Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP39

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.8k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2563 20:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP39
แบบอักษร

ดูไบ.....

 

"เห้ยๆ ตื่นได้แล้วเว้ย!!!"

"โอ๊ย!!! ไอ้เชี้ย18 จะตะโกนหาพ่องมึงหรอ?!!" ผมที่เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ ก็ได้มีเสียงไอ้18ตะโกนปลุกที่ข้างหูผมอย่างเสียงดังลั่น

"ไอ้18 มึงเห็นไหมเนี่ย!? กูนอนอยู่ เดี๋ยวกูก็ฆ่าทิ้งแม่งเลย"ไอ้11ที่นอนกอดผมอยู่ข้างหลังพลางลุกขึ้นพูดออกมาอย่างหัวเสีย แต่เดี๋ยวก่อนครับ!! ทำไมไอ้11ถึงมานอนกอดผมได้วะเนี่ย????!!!!!

"โห่ไอ้สัส! นอนกอดกันจนไม่รู้สึกตัวเลยหรือไง กูเรียกเป็นชาติละ!" ไอ้18พูดน้ำเสียงอย่างเซ็งๆ

"นิดๆหน่อยๆเอง....ไอ้11ปล่อยกูดิ" ผมพูดอย่างยิ้มๆกับไอ้18พลางหันไปพูดบอกไอ้11ที่ตอนนี้มันนอนกอดผมพร้อมกับเอาหน้ามันมาซุกที่หลังคอของผม เฮ้อ~ถ้าไอ้หมีควายรู้น่ะ ผมต้องตายแน่ๆเลย!

"ไม่เอา~ กูจะนอน" ไอ้11พูดน้ำเสียงง่วงๆพลางดึงผมเข้าไปกอดอย่างแน่นกว่าเดิม

"ไอ้11!! ถ้าไม่ปล่อย กูโกรธจริงๆน่ะเว้ย" ผมพูดน้ำเสียงจริงจังพลางจับแขนไอ้11ออกจากเอวของผม

"เฮ้อ~ ก็ได้ว่ะ" ไอ้11พูดน้ำเสียงตัดพ้อพลางผละออกจากกอดผมพร้อมกับลุกขึ้นจากโซฟาทรงตัวยาว

"แล้วเครื่องบินลงนานยัง" ผมที่ลุกขึ้นพลางจัดเสื้อให้เรียบร้อยแล้วหันไปพูดถามไอ้18ที่กำลังเดินไปที่โซนข้างหน้า

"ครึ่งชั่วโมงได้" ไอ้18พูดพลางหันไปยิ้มอะไรไม่รู้กับไอ้2มัน พวกแม่งมีอะไรที่ไม่บอกผมป่ะเนี่ย??

 

"ไอ้7 พวกมันยิ้มอะไนกันวะ" ผมที่หันไปถามไอ้7ที่กำลังลุกขึ้นจากโซฟาทรงตัวยาว

"กูก็ไม่รู้ ไอ้สองก็เพิ่งปลุกกูเหมือนกัน" ไอ้7พูดน้ำเสียงนิ่งๆพลางเดินไปที่ประตูเครื่องบินพร้อมกับเดินออกไปจากเครื่อง แต่ผมรู้สึกว่าไอ้7มันกำลังหนีอะไรผมอยู่น่ะครับ

"พวกมึงขำเชี้ยไรกันนักหนาเนี่ย" ผมที่เดินไปหาไอ้2กับไอ้18ที่กำลังจะเดินออกจากเครื่องเหมือนกันพลางพูดน้ำเสียงสงสัย

"หึหึ มึงรอแปป เดี๋ยวก็รู้ กร๊ากๆ" ไอ้18พูดพลางเดินลงจากเครื่อง

"งั้นกูไปก่อนนะจ๊ะมาย เลิฟ!!~ ฮ่าๆ" ไอ้2พูดต่ออย่างขำๆพลางเดินลงตามไอ้18ออกไปทันที เฮ้ออะไรของพวกแม่งวะ ผมละงงจริงๆ

ติ๊งงงๆๆๆ!!!!

ผมที่กำลังจะลงจากเครื่องบิน แต่แล้วเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ผมมันก็ดังรัวๆเลยครับ มันเกิดอะไรขึ้นอีกเนี่ย

Cute Boy_TL

เอาอีกแล้วจ๊ะกับน้องเซนของเรา ดีนะจ๊ะที่แอดติดตามเพื่อนของน้องทุกคน แล้วแอดไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองจริงๆ ตกลงน้องคบกับใครกันแต่เนี่ย???!!! แอดงงไปหมดแล้วจ้าาา #ไม่พูดมากดูเอาเอง

(คิดว่านอนบนโซฟานะจ๊ะ)

ถูกใจ 879K แสดงความคิดเห็น 98.2K แชร์3.1K ครั้ง

สตบร. : แหม~ แรดจังไม่สิร่านจัง เอาทั้งพี่แบล็คไม่พอ ยังเอาเพื่อนตัวเองอีก สุดจริงจ้าาา

ตัวๆป่ะ : @สตบร. ฮ๊อยยะ~ อิจฉาเขาละสิ ถ้าอิจฉามากก็ไปหาซื้อแดกก่อนนะจ๊ะ ไม่ต้องมาอิจฉาคนอื่นเขา หรือว่าขนาดซื้อผู้ชายเขาก็ยังไม่เอาอะ หึ

แม่นางฟ้า : @สตบร. คุณมาพูดแบบนี้รู้หรือยังว่านิสัยน้องเซนเป็นยังไง อย่ามาพูดหมาๆ เดี๋ยวกูไปต่อยถึงบ้าน!!!

Thun : เห้ยๆ!! @Black_ เมียมึงอะเพื่อน!!!!

คิง/K : เอาไงดีครับ~ @Black_ !!!!

_ต้น_ : เศร้าอะดิ คริคริ : @Black_

J¡¡ : เทเพื่อนพี่แล้วไงไอ้น้อง 5555 @Zane/SN

Black_ : @Thun @คิง/K @_ต้น_ @j¡¡ พวกมึงหุบปากไป!!!!!

Zane/SN : มันไม่ใช่อย่างที่ทุกคนคิด ผมโดนพวกมันแกล้งและพวกผมก็เป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็กๆแล้ว ส่วนผมกับ@Black_ พวกผมเป็นแฟนกันจริงๆ!!!

หลังจากที่ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู ก็ทำให้ผมถึงกับอึ้ง เพราะอย่างงี้นี่เองที่ทำไมพวกมันถึงหัวเราะผม พวกมันแกล้งผมอะครับ ไอ้ผมที่อ่านคอมเม้นต์เสร็จก็ถึงกับปวดหัวเลยละ ทั้งพวกที่ด่าผม ทั้งพวกที่ปกป้องผมโดยการด่าพวกที่มาด่าผมกลับ ก็เลยทำให้เรื่องมันใหญ่โตไปอีกมาก แถมพวกเพื่อนไอ้หมีควายยังมาเห็นและแท็กไอ้หมีควายมันอีก ไอ้ผมก็เลยคอมเม้นต์ไปแม่งเลยว่าผมกับไอ้หมีควายเป็นแฟนกันจริงๆไม่ได้เป็นอะไรกับไอ้11มัน ผมนี่ก็ไม่น่าเผลอหลับไปเลย รู้ๆอยู่ว่าต้องโดนพวกเพื่อนผมแกล้ง

"ไอ้พวกเชี้ย!!!!!" ผมที่คอมเม้นต์เสร็จพลางเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงพร้อมกับวิ่งลงจากเครื่องบินแล้วก็ตะโกนออกมาอย่างน้ำเสียงโมโห

"อะไรครับคุณเพื่อน~" ไอ้18พูดน้ำเสียงอย่างกวนๆพลางทำหน้าล้อเลียนผม

"มึงอะไอ้18จะถ่ายทำเชี้ยอะไร ก็รู้อยู่ว่าเดี๋ยวแฟนกูเห็น" ผมพูดน้ำเสียงอย่างหงอยๆ เชื่อสิครับ ไอ้หมีควายต้องโกรธผมอีกแน่เลย

"กูเห็นแล้ว มันก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลย" ไอ้11ที่เดินลงมาจากเครื่องบินพลางเข้ามากอดคอผม หลังจากที่เข้าห้องน้ำบนเครื่องอยู่นาน

"ไม่เป็นไรได้ไง แฟนกูเขาเข้าใจผิดหมด" ผมหันไปพูดกับไอ้11อย่างน้ำเสียงจริงจัง

"มึงดูแคร์ แบล็ค โดโนแวนมากเลยน่ะ" ไอ้7พูดอย่างน้ำเสียงนิ่งๆ

"เออดิ แฟนกูทั้งคน ไม่แคร์ก็บ้าแล้ว" ผมพูดน้ำเสียงจริงจังพลางมองไปที่พวกการ์ดที่ก้มหัวทำความเคารพให้ผม ไม่ต้องงงครับว่าทำไมการ์ดถึงรู้จักผมได้ในเมื่อผมไม่ได้อยู่ในร่างเก่าแล้ว ก่อนที่ผมจะมาขึ้นเครื่องบินผมได้ส่งข้อมูลของไอ้เซนว่าเป็นน้องชายของผมและจะมาเป็นบอสคนใหม่ด้วย ไม่ต้องกลัวครับว่าข้อมูลผมจะรั่วไหล เพราะผมส่งให้แค่พวกการ์ดผมเท่านั้นและผมสามารถรู้ได้ทันทีว่าใครคิดจะหักหลังผม

"ก่อนจะพูดอะไอ้1มองคนข้างๆมึงด้วย หน้าตาโคตรอิจฉา ฮ่าๆ" ไอ้2พูดน้ำเสียงติดจะตลกพลางมองไปที่ไอ้11ที่กำลังยืนกอดคอผมอยู่

"อย่าเพิ่งเปลี่ยนเรื่องไอ้สัส พวกมึงก็รู็ว่าไอ้เซนเนี่ยคนที่กูอยู่ในร่างมันดังแค่ไหน จะลงไรก็บอกกูก่อน" ผมที่หันไปมองไอ้11ยืนทำหน้าไร้อารมณ์อยู่พลางหันกลับมาพูดกับไอ้18และไอ้2อย่างน้ำเสียงจริงจัง

"กูลงของกู ไม่คิดว่าพวกคิวๆอะไรนั่น จะเอาไปลงต่อป่ะวะ แถมเอาโพสต์กูไปลงยังไม่มาขออนุญาตกูด้วย" ไอ้18พูดน้ำเสียงอย่างหงุดหงิด แต่ก็จริงอย่างที่ไอ้18มันบอก ผมเห็นหลายครั้งละ เอาไปลงไม่คิดที่จะขออนุญาตก่อนเลย

"ถ้าขออนุญาตพวกกูคงไม่ให้เอาไปลงต่อหรอก" ไอ้2พูดน้ำเสียงนิ่งๆพลางเดินขึ้นไปนั่งบนรถลีมูซีนสีดำ

"เฮ้อ~ช่างแม่งเถอะ" ผมพูดอย่างเหนื่อยๆพลางเดินขึ้นไปบนรถ

"แล้วมึงจะโกรธอะไรหนักหนาเนี่ย แค่ลงรูปมึงกับกูเองป่ะ" พวกผมที่ขึ้นมานั่งบนรถลีมูซีนกันเรียบร้อยแล้ว ไอ้11ที่นั่งอยู่ข้างผมก็หันมาพูดกับผมอย่างน้ำเสียงไม่พอใจ

"กูไม่ได้โกรธ ถ้าเป็นเมื่อก่อนกูจะไม่อะไรเลย แต่ตอนนี้กูมีแฟนแล้วไง กูแคร์ความรู้สึกเขา กูไม่อยากให้เขาเข้าใจกูผิด"

"หึ ใครที่เป็นแฟนมึงคงโชคดีจริงๆ" ไอ้11พูดน้ำเสียงตัดพ้อพลางหันไปเทไวน์ใส่แก้วแล้วยกขึ้นดื่น เฮ้อ~ผมว่าไอ้11ต้องงอนผมอีกแล้วแน่ๆ เดี๋ยวไปขี่อูฐคงอารมณ์ดีเองแหละมั้ง

"แล้วนี่มึงจะไปทำอะไรก่อน" ไอ้7เงยหน้าจากโทรศัพท์พลางหันมาพูดกับผมอย่างน้ำเสียงนิ่งๆ

"ไปดูโรงงานบ่อน้ำมันก่อนและก็พาไอ้11ไปขี่อูฐ แล้วพวกมึงอยากไปไหนไหม" ผมพูดน้ำเสียงนิ่งๆพลางมองไปที่ไอ้11ที่กำลังจิ้มมือผมเล่น

"ไม่ว่ะ มึงอยากทำไรก็ทำเลย" ไอ้7ไม่ได้ตอบแต่เป็นไอ้18ที่หันมาพูดตอบผมอย่างน้ำเสียงง่วงๆ สงสัยมันคงไม่นอนบนเครื่องเลยล่ะมั้ง น้ำเสียงโคตรง่วง

"เออ"

"ไอ้1กูลืมบอก พวกโดโนแวนมันรู้แล้วน่ะว่ากูอยู่ดูไบ กูแม่งลืมไปว่าพวกมันติดตั้งGPSกับโทรศัพท์กู" ไอ้7พูดน้ำเสียงเป็นกังวล

"มึงไม่ต้องเป็นห่วง พวกมันอยากรู้ก็ให้พวกมันรู้ไป" ผมพูดน้ำเสียงนิ่งๆพลางผลักหัวไอ้11ที่กำลังถูอยู่บนบ่าผม

"แต่แบล็ค โดโนแวนแฟนมึงจะไม่สงสัยหรือไง ยิ่งที่งานเลี้ยงยังขนาดนั้น" ไอ้7พูดอย่างน้ำเสียงจริงจังพลางปิดเครื่องโทรศัพท์

"กูว่าจะบอกความจริงตอนกูกลับจากดูไบว่ะ" ผมพูดน้ำเสียงนิ่งๆ

"มึงตัดสินใจดีแล้วใช่ไหม" ไอ้7พูดถามผมอย่างน้ำเสียงเป็นห่วง

"เออดิ กูไม่อยากปิดบังแล้วว่ะ บอกไปเลยอะดีแล้ว ถ้ารับไม่ได้กูจะได้ทำใจไง" ผมพูดน้ำเสียงหงอยๆ

"มึงจะกลัวอะไรว่ะ เป็นถึง001 แถมพวกกูก็ยังอยู่ข้างๆมึงน่ะ ถ้ามันรับไม่ได้ก็แค่ปล่อยไป" ไอ้2พูดน้ำเสียงนิ่งๆปนจริงจัง

"กูไม่ได้กลัวอะไร ก็แค่...ช่างเถอะ" ผมพูดน้ำเสียงนิ่งๆ พลางคิดไปว่าถ้าผมบอกความจริงกับไอ้หมีควายจริงๆแล้วมันจะรับได้ไหม

"เออ..." ไอ้2พูดตอบพลางนั่งเล่นโทรศัพท์......

ณ ร้านอาหารดูไบ 19:00

ตอนนี้พวกผมก็มานั่งกันอยู่ที่โต๊ะทรงกลมในร้านอาหารชื่อดังของดูไบแล้วครับ หลังจากที่พวกผมเข้าไปดูบ่อน้ำมันกัน บ่อน้ำมันผมไม่มีปัญหาอะไรครับ ผู้จัดการที่ผมไว้ใจเขาดูแลดีมากและจากนั้นผมก็พาไอ้11กับเพื่อนผมไปขี่อูฐที่ทะเลทราย ไอ้7ที่มันยังไม่เคยมาหรือยังไม่เคยมาทำภารกิจที่นี่มันตื่นเต้นใหญ่เลยครับ แต่ไอ้ผมนี่สิร้อนโคตรๆอะ ถึงกับถอดเสื้อเลย แต่พวกเพื่อนผมแม่งใส่ชุดสูทเดินทะเลทรายกันอย่างสบายเลยครับ แม่งจะเก๊กกันไปไหน นักท่องเที่ยวที่เห็นพวกเพื่อนผมคงคิดว่า พวกมันบ้ากันหรือไงถึงใส่ชุดสูทมาเที่ยวที่ทะเลทราย ผมเองยังคิดแบบนั้นเลยครับ จะเก๊กก็ให้เกียรติพี่แสงแดดเขาบ้าง เก๊กซะไม่กลัวร้อนเลย ฮ่าๆ

"เห้ย นั่นไอ้เรียวนี่หว่า ทำไมแม่งมาอยู่ที่นี่ได้วะ" พวกผมที่สั่งอาหารกันเสร็จแล้ว ทว่าไอ้11ที่หันไปมองด้านนอกร้านก็พูดขึ้นอย่างน้ำเสียงนิ่งๆ

"ไอ้เรียว!? ใครวะ" ไอ้7หันมาพูดถามผมอย่างน้ำเสียงสงสัย

"เออกูลืมไป มึงเพิ่งเข้ากลุ่มมาและที่องค์กรก็ไม่ค่อยสนิทกับพวกกู ไอ้นั่นอะชื่อเรียวเป็นน้องชายของเรนแก๊งสุซาคุ ที่กูจัดการไปแล้วแต่ไม่นานมานี้มันเอาแก๊งพี่ชายไปดูแลต่อ" ผมพูดน้ำเสียงนิ่งๆพลางมองไปที่พวกของไอ้เรียวที่กำลังเดินเข้ามาในร้าน

"อ่อ กูก็เคยได้ยินอยู้บ้าง" ไอ้7พูดตอบผมพลางหันไปมองไอ้เรียวกับการ์ดมันสี่คนที่เดินมานั่งลงที่โต๊ะข้างๆพวกผม แม่งโต๊ะมีตั้งเยอะเสือกมานั่งใกล้ๆพวกผมอีก

"อ้าว! นั่นน้องของไอ้แซ็คนี่หว่า" พวกผมที่กำลังลงมือกินข้าว หลังจากที่อาหารมาเสิร์ฟพลางทำให้ไอ้เรียวหันมาเห็นพวกผมและลุกขึ้นเดินมาที่โต๊ะพวกผมพร้อมกับพูดออกมาอย่างกวนๆ

"ไม่คิดว่าจะจำได้" ผมเงยหน้าไปพูดกับมันอย่างน้ำเสียงนิ่งๆ เฮ้อ~ผมว่าต้องมีเรื่องอีกแน่ๆครับ ลางสังหรณ์ผมมันบอกน่ะ

"น้องสาวไอ้เหี้ยแซ็คทั้งคน ทำไมกูจะจำไม่ได้" ไอ้เรียวพูดอย่างน้ำเสียงกวนๆปนยิ้มๆ แต่ไอ้ผมนี่สิไม่ยิ้มเหมือนแม่งหรอกครับ ใครเป็นน้องสาวกัน?!!! กูผู้ชายเว้ย!!

"มึงพูดผิดพูดใหม่ กูเป็นผู้ชาย ไม่มีอะไรแล้วกูขอกินข้าวต่อ" ผมพูดน้ำนิ่งๆพลางกำลังกินข้าวต่อ

หมับบบ!!

"ยังคุยไม่เสร็จเลย อย่าทำเมินสิ" ผมที่กำลังกินข้าว แต่แล้วไอ้เรียวก็เข้ามาจับแขนผมพลางพูดน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ

"มึงจะอะไรกับกูเนี่ย ถ้าอยากมีเรื่องก็ไปหาพี่ชายกู กูขี้เกียจยุ่ง" ผมวางช้อนส้อมกับมีดลงพลางเงยหน้าขึ้นไปพูดกับมันอย่างน้ำเสียงเหม็นเบื่อ

"หึ ถ้าน้องสาวอย่างมึงเป็นอะไรไป ไอ้แซ็คจะรู้สึกยังไงวะ" ไอ้เรียวยกยิ้มมุมปากพลางพูดน้ำนิ่งๆ แม่งจะเอากับผมให้ได้ใช่ป่ะ?!!!!

"มึงจะเอาไงก็ว่ามาดิ เสียเวลาพวกกู...."

พรึ่บบบ!!!

ผมที่กำลังพูด ทว่าไอ้เรียวมันก็เอาปืนขึ้นมาจ่อหัวผม แต่ผมกับเพื่อนผมยังนั่งแบบสบายๆอยู่เลยครับ ขี้เกียจเล่นกับเด็กน่ะ

"หึ จะทำไรก็รีบเถอะ มันเสียเวลาพวกกูมาก" ไอ้18พูดน้ำเสียงนิ่งๆพลางเอาผ้าที่หน้าตักขึ้นมาเช็ดปาก

"ไอ้เรียวมึงคิดดีแล้วใช่ไหมที่จะมาหาเรื่องกู" ผมพูดน้ำเสียงนิ่งๆพลางจ้องหน้ามันอย่างโหดๆพร้อมกับหันไปใช้สายตาบอกพวกเพื่อนผมให้เตรียมพร้อมจัดการกับพวกการ์ดสี่คนข้างหลังไอ้เรียว

"ดีแล้วสิ กูอยากเห็นไอ้เหี้ยแซ็คดิ้นสักที" เฮ้อ~ไอ้เรียวแม่งจะหาเรื่องผมให้ได้เลยอะ

"หึ จะรออะไรละ"

ปัง!

"กรี๊ดดดด!!" (คนในร้าน)

"WTF!!! " (คนในร้าน)

"อ๊ากก! ไอ้สัสมือกู!"

ผมที่เงยหน้าไปยกยิ้มมุมปากให้มัน ไอ้เรียวก็ไม่รอช้าเหนี่ยวไกปืนทันที ทว่ามันคงจะไม่ทันผมรู้ดีแหละ เพราะผมจับข้อมือมันมาหักซะก่อนครับ คงเจ็บน่าดูร้องซะเสียงดังเลย

"พวกมึงไปจัดการการ์ดซะ! กูอนุญาตให้ฆ่าทิ้งได้!" ผมที่หักข้อมือไอ้เรียวเสร็จพลางหันไปพูดบอกพวกเพื่อนผมทันทีอย่างน้ำเสียงโหดๆ

"ไอ้สัสมึง!!!" ไอ้เรียววิ่งมาหาผมพลางยกแขนข้างซ้ายหมายจะต่อยหน้าผม แต่โทษทีมันช้าไปว่ะ

พรึ่บ! ผลัวะ!!!! ตั๊บบ!!! โครม!!!

ไอ้เรียวที่วิ่งเข้ามาถึงตัวผมพร้อมกับปล่อยหมัดมาที่หน้าของผม แต่ไอ้ผมที่เห็นหมัดมันอย่างชัดเจนก็เลยเอียงตัวหลบและสวนหมัดไปที่หน้ามันอย่างแรงแล้วตามด้วยกระโดดถีบหน้าไอ้เรียวมันพลางทำให้มันล้มลงไปที่พื้น

"ไอ้1พวกกูจัดการเสร็จแล้ว!" หลังจากที่ไอ้เรียวล้มลงไปที่พื้นเสียงของไอ้11ก็ตะโกนมาบอกผม แต่เดี๋ยวคุณเพื่อนครับ! อะไรจะเร็วขนาดนั้นวะ???!!

"เร็วไปไอ้เชี้ย!" ผมหันไปมองทางพวกเพื่อนผมพลางพูดน้ำเสียงอย่างตกใจ เพราะที่พื้นมีการ์ดสี่คนนอนสลบอยู่

"เอ้า! นี่มึงลืมไงพวกเราเป็นใคร" ไอ้2พูดน้ำเสียงงงๆ....เออว่ะเนอะ ผมลืมไปได้ไง เป็นถึงมือสังหารเรื่องแค่นี้คงจะง่าย

"เออว่ะ กูลืม....พวกมึงไปจัดการเรื่องร้านให้กูด้วย" ผมพูดน้ำเสียงนิ่งๆ

"เคร" ไอ้18พูดตอบผม

"ไอ้เรียวมึงเลิกเป็นคนนิสัยแย่ๆแบบนี้เถอะ" หลังจากที่สั่งงานพวกเพื่อนผมเสร็จ ไอ้ผมก็เดินไปหาไอ้เรียวที่นอนจับข้อมือตัวเองอยู่ที่พื้นพลางนั่งยองๆตรงข้างมันพร้อมกับพูดน้ำเสียงจริงจัง

"กูจะแก้แค้นพี่มึงให้ได้!" ไอ้เรียวพูดด้วยน้ำเสียงดุๆพลางมองหน้าผมอย่างหาเรื่อง

"พี่กูไปทำอะไรให้มึงห้ะ" ผมพูดน้ำเสียงโหดๆพลางบีบหน้ามัน

"มันแย่งเด็กกูไง!" ไอ้เรียวพูดน้ำเสียงอย่างหงุดหงิดพลางสะบัดหน้าออกจากมือผม แต่เดี๋ยวก่อน! ที่แม่งจะมาฆ่าผม เพราะจะแก้แค้นที่ไอ้หน้าปลาทูมันแย่งเด็กมันเนี่ยน่ะ จะบ้าไง?!!!

"ไอ้เรียว! มึงโตแล้วก็เลิกเป็นเด็กสักที ยิ่งมึงแก้แค้น เรื่องมันก็ไม่จบ ถึงพี่กูจะแย่งเด็กมึงแต่ถ้าเด็กมึงไม่เล่นด้วย เขาคงจะไปจากมึงหรอก เพราะงั้นคนที่เขาไม่ได้สนใจมึงก็ปล่อยไปเถอะ มึงยังต้องเจอผู้หญิงอีกมาก " ผมพูดน้ำเสียงนิ่งๆปนจริงจัง

"กูเสียศักดิ์ศรีไงไอ้สัส" ไอ้เรียวพูดพลางลุกขึ้นจากพื้น

"กูไม่รู้หรอกว่าเสียศักดิ์ศรีของมึงเป็นยังไง แต่ถ้ามึงยังคิดไม่ได้อีก แล้วยังคงมายุ่งกับพวกกูหรือพี่ชายกู กูคงไม่ปล่อยมึงไว้แน่" ผมลุกขึ้นจากพื้นตามมันพลางพูดน้ำเสียงเย็นชาพร้อมกับจ้องหน้ามันอย่างจริงจัง

"หึ " ไอ้เรียวยกยิ้มมุมปากให้ผม ไอ้ผมก็ไม่สนใจอะไรอีกพลางหันหลังกำลังเดินไปหาพวกเพื่อนผม

"ไอ้1ระวังข้างหลัง!!!!" ไอ้7ตะโกนบอกผมพลางทำให้ผมมองไปข้างหลังทันที ตอนนี้ไอ้เรียวมันกำลังเล็งปืนมาที่ผม แต่ผมไม่รอช้าตีลังกากลับหลังพร้อมกับทุบไปที่ข้อมือข้างซ้ายของมันจนผมสามารถแย่งปืนมันมาได้อย่างง่ายดาย

"กูบอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับกู เพราะกูจะไม่ปล่อยมึงไว้แน่!!!" ผมที่ได้ปืนมาพลางยืนจ้องหน้ามันอย่างเหี้ยมๆพร้อมกับพูดน้ำเสียงเย็นชาสุดๆ

ปัง!!!

ผมที่พูดบอกมันเสร็จ ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรทั้งนั้น ผมก็เหนี่ยวไกปืนไปที่กลางหัวของไอ้เรียวทันที ผมที่บอกว่าจะไม่ฆ่าใครอีก ฆ่าได้แต่ต้องจำเป็นเท่านั้น ทว่าไอ้เรียวผมขอเป็นข้อยกเว้น เพราะถ้าผมไม่จัดการมันตอนนี้ ในอนาคตข้างหน้ามันคงมาจัดการผมแทน ถึงมันจะทำอะไรผมไม่ได้ก็เถอะ

"ไหนมึงบอกจะไม่ฆ่าใครอีกไง ถ้าไม่จำเป็น" ไอ้11เดินเข้ามาหาพลางพูดน้ำเสียงนิ่งๆ

"เป็นข้อยกเว้น เพราะถ้าไม่จัดการตอนนี้ ในอนาคตกูคงต้องจัดการมันอยู่ดีแหละ" ผมหันไปพูดกับไอ้11อย่างน้ำเสียงนิ่งๆพลางใช้นิ้วเช็ดเลือดที่ติดอยู่ตรงคางมันออกพร้อมกับเดินออกไปจากในร้านทันที....

5นาทีผ่านไป.....

"กูจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว" พวกเพื่อนผมที่พากันเดินออกมาจากร้าน ทว่าเป็นไอ้2ที่เดินเข้ามาพูดกับผมหลังจากที่ผมเดินออกมารอข้างนอกร้านประมาณ5นาทีได้พร้อมกับพวกการ์ดที่ยืนเรียงแถวก้มหัวให้ผมอยู่

"หึ จัดการรวมแก๊งมันมาอยู่ในDark Nightซะ" ผมหันไปพูดกับพวกเพื่อนผมอย่างน้ำเสียงนิ่งๆปนจริงจัง

"ธุรกิจเดี๋ยวกูจัดการให้ แต่ตอนนี้การ์ดพวกมันไม่มีใครเก่งเหมือนตอนที่ไอ้เรนมันคุมแล้วน่ะเว้ย" ไอ้18พูดพลางหันไปแบมือขอบุหรี่จากไอ้11มัน

"จะเก่งหรือไม่เก่งกูก็ไม่สน เพราะกูฆ่าไอ้เรียวไปแล้วไง กูก็แค่อยากรับผิดชอบ เดี๋ยวพวกมันมาอยู่กับคนของเราก็เก่งขึ้นเล่นนั่นแหละ" ผมพูดน้ำเสียงจริงจังพลางเดินไปขึ้นรถลีมูซีนสีดำ

"แล้วนี่มึงจะไปไหนต่อ กูยังไม่ได้แดกไรเลย" ไอ้7พูดถามผม หลังจากที่พวกผมขึ้นมานั่งบนรถลีมูซีนกันเรียบร้อยแล้ว

"เออไอ้เชี้ย กูแม่งโคตรหิว" ไอ้11พูดพลางจิ้มก้นบุหรี่ลงตรงที่เขี่ยบุหรี่

"กูอยากกลับแล้วว่ะหรือพวกมึงจะเที่ยวกันที่นี่ต่อก็ได้ แต่ใครจะกลับกับกูค่อยไปกินบนเครื่องบิน" ผมพูดน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ

"กูกลับกับมึง(11,18,2,7)" ผมที่พูดเสร็จ พวกเพื่อนผมก็พูดตอบกันทันทีโดยที่ไม่คิดก่อนตอบเลย แถมพวกมันยังพูดพร้อมกันอีกด้วย.....แต่พวกแม่งน่ารักกันจริงๆเลยที่ไม่ทิ้งให้ผมกลับคนเดียว

"แต่มึงจะไปเรียนไหวหรอวะ ถึงไทยก็ตีสองตีสาม" ไอ้11ที่กอดคอผมอยู่พลางหันมาพูดถามผมอย่างน้ำเสียงสงสัย

"ต้องไปว่ะ จะสอบแล้ว เดี๋ยวกูมีรด.อีกด้วย" ผมพูดอย่างยิ้มๆ

"โห่จริงดิ กูอยากกลับไปเรียนมั้งวะ น่าจะสนุก " ไอ้18พูดน้ำเสียงอย่างตื่นเต้น

"ฮ่าๆ อย่าเลยมึง ตอนแรกกูก็คิดแบบมึงนั่นแหละ แต่ไม่เลยเว้ย น่าเบื่อชิบหายอะ" ผมพูดติดจะยิ้มๆ

"หรือพวกกูจะกลับไปเรียนอีกครั้งวะ คิดแล้วก็คงสนุก" ไอ้2พูดอย่างติดตลก

"โอ๊ยไอ้2มึงคิดได้ไงเนี่ย ดูรูปร่างพวกมึงด้วย เดี๋ยวพวกเด็กม.ปลายหนีหมดอะ ฮ่าๆ" ผมพูดอย่างขำๆพลางจับท้องตัวเอง ขำเยอะไปหน่อยเจ็บท้องไปหมดอะครับ

"เออจริง กูคนหนึ่งที่ไม่ทำกับไอ้2" ไอ้7พูดอย่างยิ้มๆ

"โห่ไอ้สัส กูก็แค่คิดเอง อายุก็30ละ คงไม่ไปนั่งเรียนกับเด็กม.ปลายเหมือนน้องเซนเขาหรอก" ไอ้2พูดอย่างยิ้มๆพลางมองผมอย่างหน้าตาล้อเลียน

"ไอ้2! กูไม่ได้น้องเว้ย" ผมพูดน้ำเสียงหงุดหงิด เพราะน้องเซนที่มันจะสื่อก็ผมนั่นแหละครับ

"ฮ่าๆ จับลูกแมวมึงไว้ดีๆหน่อยไอ้11" ไอ้2พูดอย่างขำๆพลางก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ไม่สนใจผมเลย

"ไอ้2มึงตาย~!!!!!"

หมับ!!!

ผมที่กำลังจะกระโดดไปหาไอ้2 แต่แล้วก็ต้องหงายหลัง เพราะลืมไปว่าไอ้11กอดคอผมอยู่และมันก็สามารถจับคอเสื้อผมไว้ทัน ก่อนที่ผมจะกระโดดงับคอไอ้2มัน

"ทำไมดื้อจังวะ นั่งดีๆดิ" ไอ้11พูดอย่างดุๆพลางกอดคอผมไว้พร้อมกับนั่งดื่มไวน์

"กูไม่ได้ดื้อเว้ย!" ผมพูดน้ำเสียงหงุดหงิดพลางหันหน้าไปทางหน้าต่าง.....

ประเทศไทย.....

 ตอนนี้ผมก็ถึงไทยแล้วครับ เป็นเวลาตีสาม หลังจากที่ผมขึ้นเครื่องมาก็นอนอย่างเดียวเลย หิวน่ะครับแต่ขี้เกียจกิน ผมก็เลยให้พวกเพื่อนผมกินข้าวไป ส่วนผมขอนอนก่อน ไปโรงเรียนจะได้ไม่ต้องเหนื่อย เพราะผมจะต้องไปง้อไอ้หมีควายมันด้วย ผมทักแม่งไปก็ไม่อ่านเลย ไอ้ผมวีดีโอคอลหามันตั้งหลายครั้ง ไอ้หมีควายก็ยังไม่รับผมเลย สงสัยคงจะโกรธผมเอามากแน่ๆเลย

"เรื่องไอ้เรียวกับแก๊งมัน เดี๋ยวกูเป็นคนจัดการให้" พวกผมที่พากันลงมาจากเครื่องบินส่วนตัวของผม ไอ้2ก็พูดอย่างน้ำเสียงนิ่งๆ

"เคร....ส่วนมึงไอ้18ไปดูพวกการ์ดที่บ้านกูด้วย" ผมพูดตอบไอ้2เสร็จพลางหันไปพูดกับไอ้18มันต่อ

"เออได้ๆ เดี๋ยวกูเข้าไปดูให้" ไอ้18พูดอย่างนิ่งๆ

"ไอ้7มึงกลับไปที่โดโนแวนก่อน เดี๋ยวถึงเวลากูจะเรียกมึงมา" ผมหันไปพูดกับไอ้7อย่างน้ำเสียงจริงจัง

"ไงงั้นวะ ให้ไอ้7มาอยู่กับกูก่อนก็ได้" ไอ้11หันมาพูดกับผมอย่างสงสัย

"รอตอนพวกเราขึ้นลำดับหนึ่งก่อน มันใกล้แล้วละ" ผมพูดอย่างน้ำเสียงยิ้มๆ ถึงโดโนแวนจะเป็นตระกูลของไอ้หมีควายมัน แต่ผมต้องทำเพื่อเพื่อนของผม ถ้าผมขึ้นไปอยู่ลำดับหนึ่งได้ ไอ้ผมอยากให้ทุกคนรู้ว่า ผมไม่ได้หักหลังหรือยึดอำนาจใครมาทั้งนั้น เพราะทุกอย่างเป็นความสามารถของผมกับเพื่อนของผมเอง

"เอางั้นก็ได้ เดี๋ยวกูจะรายงานมึงเป็นช่วงๆแล้วกัน" ไอ้7หันมาพูดกับผมพลางเดินไปเปิดประตูรถตรงข้ามกับไอ้2มัน

"เคร~ งั้นแยกย้าย" ผมพูดอย่างยิ้มๆ

"โอเค(007),เจอกันมึง(002),บายๆ(018),ขับรถดีๆ(011)" หลังจากที่ผมบอกลากับพวกเพื่อนผมเสร็จพลางเดินไปขึ้นรถพร้อมกับสตาร์ทรถขับออกมาจากสนามบินโซนเครื่องบินส่วนตัวทันที.....

04:20 ณ คฤหาสน์แห่งหนึ่ง

ตอนนี้ผมกำลังขับรถเข้าไปที่โรงจอดรถของบ้านผม แล้วครับโดยมีพี่การ์ดคนหนึ่งเปิดประตูรั้วให้ผม

"เอ้า! บอสกลับมาแล้วหรอครับ!(วัน,ทู)" ผมที่ลงมาจากรถกำลังเดินเข้าบ้าน ทว่าก็เจอกับพวกพี่วันพี่ทูซะก่อน

"อืม พวกพี่มีอะไรหรือเปล่า" ผมพูดอย่างน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ

"เปล่าครับบอส" พี่วันพูดตอบอย่างยิ้มๆ

"ถ้าไม่มีอะไรงั้นผมขอตัว...อ่อ!ผมเกือบลืม พวกพี่คนหนึ่งไปส่งผมที่โรงเรียนทีสิ" ผมที่กำลังเดินเข้าบ้าน แต่ก็ต้องรีบหันกลับไปพูดบอกพวกพี่วันกับพี่ทูแก เพราะผมเกือบลืมบอกเรื่องที่ผมจะอยากให้พวกพี่แกช่วย

"ไอ้วันไปส่งได้บอส วันนี้มันไม่ได้มีเวรทำอะไร" พี่ทูพูดตอบอย่างนิ่งๆ

"โอเค...งั้นเจอกันพี่วัน ผมขอตัวก่อน" ผมพูดอย่างยิ้มๆพลางเดินเข้าบ้านตรงไปบนห้องทันที

ณ ห้องนอน

ผมที่เข้าห้องมาก็เดินไปชาร์จแบตโทรศัพท์ทันที เพราะมันใกล้จะหมดแล้วพลางถอดชุดสูทพร้อมกับเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที.....ผมที่อาบน้ำอยู่ก็ขอบอกอะไรหน่อย ตอนนี้ผมเครียดมากเลยครับ ทั้งเรื่องที่ไปฆ่าไอ้เรียวมัน ผมไม่ได้อยากทำแบบนั้นสักนิด แต่ทำไงได้ผมเผลอจัดการมันไปซะแล้ว และก็ทั้งเรื่องที่ไอ้หมีควายมันจะโกรธผมขนาดไหนก็ไม่รู้ ผมยังไม่อยากให้ความสัมพันธ์ผมกับมันพังลงตอนนี้ ผมกับมันยังไม่ได้เริ่มอะไรเลย

30นาทีผ่านไป.....

ตอนนี้ผมก็อาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดนักเรียนเสร็จแล้วครับ พลางเดินไปที่โต๊ะข้างหัวเตียงเพื่อจะเอาโทรศัพท์มาเล่นรอเวลาลงไปข้างล่าง....

ตอนที่ผมอยู่ดูไบผมปิดเครื่องโทรศัพท์ตลอดครับ เพราะในเมื่อผมติดต่อไอ้หมีควายไม่ได้ ผมก็ปิดเครื่องแม่งเลย ก่อนที่ผมจะถึงไทยก็ได้เปิดเครื่องแล้วมันก็มีข้อความแจ้งเตือนจากกลุ่มเพื่อนผมเต็มเลยครับ ทว่าไอ้ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะมันเป็นเรื่องรูปผมกับไอ้11ในเพจ เดี๋ยวไว้ไปคุยที่โรงเรียนก็ได้ ผมก็เลยไม่ได้ตอบอะไรพวกเพื่อนผมไป.....

05:15

"อรุณสวัสดิ์ครับ" ผมที่ลงมาจากห้องนอนพลางเดินตรงไปที่ห้องครัว ก็เจอเข้ากับป้าบัวกับป้าแม่บ้านอีกสองคน

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ(แม่บ้านสามคน)" ป้าบัวกับป้าแม่บ้านอีกสองคนก็พูดทักทายผมอย่างยิ้มๆ

"คุณหนูจะรับอะไรดีคะ" ป้าบัวถามผมอย่างยิ้มๆ

"ผมขอกาแฟดำแก้วหนึ่งกับผลไม้อะไรก็ได้ครับ"

"ได้เลยค่ะ คุณหนูไปรอที่โต๊ะอาหารก่อนเลยค่ะ"

"ครับ" ผมที่ตอบป้าบัวไปอย่างยิ้มๆพลางเดินไปที่โต๊ะอาหารทันที.....

ฟอด!......

"กลับเร็วน่ะ แต่ดีแล้วป๊าคิดถึง" ผมที่นั่งเล่นเกมส์อยู่ที่โต๊ะอาหาร ทว่าอยู่ๆป๊าแกก็เดินเข้ามาหอมแก้มผม จนผมไม่ได้ตั้งตัว แต่เดี๋ยวก่อน!! ป๊าแกเขาเคยทำแบบนี้ด้วยหรอวะ!! ทำไมผมรู้สึกป๊าแกเปลี่ยนไปอะ

"ป๊าจะหอมแก้มผมทำไมเนี่ย~" ผมพูดพลางถูแก้มตัวเอง

"หึ ตอนเด็กๆป๊าก็หอมออกจะบ่อย" ป๊าแกก้มหน้าลงมาพูดกับผมอย่างดุๆ

"แต่ผมไม่ได้เป็นลูกของป๊าจริงๆซะหน่อย มาหอมแบบนี้ป๊าไม่รู้สึกแปลกมั้งหรอ" ผมเงยหน้าขึ้นไปพูดกับป๊าแกอย่างน้ำเสียงนิ่งๆ

"ทำไมจะไม่ใช่ เดี๋ยวป๊าทำบ่อบๆก็ชินเองนั่นแหละ.... พูดแล้วก็มาให้ป๊าหอดอีกทีสิ...มั๊บบบ!" ป๊าแกพูดติดจะยิ้มๆพลางก้มหน้าลงมากัดแก้มผม ขอย้ำกัดไม่ได้หอม ผมว่ามันแปลกๆ ทุกคนคิดเหมือนกันกับผมไหม??!!

"ป๊า~ แบบนี้เขาเรียกกัดไม่ได้หอม" ผมที่หันไปพูดอย่างน้ำเสียงหงุดหงิดใส่ป๊าแก หลังจากที่ป๊าเดินไปนั่งที่หัวโต๊ะอย่างสบายๆ

"หึ มันเขี้ยวเฉยๆ" ป๊าพูดพลางยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม หลังจากที่ป้าบัวกับป้าแม่บ้านอีกคนเดินเข้ามาเสิร์ฟอาหาร หลังจากที่ป๊าแกนั่งลงไปที่เก้าอี้ตรงหัวโต๊ะ

"ชิ~" ผมพูดน้ำเสียงไม่พอใจพลางจิ้มผลไม้กิน

"งอนอะไรอีกล่ะ" ป๊าแกพูดน้ำเสียงนิ่งๆ

"เปล่า~ แล้วม๊าไม่ลงมาหรอครับ" ผมพูดเปลี่ยนเรื่องพลางยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม

"เดี๋ยวลงมา" ป๊าแกพูดพลางก้มหน้าลงไปดูที่ไอแพดต่อ

"แต่ผมคงต้องไปโรงเรียนก่อนนะป๊า" ผมพูดพลางจิ้มผลไม้คำสุดท้ายเข้าปาก

"ทำไมไปเร็ว นี่เพิ่งจะตีห้ากว่า" ป๊าแกเงยหน้าจากไอแพดพลางพูดน้ำเสียงไม่พอใจ แล้วป๊าแกจะไม่พอใจอะไร ผมไปเรียนป่ะวะ งงใจแปป?!!!!

"เดี๋ยวรถติดไงป๊า" ผมพูดแถไปงั้น เพราะผมจะไปโรงเรียนไอ้หมีควายมันก่อน

"เดี๋ยวป๊าไปส่งก็ได้" ป๊าแกพูดอย่างน้ำเสียงนิ่งๆพลางปิดไอแพด

"ไม่เป็นไรป๊า ผมให้การ์ดไปส่งแล้ว" ผมพูดพลางลุกขึ้นจากโต๊ะ

"ป๊าก็บอกอยู่ว่าอย่าไปยุ่งกับพวกการ์ด" ป๊าแกพูดอย่างน้ำเสียงดุๆ

"ไม่เห็นจะเป็นไรเลยป๊า" ผมพูดน้ำเสียงหงอยๆพลางเดินไปหาป๊าแก

"เฮ้อ~ งั้นก็ไปสิ" ป๊าแกพูดอย่างน้ำเสียงตัดพ้อ

"ป๊าเป็นไรอีกเนี่ย~" ผมพูดพลางเขย่าแขนป๊าแกไปมา ไอ้ผมว่าป๊าแกต้องงอนผมสักเรื่องแหละครับ

"ก็แกไม่ให้ป๊าไปส่ง" ป๊าแกพูดน้ำเสียงนิ่งๆปนเย็นชา

"โถ่ป๊า~ เดี๋ยวตอนเย็นป๊าก็เจอผมแล้วไหม" ผมพูดอย่างน้ำเสียงยิ้มๆ

"หอดแก้มป๊าทีหนึ่งก่อน" ป๊าแกเงยหน้ามาพูดกับผมอย่างน้ำเสียงเจ้าเล่ห์

"ก็คิดว่าเรื่องอะไร.....ฟอด!...งั้นผมไปก่อนนะ บอกทักทายม๊าแทนผมด้วย" ผมหอมแก้มป๊าแกเสร็จพลางพูดบอกไปอย่างยิ้มๆ

"อืม" ป๊าพูดตอบอย่างนิ่งๆ แต่แววตาป๊าแกไม่นิ่งเหมือนหน้าตาเลยน่ะครับ แววตาโคตรมีความสุขอะ เป็นอะไรของป๊าแกกันแน่วะ!? ผมละงงจริงๆ ฮ่าๆ.....

"พี่วันรอนานเปล่าพี่" ผมที่เดินออกมาจากบ้านพลางเดินมาที่โรงจอดรถ ก็เจอกับพี่วันที่เช็ครถบิ๊กไบค์คันหนึ่งอยู่

"ไม่ครับบอส" พี่วันพูดน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ

"งั้นไปกันเถอะพี่....อ่อพี่ไปทางโรงเรียนจ.ท.น่ะ" ผมพูดพลางเดินไปเอาหมวกกันน็อกมาใส่

"ได้เลยบอส" พี่วันพูดพลางใส่หมวกกันน็อกพร้อมกับขึ้นคร่อมรถบิ๊กไบค์ทันที

 

ณ ร้านก๋วยเตี๋ยวข้างโรงเรียนจ.ท. 06:12

ตอนนี้ผมก็มาถึงที่ร้านก๋วยเตี๋ยวที่ผมเจอกับไอ้หมีควายเป็นครั้งแรกแล้วครับ

"ตอนเย็นบอสจะให้ผมมารับไหมครับ" พี่วันพูดน้ำเสียงนิ่งๆ หลังจากที่ผมลงมาจากรถพลางถอดหมวกกันน็อกออก

"ไม่ต้องพี่ เดี๋ยวผมกลับเอง"

"โอเค งั้นผมกลับก่อนนะครับ"

จากนั้นพี่วันแกก็ขับรถออกไปทันที ไอ้ผมก็เลยหันไปมองรอบๆตอนนี้พวกเด็กจ.ท.พร้อมจะเข้ามาบวกกับผมแล้วครับ แต่ผมไม่ได้สนใจ เพราะผมสนแค่โต๊ะของพวกไอ้หมีควายที่นั่งกันอยู่ในร้านก๋วยเตี๋ยว

"อ้าวๆ เด็กอ.ท.มาทำอะไรที่นี่!!" ผมที่เดินเข้ามาในร้าน ก็เจอกับเสียงของพวกเด็กจ.ท.ทันที แต่ผมก็ไม่สนใจอีกเช่นเคย

"จะไปไหนหรอจ๊ะ อยู่คุยกับพี่ก่อนสิ" มีผู้ชายคนหนึ่งเข้ามาดักผมก่อนที่ผมจะถึงโต๊ะไอ้หมีควายมัน แต่ไอ้หมีควายโกรธผมจริงๆด้วย มันรู้ว่าผมมายังไม่มองผมเลยอะ

"ถอยไปซะ" ผมพูดน้ำเสียงกดต่ำพลางมองหน้ามันอย่างกดดัน

"เดี๋ยวนี้เก่งขึ้นเยอะนี่!!" มันถอยไปอย่างที่ผมบอกจริงๆ แต่ก็ยังคงพูดน้ำเสียงกวนตีนใส่ผมอยู่ เฮ้อ~ผมยิ่งเครียดๆอยู่ด้วย!!

ผลัก!! ตุ๊บ!!!

ผมผลักมันเบาๆพลางจับหัวมันลงมากระแทกกับหัวเข่าของผมอย่างแรง ผมไม่ได้อยากทำมัน แต่ถ้ามันไม่ได้มาจับเอวผมก่อน แถมไอ้หมีควายยังเห็นอีกว่ารุ่นน้องมันมาทำแบบนี้กับผมด้วย แม่งยังไม่สนใจผมเลย ตอนนี้ผมที่จะมาง้อไอ้หมีควายมันก็เริ่มรู้สึกว่าผมจะงอนไอ้หมีควายมันเองซะแล้วครับ

"โอ๊ย!! หน้าผากกู!!!"

"กูบอกให้ถอยไปดีๆก็ไม่เชื่อ!!" ผมพูดน้ำเสียงโหดๆพลางปล่อยจิตสังหารไปให้ทุกคนในร้านรวมถึงไอ้หมีควายกับเพื่อนมันด้วย

"มาทำไม" ไอ้หมีควายพูดกับผมอย่างน้ำเสียงเย็นชา หลังจากที่ผมเดินไปยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะของพวกไอ้หมีควายโดยมีไอ้หมีควายใช้ขาของมันพาดอยู่บนโต๊ะ

"ทักไปก็แล้ว วีดีโอคอลหาก็แล้ว ทำไมถึงไม่รับไม่ตอบเลย" ผมพูดน้ำเสียงหงอยๆพลางมองหน้าไอ้หมีควายอย่างนิ่งๆ

"ทำไมกูต้องตอบ ทำไมกูต้องรับ ในเมื่อมึงเที่ยวอยู่กับแฟนมึงนี่" ไอ้หมีควายพูดอย่างนิ่งๆพลางมองหน้าผมอย่างเย็นชา เฮ้อ~ผมรู้สึกจะร้องไห้อีกแล้วครับ ไอ้หมีควายไม่เคยเย็นชากับผมแบบนี้เลย ทุกทีมันต้องตะโกนด่าผมแล้ว แต่นี่มันทำเหมือนไม่แคร์อะไรผมอีกแล้วครับ

"เขาไม่ได้เป็นแฟนผม เฮียจะไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าเฮียอยากฟังความจริงเมื่อไหร่ ก็บอกผมได้ตลอดน่ะ งั้นผมขอตัว" ผมพูดน้ำเสียงนิ่งๆพลางกลับหลังหันกำลังจะเดินออกจากร้าน ทว่าเสียงของไอ้พี่เจก็เรียกผมเอาไว้ซะก่อน

"ไอ้เซนเดี๋ยวกูไปส่ง!" หลังจากที่พี่เจแกพูดจบ ผมก็หันไปยิ้มให้ไอ้พี่เจแกทันที

"ไปดิพี่" ผมพูดอย่างยิ้มๆ

"ไอ้เจ! ใครสั่งให้มึงใกล้เมียกูห้ะ!" ไอ้พี่เจที่ลุกขึ้นเดินเข้ามามาหาผมพลางกำลังเดินออกจากร้านกัน แต่อยู่ๆไอ้หมีควายมันก็ลุกขึ้นมาจับผมแยกออกจากไอ้พี่เจแกพร้อมกับพูดว้ากออกมาอย่างน้ำโหดๆ

"อะไรของมึงวะ กูจะไปส่งน้องมันเอง ก็ในเมื่อมึงไม่สนใจน้องมันเองนี่หว่า!!" ไอ้พี่เจพูดน้ำเสียงหงุดหงิด

"ไม่ต้อง! คนของกู กูไปส่งเองได้!" ไอ้หมีควายพูดน้ำเสียงดุๆพลางจับแขนผมลากออกจากร้านทันที

และเหตุการณ์ทั้งหมดนั้นทำให้พวกรุ่นน้อง เพื่อนๆของร่างสูงอึ้งกันไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว.....

"เฮียปล่อยผมก่อน ผมเจ็บ" ผมพูดน้ำเสียงหงอยๆหลังจากที่เดินออกมาจากร้านก๋วยเตี๋ยว

"ไปขึ้นรถ" ไอ้หมีควายพูดน้ำเสียงนิ่งๆพลางปล่อยแขนผม

"เฮีย~ มันไม่ใช่อย่างที่เฮียคิดจริงๆน่ะ" ผมที่ขึ้นมานั่งบนรถเป็นที่เรียบร้อยพลางหันไปพูดกับไอ้หมีควายมันอย่างน้ำเสียงหงอยๆ

"มึงคิดว่ากูตาบอดหรือไง รูปแม่งก็บอกขนาดนั้นแล้ว" ไอ้หมีควายขับรถออกจากร้านก๋วยเตี๋ยวพลางพูดน้ำเสียงนิ่งๆปนโหดๆ

"ผมกับเขาเป็นเพื่อนกันมานานมาก เมื่อก่อนผมก็เคยนอนกอดกันแบบนั้นด้วย" ผมพูดพลางเข้าไปกอดแขนไอ้หมีควายมันเพื่อที่จะอธิบายเรื่องทุกอย่าง

"งั้นมึงไม่ต้องมากอดกู ไปกอดเพื่อนมึงนู่น" ไอ้หมีควายพูดน้ำเสียงตัดพ้อพลางสะบัดแขนออกจากการกอดของผม

"ตอนเย็นผมจะบอกเฮียทุกอย่างเลย เฮียไปเจอผมที่ห้างxxxนะ ถึงเฮียไม่มาผมก็จะรอ....ปัง!" หลังจากที่รถไอ้หมีควายจอดตรงหน้าโรงเรียนผม ไอ้ผมก็เลยหันไปพูดอย่างรีบร้อนพลางยิ้มให้มันไปอีกหนึ่งทีพร้อมกับเดินลงมาจากรถของไอ้หมีควายตรงเข้าไปในโรงเรียนเลยครับ ถึงผมจะพูดไปตอนนี้ ยังไงไอ้หมีควายมันก็ไม่เชื่อผมอยู่ดีละ

ณ โรงอาหาร อ.ท. 12:00

ตอนนี้เป็นเวลาพักเที่ยงแล้วครับ หลังจากตอนเช้าที่ไอ้หมีควายมาส่งผม ไอ้ผมก็เดินไปหาพวกเพื่อนผมพากันไปเข้าแถวพลางขึ้นเรียนจนถึงเวลาพักเที่ยง ตลอดเวลาช่วงเช้าผมไม่คุยกับใครเลย ผมแค่ทักทายเพื่อนผมเสร็จ ไอ้ผมก็เงียบไปเลย พวกเพื่อนผมคงรู้บรรยากาศของผมด้วยแหละ พวกมันก็เลยไม่ยุ่งหรือชวนผมคุยอะไรตลอดช่วงเช้านี้เลยครับ

"มึงจะกินอะไรเซน" พวกผมที่พากันมานั่งลงตรงโต๊ะทรงยาวกลางโรงอาหารและไอ้เชนที่นั่งอยู่ข้างๆผมก็หันมาพูดถามผมอย่างน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ

"เอาอะไรก็ได้" ผมตอบอย่างน้ำเสียงนิ่งๆ

"อะไรก็ได้ของมึงไม่มีหรอกน่ะไอ้เซน" ไอ้กี้ที่นั่งอยู่ตรงข้ามผมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงกวนๆ

"อาการแม่งหนักโคตร สงสัยทะเลาะกับบอสใหญ่จ.ท.มาแน่เลย"ไอ้แดงที่นั่งอยู่ข้างไอ้กี้พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆปนสงสัย

"ถ้าเป็นเรื่องเข้าใจผิด มึงจะเครียดอะไรนักหนาวะ" ไอ้กายที่นั่งอยู่ข้างซ้ายไอ้เอพูดขึ้น

"กูไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นนั่นแหละ เดี๋ยวกูไปซื้อข้าวก่อน" ผมพูดพลางลุกขึ้นออกจากโต๊ะตรงไปที่ร้านข้าวขาหมู

เฮ้อ~ก็จริงของพวกเพื่อนผม ผมเครียดมากครับ ไม่คิดเลยว่ามาอยู่ในร่างของไอ้เซนจะทำให้ผมเครียดได้ขนาดนี้ ไอ้ผมเครียดเรื่องเดียวแหละครับ เรื่องของไอ้หมีควายมัน ถ้าผมบอกความจริงไป มันจะรับได้ไหม? มันจะไม่เปลี่ยนไปใช่ไหม? แต่เอาเถอะ นิสัยผมเป็นคนชิลๆจะมานั่งเครียดตลอดก็ไม่ได้ ยังงงตัวเองเลยว่าทำไมถึงต้องมานั่งเครียดอะไรขนาดนี้ด้วยวะ ไม่เห็นจะเข้าใจเลยสักนิด....

"อย่าเครียดไปเลย เดี๋ยวมันก็ต้องดีขึ้นเอง" ไอ้ซันพูดหลังจากที่ผมเดินถือจานข้าวขาหมูกับน้ำเปล่าขวดหนึ่งมานั่งลงที่โต๊ะข้างๆไอ้เชนมัน

"กูไม่ได้เครียดอะไร กูนอนน้อยเลยเหนื่อยๆ" ผมหันไปพูดตอบไอ้ซันอย่างยิ้มๆ ไอ้ผมที่ตอบแบบแถๆ เพราะผมไม่อยากให้พวกเพื่อนผมเป็นห่วงน่ะครับ

"ก็ดีแล้ว ดูกูนี่ซิงมา17ปีแต่ไม่เห็นเครียดอะไรเลย" ไอ้เต้พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงติดจะตลก

"เห้ย! จริงจังป่ะเนี่ย ฮ่าๆ" ไอ้เทาพูดอย่างขำๆพลางตักข้าวเข้าปาก

"เออดิ กูจะเก็บสะโพกไว้โยกกับคนที่ใช่ว่ะ ฮ่าๆ"

"โอ๊ยเหยดเข้~!!!! ฮ่าๆๆๆๆ" หลังจากที่ไอ้เต้พูดเสร็จพวกผมก็พากันหัวเราะชอบใจกันใหญ่เลยครับ แม่งอยู่กับพวกมันนี่ผมหาเครียดเลย

"เห็นป่ะ มึงยิ้มแบบนี้ดีกว่านั่งทำหน้าปวดขี้อีก" ไอ้เต้พูดอย่างยิ้มๆ

"ไอ้สัส! เปรียบเทียบซะกูไปไม่เป็นเลย ฮ่าๆ" ผมพูดอย่างขำๆพลางตักข้าวเข้าปาก

"ไม่ต้องเครียดไอ้เซน มึงมีพวกกูอยู่ข้างๆเสมอแหละ ถึงแฟนมึงจะไม่เชื่อมึง แต่พวกกูก็เชื่อว่ามึงรักเขามากนะ" ไอ้เชนพูดอย่างยิ้มๆพลางใช้มือมันตบที่บ่าผมเบาๆ ผมนี่โชคดีจริงๆที่มาเจอเพื่อนที่เอาใจใส่ผมขนาดนี้

"ขอบใจพวกมึงมากนะเว้ย" ผมพูดบอกพวกเพื่อนผมอย่างยิ้มๆ

"ไม่เป็นไร พวกเราเพื่อนกันป่ะว่ะ" ไอ้เชนพูดตอบผม ส่วนพวกเพื่อนคนอื่นๆของผมก็พากันยิ้ม

"พวกมึงรู้ป่ะ กูจีบน้องเขาอยู่ดีๆ สระอีหายไปเฉย" หลังจากที่พวกเพื่อนผมทำให้ผมผ่อนคลายลง ไอ้ซันก็พูดขึ้นอย่างน้ำเสียงเซ็งๆ

"น้องเขาไม่ชอบมึงได้ไงวะ มึงหล่อขนาดนี้" ไอ้ชายพูดพลางดูดน้ำแดงของมันอย่างสบายใจ

"กูก็ไม่รู้ไอ้เชี้ย น้องเขาบอกกูไม่ชอบอ้อน" ไอ้ซันพูดอย่างเซ็งๆ แต่คุณเพื่อนซันครับ จะพูดอะไรหันไปมองคนที่นั่งข้างๆด้วย ก็จะใครล่ะ ไอ้เอไงแม่งจะแดกหัวไอ้ซันอยู่แล้วนั่น....ยังไงกันแน่เนี่ยสองคนนี้?!!!!

"หรือมึงหน้าม่อไป น้องเขาเลยไม่ชอบ" ผมหันไปพูดกับไอ้ซันอย่างติดตลก

"ไอ้สัส! ก็นิดหน่อยว่ะ แหะๆ " ไอ้ซันพูดพลางยิ้มแห้ง

"เห็นป่ะ มึงจะบ่นทำเชี้ยไรงั้น" ผมพูดอย่างขำๆพลางเอายางมัดผมที่ไอ้เชนยื่นมาให้ไปมัดผมให้ไอ้เชนมัน

"น้องบอกกูว่า กูไม่ชอบอ้อนน้องเขา น้องเขาเลยเลิกคุยกับกู ถึงกูไม่ชอบอ้อน แต่กูก็ชอบโอนน่ะเว้ย ทำไมน้องเขาถึงเทกูวะ"

"ไอ้เชี้ย!!! อย่างเฉียบ!!! " หลังจากที่พวกผมฟังไอ้ซันพูดจบถึงกับอึ้งเลย ก็เพราะว่าไอ้ซันยังไม่รู้ตัวไงครับ ว่าทำไมน้องเขาถึงเลิกคุยกับมัน ใครๆก็ดูออกว่าแม่งเจ้าชู้ขนาดไหน!!!!

"น้องเขาไม่ได้เทมึง เพราะมึงไม่ได้อ้อนน้องเขาหรอก แต่มึงอะหน้าม่อไอ้ซัน!!!!" ไอ้ชายพูดน้ำเสียงจริงจังปนกวนๆ

"นิดๆหน่อยๆเอง ฮ่าๆๆ" ไอ้ซันพูดอย่างขำๆ

"เฮ้อ~ แก๊งอื่น มาเฟีย แก๊งกูไม่เป็นบ้าก็บุญแล้ว" ผมพูดติดจะตลก

"แล้วทำไมอะฮ๊อยยะ~!!!!" ไอ้เขียวกับไอ้จีนที่นั่งอยู่ข้างๆกัน ลุกขึ้นมาพูดใส่หน้าผมอย่างน้ำเสียงกวนๆ แต่เชี้ยเถอะครับ ผมจับเพื่อนตัวเองหักคอนี่ผิดไหม?!!!! กวนตีนกันชิบหาย

"กินข้าวกันเสร็จแล้ว ก็ขึ้นไปเรียนสิเว้ย!!!" ผมแกล้งทำเป็นพูดน้ำเสียงหงุดหงิดพลางลุกขึ้นเอาจานข้าวไปเก็บพร้อมกับวิ่งขึ้นห้องเรียน

"เห้ย!!! ไอ้เซนรอพวกกูด้วย!!!" ผมที่วิ่งหนีพวกมันมา ทว่าพวกเพื่อนผมก็ตะโกนตามหลังผมมาอย่างติดๆ ผมต้องหนีก่อนครับ ไอ้ผมกลัวว่าจะเผลอกระโดดถีบพวกมันซะก่อน โทษฐานที่พวกมันกวนตีนผมเหลือเกิน!!!

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว