email-icon facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านกันน้า ต้องการอ่านนิยายเรื่องอื่น จิ้มที่รูปโปรไรท์ได้เลยนะคะ

ชื่อตอน : บทที่ 2 ปะทะ

คำค้น : ไลน์ เพียงฝัน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 284

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ย. 2563 13:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 ปะทะ
แบบอักษร

ปะทะ 

หลังจากที่เดินออกมาจากร้านกาแฟแล้ว เพียงฝันก็รีบนำกาแฟมาส่งให้กับแขไขทันที ถึงแม้เธอจะกลับมาทำงานที่บริษัทไทยรักชีวิตอีกครั้ง เธอก็ไม่ได้ทำงานประจำที่นี่ที่เดียว เพียงฝันยังรับงานฟรีแลนซ์เกี่ยวกับการออกแบบเสื้อผ้าอีกด้วย และความเร่งรีบของเธอ ทำให้หญิงสาวไม่ทันระวังตัวว่ามีบุคคลลึกลับกำลังจับจ้องและสะกดรอยตามมาที่เธอสักพักใหญ่แล้ว 

วูบบบบ 

"อื้อ....." สติสุดท้ายของเธอคือกลิ่นฉุนที่ติดกับผ้าเช็ดหน้าที่แปะมาที่จมูกของเธออย่างรวดเร็วทำให้เผลอสูดดมเข้าเต็มปอดและยากเกินที่จะฝืนได้และสุดท้ายเปลือกตาบางก็ค่อยๆหลับลงอย่างช้าๆตามฤทธิ์ของยาสลบนั้น 

"เรียบร้อยแล้วครับ" ชายชุดดำกล่าวกับฟิลิปมือซ้ายของสิงหราชบอสใหญ่ของเขาผู้ที่สั่งเขามาจัดการนั่นเอง 

"ดี ไปเตรียมเฮลิคอปเตอร์" ฟิลิปกล่าว 

"ครับ" 

 

ณ เชียงใหม่  

"เรียบร้อยครับนาย" ชายชุดดำที่ได้รับคำสั่งให้ไปนำตัวหญิงสาวกล่าวพร้อมกับก้มศีรษะทำความเคารพก่อนจะออกไปจากห้องอย่างเงียบสงบ เพราะทุกคนต่างทราบทีว่าเจ้านายของเขาต้องการอยู่กับสาวน้อยคนนี้เพียงลำพังเป็นแน่  

สิงหราชใช้สายตาคมจ้องมองมาที่เพียงฝันด้วยสายตาเรียบนิ่ง เขาสืบเรื่องของเธอมาสักพักใหญ่แล้วก่อนที่จะจับตัวเธอมาที่นี่ เธอผู้ที่เกือบจะพรากชีวิตพี่ชายของเขาไป เธอผู้ที่มีจิตใจเยือกเย็นที่กล้าทำร้ายความรักอันบริสุทธิ์ของสิงหเรศจนทำให้สิงหเรศต้องเข้ารับการบำบัดด้วยโรคซึมเศร้า และสิงหเรศต้องจมอยู่กับความทุกข์ทรมานใจมาอย่างยาวนาน เขาถือว่าคนที่ทำให้พี่ชายเขาต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้ คือเธอ เพียงฝัน ภักดิ์บดินทร์!!! 

ซ่าาาาาาาาาาา 

ไม่อาจรั้งรอให้เธอฟื้นได้อีกต่อไป สิงหราชหยิบขวดน้ำสาดไปที่หน้าของหญิงสาวอย่างรวดเร็วเพื่อต้องการให้เธอฟื้นจากฤทธิ์ยาสลบอย่างแรงที่ถูกโปะ เพราะคนอย่างเธอไม่ได้มีค่าพอให้เขาต้องเสียเวลารอนานแม้แต่นิด ใจของเขาอยากจะฆ่าเธอให้ตายเสียตอนนี้ซะด้วยซ้ำ 

"อึกก...อื้ออ.." เปลือกตาบางค่อยๆลืมขึ้นอย่างช้าๆเนื่องจากรู้สึกได้ว่ามีอะไรมากระทบผิว ร่างบางค่อยๆหรี่ตาเพื่อปรับแสง เพราะรู้สึกไม่ค่อยคุ้นชินกับสถานที่สักเท่าไหร่ ห้องที่มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวๆ และกลิ่นเหม็นอับชวนอ้วกแบบนี้ทำให้เธอเริ่มมึนงงเข้าไปใหญ่ 

'แล้วเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?' 

"ตื่นแล้วหรอ เพียงฝัน ภักดิ์บดินทร์" สาวเท้าเข้าไปหาร่างเล็กนั้น สายตาคมจ้องมองเธออย่างตกตะลึงชั่วขณะ ยอมรับเลยว่าใบหน้าที่เปลียกไปด้วยน้ำที่ถูกเขาสาดใส่นั้นไร้ซึ่งเครื่องสำอางประทินโฉมใดๆ ทำไมถึงได้ดูสวยและเซ็กซี่ขยี้ใจขนาดนี้กัน 

"คุณคือใครคะ.." เสียงหวานเอ่ยขึ้นเพราะเห็นสายตาคมนั้นมองเธออยู่นาน จนเธอเริ่มรู้สึกหนาวๆร้อนๆ อย่างบอกไม่ถุก 

"สิงหราช สิงหไกรศร คุ้นไหม?" เพียงฝันขมวดคิ้วอย่างสงสัย และทำไมเขาต้องจับตัวเธอมาด้วย นี่มันเรื่องอะไรกัน??? 

"ฉันถาม!!" ไม่พูดเปล่ามือแกร่งยังคว้าเข้าที่ปลายคางใบหน้าหวานอย่างแรง 

"ฉะ.....ฉันคุ้นนามสกุลของคุณค่ะ" เพียงฝันพยายามหันหน้าหนีออกจากมือหนาที่บีบปลายคางของเธอราวกับคีมเหล็กร้อน เธอเริ่มรู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมา เพราะตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเจอผู้ชายที่ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษขนาดจาบจ้วงแบบนี้มาก่อนเลย 

"หึ มันก็แน่อยู่แล้วแหละที่เธอจะคุ้นนามสกุลของฉัน และเธอจะไม่มีวันลืมนามสกุลนี้ได้อีกเลยแหละ" สิงหราชเริ่มออกแรงบีบเพิ่มขึ้นพร้อมโน้มใบหน้าอันหล่อเหลาลงเข้าหาใบหน้าหวานที่ตอนนีี้เริ่มน้ำตาคลอและตัวสั่นเป็นลูกนกเพราะเขาไม่พูดเปล่า มือแกร่งอีกข้างของเขายังถือวัตถุสีเงินวาววับจ่ออยู่ที่หน้าท้องเธออีกด้วย 

"คุณจะทำอะไรฉัน เรา...ไม่รู้จักกันสักหน่อย" เอ่ยเสียงสั่นระริก 

"ใช่.....เราไม่รู้จักกัน แต่เฮียไทน์รู้จักเธอ" ละมือจากปลายคางสวยนั้นพร้อมกับเก็บกระบอกปืนเข้าที่ เพราะเขายังไม่อยากฆ่าเธอตอนนี้หรอก ทำขู่ไปงั้น เก็บไว้ทรมานสักพักมันคงจะดีกว่า ตายเลยมันง่ายไป! 

"พี่ไทน์....คุณเป็นอะไรกับพี่ไทน์หรอคะ?"  

"น้อง" ตอบเสียงห้วน พร้อมกับหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ ปรายตามองเธอว่าจะมีปฏิกิริยายังไงต่อ 

"คุณนี่นะ น้องพี่ไทน์ ไม่น่าจะเป็นไปได้" เพียงฝันเดินถอยห่างจากเขา เพราะเธอเหม็นกลิ่นบุหรี่ แค่มองหน้าเขาทำไมถึงรู้สึกไม่อยากอยู่ใกล้ก็ไม่รู้  

"หึ ไม่แปลก ก็ฉันไม่ได้ดูอ่อนแออย่างเฮียไทน์หนิ" ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ 

"คุณไม่สุภาพเหมือนพี่ไทน์ต่างหาก" 

"งั้นหรอ?" หันขวับไปหาเธออีกครั้ง มือหนาคว้ามับเข้าที่ไหล่บางพร้อมออกแรงบีบอย่างแรง 

"โอ๊ย!!" 

"นี่ฉันเจ็บนะ" พยายามเบีี่ยงตัวหลบ แต่มือเขาก็ยิ่งออกแรงบีบเพิ่มขึ้น  

"ตอนแรกยังดูกลัวฉันจนตัวสั่น แต่เมื่อกี้ทำไมปากดีจังหละ" โน้มใบหน้าหล่อๆนั้นลงไปข้างแก้มของหญิงสาว จนลมหายใจอุ่นที่มีกลิ่นบุหรี่ผสมนิดๆรดผิวแก้มใสของเธอเบาๆ  

"มาลองชิมหน่อยเป็นไง!" 

"อื้อ....อื้อ!!" 

พูดจริงทำจริงพลิกไหล่เธอหันเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว มืออีกข้างบังคับปลายคางให้รับจูบอันดิบเถื่อนของเขา ริมฝีปากร้อนบดจูบริมฝีบางบางอย่างรุนแรงจนเพียงฝันได้กลิ่นคราวเลือดคละคลุ้งและเจ็บไปทั่วริมฝีปาก  

ปึ้ก!! 

มือเรียวขาวพยายามทุบตีหน้าอกของเขาให้หยุดจูบอันแสนทรมานนี้สักที แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะเขาจะหยุดก็ต่อเมื่อเขาพอใจแล้วเท่านั้น! 

"เป็นไง เร้าร้อนดีป่ะ?" เมื่อจูบเธอจนพอใจแล้วเขาก็ปล่อยเธอออกจากอ้อมแขน เพียงฝันทรุบฮวบลงตรงหน้าขาเขา รู้สึกเจ็บร้าวไปหมด เธอรู้สึกได้เลยว่าปากของเธอต้องบวมเจ่อมากแน่ๆ 

"ฮึกก ฮือๆๆ ไอ้คนเลว ชั่วช้า เลวๆๆ เลวที่สุด ฉันเกลียดคุณ!" เงยหน้าด่าเขาทั้งน้ำตา เกิดมายังไม่เคยเจอคนที่ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเท่าเขามาก่อนเลย ผู้ชายอะไรกล้าจาบจ้วงผู้หญิงที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน 

"ฉันเลวได้มากกว่านี้อีก เธออยากจะลองดูไหมหละ?" นั่งลงยองๆให้สายตาอยู่ระดับเดียวกัน พร้อมกับเอื้อมมือไปม้วนปอยผมเธอเล่น 

เพียงฝันเขยิบตัวถอยห่าง เสหน้ามองไปที่อื่นเพราะไม่อยากเสวนากับเขา 

"ฮึ" สิงหราชเห็นภาพนั้นก็ลุกขึ้นยืน เบะปากใส่หญิงสาวไปที เพราะเธอแสดงออกว่ารังเกียจเขาอย่างออกนอกหน้าขนาดนี้ แต่เธอคงไม่รู้สินะว่าเขานั้นรังเกียจเธอยิ่งกว่าเธฮรังเกียจเขาเสียอีก 

"ฉันไม่ได้จับเธอมาเพื่อปล้นจูบของเธอหรอกนะ แต่ฉันจับเธอมาเพื่อให้เธอได้รับกรรมที่เธอก่อ" 

"ลุกขึ้น!!" เอื้อมมือไปกระชากแขนเล็กขึ้น ทำให้ร่างเล็กนั้นเซน้อยๆแนบอกแกร่ง 

"กรรมอะไรของคุณ ฉันไม่เคยไปทำเวรทำกรรมกับใครไว้นะคะ คุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า"  

"ก็เดี๋ยวจะพาไปดูไง จะได้รู้" ว่าพลางดึงแขนกึ่งฉุดให้เธอเดินตามเขาไปที่บรรไดซ้ายมือสุดของห้อง 

มือหนาผลักประตูบานใหญ่ออกอย่างแรง พร้อมกับผลักเพียงฝันเข้าไปในห้องนั้น สายตาคมมองไปที่รูปมากกว่า สองร้อยใบบนเตียงนอนระดับคิงไซส์สีขาวสะอาดตาด้วยแววตาแข็งกร้าว เพียงฝันมองตามสายตานั้น เธอเดินเข้าไปดูช้าๆ บนที่นอนนั้นเต็มไปด้วยรูปของเธอในแต่ละอิริยาบถตลอดช่วงเวลาที่เธอทำงานที่ไทยรักชีวิต 

"พี่ไทน์ถ่ายรูปฝันทำไม...?" พึมพำออกมาแผ่วเบา มือเรียวคว้ารูปที่เธอแอบหลับในห้องทำงานแต่มือก็ยังถือกระดาษงานอยู่ ช่วงเวลานั้นเธอจำได้ดี เธอไม่เคยสนใจใครเลย เพราะเวลาให้กับตัวเองเธอยังไม่มีให้ด้วยซ้ำ 

"แค่นี้เธอยังมองไม่ออกอีกรึไง ว่าเฮียรักเธอ คลั่งเธอขนาดไหนน่ะ" คว้าต้นแขนเธอบีบแน่น ไม่ชอบที่เธอแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องขนาดนี้ 

"พี่ไทน์ชอบฉันจริงๆหรอ คุณไม่ได้หลอกฉันนะ" เพียงฝันไม่ได้ใส่ใจกับแรงบีบที่ต้นแขนเธอเลย เพราะเวลานี้เหมือนหัวใจเธอมันได้กลับมาพองฟูอีกครั้ง หลังจากเธอได้รู้ความจริงว่าสิงหเรศนั้นมีใจให้กับเธอ 

'เธอไม่ได้คิดไปเอง.....แล้วใช่ไหม' 

'ใช่! มันคือความจริง ความจริงที่สุด!' 

"พี่ไทน์อยู่ที่ไหน ฉันจะไปหาเขาเดี๋ยวนี้!" เขาจะต้องได้ยินคำว่ารักจากปากของเธอ มันถึงเวลาแล้ว.... 

แต่ทว่า..................... 

ปึ้ก!! 

แรงเหวี่ยงไม่แรงนักแต่ก็ทำเอาเพียงฝันร้าวไปทั้งหลัง ทำไมเขาคนนี้ถึงชอบใช้ความรุนแรงกับเธอนัก ทั้งๆที่เขาและเธอยังไม่เคยรู้จักกันด้วยซ้ำ และเธอก็ไม่อยากจะเชื่อว่าผู้ชายคนนี้จะเป็นน้องชายของสิงหเรศเลยจริงๆ เพราะไม่ว่าจะมองยังไงก็ต่างกันราวกับเทพบุตรและซาตานจริงๆ  

"ฮึ เธอคิดว่าฉันจับตัวเธอมาเพื่อให้เจอเฮียไทน์งั้นหรอ?"  

"ฉันไม่รู้หรอกนะว่าคุณจับฉันมาเพื่ออะไร แต่ขอร้อง..." ค่อยๆลุกขึ้นยืน 

"พาฉันไปเจอพี่ไทน์หน่อยเถอะนะ ฉันมีอะไรหลายอย่างที่ต้องพูดกับเขา" 

"อะไรหลายอย่าง นั่นคืออะไรกันหละ?"  

"มันเป็นเรื่องส่วนตัวที่ฉันต้องคุยกับพี่ไทน์เท่านั้น คุณไม่เกี่ยว"  

"ก็ถ้าฉันอยากเกี่ยวหละ?" สาวเท้าเดินเข้าไปใกล้เธออีกครั้ง เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงอยากอยู่ใกล้เธอนัก ทั้งๆที่เธอเป็นผู้หญิงของพี่ชาย แต่มันเหมือนกับมีแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกพิเศษกับเธอขึ้นมา เพราะคนอย่างสิงหราชไม่เคยให้โอกาสใครมากนักหรอก เพราะถ้าเขาพอใจที่จะฆ่า เขาก็จะฆ่า  

"ฉันอยากบอก...ว่าฉัน......รักเขา คุณจะพาฉันไปได้ยัง" ร่างบางค่อยๆถอยหลังห่างจากเขา เพราะไม่ชอบการทำท่าทางคุกคามของเขาสักเท่าไหร่ 

"รัก??" สิงหราชเย้ยปากหยัน อยากจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เพราะคนอย่างเธอจะมาบอกว่ารักพี่ชายเขาในเวลานี้เพื่ออะไร ในเมื่อเธอเป็นที่ทิ้งพี่ชายเขาไปเอง และที่พี่ชายเขาต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะเธอ คำว่ารักของเธอมันจะช่วยเยียวยาอะไรได้ ในเมื่อทุกอย่างมันสายเกินไปหมดแล้ว 

"ใช่ ฉันรู้ใจตัวเองแล้ว ฉันรักพี่ไทน์ แล้วฉันจะไม่ปล่อยให้โอกาสนี้มันพลาดอีกครั้งแน่นอน"  

"เธอพูดอะไรของเธอเพียงฝัน เธอกำลังฝันอยู่หรือไง ห้ะ!!!" ยิ่งเธอพูดเขาก็ยิ่งโมโห ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงไม่รู้สึกผิดและสำนึกอะไรบ้างเลย 

"คุณนั่นแหละเป็นอะไร ฉันก็กำลังจะไปหาพี่ชายของคุณไง" 

"ฉันจำได้แล้ว วันนั้นฉันเจอเขาที่ร้านกาแฟ ฉันจะไปรอเขาที่นั่น" พูดเองเออเองและทำท่าจะเดินออกจากห้องนี้ไป ถ้าไม่ติดว่ามีร่างยักษ์หน้าดุยืนขวางทางเธออยู่ 

"เพียงฝัน!!!" เมื่อหมดความอดทน สิงหราชจึงคว้ามับเข้าที่บั้นเอวของหญิงสาว ทำให้ทั้งคู่ล้มลงบนเตียงพร้อมกัน ทำให้รูปหลายใบกระเด็นกระจัดกระจายจากเตียงนอนลงพื้น 

"โอ้ย!! นี่ปล่อยนะ" 

"เธอมันเป็นผู้หญิงประเภทไหนกันแน่!! เธอไม่รู้สึกละอายใจ และสำนึกผิดบ้างเลยรึไง ห้ะ!!!" ตะคอกใส่เธออย่างเหลืออด 

"ละ....แล้วฉันต้องละอายใจอะไรกันหละ ในเมื่อฉันไม่ได้ทำอะไรผิด" 

"ฉันแค่.....รู้ใจตัวเองช้าไปก็เท่านั้น..." 

"งั้นหรอ?? เดี๋ยวฉันจะให้เธอดูของอีกอย่างของเฮียไทน์" สิงหราชผละออกจากร่างบาง และเดินไปเปิดลิ้นชัก พร้อมกับปาการ์ดแต่งงานลงตรงหน้าเธอ 

!!!!!!!!! 

 

 

 

 

อัพแล้วน้าาา 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว