแล้ว เอาเรื่องของแกดีกว่า มีใครจริงจังรึยัง”

“ยังเลยครับ แต่ก็มีเล็ง ๆ ไว้บ้าง”

“อย่าบอกนะว่าเป็นยายเลขานั่น”

“รายนั้นแหละพี่ ผมสะดุดตาตั้งแต่แรกเห็นเลยนะ พี่ว่าเธอสวยมั้ย”

“ก็งั้น ๆ แล้วนายแน่ใจนะว่าแม่นั่นยังไม่มีผัว”

“ไม่มีนะพี่ ทำงานกับผมมาเกือบปีไม่เคยเห็นคุยโทรศัพท์กับผู้ชาย”

“สืบให้ดี ๆ เผื่อมีซุกไว้ที่บ้าน หรือไม่ก็มีผัวแก่คอยเลี้ยง”

“ถ้ามีใครอยู่คงต้องมีมาให้เห็นบ้าง แล้วอีกอย่างถ้ามีคนเลี้ยงจริงวาคงไม่ประหยัดขนาดนี้ ผมเห็นเธอใส่แต่เสื้อผ้าตัวเดิม ๆ ตลอด ไม่วิ่งตามแฟชั่นเหมือนสาว ๆ ทั่วไป ผมว่าพี่อคติกับเธอเกินไป ถ้าได้รู้จักวาจริง ๆ พี่ภีมจะต้องเปลี่ยนความคิด”

พัชระนั่งหน้าตึงฟังเหนือสมุทรร่ายยาวถึงความดีงามของหญิงสาว

เบนซ์สปอตคันหรูวิ่งเข้าจอดที่ช่องจอดรถประจำสำหรับผู้บริหาร แล้วสองหนุ่มหล่อมาดดีก็เดินขึ้นลิฟต์มาพร้อมกัน เรียกเอาสายตาจากสาวแท้สาวเทียมให้จ้องมองกันแทบจะละลาย

ชายหนุ่มทั้งสองมีความสูงใกล้เคียงกัน แถมยังมีอกล่ำ ๆ กล้ามเนื้อแน่นอย่างคนที่ชอบออกกำลังกาย ถึงแม้จะอยู่ในเสื้อสูทตัวหนาแต่ก็ไม่อาจปิดบังได้ สมัยเรียนที่อังกฤษทั้งสองคนชอบฆ่าเวลาด้วยการเข้ายิม

ประตูสำนักงานถูกเปิดออกต้อนรับเจ้านายหนุ่ม ที่มีหนุ่มหล่อกระชากใจสาวเดินตามหลังมาอีกคน พนักงานสาวน้อยสาวใหญ่พากันกรี๊ดกร๊าดแบบเงียบ ๆ มาตลอดทาง

เสียงโทรศัพท์ที่โต๊ะทำงานของวารินทร์ดังขึ้นเป็นสายเรียกเข้าจากโต๊ะประชาสัมพันธ์หน้าออฟฟิศ

“ค่ะพี่นุช”

(คุณเหนือมาถึงแล้ววา พาใครมาด้วยก็ไม่รู้หล่อลากกก) เสียงนุชนารถประชาสัมพันธ์สาว ดูตื่นเต้นมาก

“คงจะเป็นผู้บริหารคนใหม่ค่ะ” เธอเดา

(จริงเหรอ ว๊ายแบบนี้พี่นุชคงอยากมาทำงานทุกวัน คุณเหนือว่าหล่อแล้ว คนนี้ยิ่งหล่อจนน่าปล้ำโอ๊ยๆๆ)

วารินทร์แอบขำน้อย ๆ กับคำพูดที่ไม่เก็บอาการของประชาสัมพันธ์สาว

“แค่นี้ก่อนนะคะพี่นุช คุณเหนือเดินมาถึงแล้ว”

วารินทร์คิดไม่ตกแอบนอนเครียดทั้งคืน ถ้าเขาตัดสินใจร่วมลงทุนก็จะต้องมาเป็นเจ้านายของเธออีกคน จะต้องปั้นหน้ายังไงให้สามารถทำงานร่วมกันได้โดยไม่คิดถึงเรื่องราวในอดีต

“สวัสดีค่ะคุณเหนือ คุณพัชระ” วารินทร์เป็นฝ่ายลุกขึ้นยกมือไหว้ก่อนเมื่อทั้งคู่เดินมาถึง

“ผมขอกาแฟสองแก้วนะครับวา แล้วเอกสารที่ผมสั่งไว้เรียบร้อยรึยัง”

“อยู่บนโต๊ะคุณเหนือทั้งหมดแล้วค่ะ”

เหนือสมุทรพยักหน้าแล้วเดินนำพัชระเข้าห้องทำงาน ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นสมภารที่อยากกินไก่วัดแค่ไหน แต่เขาก็ไม่เคยแสดงอาการประเจิดประเจ้อต่อหน้าผู้คน

วารินทร์ใช้เวลาชงกาแฟไม่นานนัก แล้วจึงตามเข้าไปในห้องทำงาน

“เดี๋ยวผมจะพาพี่ภีมไปเดินดูบริษัทก่อนนะครับ”

“ไม่ต้องวุ่นวายหรอก ดูแค่เอกสารก็พอ อีกอย่างฉันก็ศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับที่นี่มาบ้างแล้ว”

“ครับผม ระดับพี่ภีมไม่พลาดโดนใครหลอกง่าย ๆ ผมรู้”

“หึ ก็ไม่แน่นะบางทีฉันอาจจะเคยโง่ เคยโดนหลอกก็ได้”

แกร๊ง!!

 

“เอ่อ ขอโทษค่ะ วาวางแก้วแรงไปหน่อย”

วารินทร์ใจสั่นเพราะพัชระพูดออกมาตอนที่เธอกำลังวางแก้วกาแฟลงตรงหน้าเขาพอดี

“เอาเป็นว่าฉันตัดสินใจร่วมลงทุนที่นี่ ทำเอกสารมาให้เซ็นก็แล้วกัน” พัชระไม่สนใจคำขอโทษของวารินทร์คุยกับเหนือสมุทรต่อ

“ได้เลยครับพี่ภีม วาครับพี่รบกวนแจ้งฝ่ายกฎหมายด้วย”

“ได้ค่ะคุณเหนือ”

“เดี๋ยวพี่ภีมเลือกห้องทำงานได้เลยนะครับ ส่วนเรื่องเลขาเดี๋ยวผมแจ้งฝ่ายบุคคลให้”

“ไม่ต้องยุ่งยากหรอกใหม่ ๆ งานฉันคงยังไม่มาก ใช้เลขาของนายไปก่อนก็ได้จะได้ไม่ต้องสิ้นเปลืองงบบริษัท ส่วนเรื่องห้องฉันนั่งตรงไหนก็ได้ หรือนายว่าไง”

“เรื่องนั้นไม่มีปัญหาครับ ถ้าวันไหนงานเยอะพี่อนุญาตให้วาเบิกโอทีนะครับ” เหนือสมุทรยิ้มกว้างให้กับวารินทร์

“ถ้าไม่มัวแต่งหน้าทาปาก ก็ไม่น่าจะต้องอยู่ล่วงเวลานะ” วารินทร์หน้าเสียกับคำพูดของพัชระ

“โหดจังเลยครับเจ้านาย ฮ่าๆๆ” เหนือสมุทรอดแซวไม่ได้เมื่อเห็นพัชระไฟแรง

หลังจากอ่านเอกสารและพูดคุยกันจนพอใจ พัชระกับเหนือสมุทรก็ออกจากบริษัท โดยเหนือสมุทรบอกกับวารินทร์ว่าเขาจะไปทำธุระ ถ้ามีเรื่องด่วนให้ติดต่อได้ทุกเวลา

“เฮ้อ นี่ขนาดวันแรกนะ จะไหวมั้ยเนี่ยวา” วารินทร์พึมพำกับตัวเอง

สุดท้ายวันนั้นพัชระก็ได้ใบจองรถหรูราคายี่สิบกว่าล้านมาแบบเร่งด่วน เพราะคอนโดฯ ที่เขาสนใจอยู่ห่างจากที่ทำงานไปสิบกว่ากิโลเมตรคงเดินไปทำงานอย่างปากว่าไม่ไหว และกว่าจะทำสัญญาซื้อขายเสร็จย้ายเข้าอยู่ได้ก็สัปดาห์หน้าพอดี ถึงตอนนั้นรถหรูที่สั่งจองไว้จะมีคนขับมาส่งถึงหน้าคอนโดฯ

เย็นวันนั้นหลังจากจัดการธุระทั้งหมดจนเสร็จพัชระก็กลับโรงแรมที่เขาพักอยู่กับโยดา เปิดประตูเข้ามาเห็นสภาพห้องกลับสู่สภาพปกติ คงเป็นแม่บ้านของโรงแรมขึ้นมาเก็บกวาดให้

“พี่ภีมคะ กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

โยดานุ่งผ้าเช็ดตัวเดินออกมาจากห้องน้ำ เธอตื่นก่อนที่เขาจะกลับมาไม่นาน

“โยจะกลับบ้านวันไหน” พัชระถามน้ำเสียงเรียบ

“ทำไมพี่ภีมถามโยแบบนี้ละคะ”

“ประมาณสัปดาห์หน้าพี่จะย้ายออก วันนี้พี่เพิ่งไปซื้อคอนโดฯ พี่คิดว่าโยควรจะกลับบ้าน”

“งั้นโยขอไปอยู่ที่คอนโดฯ ด้วยนะคะ เราก็เคยอยู่ด้วยกันบ่อย ๆ”

“ที่นี่ไม่ใช่เมืองนอกนะโย พี่ว่ามันไม่เหมาะ จริง ๆ โยควรจะกลับบ้านตั้งแต่มาถึงด้วยซ้ำ”

โยดาได้ยินก็เริ่มไม่พอใจ แต่เธอยังคงเก็บอาการ

“ก็ได้ค่ะ แต่โยขออยู่กับพี่ภีมจนกว่าพี่จะย้ายเข้าคอนโดฯ นะคะ กลัวว่าถ้ากลับบ้านแล้ว คุณพ่อจะไม่ยอมให้โยไปค้างคืนที่ไหนอีก”

บทแอ๊ปใสซื่อเป็นงานถนัดของเธอ แต่โยดาลืมคิดไปว่าลีลารักเผ็ดร้อนของเธอนั้นไม่ใช่เพิ่งเป็นเพราะเรียนรู้มาจากพัชระ แต่เธอเก่งกาจมานานแล้ว ตั้งแต่นมเพิ่งตั้งเต้าด้วยซ้ำ

“ถ้างั้นก็ตามใจโย พี่ขอตัวไปอาบน้ำก่อน”

พัชระยืนปล่อยอารมณ์ไปกับสายน้ำที่ไหลตกมาจากผักบัว คิดถึงเรื่องราวเมื่อครั้งก่อน

ห้าปีที่แล้ว...

 

ในวันที่พัชระเรียนจบ เพื่อน ๆ นักเรียนไทยที่สนิทเกือบสิบคนมารวมตัวกันเพื่อเลี้ยงฉลอง โยดาเลยเสนอให้ใช้บ้านพักตัวเองที่พ่อซื้อไว้ให้ตั้งแต่เธอมาเรียนปริญญาตรีที่นี่

พัชระรู้ว่าโยดาแอบชอบเขามาตลอดสองปี แต่เขาไม่เคยชอบเธอและไม่เคยคิดชอบใคร เขายังหลงเหลือความเจ็บปวดอยู่ในใจลึก ๆ

แรก ๆ ที่มาถึงอังกฤษบางคืนเขายังนอนร้องไห้เป็นผู้ชายอ่อนแอ แค่คิดถึงว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังนอนอยู่ในอ้อมแขนของพ่อเขา ช่วงนั้นบางคืนเขาก็ต้องกินเหล้าย้อมใจก่อนนอน

แต่พอเริ่มเรียนหนักขึ้นพัชระก็เริ่มลืมทุกอย่างทีละนิด เขามุ่งมั่นกับการเรียนตรงหน้าจนได้คะแนนสูงลิ่ว ในที่สุดบริษัททางด้านเงินทุนยักษ์ใหญ่ของที่นั่นก็ทำหนังสือผ่านมหาวิทยาลัยชักชวนเขาไปทำงาน

พอได้รับแจ้งจากทางมหาวิทยาลัยพัชระก็ตัดสินใจอยู่ทำงานที่อังกฤษทันที เขาไม่อยากเจอหน้าพ่อ ไม่อยากเจอผู้หญิงคนนั้น

คืนวันฉลองความสำเร็จ เขาจึงกินเหล้าเต็มที่ เพราะความสบายใจที่อย่างน้อยเขาก็เลี้ยงตัวเองได้ ไม่ต้องใช้เงินพ่อ ไม่ต้องกลับบ้าน จำได้ว่าคืนนั้นดื่มหนัก ดื่มจนไม่มีสติรู้สึกตัวอีกทีก็เพราะความเสียวซ่านที่ช่องท้อง

พัชระพยายามลืมตาเห็นเงาตะคุ่มอยู่ที่หว่างขาภายใต้แสงไฟสลัว เมื่อเพ่งมองให้ดีจึงเห็นว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

“โย!!” เสียงที่เปล่งออกมาแหบแห้งเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ เขาเห็นโยดาอ้าปากอมตัวตนของเขาไว้จนคับแน่น

“พี่ภีมตื่นแล้วเหรอคะ โยทำตั้งนานกว่าพี่ภีมจะตื่น!!” น้ำเสียงของเธอบอกให้พัชระรู้ว่าเธอเองก็เมามายไม่แพ้กัน

พัชระพยายามจะลุกขึ้นแต่หนักหัวมากจนลุกไม่ไหว แถมโยดายังยื่นมือเหยียดยาวมาผลักให้เขาล้มตัวลงนอน เมื่อเธอขยับเขาจึงเห็นว่าเธอเปลือยเปล่าไปทั้งตัว พอมองดูช่วงล่างของตัวเองถึงเห็นว่ากางเกงยีนถูกดึงร่นไปจนถึงหน้าขาแกร่ง เขาอดทึ่งในความสามารถของโยดาไม่ได้

“โย พอเถอะพี่ไม่อยากทำแบบนี้”

“พี่ภีมนอนเฉย ๆ ค่ะ เดี๋ยวโยทำให้เอง”

แล้วเสียงริมฝีปากที่ดูดดึงท่อนเอ็นใหญ่ก็ดังออกมา ปลุกเอาอารมณ์เบื้องต่ำของคนที่นอนเมาให้พุ่งพล่านตั้งแต่หัวจรดเท้า

เมื่อลำเอ็นแข็งโด่ได้ที่ โยดาก็วาดขาขึ้นคร่อมหน้าขาแกร่งไว้ แล้วยกขาตั้งฉากแบะอ้า พัชระอดจ้องมองกลีบเนื้อที่ล่อสายตานั้นไม่ได้ โยดาเปลี่ยนเป็นนั่งคุกเข่าแล้วเอากลีบเนื้อของเธอค่อย ๆ ถูไถกับส่วนหัวหยักจนได้น้ำเมือกเปียกลื่นที่ไม่รู้แน่ชัดว่าเป็นของใคร

“โยอย่าพี่ไม่มีถุงยาง”

“ไม่ต้องใส่หรอกค่ะ รับรองได้ว่าโยสะอาด” เพราะก่อนหน้านั้นเธอไม่เคยสดกับใคร

 

สวบบบ

 

“อ๊าาา พี่ภีม”

ความใหญ่โตของชายหนุ่มทำให้ร่องสวาทของเธอคับตึงทันทีที่กดสะโพกลงมา ด้วยความที่ห่างหายจากเรื่องแบบนี้มาพอสมควรทำให้พัชระเสียวซ่านสุดใจ

“อ้าาา ซี้ดส์”

พัชระเอามือยึดเอวโยดาไว้แน่น ถึงแม้เขาจะมึนจนลุกไม่ขึ้น แต่ก็ไม่คิดจะกินแรงผู้หญิง โยดาจับมือที่เอวคอดออกแล้วย้ายมาไว้ที่อกอวบแทน

“พี่ภีมนอนเฉย ๆ สิคะ เดี๋ยวโยจะขย่มให้พี่ติดใจเลย”

ถึงแม้ปากจะบอกให้ชายหนุ่มนอนเฉย แต่มือบางที่กุมมือหนาไว้กดบังคับส่งสัญญาณให้เขาขยำหน้าอกอวบเต่งตึงของเธอ พัชระเข้าใจและทำตามอย่างไม่ยากเย็น

เมื่ออุ้มมือใหญ่เสียดสีกับเม็ดบนยอดอกจนได้ที่ สะโพกกลมก็เริ่มขยับส่ายไปมา เริ่มจากค่อย ๆ บดเบียดแบบควงเป็นวงกลมถึงแม้จะเสียวไม่น้อยแต่ก็เหมือนยังไม่สาแก่ใจ

 

ตั้บ ตั้บ ตั้บ ตั้บ

 

โยดาโหย่งตัวลุกขึ้นก่อนจะทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงมาที่หว่างขา ถึงแม้จะไม่รัวเร็วแต่เน้นหนักจนทำให้ทั้งสองร่างต่างขนลุกเกรียวในความเสียดเสียวที่ได้รับ ในบางจังหวะพัชระก็กระเด้งสวนจนพวงเนื้อกระเด้งตีกับสะโพกกลมจนเกิดเสียงเร้าใจ

“เอาออกก่อนโย น้ำพี่จะพุ่ง”

“พี่ภีมแตกใส่โยเลยค่ะ เดี๋ยวค่อยกินยาเอา”

ถึงแม้จะไม่มั่นใจในตัวหญิงสาวแต่เขาก็ทนทรมานไม่ไหว ปล่อยให้น้ำคาวขาวขุ่นพุ่งเข้าสู่กายเธออย่างจัง แล้วทั้งคู่ก็หมดแรง นอนซบกันหลับไปด้วยฤทธิ์ของน้ำเมา นั่นเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่พัชระคิดแตกในใส่เธอ

ความคิดเห็น