Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP40

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.9k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ส.ค. 2563 02:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP40
แบบอักษร

15:30

ตอนนี้เป็นเวลาเลิกเรียนของผมแล้วครับ หลังจากที่ผมวิ่งหนีพวกเพื่อนผมขึ้นมาบนห้องเรียน ตลอดช่วงบ่ายก็ไม่มีอะไรมาก นั่งเรียนกันไปปกติ นั่งเล่นกันบ้างในบางคาบ เพราะอาจารย์ไม่เข้าครับ

"มึงจะไปไหนต่อเปล่า" ไอ้เชนหันมาพูดถามผมพลางเดินไปที่รถบิ๊กไบค์ของตัวเอง หลังจากที่ผมกับเพื่อนสนิทสี่คนของไอ้เซนเจ้าของร่างเก่าพากันเดินมาที่โรงจอดรถของโรงเรียน ส่วนพวกหัวหน้าห้องกับพวกห้องสีแยกย้ายกันตั้งแต่บนห้องแล้วครับ 

"กูจะไปธุระต่อว่ะ" ผมพูดพลางเดินไปคร่อมลูกรักคันใหม่ของผมที่จอดอยู่ในโรงเรียนนานอยู่พอสมควร 

"อ่อ งั้นกูกลับก่อนนะ" ไอ้เชนพูดน้ำเสียงนิ่งๆพลางใส่หมวกกันน็อกแล้วสตาร์ทรถขับออกไปทันที

"เจอกันพรุ่งนี้เว้ยมึง" ไอ้กี้ที่เพิ่งใส่หมวกกันน็อกเสร็จพลางหันมาพูดกับผมอย่างน้ำเสียงยิ้มๆ 

"บายๆ!!" ไอ้ซันยกมือบายๆผมพลางสตาร์ทรถขับออกไปอย่างรีบร้อน แม่งจะรีบไปไหนของมันวะ?!!! 

"ขับรถดีๆละไอ้ตัวปลอม ฮ่าๆ" ไอ้กายพูดติดตลกพลางขับรถตามเพื่อนคนอื่นๆออกไป.....

 

ณ ห้างแห่งหนึ่ง 16:00

หลังจากที่ผมกับเพื่อนแยกย้ายกัน ไอ้ผมก็ขับรถมาที่ห้างเพื่อมารอตามนัดที่บอกไว้กับไอ้หมีควายมัน ผมไม่รู้ว่ามันจะมาตามนัดผมไหม เพราะไอ้หมีควายดูจะโกรธผมมาก เป็นผมผมก็โกรธครับ รูปแม่งโคตรจะมีซัมติงกัน ผมไม่น่าปล่อยตัวเลย ไม่งั้นผมคงไม่ถูกไอ้18แอบถ่ายได้ง่ายๆหรอก มิหนำซ้ำผมเองก็ผิดที่ตามใจไอ้11มากไป ถ้าผมไม่ให้มันกอด เรื่องก็คงไม่เป็นแบบนี้ แต่ทำไงได้ไอ้11มันเป็นเพื่อนผมมาตั้งแต่เด็ก กอดกันก็เป็นเรื่องปกติ แถมไอ้18ก็ชอบแกล้งเป็นนี้อยู่แล้ว ทว่ามันไม่ได้โพสต์แค่ส่งมาในแชทกลุ่มเท่านั้นเอง.....

 ห้าชั่วโมงผ่านไป.....

เฮ้อ~สงสัยไอ้หมีควายไม่มาแล้วละครับ ก็เพราะผมรอไอ้หมีควายที่หน้าห้างมาห้าชั่วโมงแล้ว ตั้งแต่สี่โมงจนตอนนี้สามทุ่มกว่า 

"หิวข้าวชิบหาย" ผมพูดพลางมองท้องฟ้าที่มืดไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ ไม่อยากจะเชื่อว่าผมจะยืนรอคนๆหนึ่งได้นานขนาดนี้ ทำไมผมถึงรู้สึกว่าตาผมมันกำลังจะมีอะไรไหลออกมาเลย นี่ไม่ใช่ว่าผมจะร้องไห้อีกแล้วหรอกน่ะ อยู่ร่างนี้ทำไมแม่งร้องไห้ง่ายจังวะ โคตรอ่อนแออะ ไม่คิดว่าการรักคนๆหนึ่ง จนทำให้ผมต้องอ่อนแอขนาดนี้ 

"หึ กลับบ้านดีกว่ากู" ผมพูดน้ำเสียงนิ่งๆพลางเดินไปที่รถ

ณ คฤหาสน์แห่งหนึ่ง 

ผมที่ตัดสินใจกลับมาบ้าน เพราะรอไปไอ้หมีควายคงไม่มาหรอกครับ สงสัยความสัมพันธ์ของพวกผมคงจะจบแล้วล่ะมั้งครับ 

"คุณหนูคะ" ผมที่จอดรถเสร็จพลางเดินเข้าบ้าน ก็เจอเข้ากับป้าบัวแก 

"ป้าบัวมีอะไรกับผมหรือเปล่าครับ" ผมหันไปพูดน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ 

"คุณท่านกับคุณหญิงฝากให้ป้าบอกคุณหนูว่า วันนี้จะไม่กลับบ้านค่ะ จะกลับพรุ่งนี้ตอนสายๆเลยค่ะ" 

"อ่อครับ ขอบคุณมากครับป้าบัว" 

"แล้วคุณหนูจะรับอะไรหรือเปล่าคะ เดี๋ยวป้าไปทำให้" 

"ไม่เป็นไรครับ งั้นเดี๋ยวผมขอตัวก่อนนะครับ" ผมพูดน้ำเสียงยิ้มๆ

"ค่ะคุณหนู" ป้าบัวพูดพลางก้มหัวให้ผม 

ณ ห้องนอน 

หลังจากที่ผมเดินออกมาจากป้าบัวแกพลางเดินขึ้นมาบนห้องทันที แต่ไม่ยักจะเห็นพวกพี่ชายผมเลยแฮะ สงสัยไม่อยู่บ้านเหมือนกัน 

"ใครแม่งเปิดแอร์ห้องกูอีกแล้ววะ?!!!" ผมที่เดินเข้าห้องมาก็เจอกับบรรยากาศที่โคตรจะหนาวเหน็บ ผมว่าเปิดจน16-17องศาแน่ๆเลย ผมรู้ได้ไงน่ะหรอ ก็ผมเคยเปิดนอนตอนอยู่ในร่างเก่า ความรู้สึกเดียวกันเลย เย็นไปถึงเล็บขบเลยแหละและผลออกมาตอนนั้นก็คือไข้หวัดแดกครับ แต่เอ๊ะ! แล้วใครแม่งจะมาอยู่ในห้องผมตอนนี้ล่ะ ถ้าไม่ใช่..... 

พรึ่บ!!! 

"เชี้ย! เฮียมาอยู่ในห้องผมได้ไงเนี่ย!!" ผมที่ตัดสินใจเปิดไฟ ก็ได้เจอกับร่างยักษ์ที่นั่งอยู่บนโซฟาพลางพิงหลังกับโซฟาด้วยท่าทางสบายๆพร้อมกับใช้สายตามองมาที่ผมอย่างนิ่งๆ เฮ้อ~ไอ้ผมก็คิดว่าผีซะอีก!! 

"หึ ทำไมกลับช้า" ไอ้หมีควายพูดน้ำเสียงนิ่งๆพลางจุดไฟแช็กเล่น แต่แม่งยังมีหน้ามาถามอีกว่าทำไมผมถึงกลับช้า ก็รอมึงไงไอ้แฟนบ้า!!! 

"เฮียกลับไปเถอะ" ผมพูดน้ำเสียงหงอยๆพลางเดินไปนั่งที่ปลายเตียง 

"แล้วไหนมึงบอกว่ามีอะไรจะบอกกูไง" ไอ้หมีควายพูดอย่างหน้าตานิ่งๆ 

"แล้วทำไมเฮียถึงไม่ไปตามนัดผมล่ะ" ผมพูดน้ำเสียงหงอยๆพลางมองออกไปที่ระเบียงห้อง

"หึ ก็กูไม่อยากไป" ไอ้หมีควายพูดพลางมองหน้าผมอย่างเย็นชา 

"อืม ผมไม่มีอะไรจะบอกเฮียแล้ว เฮียกลับไปเถอะ" ผมพูดน้ำเสียงเศร้าๆ ไอ้ผมไม่รู้เหมือนกันครับว่าตอนนี้ผมเป็นอะไร ทำไมผมถึงรู้สึกน้อยใจขนาดนี้ 

"มึงไม่บอกกู กูก็ไม่กลับ" 

"ผมว่าเราห่างกันสักพักเถอะ" ผมพูดน้ำเสียงนิ่งๆพลางมองหน้าไอ้หมีควายอย่างจริงจัง ผมไม่ได้อยากเลิกกับมันน่ะครับ ที่ผมพูดไปเพราะเป็นความงี่เง่าของผมเองที่รู้สึกอยากประชดไอ้หมีควายมันขึ้นมา 

"นี่มึงกำลังบอกเลิกกูหรอเซน" ไอ้หมีควายพูดน้ำเสียงเหี้ยมๆพลางลุกขึ้นเดินมาหาผมที่ปลายเตียง ตอนนี้ไอ้หมีควายโคตรน่ากลัวอะครับพลางคิดถึงเรื่องไอ้7บอกเลย แต่ผมเป็นถึง001จะมากลัวไอ้หมีควายแบบนี้ไม่ได้เปล่าวะ?!!! 

"เปล่า ผมบอกว่าเราห่างกันสักพักเถอะ" ผมเงยหน้าพูดบอกไอ้หมีควายอย่างน้ำเสียงนิ่งๆ 

"ไม่! กูจะไม่ห่างกับมึงหรือเลิกกับมึงให้มึงไปอยู่กับชู้หรอก!!!" ไอ้หมีควายพูดน้ำเสียงโหดๆพลางถอดเข็มขัดกางเกงนักเรียน แต่คุณมึงจะถอดเข็มขัดเพื่อ?!!! ไม่ใช่แม่งจะเอามาตีผมหรอกน่ะ?!!!!

"ถ้าเฮียไปเจอผมที่ห้าง ตอนนี้เฮียก็รู้ทุกเรื่องแล้วไหม!!" ผมพูดน้ำเสียงอย่างโกรธๆปนงอนๆ

"มึงก็บอกกูมาตอนนี้เลยสิ" ไอ้หมีควายพูดพลางจับบ่าผม 

"เฮ้อ~เรื่องมันก็มาถึงขนาดนี้แล้ว ถ้าผมบอกไปเฮียจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่เลย ผมไม่ใช่เซน ผมเป็นคนอื่นที่มาอยู่ในร่างนี้ ตอนแรกผมก็งงๆเหมือนกัน แต่ทำไงได้ก็มันเกิดขึ้นไปแล้ว และคนที่เฮียหาว่าเขาเป็นชู้ผม มันชื่อ11เป็นเพื่อนกับผมตั้งแต่เด็กแล้ว ผมโดนเพื่อนอีกคนแกล้ง" 

"มึงพูดเชี้ยอะไร กูไม่ใช่เด็กที่จะมานั่งฟังนิทานบ้าๆของมึงหรอกน่ะ" ไอ้หมีควายพูดหน้าตานิ่งๆ

"กูพูดเรื่องจริง! กูรู้ว่ามึงสงสัยกูแบล็ค ทำไมกูถึงเปลี่ยนไป มันก็เป็นเรื่องนี้แหละ กูไม่รู้เลยน่ะเว้ยว่ามึงโกรธอะไรกูนักหนา ทำไมต้องทำท่าทางเย็นชาใส่กูด้วย ก็กูบอกอยู่ว่าเพื่อนกู มึงก็ไม่เชื่อกูอะ มึงรู้ไหมแบล็ค วันนี้กูไปยืนรอมึงที่หน้าห้างและกูไม่เคยไปยืนรอใครนานขนาดนั้นมาก่อนเลย กูรักมึงมาก มากจนแคร์มึงทุกอย่าง ถ้าพวกเขาไม่ใช่เพื่อนกู กูคงไม่ไปเข้าใกล้ตามที่มึงบอกหรอก" ผมลุกขึ้นยืนพลางกระชากคอเสื้อนักเรียนมันลงมาจ้องมองหน้าผมพร้อมกับพูดน้ำเสียงหงอยๆปนจริงจัง 

".........."

"เงียบทำไมแบล็ค มึงเคยถามกูนี่ว่ากูเป็นใคร กูจะบอกให้ กูชื่อ001เป็นมือสังหาร มาจากอาร์มันโด้ ไม่ใช่เซนเจ้าของร่างนี้" 

"........"ไอ้หมีควายมันยังคงเงียบครับ มันมองผมด้วยแววตาที่สับสน 

"เฮีย~ ถ้าเฮียรักผม เฮียเชื่อผมได้ไหมครับ ทุกเรื่องที่ผมพูดคือความจริง ถ้าเฮียรับไม่ได้ที่ผมไม่ใช่เจ้าของร่าง เฮียแค่บอกผม เดี๋ยวผมจะเดินออกมาเอง ผมแค่อยากให้เฮียรู้ไว้ว่า ผมรักเฮียมาก ผมอยากยอมเฮียทุกอย่างน่ะ แต่เรื่องบางเรื่องที่ผมไม่ยอม เพราะผมไม่พร้อมหรือทำให้ไม่ได้จริงๆ" ผมพูดน้ำเสียงเศร้าๆพลางปล่อยคอเสื้อมันพร้อมกับนั่งลงไปที่ปลายเตียงเหมือนเดิม 

"กูขอโทษ กูหึงมึงมากมึงรู้ตัวไหม ตอนกูเห็นรูปที่มึงนอนกอดกับเพื่อนมึง กูทำอะไรไม่ถูกเลย ได้แต่คิดว่ามึงจะทิ้งกูไปหามันไหม เพราะกูก็เคยทำเรื่องเหี้ยๆไว้กับมึง ทั้งเรื่องที่จะเข้ามาเล่นกับความรู้สึกของมึง ทั้งเรื่องที่กูชอบทำให้มึงเจ็บตัวอยู่บ่อยๆ กูคิดว่ามึงคงจะทิ้งกูไปอยู่กับคนที่ดีกว่า" ไอ้หมีควายที่นั่งคุกเข่ากับพื้นพลางเข้ามากอดเอวผมพร้อมกับพูดน้ำเสียงหงอยๆ 

"เฮียฟังผมนะ ผมไม่ได้ชอบผู้ชาย ผมชอบแค่เฮียและไม่คิดจะชอบผู้ชายคนไหนด้วย " ผมพูดน้ำเสียงนิ่งๆพลางลูบหลังไอ้หมีควายมัน ผมไม่คิดเลยว่าจะรักผู้ชายตรงหน้าผมได้ขนาดนี้ เป็นเวลาแค่สั้นๆทำไมถึงทำให้ผมรักคนๆนี้ได้ขนาดนี้วะ 

"กูขอโทษจริงๆนะเว้ยที่ไม่เชื่อใจมึง กูขอโทษที่ทำตัวงี่เง่าใส่ ขอโทษที่ทำท่าทางเย็นชาใส่มึงและที่กูโกรธมึง เพราะกูรักมึงมากไง กูกลัวว่ามึงจะทิ้งกูไป" ไอ้หมีควายพูดน้ำเสียงเศร้าๆพลางถูหน้ามันกับหน้าท้องของผมไปมา 

"เฮียไม่ต้องขอโทษผมหรอก ผมเองก็ผิดที่พูดอะไรงี่เง่าออกไป ผมไม่ตั้งใจจะให้เฮียคิดว่าผมอยากเลิกกับเฮียเลยสักนิด และผมก็ยิ่งผิดไปอีกที่ไม่บอกเพื่อนให้เว้นระยะห่างกับผมหน่อย แล้วผมว่าผมต่างหากต้องขอโทษเฮีย ผมขอโทษนะ " ผมพูดน้ำเสียงติดจะยิ้มๆพลางบีบแก้มไอ้หมีควายมัน 

"มึงกับกูก็ผิดกันทั้งคู่แหละ กูที่ทำตัวงี่เง่าไม่เชื่อใจมึงและมึงก็ผิดที่ชอบทำให้กูเข้าใจผิด เพราะงั้นพัมพ์กิ้นท์กับป๊าปี๊มาคืนดีกันไหม" ไอ้หมีควายผละออกมาจากหน้าท้องผมพลางเงยหน้าขึ้นมาพูดกับผมอย่างยิ้มๆ 

"อื้อ~ เอาสิ" ผมพูดตอบอย่างยิ้มๆ 

"แล้วเรื่องที่มึงไม่ใช่เซน มันคือเรื่องจริงใช่ไหม" ไอ้หมีควายพูดพลางลุกขึ้นจากพื้นมานั่งลงข้างๆผม 

"จริงสิ ผมจะโกหกไปทำไมล่ะ" ผมหันไปพูดกับไอ้หมีควายอย่างยิ้มๆพลางทำใจว่ามันจะรับได้ไหม 

"มึงบอกเรื่องมึงให้ละเอียดก่อนนี้หน่อยสิ" ไอ้หมีควายพูดน้ำเสียงนิ่งๆ

"ผมชื่อ001เป็นมือสังหารของอาร์มันโด้ มีเพื่อนสนิท4คนที่เป็นมือสังหารเหมือนกัน คนแรกชื่อ011ที่เฮียหาว่าเป็นชู้กับผมนั่นแหละ คนที่สองชื่อ018 คนที่สามชื่อ002 คนที่สี่ชื่อ007 ผมตายเพราะลูกชิ้นติดคอผม เฮียอย่าเพิ่งหัวเราะผมนะ!! ให้ผมพูดก่อน....ตอนผมตายผมก็เข้ามาอยู่ในร่างนี้เลย เซนเจ้าของร่างเก่ามันเสียเพราะมันเผลอหลับแล้วจมน้ำในอ่าง แล้วเฮียยังจำได้ไหมที่เฮียสงสัยผมก่อนที่ผมจะรีบไปที่รีสอร์ท และคนที่เฮียถีบที่รีสอร์ทตอนที่เฮียไปรับผมอะ เขาชื่อเจคอปเป็นรุ่นพี่ผม มาเพื่อจะฆ่าพวกเพื่อนผม เพราะพวกผมหนีออกมาจากองค์กรกัน" 

"กูเชื่อมึงแล้ว ไม่ต้องทำหน้าจะร้องไห้ขนาดหรอก" หลังจากที่ผมพูดจบ ไอ้หมีควายก็ดึงผมเข้าไปกอด แต่นี่ผมทำหน้าอย่างที่ไอ้หมีควายบอกจริงๆหรอวะ?!!! 

"เฮียรับได้ไหม ผมไม่ใช่เซนเจ้าของร่างที่เฮียรักหรอกน่ะ" ผมผละออกจากอ้อมกอดของไอ้หมีควายมันพลางเงยหน้าขึ้นไปพูดน้ำเสียงหงอยๆ 

"มึงลืมหรือไง กูเคยบอกมึงว่ากูชอบมึงตอนนี้มากกว่า กูเริ่มชอบมึงตอนที่กูจะเข้ามาเล่นเกมส์บ้าๆนั่นแหละ กูจะบอกมึงไว้ตอนนี้เลยว่า กูรักคนที่อยู่ข้างใน มึงได้ยินไหม กูรักคนที่อยู่ข้างในนี้ กูไม่ได้รักเซนเจ้าของร่างเก่า แต่กูรักเซนที่อยู่ในนี้ตอนนี้ต่างหากละ" ไอ้หมีควายพูดน้ำเสียงยิ้มๆพร้อมกับใช้นิ้วจิ้มหน้าอกผมเบาๆ

หมับ!!! 

"ฮึก! เฮียรับได้จริงๆใช่ไหม?!!! " หลังจากที่ไอ้หมีควายพูดจบ ไอ้ผมก็เข้าไปกอดมันทันทีเลยครับพลางเอาหน้าไปซุกที่หน้าอกมันพร้อมกับพูดน้ำเสียงเหมือนจะร้องไห้   

"รับได้ดิว่ะ" ไอ้หมีควายพูดพลางลูบหลังของผม 

"แล้วเฮียอะ มีอะไรจะบอกผมไหม พวกเราจะได้เคลียร์กันไปเลย" ผมผละออกจากการกอดไอ้หมีควายพลางเงยหน้าขึ้นไปพูดถามน้ำเสียงนิ่งๆ 

"เฮ้อ~เพื่อนมึงคนที่ชื่อ007บอกมึงแล้วสิน่ะ ตอนแรกกูก็คิดอยู่ว่าคนเดียวกันกับมือซ้ายพ่อกูไหม แล้วยิ่งกูรู้เรื่องของมึงกับที่มึงถามกูแบบนี้ กูยิ่งมั่นใจ ถึงว่าทำไมในห้องประชุมมึงถึงดูตื่นเต้นขนาดนั้น" ไอ้หมีควายพูดพลางถอดเสื้อนักเรียนออกเหลือแต่กางเกงนักเรียน ห้องก็เย็นแล้วมันจะถอดทำเพื่อ???? 

"เฮียเป็นตัวของตัวเองได้ไหม ผมไม่อยากให้เฮียต้องฝืน ผมอยากรู้ตัวตนของเฮียจริงๆ" ผมพูดน้ำเสียงยิ้มๆ

"กูเป็นคนสุขุมมากและกูก็เลวกว่าที่มึงคิด แล้วตอนนี้ที่กูอยู่กับมึง กูไม่ได้ฝืนอะไรทั้งนั้น กูอยากเป็นแบบนี้ตอนเวลาอยู่กับมึงแค่คนเดียว คุยเยอะ โหดใส่มึง อยากทำให้มึงโกรธ เพราะกูชอบตอนมึงทำหน้าโหดใส่กู มันเขี้ยวดีว่ะ" ไอ้หมีควายพูดน้ำเสียงนิ่งๆปนยิ้มๆพลางล้มตัวลงไปนอนที่เตียง 

"เฮียถ้าจะบ้าว่ะ" ผมพูดน้ำเสียงขี้เล่นพลางล้มตัวลงไปนอนข้างๆมันพร้อมกับใช้แขนข้างซ้ายกอดลำตัวของไอ้หมีควายมันไว้ ไอ้ผมบอกได้เลยว่าตอนนี้ผมรู้สึกดีใจมากที่ผมบอกความจริงไปแล้วมันไม่เปลี่ยนไป 

"แล้วเรื่องที่ห้องประชุมมึงโกหกสิน่ะ" ไอ้หมีควายก้มหน้าลงมาพูดกับผมอย่างหน้าตาเหี้ยมๆ 

"เรื่องอะไรเฮีย~ ไม่มี๊!!" ผมพูดพลางฝืนยิ้มส่งไปให้มัน 

"หึ เสียงสูงเลยน่ะ เรื่องเพื่อนที่ต่างประเทศมึงไง มีอยู่จริงๆหรือเปล่า แต่สงสัยเพื่อนมึงคงจะล่องหนได้ กูสืบหาก็ไม่เจอ" ไอ้หมีควายพูดน้ำเสียงดุๆพลางจับแขนผมออกจากลำตัวของมัน เฮ้อ~มาอีกแล้วครับ การงอนของคุณแฟนผม

"แหะๆ ไม่มีจริงหรอก ก็ตอนนั้นผมยังไม่อยากให้เฮียรู้นี่ แต่ไม่อยากจะเชื่อว่าเฮียจะถึงขั้นสืบหาเลยหรอ หึงอะไรขนาดนั้น" ผมพูดน้ำเสียงขี้เล่นพลางกอดมันไปอีกครั้ง นี่ผมก็30ละนะ ทำไมยังทำตัวเป็นเด็กแบบนี้อีกวะ แต่ไม่เป็นไรตอนนี้ผมก็แค่17เองเนอะ อ้อนได้ แค่กับไอ้หมีควายเท่านั้นน่ะครับ ฮ่าๆ

"เหอะ เด็กขี้โกหกว่ะ " ไอ้หมีควายพูดพลางนอนตะแคงข้างหนีผม 

"ใครเด็ก?! กูไม่เด็กแล้วเถอะ กูอายุเยอะกว่ามึงตั้งเยอะ....ตุ๊บ!" ผมแกล้งพูดน้ำเสียงไม่พอใจพลางขึ้นไปนั่งทับลำตัวมัน แม่งงอนดีนัก ผมจะทับให้ตายเลย 

"หึ จำไว้ว่ามึงอยู่ในร่างนี้ เพราะงั้นมึงก็เด็กสำหรับกูอยู่ดีละ....พรึ่บ!" ไอ้หมีควายพูดพลางพลิกตัวผมให้ลงมานอนที่เตียงแทนและมันก็ขึ้นมาคร่อมผมไว้อย่างลวกๆ

"ไม่เด็ก! โตแล้วเเถอะ" ผมพูดพลางผลักหน้าไอ้หมีควายออกจากผม เพราะมันจะก้มหน้าลงมาจูบผมยังไงละครับ 

"กูจะทำโทษมึง เพราะมึงเป็นเด็กขี้โกหก เป็นเด็กพูดไม่เพราะ ชอบพูดมึงกู" ไอ้หมีควายพูดน้ำเสียงเจ้าเล่ห์พลางจับมือทั้งสองข้างของผมตึงไว้กับที่นอน

"แหนะ! ถ้าเฮียทำไรผม ผมจับหักคอจริงๆน่ะเว้ย" ผมพูดน้ำเสียงขี้เล่นปนขู่

"กูไม่ยอมให้มึงทำอะไรกูได้เหมือนครั้งก่อนหรอก" 

"อื้อ~ จวบ จ๊วบๆ!!" หลังจากที่ไอ้หมีควายพูดจบมันก็ก้มหน้าลงมาจูบปิดริมฝีปากผมทันที 

"วันนี้กูจะไม่ปล่อยมึงไปแน่" ไอ้หมีควายผละออกจากริมฝีปากของผมพลางเงยหน้าขึ้นมาพูดน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ปนจริงจัง 

"ไม่ปล่อยไรเฮีย ปล่อยเลยนี่ก็จะเที่ยงคืนแล้ว ไม่กลับบ้านหรือไง" ผมมองไปที่นาฬิกาหัวเตียงพลางหันมาพูดบอกไอ้หมีควายมันอย่างยิ้มๆ 

"วันนี้กูนอนนี่ เพราะงั้นให้กูทำโทษซะดีๆ" 

"เฮียจะทำอะไรผมได้~??" ผมพูดพลางมองหน้ามันอย่าท้าทาย

"มาลองดูกันไหมว่ากูจะทำอะไรมึงได้" ไอ้หมีควายพูดพลางถอดกางเกงออก ทำให้ตอนนี้มันเหลือแต่กางเกงบ๊อกเซอร์ หรือว่าที่แม่งถอดเสื้อกับเข็มขัดก็เพราะอยากจะจับผมแดกใช่ไหมเนี่ย?!!!! 

"ไม่อะ เฮียเจ้าเล่ห์จะตาย ผมรู้ทันเถอะ" 

"กูอยากจริงๆนะเว้ย" 

"งั้นเฮียให้ผมรุกป่ะล่ะ" 

"หึ มึงยอมกูป่ะล่ะ" ไอ้หมีควายยกยิ้มมุมปากพลาง ก้มหน้าลงมาไซร้ซอกคอผม 

"เฮ้อ~ นี่เฮียจะเอาให้ได้ใช่ป่ะ" ผมพูดน้ำเสียงเหม็นเบื่อพลางผลักหัวไอ้หมีควายให้ออกจากซอกคอผม 

"ใช่ กูจะเอา ตอนนี้เลยด้วย" ไอ้หมีควายพูดน้ำเสียงจริงจังพลางใช้มือซ้ายปลดกระดุมเสื้อนักเรียนผมพร้อมกับโยนเสื้อผมทิ้ง อะไรแม่งจะถอดเสื้อให้ผมเร็วขนาดนั้นวะ?? 

"งั้นผมยอมเฮียก็ได้"

"จริงนะเว้ย!!" ไอ้หมีควายพูดอย่างตื่นเต้น 

"อืม~" ผมพูดพลางหันหน้าหนีมัน เพราะผมเขินครับ ไม่น่าเชื่อว่าผมจะยอมมัน ดูๆแล้วผมคงไม่ได้รุกมันด้วยสิ ถึงผมจะโดนไอ้หมีควายเสียบก็เถอะ แต่ยังไงผมก็เป็นผัวมันอยู่นั่นแหละ ฮ่าๆ แล้วทำไมผมถึงยอมมันง่ายๆแบบนี้น่ะหรอ ก็ไอ้ผมคิดดีแล้วไงครับ ผมมั่นใจแล้วว่าผมรักมันจริงๆและไอ้หมีควายเองก็รักผมจริงๆ ถ้ามันจะเป็นคนแรกของผม ผมก็ยอมครับ 

"จุ๊บ! มาเริ่มกันเถอะที่รัก~" ไอ้หมีควายพูดพลางจูบหน้าผากผม

"อื้อ~ เฮีย! อ๊า! อย่ากัดสิ~!" ไอ้หมีควายที่จัดท่าให้ผมเสร็จพลางถอดกางเกงนักเรียนผมออกพร้อมกับก้มหน้าลงไซร้ซอกคอผม ไอ้หมีควายมันทั้งดูดทั้งกัด สงสัยคงจะเป็นรอยอีกแน่เลย

"อื๊ม~ ทำไมตัวมึงหอมจังวะเซน~...จุ๊บๆ" ไอ้หมีควายพูดน้ำเสียงอ่อนโยนพลางจูบคอผมพร้อมกับจูบหน้าอกผมไปหลายๆที 

"อ๊าาา~! เฮียอย่าดูดแรงสิ~ อื้อ~!" ผมพูดออกมาอย่างน้ำเสียงเสียวๆ เพราะไอ้หมีควายมันใช้ริมฝีปากมันหยอกล้อหัวนมของผมอย่างเมามันส์ จนผมเผลอใช้เล็บจิกหลังของมันเพื่อจะลดความเสียว

"ขอโทษ เจ็บหรือเปล่า" ผมจับหน้าไอ้หมีควายให้เงยขึ้นมามองผมพลางพูดน้ำเสียงหงอยๆ 

"ไม่ มึงอยากทำอะไรก็ได้ ตามใจมึงเลย ร่างกายกูเป็นของมึงแล้ว" 

"จุ๊บ! จวบ~จ๊วบๆๆ"  

หลังที่ไอ้หมีควายพูดจบมันก็ใช้ริมฝีปากจูบปิดปากผมอีกครั้ง ลิ้นร้อนๆของมันที่กำลังหยอกล้อกับลิ้นของผมอยู่ ทำให้ผมเคลิบเคลิ้มสุดๆ ไม่คิดว่ามันจะจูบอ่อนหวานขนาดนี้เลย 

"เรียกชื่อกูสิ ชื่ออย่างเดียวพอ....ฟอด!" ไอ้หมีควายที่ผละออกจากริมฝีปากผมพลางพูดน้ำเสียงยิ้มๆแล้วก้มหน้าลงมาหอมแก้มผม 

เพียะ!!!

"โอ๊ย! เจ็บนะ!" ผมที่เอาแต่มองหน้ามันไม่ยอมพูดตามที่ไอ้หมีควายมันขอ มันก็เลยใช้มือตีลงมาที่บั้นท้ายผมอย่างแรง 

"เด็กดื้อก็ต้องตี....หมับ!" ไอ้หมีควายพูดพลางดึงกางเกงในผมออกพร้อมกับใช้มือจับที่น้องน้อยของผม 

"เห้ย! เฮียทำไร!" 

"จะช่วยมึงไง" 

"อ๊ะ! อื้ม~ ซี๊ด!~ เฮีย~ อ๊ะ!" 

"อื้อ~เรียกชื่อกู!~ " 

"อื้ม~ แบล็ค อ๊ะ! จะแตกแล้ว!~ อ่าาาา" ไอ้หมีควายที่ใช้มือจับน้องน้อยผมอยู่ก็เริ่มชักขึ้นชักลงอย่างช้าๆสลับเร็วพร้อมกับไซร้ซอกคอผมไปด้วย จนผมเผลอครางออกมาอย่างเสียวๆ 

"หึ แตกเร็วจริงเด็กน้อย....จุ๊บ!" 

"อ๊ะ! จวบๆ~ จ๊วบๆๆ!" หลังจากที่ผมแตกด้วยฝีมือของไอ้หมีควายมัน มันก็เงยหน้าจากซอกคอผมพลางพูดน้ำเสียงล้อๆแล้วก้นหน้าลงมาจูบผมอีกครั้ง 

"แฮ่กๆ นี่จูบหรือจะกินปากผมเนี่ย" ผมพูดน้ำเสียงหอบๆพลางใช้แขนทั้งสองข้างของผมคล้องคอมันไว้ลวกๆ

"ฟอดๆ! ทำไมมึงน่ารักจังวะ หวานแม่งไปหมด... พรึ่บ!" ไอ้หมีควายไม่ตอบพลางหอมแก้มทั้งสองข้างของผมแล้วหยิบหมอนมารองตรงสะโพกผมไว้

"เฮียจะทำอะไรเนี่ย!?" ไอ้หมีควายที่เอาหมอนรองสะโพกผมเสร็จพลางจับขาผมแยกออกจากกันพร้อมกับเอาตัวมันมาอยู่ตรงกลางระหว่างขาผม

"กูช่วยมึงเสร็จแล้ว ตอนนี้ก็ถึงตามึงที่จะทำให้กูเสร็จบ้าง" ไอ้หมีควายพูดน้ำเสียงเจ้าเล่ห์พลางจับขาสองข้างของผมให้ไปคล้องกับเอวของมัน 

"เฮีย~ ไม่เอา ผมไม่พร้อมแล้วอะ ไปอาบน้ำนอนกันดีกว่าเนอะ" ไอ้ผมที่เห็นน้องน้อยของไอ้หมีควายมันพลางรีบพูดน้ำเสียงร้อนรน เพราะของมันที่ใหญ่อยู่แล้วแม่งมาขยายอีกยิ่งใหญ่กว่าเดิมเลยครับ ขนาดร่างเก่าที่ผมคิดว่าจะชนะมันยังต้องยอมแพ้ นี่แม่งเด็กม.ปลายจริงๆหรือเปล่าวะ?!!!! ใหญ่ซะไม่เกรงใจผู้ใหญ่อย่างผมเลย!!! 

"ไม่ทันแล้วที่รัก~ กูขึ้นและลงยากซะด้วย" นี่ผมต้องยอมอยู่ล่างจริงๆใช่ไหมเนี่ย?!!! 

"อึก! เบาๆนะ " ผมพูดพลางใช้มือปิดหน้าตัวเองอย่างเขินอาย ก็ผมทั้งหล่อทั้งแมนต้องมาเป็นเมียเนี่ยน่ะ แต่ไม่เป็นไรหรอก ถ้าใครถามผมผมจะบอกว่าเป็นผัวมันก็ได้นี่ คิคิๆ 

"มึงอย่าเกร็งนะ เดี๋ยวเจ็บ" มันพูดจบ มือของไอ้หมีควายก็เริ่มรุกทางด้านหลังของผมก่อนจะเริ่มใช้นิ้วสอดเข้ามาสำรวจด้านในผมพลางดันเข้าออกอย่างช้าๆ

"อ๊าา อ๊ะ! ไม่ อ๊ะ! เอาแล้วได้ไหม อื้อ~" หลังจากที่ไอ้หมีควายเริ่มเปิดทางให้ผมด้วยนิ้ว จากหนึ่งนิ้วเพิ่มเป็นสองและเพิ่มเป็นสามพลางทำให้ผมต้องพูดน้ำเสียงเจ็บปวดปนเสียวพร้อมกับกอดคอไอ้หมีควายไว้อย่างแน่นๆ

"มันจะไม่เป็นไรเชื่อใจกูสิ.....จุ๊บ!" ไอ้หมีควายพูดน้ำเสียงอ่อนโยนพลางจูบที่หัวของผมอย่างแผ่วเบา

"ผมรักเฮียนะ~" ผมพูดน้ำเสียงอ้อนๆที่ข้างหูของมัน 

"กูก็รักมึง~....กูจะเข้าแล้วน่ะ อย่าเกร็ง" ไอ้หมีควายพูดน้ำเสียงแผ่วเบาพลางเอาส่วนหัวของน้องน้อยมันมาถูที่ช่องทางหลังของผม

สวบ!!

"อ่าาา~ แน่นชิบหาย!"

"โอ๊ย!! เจ็บ! เฮียเอาออกไปก่อน!!" หลังจากที่ไอ้หมีควายมันเอาส่วนหัวเข้ามาช่องทางหลังของผมได้ มันก็ดันน้องน้อยมันเข้ามาจนมิดด้าม จนผมต้องร้องออกมาอย่างเจ็บปวดพร้อมกับจิกเล็บไปที่หลังของไอ้หมีควายมัน แม่งครั้งแรกของผมมันจะรีบไปไหนวะ?!! คิดผิดคิดถูกเนี่ยที่ยอมให้มัน!! 

"กูจะขยับแล้วน่ะ" ไอ้หมีควายพูดพลางเริ่มขยับสะโพกตัวเองเข้าออกอย่างช้าๆ 

"อ๊าาาา~ อื้อ~ อ๊ะ!เบาๆหน่อย" ผมร้องครางอย่างเจ็บๆปนเสียวพลางกอดลำตัวของไอ้หมีควายไว้แน่นๆ

"ซี๊ด~ จวบ! จ๊วบๆๆ" ไอ้หมีควายเริ่มขยับเข้าออกอย่างเร็วๆพร้อมกับจับหน้าผมขึ้นมาจูบปิดปาก 

พั๊บ! พั๊บ! พั๊บๆๆ! 

"อ่าาา แบล็ค~ อ๊ะ! เบาๆ ซี๊ด~" ไอ้หมีควายที่ผละออกจากการจูบผมพลางก้มหน้าลงมาไซร้ซอกคอผมแล้วโยกสะโพกมันเข้าออกช่องทางหลังของผมอย่างเร่งรีบและเอาแต่ใจ 

"ซี๊ด~ ตอดแน่นชิบหาย~" 

"แบล็ค~อ๊ะ! ซี๊ด~!! เบา อ๊ะ! หน่อย" 

สวบ! ตั๊บ! สวบ! ตั๊บ! พั๊บๆๆๆ!!!!!!

ไอ้หมีควายไม่ฟังคำขอของผม มันทั้งกัดทั้งดูดซอกคอผมพลางถอดน้องน้อยของมันเข้าออกแรงๆสองทีจากนั้นก็ซอยถี่ๆเข้ามาในช่องทางหลังของผมอย่างแรงๆ

"อื้ม~ เสียวโคตร.....ฟอด!" ไอ้หมีควายพูดน้ำเสียงพอใจพลางหอมแก้มผมอย่างมันเขี้ยว

"อ๊ะ!ๆๆ อ่าาา ซี๊ด~" ผมร้องครางจนไม่คิดว่านี่ผมจะเป็นได้ถึงขนาดนี้ ผมบอกได้เลยว่าผมรู้สึกดีมาก ถ้าไม่ใช่ไอ้หมีควาย ผมจะรู้สึกดีได้แบบนี้หรือเปล่า

"อ๊ะ! ป๋าปี๊จะเสร็จแล้วพัมพ์กิ้นท์ ซี๊ด~!!" 

พั๊บๆๆๆ!!!!

"อ่าาาา! แบล็ค~ อ๊ะ!ๆๆ!!" 

ไอ้หมีควายกระแทกใส่ช่องทางของผมอย่างเต็มแรงพลางใช้มือมันบีบเค้นที่บั้นท้ายผมอย่างมันส์มือ ไอ้ผมก็ได้แต่กอดมันไว้แน่นๆแล้วกัดไปที่บ่าของมัน เพื่อจะระบายความเจ็บและความเสียวที่ผมควบคุมมันไม่อยู่ 

"อื้ม~ กูแตกในนะ อ๊าาาาา~!"

"อื๊ม~!!!" 

ไอ้หมีควายที่ซอยเขามาในช่องทางผมถี่ๆอย่างรีบร้อนพลางกระตุกและปลดปล่อยเข้ามาในตัวของผมพร้อมกับผมที่ปลดปล่อยจนเลอะหน้าท้องที่มีกล้ามหน้าท้องเป็นมัดๆของมัน

"ขออีกรอบนะ....มั๊บ!" หลังจากที่ไอ้หมีควายเอาน้องน้อยมันออกจะช่องทางหลังของผม มันก็ล่มตัวลงมาทับผมพลางพูดน้ำเสียงอ้อนๆที่ข้างหูของผมพร้อมกับกัดและเลียหูผม

"ไม่เอาแล้ว ผมเจ็บไปหมดเลย" ผมพูดพลางผลักหน้ามันออกจากหูของผม 

"หึ เจ็บแต่ครางเร้าใจมาก" ไอ้หมีควายพูดพลางมองหน้าผมอย่างเจ้าเล่ห์แล้วใช้มือลูบขาผมที่เกี่ยวกับเอวของมันอยู่ 

เพียะ! 

"ไม่ต้องมาพูดเลย บอกให้เบาก็ไม่เบา" ผมตีไปที่มือข้างซ้ายของไอ้หมีควายที่กำลังบีบบั้นท้ายผมอยู่พลางพูดน้ำเสียงจริงจัง ต่อไปผมจะไม่ยอมมันแล้ว ชิ โคตรเจ็บอะครับ แต่เจ็บได้ไม่นานหรอกมันก็เปลี่ยนเป็นเสียว ยิ่งลึกยิ่งเสียวครับ ถ้าตรงปลายช่องทางจะเจ็บมาก ยิ่งตอนที่ไอ้หมีควายกระแทกเข้ามา เหมือนมันจะฉีกทุกครั้งเลยด้วย เอ่อ...แล้วผมจะบอกทำไมเนี่ย?!!! ดูอ้อร้อขึ้นมาเลยกู!!

หมับ! 

"ป่ะ เดี๋ยวพาไปอาบน้ำ" ไอ้หมีควายทำหน้าเมินเฉยใส่ผมพลางช้อนบั้นท้ายผมอุ้มขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ ดีนะที่ผมกอดคอมันอยู่ ไม่งั้นผมคงหงายหลังแล้วละ....

04:35

ทุกคนเชื่อไหม ตอนนี้ผมเพิ่งออกจากห้องน้ำ ตั้งแต่ตีหนึ่งกว่าที่ไอ้หมีควายพาผมเข้าห้องน้ำ เพราะไอ้หมีควายแม่งหลอกผม มันบอกจะพาผมไปอาบน้ำ แต่แม่งอุ้มผมไปวางไว้บนซิงค์อ่างล้างหน้าแล้วจากนั้นมันก็จับผมแดกไปอีกหลายรอบ จนตีสี่กว่ามันถึงจะปล่อยให้ผมนอน คิดผิดจริงๆที่ยอมมัน แม่งไม่ปล่อยผมไปไหนเลย เดี๋ยวหอมเดี๋ยวจูบ และก็ตอนนี้ที่มันกำลังไซร้ซอกคอผมอยู่เช่นกัน 

"เฮีย~ ผมเหนื่อยแล้ว ขอนอนหน่อย" ผมพูดน้ำเสียงเหนื่อยๆพลางเอียงคอหลบไอ้หมีควายที่กลายเป็นแวม ไพร์ดูดคอผมไม่หยุดสักที 

"โอเค~ ไม่กวนละ ฝันดีนะครับเด็กดีของเฮีย...จุ๊บ!" ไอ้หมีควายสวมกอดจากด้านหลังของผมให้แน่นขึ้นพลางพูดที่ข้างหูผมอย่างแผ่วเบาพร้อมกับจูบลงมาที่หัวผม ไอ้ผมไม่คิดเลยว่าไอ้หมีควายมันจะอ่อนโยนได้ขนาดนี้ แต่มันไม่ใช่คนอ่อนโยนสักหน่อย ยิ่งคิดว่ามันเป็นแบบนี้แค่กับผมคนเดียว ผมนี่ก็เขินจนไปไม่เป็นเลยครับ มือหนึ่งแห่ง มือสังหารอย่างผมต้องมาเสียท่าให้กับผู้ชายเถื่อนๆอย่างไอ้หมีควายเนี่ยน่ะ?!!!! 

"ทำไมชอบเรียกว่าเด็ก ก็บอกอยู่ว่าโตแล้ว" ผมเงยหน้าไปพูดกับไอ้หมีควายอย่างน้ำเสียงงอนๆ ก็แม่งชอบทำเหมือนผมเด็กกว่ามันเป็นสิบปีอะครับ

"ก็กูอยากเรียก ใครจะทำไมกูห้ะ" ไอ้หมีควายพูดพลางทำหน้ากวนตีนใส่ผม 

"ไม่ต้องมากอดเลยงั้น" ผมแกล้งพูดน้ำเสียงโกรธๆพลางจับแขนมันออกจากเอวผมอย่างเบาๆ ไอ้ผมก็อยากผลักแม่งออกไปแรงๆเลย แต่ทำไม่ได้ครับ ผมเจ็บสะโพกมาก!! 

"หยอกเล่นเอง....ฟอด!" ไอ้หมีควายพูดอย่างยิ้มๆพลางหอมแก้มผมพร้อมกับดึงผมเข้าไปสู่อ้อมกอดของมันอีกครั้ง 

"แล้วโรงเรียนอะ ผมต้องไปโรงเรียนน่ะ" 

"ไม่ต้องไป เดี๋ยวกูจัดการให้ นอนได้แล้ว" มันพูดจบพลางสวมกอดจากด้านหลังผมให้แน่นขึ้นแล้วเอาหน้ามันมาซุกที่ซอกคอผม.....

เฮ้อ~งั้นผมขอตัวไปนอนเหมือนกันนะครับ โคตรเหนื่อยเลย มีอะไรกับมันนี่โคตรจะหมดแรง แม่งเซ็กจัดชิบหาย!!! จับผมแดกตั้ง6-7รอบอะ....

11:46 

"อื้อ~ กี่โมงแล้ววะ" 

หลังจากเมื่อคืนที่ผมมีอะไรกับไอ้หมีควายกว่าจะได้นอนก็เกือบเช้าแล้ว แถมตื่นมายังปวดไปทั้งตัวเหมือนผมตกตึกตอนที่ผมฝึกปีนกำแพงครั้งแรกเลย มิหนำซ้ำผมตื่นมายังไม่เห็นหัวไอ้แฟนบ้าที่ทำให้ผมมาอยู่ในสภาพที่หมดแรงแบบนี้

"ตื่นแล้วหรอ เดี๋ยวกูพาไปอาบน้ำแล้วค่อยมากินข้าวกินยา" ผมที่กำลังพยายามลุกขึ้นจากเตียง ทว่าเสียงของไอ้หมีควายก็ดังมาจากนอกระเบียงห้องพลางเงยหน้าขึ้นไปมองตามเสียงก็เจอเข้ากับไอ้หมีควายที่ตอนนี้ใส่แต่กางเกงบ๊อกเซอร์เดินตรงเข้ามาหาผม

"แล้วเรื่องโรงเรียนผมอะ" ผมเงยหน้าขึ้นไปพูด

"กูโทรลาป่วยให้มึงแล้ว....หมับ!" ไอ้หมีควายพูดพลางเข้ามาอุ้มผมในท่าเจ้าสาวแล้วพาผมเดินเข้าไปในห้องน้ำ 

"เฮียเปลี่ยนไปน่ะ รู้ตัวไหมเนี่ย" ผมเงยหน้าไปพูดกับมันอย่างยิ้มๆ หลังจากที่ไอ้หมีควายอุ้มผมมาไว้ในอ่างอาบน้ำ 

"กูเปลี่ยนยังไง กูก็เหมือนเดิม" ไอ้หมีควายพูดก่อนจะเริ่มลงมือสระผมให้ผม ทุกคนดูสิครับว่ามันเปลี่ยนไปไหม!? แม่งโคตรจะเปลี่ยนเลย 

"เปลี่ยนดิ เมื่อก่อนเฮียต้องพูดว้ากใส่ผมแล้ว ไม่อ่อนโยนแบบนี้ด้วย" ผมพูดพลางเงยหน้าขึ้นไปมองหน้ามัน 

"หึ กูเปลี่ยนเพื่อมึงไงและมึงเองก็เปลี่ยนไปเหมือนกัน ถ้าตอนแรกๆกูอุ้มมึงแบบเมื่อกี้ มึงคงไม่ยอมให้กูอุ้มหรอก" 

"......" หลังจากที่ไอ้หมีควายพูดจบ ไอ้ผมก็ถึงกับพูดไม่ออกเลย....แม่งจริงๆด้วยครับ ไหนผมบอกว่าจะไม่มีวันยอมมันง่ายๆไง แล้วนี่อะไรวะเนี่ย!!? ผมกลางเป็นผู้ชายใจแตกไปแล้วครับ โอ๊ย~ไม่!!!! 

"งั้นเดี๋ยวกูไปเอาข้าวก่อน มึงเสร็จแล้วเรียกกูละ... จุ๊บ!" ไอ้หมีควายที่สระผมให้ผมเสร็จพลางพูดน้ำเสียงนิ่งๆพร้อมกับก้มหน้าลงมาจูบที่ปากผมทีหนึ่งแล้วเดินออกไปจากห้องน้ำ......

13:05 

ตอนนี้ผมกำลังนอนอยู่ที่เตียงโดยมีไอ้หมีควายที่ใส่แต่กางเกงนักเรียนตัวเมื่อวานนอนพิงหัวเตียงเล่นโทรศัพท์อยู่ข้างๆผม หลังจากที่ผมอาบน้ำเสร็จพลางเรียกมันให้มาอุ้มผมออกจากห้องน้ำ เป็นถึงมือหนึ่งแห่งมือสังหาร ไงอ่อ นแอแบบนี้ได้วะ?!! แต่ไอ้หมีควายดูแลผมดีมากเลยครับ ทั้งหาเสื้อผ้ามาให้ผมเปลี่ยน ทั้งป้อนข้าวป้อนยาผม มันดูแลผมจนผมคิดว่ามันไปล้มหัวกระแทกพื้นตรงไหนมาหรือเปล่า ทำไมถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ 

"เซน นอนพักหน่อยไหม เดี๋ยวไม่หายเจ็บหรอก" ไอ้หมีควายที่ปิดโทรศัพท์พลางล้มตัวลงมานอนที่เตียงพร้อมกับใช้แขนข้างขวาของมันมารองที่หัวของผม 

"ผมไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น กินยาแล้วเดี๋ยวก็หาย" ผมหันไปพูดกับไอ้หมีควายอย่างน้ำเสียงนิ่งๆ 

"หึ ลืมไปว่าเคยเป็นมือสังหารนี่เนอะ" ไอ้หมีควายพูดพลางลูบผมของผมเล่น 

"เมื่อวานเฮีย...ช่างเถอะ" ผมที่จะพูดถามมันเรื่องเมื่อวานที่ทำไมมันถึงไม่อยากไปตามนัดผม เพราะผมเองก็ยังค้างคาใจอยู่ แต่ผมคิดว่าไม่ถามออกไปคงจะดีกว่า

"เมื่อวานทำไม บอกมาให้หมดเลย กูไม่ชอบอะไรที่ค้างคา" ไอ้หมีควายพูดน้ำเสียงดุๆพลางมองหน้าผมอย่างจริงจัง 

"เมื่อวานทำไมเฮียถึงไม่อยากไปตามนัดผมล่ะ เฮียโกรธผมขนาดนั้นเลยหรอ" ผมพูดน้ำเสียงหงอยๆ จะหาว่าผมงี่เง่าก็ได้ครับ ก็ผมยังรู้สึกว่าน้อยใจไอ้หมีควายที่มันปล่อยให้ผมรอนานขนาดนั้น น่าจะส่งมาบอกหน่อยก็ได้ว่าไม่อยากมา 

"หึ กูไปแต่ไม่ได้ลงจากรถ มึงรอกูนานเท่าไหร่ กูก็แอบดูมึงนานเท่านั้นละ กูมาถึงที่นี่ก่อนมึงแค่10นาทีเอง แล้วที่กูบอกมึงว่าไม่อยากไป เพราะกูอยากรู้ว่ามึงจะเป็นไงถ้ากูไม่ได้ไปตามนัดมึง แต่ไม่คิดเลยว่ามึงจะงอนกูจนเกือบขอเลิกกับกูแบบนั้น" 

"โห่~เฮียอะ! รู้ป่ะว่าผมหิวข้าวแค่ไหน ร้อนก็ร้อน มาแกล้งผมแบบนี้ได้ไงวะ?!!!" หลังจากที่ผมฟังไอ้หมีควายพูดจบ ก็เกิดอาการโมโหขึ้นมาทันที ก็แม่งปล่อยให้ผมรอตั้งห้าชั่วโมง ส่วนมันก็นั่งอยู่ในรถเปิดแอร์เย็นสบายเลยสิ!! 

"โอ๋~ไม่งอนนะ ก็ตอนนั้นกูโกรธมึงอยู่นี่ ต่อไปจะไม่ทำอีกแล้ว" ไอ้หมีควายพูดน้ำเสียงอ้อนๆพลางเอาหัวมาถูตรงบ่าผม ทีนี้ทำมาเป็นอ้อน ตีตายแม่งเลยดีไหม แต่เอ๊ะ! ทำไมผมถึงไม่รู้สึกตัวว่ามันแอบมองผมอยู่ล่ะหรือตอนนั้นสติผมไม่อยู่กับเนื้อกับตัววะ!?? คงจะเป็นอย่างงั้นแหละ เพราะถ้างั้นผมก็ต้องรู้สึกตัวนานแล้วสิ

"ไม่ต้องเลยไอ้คนใจร้าย! แต่ทำไมผมไม่เห็นรถเฮียจอดอยู่ที่นี่เลยอะ แถมเฮียเข้ามาป้าแม่บ้านต้องบอกผมแล้วสิ" ผมพูดพลางผลักหัวมันออกจากบ่าผม

"กูโทรให้ลูกน้องกูมาเอารถกลับ ส่วนป้าแม่บ้านมึงกูบอกเขาว่ามึงให้กูขึ้นมารอบนห้อง แล้วกูก็สั่งป้าเขาไม่ให้บอกมึงว่ากูมาถึงแล้ว" ไอ้หมีควายพูดน้ำเสียงนิ่งๆพลางใช้มือดันหัวผมให้มานอนราบอยู่บนหน้าอกของมัน 

 

"เฮียชอบทำอะไรยุ่งยากเนอะ" ผมพูดน้ำเสียงเหม็นเบื่อมัน

ป๊อก! 

"เฮียดีดหน้าผากผมทำไมเนี่ย!!" 

"มันเขี้ยวและกูก็เป็นคนใจร้ายของมึงไง เจ็บก็ช่วยไม่ได้ ร้ายๆเนี่ยชอบนัก" 

หลังที่ผมช้อนตาขึ้นไปมองไอ้หมีควายอย่างกวนๆ ทว่าไอ้หมีควายมันก็ใช้นิ้วมาดีดหน้าผากผมอย่างแรงพลางพูดน้ำเสียงดุๆใส่ผม 

"แม่งร้ายอย่างที่ไอ้7ว่าเลย" ผมพูดน้ำเสียงหมั่นไส้อย่างแผ่วเบา 

"พูดถึงผู้ชายอื่นอีกแล้วมึงอะ เดี๋ยวจับตีแม่ง" ไอ้หมีควายพูดน้ำเสียงดุๆพลางบีบจมูกผมอย่างมันเขี้ยว 

"หึงอีกแหละ ไอ้7ก็เพื่อนผมเปล่า" 

"แล้วจะทำไม แต่ไอ้7มันไปดูไบกับมึงใช่ไหม" 

"เห้ย! เฮียรู้ได้ไงเนี่ย" ผมเงยหน้าขึ้นไปพูดกับมันอย่างตกใจ แสดงว่าไอ้2ทำงานพลาดน่ะสิแบบนี้!!! 

"หึ GPSไง " ไอ้หมีควายพูดพลางมองผมอย่างดุๆ แต่เออว่ะเนอะผมลืมไปได้ไง ไอ้7ก็เคยบอกอยู่ว่ามันถูกติดตาม 

"เฮียคงไม่ทำอะไรไอ้7ใช่ไหม ถ้าผมรู้ว่าเฮียทำอะไรเพื่อนผมอีก ผมคงต้องเป็นศัตรูกับเฮีย" ผมพูดน้ำเสียงนิ่งๆปนจริงจัง 

"ไม่หรอก ตอนนี้เพื่อนมึงเป็นคนของพ่อกู กูยุ่งไม่ได้เหมือนเมื่อก่อนแล้ว กูมีหน้าที่ดูให้พ่อกูว่ามันจะหักหลังพวกเราไหม" ไอ้หมีควายพูดน้ำเสียงนิ่งๆพลางมองเพดานห้องแล้วใช่มือลูบต้นแขนผมไปมา 

"ถ้าเพื่อนผมกลับมาอยู่กับผมล่ะ นั่นคือการหักหลังหรือเปล่า" ผมถามในสิ่งที่สงสัยออกไป ในเมื่อไอ้หมีควายมันรู้แล้วว่าผมเป็นใคร บอกมันไปเลยก็ดีครับว่าผมจะเอาตัวไอ้7มาอยู่กับพวกผม

"กูไม่ได้มีปัญหาอะไร เพราะมันไม่ได้เป็นลูกน้องกู แต่หักหลังไหมมึงต้องไปถามพ่อกูนู่น มันเป็นมือซ้ายพ่อกู" ไอ้หมีควายพูดตอบอย่างแผ่วเบาพลางใช้แขนก่ายหน้าผากแล้วหลับตาลง 

ไอ้ผมที่เห็นว่าไอ้หมีควายมันหลับไปแล้ว ผมก็เลยไม่พูดอะไรต่อ ถ้าไอ้หมีควายพูดอย่างงั้น แสดงว่าผมต้องไปเคลียร์กับคุณอาเองสิน่ะ ถ้าคุณอาไม่ยอมจริงๆ ถึงจะเป็นศัตรูกับตระกูลไอ้หมีควายมัน ยังไงผมต้องเอาเพื่อนผมกลับมาให้ได้ เพราะไอ้7ตัดสินใจแล้วว่ามันจะอยู่กับพวกผม 

18:45

"เฮียตื่นเร็ว จะหนึ่งทุ่มแล้ว ไม่หิวหรือไง" ผมพูดพลางเขย่าแขนไอ้หมีควายไปด้วย ตลอดช่วงบ่ายผมไม่ได้หลับเลยครับ ไม่รู้เป็นอะไรถึงนอนไม่หลับ ยาก็กินแล้วน่าจะมีอาการง่วงบ้างสิ แต่ก็ไม่เลย แล้วตอนนี้อาการเจ็บสะโพกก็เริ่มดีขึ้นเยอะแล้วครับ ไม่เจ็บเหมือนตอนผมเพิ่งตื่นแล้วละ 

"หือ~ ปลุกกูทำไมเนี่ย" ไอ้หมีควายลุกขึ้นพลางใช้มือเสยผมไปด้านหลังพร้อมกับพูดน้ำเสียงง่วงๆ เฮ้อ~ ขนาดตื่นนอนมึงยังจะเก๊กหล่อไอ้คุณแฟน!!! 

"ไม่หิวหรือไง มันเย็นแล้วน่ะ" ผมพูดพลางลุกขึ้นออกจากเตียง 

"มึงจะลุกขึ้นทำไมไม่บอกกู!" ไอ้หมีควายรีบลุกขึ้นออกจากเตียงมาจับแขนผมพลางพูดน้ำเสียงอย่างเป็นห่วง 

"ผมไม่ค่อยเจ็บแล้ว" ผมพูดตอบอย่างยิ้มๆ

"อึดดี เดี๋ยวครั้งหน้ากูไม่เบามือให้แล้ว" ไอ้หมีควายพูดน้ำเสียงเจ้าเล่ห์พลางเดินไปหยิบเสื้อนักเรียนขึ้นมาใส่ 

"พูดบ้าอะไรของเฮีย! หื่นชิบอะ" ผมพูดน้ำเสียงเหม็นเบื่อ ก็แม่งทำเหมือนจะจับผมแดกอีกแล้วอะ อย่าหวังเลยว่าผมจะยอมให้มันอีก 

"หึ อย่าคิดว่าจะไม่มีครั้งหน้า เพราะกูมีโอกาสเมื่อไหร่กูจับมึงแดกแน่" 

"โอ๊ย~ ไปไกลๆผมเลยไป!!" ผมพูดน้ำเสียงหงุดหงิดพลางปาหมอนใส่ไอ้หมีควายที่พูดเสร็จกำลังเดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างกวนตีน ได้ทีแล้วเอาใหญ่น่ะมึงไอ้หมีควาย....

ณ ห้องนั่งเล่น 

"น้องเซนกลับมาตอนไหนลูก ทำไมม๊าถึงไม่รู้...แล้วนั่นแบล็คนี่จ๊ะ" หลังจากที่ไอ้หมีควายออกมาจากห้องน้ำพวกผมก็พากันเดินลงมาข้างล่างเพื่อจะหาอะไรกิน แต่ลืมไปว่าห้องนั่งเล่นบ้านผมมันอยู่ก่อนถึงบันไดที่ผมลงมา ก็เลยทำให้ผมเจอกับป๊ากับม๊าผมที่นั่งกันอยู่ตรงโซฟา 

"สวัสดีครับป๊า ม๊า/สวัสดีครับคุณอา คุณน้า" ผมกับไอ้หมีควายที่เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นก็พูดทักทายพลางยกมือไหว้ป๊ากับม๊าผม 

"ทำไมม๊าไม่เห็นน้องเซนกลับมาเลย ม๊ากับป๊าถึงบ้านตอนบ่ายสามนะจ๊ะ" ผมที่ไปนั่งลงข้างๆม๊า ม๊าแกก็ได้หันมาพูดถามผมอย่างน้ำเสียงสงสัย แต่ไม่ต้องกลัวว่าป๊ากับม๊าผมจะเห็นรอยที่คอหรอกครับ เพราะผมใส่เสื้อที่มันปิดถึงคอเลย ตามจริงผมไม่ได้อยากใส่หรอก ร้อนก็ร้อนแต่ไอ้หมีควายมันสั่งให้ผมใส่ ก็มันบอกว่าเดี๋ยวผมหนาว ถ้าแม่งจะหนาวก็หนาวตั้งแต่เมื่อคืนแล้วไหม เปิดตั้ง16-17องศา

"ผมไม่ได้ไปโรงเรียนอะม๊า" ผมพูดน้ำเสียงแผ่วเบา กลัวม๊าแกโกรธน่ะครับ 

"เซนป่วยน่ะครับคุณน้า" ไอ้หมีควายที่นั่งอยู่อีกโซฟาตัวข้างๆผมก็พูดขึ้น 

"แล้วน้องเซนเป็นไงมั่งลูก ไปหาหมอกับม๊าไหม" ม๊าแกพูดน้ำเสียงเป็นห่วงพลางจับหน้าผากผมเพื่อวัดอุณหภูมิของร่างกาย 

"ผมดีขึ้นเยอะแล้วครับม๊า" ผมพูดตอบม๊าอย่างยิ้มๆ 

"จ๊ะ ถ้ายังไม่หายดีก็บอกป๊ากับม๊านะ เดี๋ยวจะพาไปหาหมอ" 

"ครับม๊า" ผมพูดตอบอย่างยิ้มๆ 

"แล้วมาตอนไหน ทำไมอาถึงไม่เห็น" ป๊าแกที่เงยหน้าจากโทรศัพท์พูดถามไอ้หมีควายอย่างน้ำเสียงนิ่งๆ แต่หน้าป๊าแกยังกับจะฆ่าไอ้หมีควายให้ตายอะครับ

"ผมมาตั้งแต่เมื่อคืนครับ" ไอ้หมีควายพูดน้ำเสียงนิ่งๆ 

"แสดงว่านอนที่นี่สิน่ะ?!" ป๊าแกพูดถามน้ำเสียงนิ่งๆพลางมองไอ้หมีควายอย่างโหดๆ 

"ครับ" ไอ้หมีควายก็ไม่ต่างกันครับ ผมว่าบรรยากาศมันเริ่มแปลกๆแล้วน่ะครับ?!!!

"เอ่อ....ม๊ากับป๊าหิวหรือยังครับ ผมหิวแล้ว" ผมที่เห็นบรรยากาศไม่ดีก็รีบหันไปพูดกับม๊าแกอย่างยิ้มๆ 

"ม๊ากับป๊ากินแล้วจ๊ะ ลูกหิวก็ไปกินกับแบล็คได้เลย เดี๋ยวม๊าเรียกให้ป้าแม่บ้านไปทำให้" ม๊าแกพูดอย่างยิ้มๆ 

"ขอบคุณครับคุณน้า แต่ผมว่าจะกลับแล้ว" ผมที่กำลังจะพูดตอบม๊าแต่อยู่ๆไอ้หมีควายก็พูดขึ้นซะก่อน

"งั้นก็เสียดายแย่เลย น้องเซนต้องกินข้าวคนเดียวสิแบบนี้" ม๊าผมพูดตอบน้ำเสียงเสียดาย แต่ไหนตอนกำลังลงมาข้างล่างไอ้หมีควายมันบอกว่าจะกินข้าวกับผมก่อนแล้วค่อยกลับไง????

"ไหนเฮียบอกจะกินข้าวกับผมก่อนไง" ผมหันไปพูดถามไอ้หมีควายอย่างน้ำเสียงสงสัย 

"ขอโทษ กูต้องไปเคลียร์งาน เดี๋ยวตอนเช้ากูมารับโอเคไหม" ไอ้หมีควายพูดพลางลุกขึ้นจากโซฟามาลูบหัวผม 

"ก็ได้" ผมพูดตอบ 

"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ สวัสดีครับคุณอา คุณน้า" ไอ้หมีควายพูดพลางยกมือไหว้ป๊ากับม๊าผม 

"กูกลับแล้วนะ เดี๋ยว7:30มารับ.....จุ๊บ!" หลังจากที่ไอ้หมีควายพูดบอกป๊ากับม๊าผมเสร็จพลางพูดบอกผมพร้อ มกับก้มหน้าลงมาจูบที่หน้าผากของผมแล้วเดินออกไปทันที 

"น้องเซนกับแบล็คเหมือนตอนที่ม๊ากับป๊าจีบกันตอนสมัยวัยรุ่นเลย น่ารักดี" ไอ้หมีควายที่เดินออกไป ม๊าแกก็หันมาพูดกับผมอย่างยิ้มๆ 

"แหะๆ ตรงไหนกันม๊า" 

"ม๊าพูดจริง ถามป๊าน้องเซนดูสิจ๊ะ" 

"ไหนบอกหิว ทำไมยังไม่ไปกินอีก เดี๋ยวก็ปวดท้อง ยิ่งป่วยอยู่ไม่ใช่หรือไง" ป๊าแกไม่ตอบม๊าแต่พลางหันมาพูดกับผมอย่างน้ำเสียงนิ่งๆปนดุๆ แต่ไงสายตาป๊าแกเหมือนโกรธอะไรผมเลยวะ ไอ้ผมก็ไม่เข้าใจ???? 

"งั้นผมขอตัวเหมือนกันครับ....ฟอด!" ผมพูดบอกพลางหอมแก้มม๊าแกพร้อมกับลุกขึ้นจากโซฟา 

"แล้วป๊าล่ะน้องเซน เดี๋ยวป๊าก็งอนอีกหรอก" ผมที่กำลังเดินออกจากห้องนั่งเล่น ทว่าอยู่ๆม๊าแกก็เรียกทักผมขึ้นมาซะก่อน 

"โอ๋ๆ~ ไม่งอนนะ มาๆมาให้เซนจุ๊บเหม่งหน่อยสิ" ผมที่หันไปเห็นป๊าแกนั่งทำหน้าบึ้งอยู่พลางพูดน้ำเสียงขี้เล่นแล้วเดินไปหาป๊าแกที่โซฟา 

จุ๊บ!!! 

"หึ.....หมับ!" ผมที่ก้มหน้าลงไปจุ๊บที่หน้าผากป๊าแก แต่แล้วป๊าแกก็ดึงผมลงไปนั่งตักของป๊าแกครับ

"ม๊า~ ดูสิ ป๊าแกล้งผมอะ" ผมที่นั่งอยู่บนตักป๊าแกแบบหันข้างพลางหันไปพูดบอกม๊าผมอย่างน้ำเสียงอ้อนๆ

"คิคิ ม๊าไม่รู้ไม่ชี้ ม๊าขอตัวไปทำสปาก่อนนะจ๊ะ" ม๊าแกพูดอย่างขำๆพลางลุกขึ้นออกจากโซฟาแล้วเดินออกจากห้องนั่งเล่นไปเลย....ม๊ากลับมาช่วยผมก่อน~!!!! 

"ป๊า~ ผมก็จุ๊บป๊าแทนหอมแก้มแล้วป่ะ ป๊าจะงอนผมไม่ได้" ผมหันไปพูดกับป๊าแกอย่างน้ำเสียงขี้เล่น 

"หึ ไม่ใช่เรื่องนั้น....พรึ่บ!" ป๊าแกพูดน้ำเสียงดุๆพลางดึงคอเสื้อผมลง 

"เอ่อ...ป๊าผมอธิบาย..." 

"หึ อย่าให้ป๊าเห็นรอยบ้าๆนี่ที่คอแกอีก!" หลังจากที่ป๊าแกดึงคอเสื้อผมลง ไอ้ผมก็กำลังจะพูดอธิบายป๊าแก ทว่าป๊าแกก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเหี้ยมๆ 

"ป๊าผมขอโทษ~ ผมไม่ได้อยากทำตัวเหลวไหลแบบนี้" ผมพูดน้ำเสียงหงอยๆพลางมองหน้าป๊าแกอย่างอ้อนๆ ป๊าแกอาจจะโกรธเรื่องที่ผมเอาร่างกายของลูกชายแกไปทำเรื่องบ้าๆนี้ก็ได้ครับ  

"ป๊าไม่ได้โกรธอะไร พวกแกคบกันยังไงเรื่องพวกนี้มันต้องมีอยู่แล้ว เพราะงั้นช่างมันเถอะแล้วไปกินข้าวไป" ป๊าแกพูดตัดบทพลางจับเอวผมยกขึ้นออกจากตักป๊าแก 

"ครับ" ผมพูดตอบแบบนิ่งๆพลางเดินออกจากห้องนั่งเล่นตรงไปที่ห้องครัว....... 

ผมไม่คิดเลยว่าจะโดนไอ้หมีควายมันจับกินแต่ผมก็ยอมมันง่ายๆเองแหละ ฮ่าๆ และดูเหมือนผมจะยิ่งรู้สึกรักมันมากขึ้นด้วย มิหนำซ้ำไอ้หมีควายมันยังอ่อนโยนกับผมมาก เหมือนเป็นคนละคนเลย ถ้าในอนาคตไม่เกิดเรื่องขึ้นระหว่างผมกับไอ้หมีควายอีกก็คงจะดีสิ ทำไมผมถึงพูดแบบนั้นน่ะหรอ ก็เพราะลางสังหรณ์ผมมันบอกน่ะสิครับ แต่ถ้าผมกับมันรักกันจริงๆ ก็คงจะไม่มีเรื่องไหนมาทำให้ความสัมพันธ์ของผมกับมันต้องพังลงง่ายๆหรอกครับ.....

แต่ทำไมเมื่อกี้ป๊าแกต้องทำเหมือนน้อยใจอะไรผมด้วยวะ!? ตอนที่ป๊าแกดึงคอเสื้อของผมลงแล้วเห็นรอยที่คอผม ป๊าแกทำหน้าอย่างกับจะฆ่าผมให้ได้เลยอะ......

 

 

*ถ้าNCเราห่วย ต้องขอโทษด้วยนะคะ ตามจริงเราไม่อยากแต่งNCด้วย เพราะเราแต่งไม่เป็นและยังคงไม่มีความรู้มากพอ แต่นี่เป็นเรื่องแรกของเรา เราเลยอยากลองฝึกดูค่ะ ต้องขอโทษจริงๆถ้าNCเรายังไม่ถึงขั้นการสื่ออารมณ์ในทางด้านนั้นมากพอ^^ ❤️❤️❤️❤️

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว